ตอนที่ 58 มิตรภาพของผู้หญิงก็เรียบง่ายแบบนี้แหละ

ตอนนี้ไม่มีใครสนใจฝีมือการรักษาของหวังเฉินแล้ว ต่างพากันไปสนใจลายมือตัวอักษรของหวังเฉินกันหมด

หกโมงเย็น เซี่ยเสวี่ยมาถึงคลินิกยาจีน เวลานี้หวังเฉินไม่ได้นั่งตรวจแล้ว

ทว่าหากมีคนมารักษา หวังเฉินก็ยังตรวจให้อยู่ คลินิกเล็กๆ กับโรงพยาบาลใหญ่ย่อมไม่เหมือนกัน

เวลาเข้าออกงานของโรงพยาบาลใหญ่นั้นตายตัว หากอยู่นอกเวลาที่กำหนดก็ยังมีแผนกฉุกเฉินและแพทย์เวร คนเยอะจึงสลับสับเปลี่ยนเวรกันได้

แต่ในคลินิกยาจีนมีหวังเฉินเป็นหมอเพียงคนเดียว หากมีคนต้องการรับการรักษาฉุกเฉิน ต่อให้เป็นกลางดึกก็ต้องลุกขึ้นมาเปิดประตู

ทว่าหวังเฉินมาอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ยังไม่เคยเจอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนในเมืองเล็กๆ สุขภาพแข็งแรงดี หรือเป็นเพราะหวังเฉินดวงดีกันแน่ ดังนั้นเวลาที่หวังเฉินไม่ได้อยู่ห้องโถงด้านหน้า หากใครจะมาตรวจรักษาก็ต้องส่งเสียงตะโกนเรียกอยู่ที่หน้าประตู

เซี่ยเสวี่ยเห็นว่าห้องโถงด้านหน้าไม่มีคน จึงส่งเสียงตะโกนเรียกตรงหน้าประตู "หมอหวัง อยู่ไหมคะ"

อันที่จริงเวลานี้ถึงเวลาเตรียมอาหารเย็นของคลินิกแล้ว หวังเฉินเองก็กำลังช่วยงานอยู่ด้านหลัง ในมือยังถือผักกาดหน่อกำลังจัดการอยู่

เขาจึงขานรับคำหนึ่งและบอกให้เธอเดินเข้ามาเอง พอเซี่ยเสวี่ยเดินมาถึงด้านหลังและเห็นหวังเฉินกำลังปอกเปลือกผักกาดหน่ออยู่ ก็ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

"ย่าเฉินครับ ช่วยยกยาออกมาหน่อยครับ" หวังเฉินเห็นว่าเซี่ยเสวี่ยเข้ามาแล้ว จึงตะโกนบอกไปทางห้องครัว

ครู่เดียว ย่าเฉินก็ยกชามยาออกมา พอเห็นย่าเฉินถึงได้รู้ว่าที่แท้ในคลินิกไม่ได้มีหวังเฉินอยู่คนเดียว แต่ยังมีคุณย่าชราอยู่อีกคนหนึ่ง

ย่าเฉินวางยาลงบนโต๊ะที่พวกเขามักใช้กินข้าว "แม่หนู รอสักประดี๋ยวนะ ตอนนี้ยังร้อนอยู่จ้ะ"

"คุณย่า ขอบคุณนะคะ รบกวนด้วยค่ะ" เซี่ยเสวี่ยพยักหน้าให้ย่าเฉินอย่างว่าง่ายพลางกล่าวขอบคุณ

เธอลองแตะดูอุณหภูมิของชาม มันยังร้อนอยู่จริงๆ เซี่ยเสวี่ยจึงหันกลับไปมองหวังเฉินอีกครั้ง

ขณะนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็ก้าวเข้ามา ปากก็ร้องถามไปด้วย "หวังเฉิน มื้อเย็นวันนี้กินอะไรกัน"

ผู้มาเยือนคือสวี่ฉิงซือนั่นเอง เธอสวมชุดฮั่นฝูผ้าชีฟองสีฟ้าอ่อน เนื้อผ้าโปร่งมองเห็นท่อนแขนรำไร เข้าคู่กับสีนั้นแล้ว มองอย่างไรก็ดูเย็นตาสบายใจ

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในโถงหลัง สวี่ฉิงซือก็เห็นเซี่ยเสวี่ยที่อยู่ข้างโต๊ะอาหาร กำลังจ้องมองหวังเฉินตาไม่กะพริบ

สวี่ฉิงซือชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยถาม "คนสวยท่านนี้คือใครเหรอคะ"

เซี่ยเสวี่ยได้ยินเสียงก็หันขวับกลับมา เห็นได้ชัดว่าตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน ส่วนหวังเฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ยังคงทำธุระในมือต่อไป

"มารักษาตัวน่ะ" หวังเฉินตอบ

"มารักษาตัว เดินดูจนถึงโถงหลังเลยเนี่ยนะ" สวี่ฉิงซือพึมพำเสียงเบา

แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนได้ยิน เซี่ยเสวี่ยจึงรีบอธิบายว่า

"ฉันมาจากต่างถิ่นน่ะค่ะ พักอยู่ที่โฮมสเตย์ ไม่มีที่ต้มยา หมอหวังก็เลยช่วยต้มให้ที่คลินิก แล้วให้ฉันมาดื่มยาที่นี่ค่ะ"

ที่จริงเซี่ยเสวี่ยอยากถามว่านี่คือใคร แต่คิดอีกทีเผื่อเป็นแฟนสาวของหมอหวังขึ้นมาล่ะ

ดูท่าทางสนิทสนมกับหมอหวังมาก อีกทั้งตอนที่สวี่ฉิงซือพูดประโยคหลัง สีหน้าก็บ่งบอกถึงความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

หวังเฉินมองไม่เห็น แต่เซี่ยเสวี่ยมองเห็นชัดเจน ต่อให้ไม่ใช่แฟนกัน ก็คงมีความสัมพันธ์บางอย่างต่อกันแน่นอน

ตัวเองมารักษาโรค อย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า จึงรีบอธิบายออกไป

"พักที่ไหนเหรอคะ ย้ายมาพักโฮมสเตย์บ้านฉันไหมล่ะ เดี๋ยวลดราคาให้พิเศษเลย"

สวี่ฉิงซือพอได้ยินว่ามารักษาโรคจริงๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าปรมาจารย์เปลี่ยนหน้ากากงิ้วเสฉวน เปลี่ยนเป็นใบหน้าเปื้อนยิ้มในพริบตา

เซี่ยเสวี่ยเห็นดังนั้นก็ยิ่งปักใจเชื่อความคิดตัวเอง จึงรีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่ต้องหรอก ฉันพักอยู่ที่นั่นก็ดีมากแล้ว ไม่อยากรบกวนค่ะ"

คราวนี้หวังเฉินเงยหน้าขึ้นมาพูดประโยคหนึ่ง "เขาก็พักอยู่ที่ซีซีนั่นแหละ"

"อ้าว งั้นก็ดีเลยสิ ไว้เดี๋ยวฉันลดราคาให้นะคะ"

"เอ๊ะ" เซี่ยเสวี่ยยังตามไม่ทัน

"เธอเป็นเจ้าของโฮมสเตย์ซีซี คุณต้องอยู่อีกนาน ให้เธอลดราคาให้ได้"

หวังเฉินเห็นท่าทางเซี่ยเสวี่ยยังไม่เข้าใจ จึงอธิบายเพิ่มอีกประโยค

หวังเฉินพูดจบก็ถือผักในมือเดินเข้าครัวไป สองสาวด้านนอกจึงนั่งลงข้างโต๊ะกินข้าว นั่งกันคนละฝั่ง โต๊ะกินข้าวของหวังเฉินเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีม้านั่งยาวประกบข้าง

ทั้งสองคนต่างมองสำรวจกันและกัน สวี่ฉิงซือก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน "คุณคือสตรีมเมอร์คนนั้นใช่ไหมคะ คนที่หวังเฉินตรวจดูอาการให้ผ่านทางไกลน่ะ?"

"ใช่ค่ะ โชคดีจริง ๆ ที่วันนั้นหมอหวังเปิดไปเจอไลฟ์ของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองป่วยหนักขนาดนี้"

"ไม่ใช่เขาเป็นคนดูหรอกค่ะ ลูกศิษย์เขาต่างหากที่ดู พอเห็นแล้วพบว่าคุณดูผิดปกติ ถึงค่อยเอาไปให้เขาดู"

"เอ๊ะ? แล้วทำไมไม่เห็นลูกศิษย์ของหมอหวังเลยล่ะคะ" เซี่ยเสวี่ยได้ยินสวี่ฉิงซือพูดอย่างนั้น ก็หันมองหาไปรอบ ๆ

"ไม่ต้องหาหรอกค่ะ ไปโรงเรียนแล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์ถึงจะกลับมา คุณน่ะโชคดีจริง ๆ วันนั้นหวังเฉินเห็นว่าเสี่ยวเฉิงตึงเครียดเกินไป

พอทำการบ้านเสร็จก็เริ่มท่องตำราแพทย์ต่อ เลยบอกให้เขาไปเล่นมือถือพักผ่อนสมองบ้าง อย่าไปกดดันตัวเองหนักขนาดนั้น

ผลคือเขาดันไถฟีดไปเจอคุณเข้าพอดี เห็นไหมล่ะคะว่าคุณโชคดีขนาดไหน"

"ยังมีเรื่องราวแบบนี้ด้วยเหรอคะเนี่ย"

จนกระทั่งหวังเฉินกับย่าเฉินเริ่มยกกับข้าวออกมา สองสาวก็สนิทสนมกันจนแทบจะนับพี่นับน้องกันแล้ว เซี่ยเสวี่ยเห็นหวังเฉินยกกับข้าวออกมา

ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายาของตัวเองยังไม่ได้ดื่ม และมันก็เย็นชืดไปหมดแล้ว ยังดีที่ช่วงนี้อากาศยังร้อนอยู่ ไม่อย่างนั้นคงต้องเอาไปอุ่นใหม่แล้วค่อยดื่ม เธอรีบยกยาขึ้นดื่มจนหมดแล้วเตรียมตัวจะกลับ

คนอื่นเขากำลังจะกินข้าวกันแล้ว ตัวเองยังนั่งอยู่ที่นี่คงไม่ค่อยเหมาะ แต่สวี่ฉิงซือพอเห็นเซี่ยเสวี่ยจะไปก็รีบพูดขึ้นทันที "เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าเพิ่งไปเลย กินข้าวด้วยกันที่นี่แหละ"

"เอ่อ จะดีเหรอคะ"

"โธ่ ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก กินที่นี่แหละค่ะ"

สวี่ฉิงซือวางท่าราวกับเป็นเจ้าของบ้าน พอยกกับข้าวมาครบแล้ว หวังเฉินกับย่าเฉินนั่งลงประจำที่ สวี่ฉิงซือถึงค่อยพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า

"หวังเฉิน ฉันชวนเสวี่ยเอ๋อร์อยู่กินข้าวด้วยกันที่นี่ นายคงไม่มีปัญหาใช่ไหม"

ท่าทางแบบนั้นทำเอาหวังเฉินไปไม่เป็นเลยทีเดียว แล้วเขาจะพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงพยักหน้ารับไป

พอกินข้าว บรรยากาศก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อก่อนนอกจากตอนที่เฉินเฉิงกลับมา พวกเขาสามคนถึงจะคุยกันตอนกินข้าว

แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อมีหวังเฉินอยู่ เฉินเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก ส่วนตอนที่เฉินเฉิงไม่อยู่ มีแค่พวกเขาสามคนนั่งกินข้าว ยิ่งเป็นแบบสวี่ฉิงซือถามคำ หวังเฉินถึงจะตอบคำ

วันนี้ดีจริง สองสาวนั่งกินข้าวไปพลาง คุยเจื้อยแจ้วไปพลางอยู่ตรงโต๊ะ แถมเสียงคุยยังไม่เบาเลยสักนิด

เห็นได้ชัดว่าเซี่ยเสวี่ยถูกสวี่ฉิงซือชวนคุยจนติดลม เสียงดังเสียจนหวังเฉินปวดหัวตุบ ๆ เขารีบกินให้เสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วออกไปนั่งดื่มชาพักผ่อนที่ห้องโถงด้านหน้า

สองสาวกินข้าวเสร็จก็พากันเดินออกไปด้วยกัน ตอนจะไป เซี่ยเสวี่ยยังรู้จักร้องขอบคุณหวังเฉิน ส่วนสวี่ฉิงซือมีเพียงประโยคเดียวว่า เดี๋ยวฉันกลับมาพาแมวไปเดินเล่นนะ

ที่รีบร้อนออกไปขนาดนี้ก็เพราะทั้งสองคนคุยกันเรื่องลายมือของหวังเฉิน เซี่ยเสวี่ยกำลังเสียดายที่ไม่ได้เห็นลายมือหวัดแกมบรรจงของหวังเฉิน สวี่ฉิงซือจึงบอกว่า

"อย่าไปหวังเลย เขาไม่เขียนให้เธอหรอก ก่อนหน้านี้มีเพื่อนมาขอตั้งนานเขายังไม่ยอมเขียนให้เลย แต่ถ้าเธออยากดูละก็ ยังมีที่ให้ดูอยู่นะ"

พอเซี่ยเสวี่ยได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "ซือซือ รีบบอกมาเร็ว อยู่ที่ไหนเหรอคะ เธอเอาออกมาให้ดูได้ไหม"

"ก็ป้ายชื่อโฮมสเตย์ไง นั่นน่ะหวังเฉินเป็นคนเขียนเองเลยนะ ฉันบังคับให้เขาเขียนน่ะ ฮิฮิ เก่งใช่ไหมล่ะ"