ตอนที่ 59 เห็นผลทันตา

ตอนที่สวี่ฉิงซือขอให้หวังเฉินเขียนให้นั้น หวังเฉินปฏิเสธไปโดยแทบไม่ต้องคิด

แต่สวี่ฉิงซือไม่ใช่คนที่จะยอมรามือง่าย ๆ เธอเริ่มงอแงเอาแต่ใจ บอกว่าตัวเองซื้อชุดฮั่นฝูให้หวังเฉินแล้ว หวังเฉินก็ต้องให้ของขวัญตอบแทนเธอด้วย อย่างอื่นไม่เอา จะเอาแค่ลายพู่กันสักแผ่นเท่านั้น

ตอนนั้นหวังเฉินถึงกับเตรียมจะถอดเสื้อออก "เอ้า คืนให้เลย"

"ไม่ได้ ให้ไปแล้วก็คือให้ ไม่มีทางรับคืน ไม่รู้ละ ยังไงคุณก็ต้องเขียนอักษรให้ฉันแผ่นหนึ่งเป็นของตอบแทน"

ตอนนั้นทำเอาหวังเฉินทั้งขำทั้งโมโห ตัวเองเป็นฝ่ายคะยั้นคะยอจะให้เองแท้ ๆ ตอนนี้กลับจะเอาตัวอักษรเป็นของตอบแทนให้ได้

แต่ผลลัพธ์ก็เห็น ๆ กันอยู่ ตัวอักษรถูกแขวนประดับไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนแผ่นต้นฉบับจริงนั้นสวี่ฉิงซือส่งกลับไปเข้ากรอบที่เมืองเอก เพียงแต่หลังจากเข้ากรอบเสร็จ มันกลับถูกส่งไปที่บ้านของเธอ

จากนั้นพอพ่อของสวี่ฉิงซือเห็นเข้า ก็โดนยึดไปเสียอย่างนั้น แถมยังบอกอีกว่าของลูกสาวตัวเองจะเรียกว่าแย่งได้ยังไง

พ่อแค่ช่วยเก็บรักษาไว้ให้ ท่าทางแบบนั้นเหมือนกับตอนเด็ก ๆ ที่พ่อแม่บอกว่าจะช่วยเก็บเงินแต๊ะเอียให้ไม่มีผิดเพี้ยน

ทั้งสองคนมาถึงหน้าโฮมสเตย์ มองปราดเดียวก็เห็นป้ายแขวนเหนือประตู คำว่า "ซีซี" สองตัวอักษรนั้นดูหนักแน่นสุขุม ทว่าก็ลื่นไหลพลิ้วไหวดุจเมฆลอยน้ำไหล

ทว่าการดูบนป้ายไม้กับการดูบนกระดาษ ความรู้สึกยังคงแตกต่างกัน เซี่ยเสวี่ยจึงไม่ได้รู้สึกตกตะลึงกับป้ายนี้เท่าใดนัก

แต่ลายมือบนใบสั่งยา แม้จะเป็นเพียงอักษรตัวบรรจงข่ายซูกลับทำให้เซี่ยเสวี่ยอึ้งจนพูดไม่ออก ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหันกล้องถ่ายทอดสดให้เห็นป้ายชื่อนี้อยู่ดี

ในห้องไลฟ์มีชาวเน็ตที่เชี่ยวชาญด้านการเขียนพู่กันจีนอยู่จริง ๆ พอเห็นตัวอักษรบนป้ายก็ถึงกับทึ่งจนตะลึง

"หมอหวังคนนั้นอายุแค่ยี่สิบกว่า ๆ เองไม่ใช่เหรอ โคตรบ้าเลย นี่มันปรมาจารย์พู่กันจีนที่โดนวงการแพทย์ดึงตัวไปชัด ๆ ลายมือนี้มีพลังฝีมือระดับสี่ถึงห้าส่วนของหวังซีจือเซียนพู่กันเลยนะเนี่ย"

"พี่ชายล้อเล่นหรือเปล่า ป้ายแบบนี้มีให้เห็นเกลื่อนไม่ใช่เหรอ"

"ล้อเล่นงั้นเหรอ ผมเป็นถึงปริญญาเอกสาขาพู่กันจีน คิดว่าผมจะล้อเล่นเรื่องแบบนี้หรือไง

ไม่ได้การละ ผมต้องแคปหน้าจอเอาไปให้อาจารย์ที่ปรึกษาดูหน่อยแล้ว"

"ลากไปถึงด็อกเตอร์พู่กันจีนเฉยเลย พี่ชายเรียนอยู่มหา'ลัยไหนเนี่ย"

"เสวี่ยเอ๋อร์ มีภาพต้นฉบับของป้ายนี้ไหม ถ่ายให้ดูหน่อย ผมจะเอาไปให้อาจารย์ดูเดี๋ยวนี้เลย"

สวี่ฉิงซือก็กำลังดูหน้าจอไลฟ์อยู่เหมือนกัน พอเห็นคำถาม เธอก็บอกเซี่ยเสวี่ยถึงที่อยู่ของต้นฉบับ

เมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เห็นต้นฉบับจริง เซี่ยเสวี่ยก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

"ตอนนั้นเธอไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เลยเหรอ" เซี่ยเสวี่ยถาม

"ถ่ายสิ แต่รู้สึกว่าถ่ายออกมาไม่ค่อยสวยก็เลยลบทิ้ง กะว่ายังไงของจริงก็อยู่กับตัวเลยไม่ได้ถ่ายใหม่ ใครจะไปคิดล่ะว่าพ่อฉันจะมาดักฮุบไปกลางทาง" สวี่ฉิงซือแบมือตอบ

เซี่ยเสวี่ยจึงได้แต่บอกแฟนคลับว่าตอนนี้ดูต้นฉบับไม่ได้แล้ว

แฟนคลับระดับปริญญาเอกคนนั้นจึงทำได้เพียงนำรูปถ่ายป้ายชื่อไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา

หลังจากกินมื้อนั้นเสร็จ เซี่ยเสวี่ยก็เริ่มต้นชีวิตประจำวันด้วยการไปเช็กอินที่คลินิกยาจีนในเมืองเล็กแห่งนี้ทุกวัน

ยามว่างก็ดึงตัวสวี่ฉิงซือมาร่วมไลฟ์ด้วยกัน ต้องบอกเลยว่าสาวสวยสองคนมาไลฟ์ด้วยกัน กระแสตอบรับดีเกินคาดจริง ๆ

เดิมทีเซี่ยเสวี่ยมีผู้ติดตามเพียงแปดถึงเก้าพันคน แต่พอทั้งสองคนไลฟ์ร่วมกันเพียงแค่ห้าวันสั้น ๆ ยอดผู้ติดตามก็พุ่งขึ้นถึงสิบเท่า

และในช่วงไม่กี่วันต่อมา แฟนคลับของเซี่ยเสวี่ยก็ทยอยเดินทางมาถึงเมืองเล็กแห่งนี้กันอย่างไม่ขาดสาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่เซี่ยเสวี่ยชอบหยิบยกเรื่องที่ตัวเองมารักษาตัวอยู่ที่นี่ขึ้นมาพูดคุยอยู่บ่อย ๆ

แถมยังหยิบใบสั่งยาออกมาอวดอยู่เรื่อย ๆ แฟนคลับที่ตามมาดูทีหลังอีกไม่น้อยก็มาเพราะเห็นทิวทัศน์ของเมืองเล็กจากในไลฟ์ของทั้งสองคน

ส่งผลให้โฮมสเตย์ของสวี่ฉิงซือถูกจองจนเต็มเอี๊ยดในเวลาไม่ถึงสองวัน ตอนนี้เซี่ยเสวี่ยดูไม่เหมือนไกด์นำเที่ยวแล้ว แต่ดูเหมือนพนักงานฝ่ายขายของคลินิกยาจีนมากกว่า ที่คอยพาแฟนคลับซึ่งไม่รู้ว่าตั้งใจมารักษาโรคหรือมาขอลายมือพู่กันมาหาหวังเฉินอย่างต่อเนื่อง

วันนี้เซี่ยเสวี่ยถูกสวี่ฉิงซือกับชายวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งช่วยกันพยุงตัวมา หลังจากเธอกินยาไปได้สองสามวัน ศีรษะก็เริ่มมีอาการปวดรุนแรงขึ้นมาตามที่หวังเฉินเคยบอกไว้จริง ๆ

เวลานี้มีคนไข้คนหนึ่งกำลังตรวจอยู่ตรงหน้าหวังเฉิน ทว่าพอเห็นสถานการณ์นี้ หวังเฉินก็รีบกล่าวขออภัยคนไข้ตรงหน้าทันที "มีเคสฉุกเฉินเข้ามา คุณช่วยรอสักครู่นะครับ ผมขอไปจัดการก่อนแล้วจะกลับมาตรวจให้ต่อ"

คนไข้คนนั้นก็เห็นสภาพของเซี่ยเสวี่ยเช่นกัน จึงรีบบอกว่า "หมอหวัง คุณไปจัดการก่อนเถอะครับ ผมไม่รีบ"

"พยุงไปที่ห้องรักษาเถอะ ถอดรองเท้าของเธอออก ให้เธอนอนบนเตียง แล้วพับชายกระโปรงขึ้นไปเหนือเข่า ให้เห็นช่วงน่องด้วยครับ" หวังเฉินลุกขึ้นพลางกล่าว

ตอนนี้เซี่ยเสวี่ยยังคงร้องโอยๆ ไม่หยุด

ทั้งสองคนพยุงเซี่ยเสวี่ยเข้าไปในห้องรักษา สวี่ฉิงซือเริ่มพับชายกระโปรงให้เซี่ยเสวี่ย ถึงค่อยนึกขึ้นมาได้ว่าเซี่ยเสวี่ยปวดหัวไม่ใช่หรือ

ทำไมถึงต้องเปิดขาออกมา ชายหนุ่มข้างๆ ก็กำลังคิดถึงปัญหานี้อยู่เหมือนกัน

ตอนนี้หวังเฉินถือเข็มที่ฆ่าเชื้อแล้วเดินเข้ามา สวี่ฉิงซือในตอนนี้เลื่อมใสฝีมือแพทย์ของหวังเฉินจนถึงขั้นเชื่อฟังอย่างไร้ข้อกังขาแล้ว

ขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการรักษา หวังเฉินว่าอย่างไรเธอก็จะทำตามอย่างนั้น สาเหตุหลักคือโดนตบหน้ามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ทว่าชายหนุ่มข้างๆ ไม่เคยโดนตบหน้ามาก่อน พอเห็นหวังเฉินเข้ามาจึงเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "คุณหมอครับ เสวี่ยเอ๋อร์ปวดหัวไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงให้เปิดขาออกมาล่ะ"

หวังเฉินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองสวี่ฉิงซือ อยู่ด้วยกันมานาน ทั้งสองคนจึงเริ่มรู้ใจกัน สวี่ฉิงซือจึงรีบกล่าวขึ้นมาทันที

"ดร.โหยว คุณออกไปก่อนเถอะค่ะ อย่ารบกวนการรักษาของหวังเฉินเลย เสวี่ยเอ๋อร์ปวดจนพูดไม่ไหวแล้ว" พูดจบก็ดึงตัวดร.โหยวคนนี้เบาๆ

ดร.โหยวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้หวังเฉินกับสวี่ฉิงซืออยู่ในห้องรักษาเพียงลำพัง

หวังเฉินไม่รอช้า เริ่มลงเข็มทันที โดยเริ่มลงที่จุดโฮ่วซีตรงข้างมือก่อน จากนั้นก็จุดเซินม่ายที่เท้า ตามด้วยจุดเหมยหลิงทั้งสองข้าง (จุดมหัศจรรย์ใต้จุดอินหลิงเฉวียนหนึ่งชุ่น)

เข็มสุดท้ายปักลงบนจุดไป่ฮุ่ย พอเข็มลงไปปุ๊บ เซี่ยเสวี่ยก็หยุดร้องโอยทันที

เห็นผลชะงัดทันตาเห็นจริง ๆ สวี่ฉิงซือรีบเอ่ยถามเซี่ยเสวี่ยทันที "เสวี่ยเอ๋อร์ เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหม"

เซี่ยเสวี่ยยังขยับหัวเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "เหมือนจะไม่ปวดแล้วนะคะเนี่ย"

เมื่อครู่สวี่ฉิงซือยังตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่พอยามนี้เห็นเซี่ยเสวี่ยหายปวดแล้ว ก็พลอยโล่งใจไปด้วย "ฝีมือแพทย์ของหวังเฉินยังคงไว้ใจได้เสมอ"

"ปักเข็มทิ้งไว้สิบห้านาทีนะครับ เดี๋ยวผมจะเข้ามาถอนเข็มออก คุณนอนพักสักครู่ก่อน" หวังเฉินพูดจบก็เดินออกไป

ด้านดร.โหยวที่อยู่ข้างนอก พอเห็นหวังเฉินเดินออกมา ก็ตรงเข้าไปในห้องรักษาทันที

"เสวี่ยเอ๋อร์ คุณหายปวดจริง ๆ เหรอ"

ตอนนี้เซี่ยเสวี่ยหายปวดแล้วจริง ๆ ราวกับว่าความเจ็บปวดเมื่อครู่เป็นเรื่องโกหกอย่างนั้น "หายปวดจริง ๆ ค่ะ"

"ดร.โหยว ไม่เคยเห็นวิชาแพทย์ที่มหัศจรรย์ขนาดนี้มาก่อนใช่ไหมล่ะคะ" สวี่ฉิงซืออวดราวกับว่าเธอเป็นคนรักษาเซี่ยเสวี่ยเองอย่างไรอย่างนั้น

ดร.โหยวสังเกตสีหน้าของเซี่ยเสวี่ยอย่างละเอียดรอบคอบ เมื่อแน่ใจว่าเธอหายปวดแล้วจริง ๆ "อย่าว่าแต่เห็นเลยครับ แม้แต่ได้ยินก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ"

"ยังคิดว่าหวังเฉินคือนักคัดลายมือที่ถูกวิชาแพทย์ฉุดรั้งไว้อยู่อีกไหมคะ" สวี่ฉิงซือถามดร.โหยวด้วยรอยยิ้ม

แต่ดร.โหยวกลับยิ้มเจื่อน ดูท่าภารกิจที่อาจารย์มอบหมายให้คงไม่มีทางสำเร็จแล้ว อีกฝ่ายในด้านการแพทย์ก็มีระดับชั้นครูอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นผมที่กบในกะลาเองครับ แต่ว่าอายุน้อยขนาดนี้ ทำไมถึงทำได้ถึงขั้นนี้กันนะเนี่ย จะไม่ให้คนอื่นเขามีที่ยืนกันเลยหรือไง"

"อัจฉริยะน่ะ ย่อมไม่เหมือนคนธรรมดาอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นด้วยระดับฝีมือของหมอหวัง จะมาเปิดคลินิกเล็ก ๆ ในที่บ้านนอกแบบนี้ทำไม ด้วยฝีมือของหมอหวัง โรงพยาบาลไหนในประเทศก็เลือกได้ตามใจชอบทั้งนั้นแหละค่ะ"

สวี่ฉิงซือคิดมากไปเอง เลือกได้ตามใจชอบทั่วประเทศที่ไหนกัน ไปโรงพยาบาลไหนเขาก็ไม่รอดทั้งนั้น โรงพยาบาลต่างก็ดูกันที่ตำแหน่งทางวิชาการและลำดับอาวุโสทั้งสิ้น จะไปถึงคราวที่หวังเฉินได้เลือกสรรได้อย่างไร

ช่วงหลายวันนี้เซี่ยเสวี่ยก็เห็นหวังเฉินรักษาคนไข้ไปไม่น้อยที่คลินิก โดยเฉพาะแฟนคลับหลายคนที่เธอพามาเอง หวังเฉินจ่ายยาเทียบเดียวก็หายขาด เธอเคยเห็นมากับตาแล้ว จึงรู้สึกว่าคำพูดของสวี่ฉิงซือนั้นถูกต้องอย่างยิ่ง