ตอนที่ 60 ตลาดกลางคืน

ไม่นานก็ครบสิบห้านาที หวังเฉินเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จไปสามคน จึงบอกกล่าวกับคนไข้ที่ยังนั่งรออยู่รอบริการ แล้วเดินเข้าไปในห้องรักษาเพื่อถอนเข็มให้เซี่ยเสวี่ย

ตอนถอนเข็ม หวังเฉินจะชะงักมือไว้ประมาณสิบวินาทีเมื่อดึงเข็มขึ้นมาถึงชั้นผิวหนัง อีกทั้งยังดึงขึ้นตรงในแนวดิ่งอย่างแม่นยำ หลังถอนเข็มเสร็จ บนผิวหนังจึงมองไม่เห็นแม้แต่รอยรูเข็ม

เซี่ยเสวี่ยก้มมองตรงจุดที่หวังเฉินเพิ่งถอนเข็มออกไป พลางลูบคลำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีทั้งรูเข็ม และไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

เมื่อเห็นท่าทางของเซี่ยเสวี่ย หวังเฉินจึงอธิบาย "ผมใช้เข็มเบอร์ 32 วางใจเถอะครับ ไม่มีรูเข็มหรอก"

"จริงสิ ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งนะครับ พักสักครู่แล้วค่อยเข้าไปกินยาข้างใน"

หวังเฉินเดินไปถึงประตูห้องรักษาก่อนจะหันกลับมาบอกอีกประโยคหนึ่ง

ช่วงเช้าวันนี้มีคนไข้ไม่น้อย ฝั่งหนึ่งตรวจเสร็จก็ทยอยกลับ อีกฝั่งก็มีคนทยอยเข้ามานั่งรอ

กว่าหวังเฉินจะตรวจเสร็จก็เกือบเที่ยงวันแล้ว เมื่อเห็นว่าไม่มีคนไข้แล้ว ดร.โหยวจึงเดินเข้ามาหาหวังเฉิน "สวัสดีครับ หมอหวัง"

หวังเฉินจึงเพิ่งได้พินิจดูดร.โหยวอย่างละเอียด "สวัสดีครับ คุณมา..."

คำพูดหลังจากนั้นถามไม่ออก แม้อีกฝ่ายจะเป็นถึงด็อกเตอร์ แต่เห็นได้ชัดว่าดูแลสุขภาพร่างกายมาดีมาก แม้แต่ผมร่วงก็ยังไม่มี

ยิ่งไม่มีอาการโรครักษาไม่ออกหรือโรคประหลาดอะไรเลย จึงไม่ค่อยเหมาะที่จะเอ่ยปากถามว่า 'คุณมารักษาโรคหรือเปล่าครับ'

"เอ่อ ผม จะพูดยังไงดีล่ะ ผมอยากจะขออักษรพู่กันสักแผ่นน่ะครับ"

เดิมทีอาจารย์ที่ปรึกษาของดร.โหยวอยากให้เขามาลองหยั่งเชิงดูว่า หวังเฉินสนใจจะไปศึกษาต่อระดับสูงที่สถาบันวิจิตรศิลป์ส่วนกลางหรือไม่ ไม่แน่ว่าหวังเฉินอาจกลายเป็นผู้นำคนต่อไปของวงการอักษรพู่กันจีน

แต่ผลลัพธ์น่ะหรือ พอมาถึงก็โดนวิชาแพทย์ของหวังเฉินข่มจนอยู่หมัด ตอนนี้จะให้พูดคำนั้นออกมาได้อย่างไร

หวังเฉินอาจเป็นผู้นำคนต่อไปของวงการแพทย์แผนจีนด้วยซ้ำ

ดูทรงแล้วยังเป็นคนไม่แยแสชื่อเสียงลาภยศ คนเล่นศาสตร์อักษรพู่กันก็หวังแค่ชื่อเสียง แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ แล้วจะดึงตัวไปได้อย่างไร จึงได้แต่แก้ผ้าเอาหน้ารอด บอกไปว่าตนมาเพื่อขอผลงานอักษรพู่กัน

"ผมเป็นแค่หมอคนหนึ่ง แถมยังไม่มีชื่อเสียงเรียงนามอะไร การขออักษรพู่กันคงไม่จำเป็นหรอกครับ"

ตอนนั้นเองเซี่ยเสวี่ยกับสวี่ฉิงซือก็เดินออกมาจากด้านใน เซี่ยเสวี่ยพูดขึ้นตรง ๆ ว่า

"ดร.โหยวมาจากสถาบันวิจิตรศิลป์ส่วนกลางที่ปักกิ่งน่ะค่ะ เขาอยากเชิญคุณไปแลกเปลี่ยนเรื่องอักษรพู่กันที่สถาบัน"

พอได้ยินคำพูดของเซี่ยเสวี่ย ดร.โหยวก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที พูดแบบนี้นับว่าเข้าท่า จึงรีบพยักหน้ารับคำ

"ใช่ครับ ๆ ๆ ลายมือหมอหวังเขียนได้ยอดเยี่ยมมาก อาจารย์ของผมอยากแลกเปลี่ยนความรู้กับคุณ เผื่อว่าจะได้ข้อคิดและพัฒนาไปอีกขั้น"

"ไม่มีเวลาหรอกครับ ผมเขียนอักษรก็แค่เอาไว้เขียนใบสั่งยาเท่านั้น จะเขียนสวยหรือไม่สวยก็ไม่สำคัญ อีกอย่างผมค่อนข้างยุ่ง คลินิกขาดคนไม่ได้" หวังเฉินตอบอย่างเด็ดขาด

ทุกคนต่างดูออกว่าหวังเฉินต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด แม้ดร.โหยวจะไม่ยอมแพ้ แต่ก็ไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ

ความจริงแล้วสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็อยากเห็นหวังเฉินเขียนอักษรอยู่เหมือนกัน แต่หวังเฉินยืนกรานไม่เขียน ทั้งสองคนจึงไม่อาจบังคับได้ สวี่ฉิงซือยังอดเหน็บแนมขึ้นมาประโยคหนึ่งไม่ได้ "เขาน่ะเหรอ ก็แค่เล่นตัวไปงั้นแหละค่ะ"

หวังเฉินทำเป็นหูทวนลม ตัวเขาแค่อยากเป็นหมอที่ดีคนหนึ่ง ทำไมมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ

โชคดีที่เวลานั้นมีคนไข้เข้ามาอีกคน ทุกคนจึงจำต้องยุติบทสนทนาลง หลังจากรู้ว่าตนเองคงทำภารกิจไม่สำเร็จแล้ว

ดร.โหยวไม่ได้ตอแยอีก หลังจากเที่ยวเล่นในตำบลกับพวกเซี่ยเสวี่ยหนึ่งวัน เขาก็เดินทางกลับไป

เวียนมาถึงกำหนดตรวจร่างกายประจำเดือนของกู้ชิงไห่ และเป็นเวลาที่ต้องตรวจซ้ำอาการของกู้ชิงไห่อีกครั้ง

คราวนี้หวังเฉินไม่ต้องเดินทางไปเมืองเอกล่วงหน้าหนึ่งวันแล้ว หลังจากสั่งงานในคลินิกเรียบร้อยและแขวนป้าย 'แพทย์ไม่อยู่' เขาก็ขับรถทีทีที่เถียนเฟิงมอบให้ไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง

แม้ในตำบลจะมีรถประจำทางไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง แต่การมีรถขับเองก็สะดวกขึ้นมากจริง ๆ ทว่าดูทรงแล้ว รถคันนี้คงได้วิ่งแค่เส้นทางสั้น ๆ ช่วงนี้เท่านั้น ช่างน่าเสียดายของอยู่บ้าง

นั่งรถไฟความเร็วสูงเพียงชั่วโมงครึ่ง หวังเฉินก็มาถึงเมืองเอก รวมเวลาเดินทางทั้งหมดแค่สองชั่วโมงเศษเท่านั้น หวังเฉินออกเดินทางตอนบ่ายสองโมง ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงครึ่ง เขาจึงโทรหากู้หมิงเจี๋ยเพื่อบอกว่าตนเองมาถึงแล้ว

รอไม่นาน กู้หมิงเจี๋ยก็ขับรถมารับหวังเฉิน สาเหตุหลักคือระเบียบของเขตบ้านพักข้าราชการนั้นยุ่งยากซับซ้อน แม้หวังเฉินจะเคยไปมาหลายครั้งแล้วก็ตาม

แต่หากไม่มีคนข้างในออกมารับ เจ้าหน้าที่ก็จะไม่ยอมปล่อยให้เข้าไป ดังนั้นทุกครั้งที่ไป จึงเป็นกู้หมิงเจี๋ยที่ต้องออกมารับด้วยตัวเองเสมอ

เขาต้องรอที่บ้านของกู้หมิงเจี๋ยอยู่ครู่หนึ่ง สาเหตุหลักคือ กู้ชิงเหอมีธุระด่วนต้องจัดการ เมื่อหวังเฉินตรวจร่างกายให้กู้ชิงเหอเสร็จและพบว่าทุกอย่างปกติดีแล้ว จึงถูกกู้ชิงเหอรั้งตัวให้อยู่ร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันมื้อหนึ่ง

"ไปกันเถอะ จะไปไหนดีครับ? ให้ผมไปส่งที่โรงแรม หรือจะหาที่ไปเที่ยวเล่นกันสักหน่อย?" กู้หมิงเจี๋ยเอ่ยถามหวังเฉินทันทีที่ขับรถพ้นเขตบ้านพักข้าราชการออกมา

"ไปส่งผมที่โรงแรมเลยดีกว่าครับ" หวังเฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางครุ่นคิดแล้วตอบกลับไป

ทว่าพอหวังเฉินเพิ่งจะถึงโรงแรม เขาก็ได้รับสายจากเยี่ยถง "หวังเฉิน ออกมาหรือยัง ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ"

"คุณรู้ได้... นี่ผมมีสายสืบอยู่ข้างตัวหรือไงเนี่ย พอมาถึงเมืองเอกปุ๊บพวกคุณก็รู้กันหมดเลยเหรอ?"

หวังเฉินกำลังจะถามว่าเยี่ยถงรู้ได้อย่างไร แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องเป็นสวี่ฉิงซือบอกมาอย่างแน่นอน

"ฉันโทรไปบอกซือซือไว้ก่อนหน้านี้น่ะสิ บอกให้เธอบอกฉันสักคำตอนที่คุณมาเมืองเอก ยังไงคุณก็รักษาโรคร้ายเรื้อรังที่เป็นมาสิบกว่าปีของฉันจนหาย จะไม่ให้ขอบคุณสักหน่อยได้ยังไงกัน"

"ผมกินข้าวมาแล้ว เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเราไปตลาดโต้รุ่งกันดีกว่า"

"คิดยังไงเนี่ย จะให้คนสวยระดับฉันไปกินของที่ตลาดโต้รุ่งเป็นเพื่อนคุณเนี่ยนะ อีกอย่างฉันตั้งใจจะมาเลี้ยงขอบคุณคุณแท้ ๆ

แต่กลับพาไปตลาดโต้รุ่ง นี่มันไม่เท่ากับตบหน้าฉันเหรอ ถ้าคนอื่นรู้เข้าจะว่าฉันยังไงล่ะ" เยี่ยถงได้ยินแล้วก็ส่ายหน้าไปมา

"ก็คุณถามผมเองนี่ว่าจะไปกินที่ไหน พอบอกไป คุณก็ไม่ยอม ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่เจ้ามือเถอะ คุณว่าไปไหนก็ไปที่นั่น" หวังเฉินกล่าวอย่างจนใจ

เยี่ยถงคิดดูแล้ว ตนเองตั้งใจมาขอบคุณหวังเฉิน ในเมื่อเขาบอกว่าอยากไปตลาดโต้รุ่ง ก็ไปตลาดโต้รุ่งเถอะ จึงเอ่ยขึ้นว่า

"ก็ได้ ไปตลาดโต้รุ่งกัน ฉันรู้จักตลาดโต้รุ่งสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ได้ยินมาว่าเข้าท่าดีอยู่เหมือนกัน แต่ฉันก็ยังไม่เคยไปหรอกนะ"

หวังเฉินรออยู่ไม่นาน เยี่ยถงก็ขับรถมารับ พอเขาก้าวขึ้นรถ เธอก็มุ่งตรงไปยังตลาดโต้รุ่งทันที

เวลานี้แสงไฟยามราตรีเริ่มสว่างไสว เมืองทั้งเมืองถูกโอบล้อมไปด้วยแสงไฟนีออน พอฟ้ามืดลง บรรดาร้านรวงมากมายก็พากันตั้งโต๊ะเก้าอี้ไว้ริมทางเท้า ทั้งบาร์บีคิวปิ้งย่างและหมาล่าเสียบไม้ล้วนมีให้เลือกสรรทุกสิ่ง ทั้งยังมองเห็นผู้คนกำลังเปิดการแสดงร้องรำทำเพลงสร้างความบันเทิงอยู่อีกด้วย

ตลาดโต้รุ่งสวนสาธารณะเป็นผลพวงมาจากการจัดระเบียบตลาดของภาครัฐ โดยการรวบรวมร้านค้าที่กระจัดกระจายมารวมไว้ในที่เดียวกัน ร้านรวงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวหลายสิบร้านตั้งเรียงรายติดกันเป็นพืด ส่งผลให้บรรยากาศแถบนี้คึกคักเป็นพิเศษ

หลังจากหาที่จอดรถได้ตามสะดวก ทั้งสองคนก็เข้าไปหาที่นั่งในร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง เยี่ยถงบอกให้หวังเฉินอยากกินอะไรก็สั่งได้ตามสบาย

ทว่าหวังเฉินเพิ่งจะกินข้าวมา จึงสั่งไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เยี่ยถงจึงหยิบใบเมนูไปสั่งเมนูเด็ดประจำร้านมาอีกหลายอย่างด้วยตัวเอง

"มากินอะไรแบบนี้ที่นี่ คุณจะไม่ดื่มเหล้าจริงเหรอคะ" เยี่ยถงถือใบเมนูพลางหันไปมองหวังเฉิน

"ดื่มไม่ได้จริง ๆ ครับ อีกอย่างคุณก็ยังต้องขับรถด้วย ขับรถไม่ควรดื่มเหล้านะครับ" หวังเฉินส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว

"ฮ่า ๆ พ่อหนุ่ม เจ้าพูดอย่างนี้ก็ผิดแล้ว มาตลาดโต้รุ่งทั้งทีถ้าไม่ดื่มเหล้าสักหน่อยแล้วจะมาทำไมล่ะ นั่งกินเปล่า ๆ ปลี้ ๆ แบบนั้นมันจะไปได้รสชาติอะไร?" ทันใดนั้นก็มีน้ำเสียงเปี่ยมพลังและกังวานดังก้องมาจากโต๊ะข้าง ๆ

หวังเฉินและเยี่ยถงได้ยินเข้าจึงหันไปมองตามเสียง พบว่าที่โต๊ะข้าง ๆ มีชายชราผมขาวสง่างามน่าเกรงขาม ท่าทางสุขุมเปี่ยมสง่าราศีคนหนึ่งกำลังมองดูพวกตนทั้งคู่อยู่

ข้างโต๊ะของชายชรายังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง เขานั่งหลังตรงแน่ว แววตาคมกริบ ตวัดสายตามองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตาระแวดระวังมองไปรอบทิศราวกับหมาป่าพญาเสือทันที