ตอนที่ 61 ผู้เฒ่าซู

เยี่ยถงนั้นมีโลกทัศน์กว้างขวาง เพียงมองปราดเดียวก็ดูออกว่าชายวัยกลางคนผู้นี้เป็นเจ้าหน้าที่อารักขา เพราะกลิ่นอายบนตัวของเขาคล้ายกับทหารอารักขาของคุณตาของเธอมาก

เนื่องจากคุณตาของเยี่ยถงเป็นถึงผู้บัญชาการกองกำลังรักษาการณ์ เธอจึงคุ้นเคยกับทหารอารักขาของคุณตาเป็นอย่างดี และคุ้นชินกับกลิ่นอายแบบนี้เป็นพิเศษ

เพียงแต่ไม่รู้ว่าชายชราที่อยู่ข้าง ๆ มีสถานะใด แม้จะรู้สึกว่าหน้าตาของชายชราดูคุ้นตาอยู่บ้าง แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

ชายชราคนนี้ดูอย่างไรก็เป็นคนที่เกษียณแล้ว แต่เกษียณแล้วยังมีคนคอยคุ้มกันอยู่ สถานะย่อมไม่มีทางต่ำต้อย ต้องเป็นนายพลเฒ่าแน่นอน

ทว่ามีบุคคลระดับนี้เดินทางมาที่มณฑล G ทำไมคุณตาถึงไม่เคยพูดถึงเลยล่ะ แล้วยังปล่อยให้มานั่งกินบาร์บีคิวในตลาดโต้รุ่งที่ผู้คนพลุกพล่านปะปนกันแบบนี้อีก หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบไหว

"คำพูดของผู้เฒ่าท่านนี้ ผมคงเห็นพ้องด้วยไม่ได้หรอกครับ หรือว่าคนที่ดื่มเหล้าไม่ได้ จะมานั่งกินบาร์บีคิวที่ตลาดโต้รุ่งนี้ไม่ได้กันล่ะครับ" หวังเฉินไม่ยอมอ่อนข้อ การไม่ดื่มเหล้าถือเป็นเส้นตายของเขา

เยี่ยถงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินคำพูดของหวังเฉินก็รีบหันขวับมาทันที เธอยื่นมือไปดึงตัวหวังเฉินไว้พลางส่งสายตาปรามไม่ให้เขาพูดต่อ

"โอ้ เจ้าหนุ่มนี่อารมณ์ร้อนใช่ย่อย แต่ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผล กินบาร์บีคิวแกล้มน้ำอัดลมมันก็ไม่เลวเหมือนกัน" ชายชราตอบกลับหวังเฉินด้วยรอยยิ้ม

คำพูดนี้หวังเฉินฟังแล้วไม่มีปัญหาอะไร จึงประสานมือคารวะชายชรา

"ผู้เฒ่าตามกระแสนิยมทันไม่เบาเลยนะครับ สภาพจิตใจดีเยี่ยมแบบนี้ ต้องอายุยืนยาวถึงร้อยปีแน่นอนครับ"

อันที่จริงสาเหตุหลักที่หวังเฉินพูดเช่นนี้เป็นเพราะเยี่ยถง ตอนที่เยี่ยถงได้ยินเขาเถียงกับชายชราไปประโยคหนึ่ง

ก็รีบยื่นมือมาห้ามเขาทันที แสดงว่าฐานะของชายชราผู้นี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่ เพราะถึงอย่างไรเยี่ยถงก็เป็นคนที่มีหูตากว้างขวางพอตัว

เห็นได้ชัดว่าเยี่ยถงไม่สะดวกจะเอ่ยปากพูดตรง ๆ จึงได้แต่ส่งสายตาบอกใบ้ แล้วจะให้ทำอย่างไร จะให้หยุดพูดไปดื้อ ๆ เลยก็ไม่ได้

ยังดีที่ชายชราไม่ได้เถียงต่อ ทว่าต่อให้ชายชราจะเถียงต่อ หวังเฉินก็ตั้งใจจะพูดจาผ่อนปรนคล้อยตามไปอยู่ดี

ในเวลานี้ เยี่ยถงเปลี่ยนจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามของหวังเฉินมาย้ายนั่งข้าง ๆ เขา เมื่อเห็นว่าชายชรายังคงมองมาทางนี้ เธอก็ส่งยิ้มและพยักหน้าให้ชายชราอย่างมีมารยาท

จากนั้นก็ไม่รอช้า รีบดึงตัวหวังเฉินเข้ามาแล้วกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ ว่า

"คุณตาท่านนี้ไม่ธรรมดาเลย ดูคุ้นหน้าอยู่บ้างแต่ฉันก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร แต่ว่าชายวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่อารักขานะ

ทหารอารักขาของคุณตาฉันก็ท่าทางแบบนั้นแหละ เกษียณแล้วยังพกเจ้าหน้าที่อารักขามาได้ แสดงว่าตำแหน่งเดิมของคุณตาท่านนี้ต้องไม่ธรรมดา อย่างน้อยคุณตาของฉันตอนนี้ก็ไม่มีทหารอารักขาติดตามแล้ว

เป็นไปได้สูงมากว่าจะมาจากปักกิ่ง แล้วการที่พวกเขามานั่งกินอาหารที่ตลาดโต้รุ่งแบบนี้ ก็น่าจะไม่อยากให้ใครรู้เรื่อง เพราะฉะนั้นระวังคำพูดไว้หน่อยนะ"

หวังเฉินเหลือบมองชายหนุ่มผู้นั้นแวบหนึ่ง ท่านั่งของเขาเห็นได้ชัดว่าลงน้ำหนักที่เท้าพร้อมจะลุกพรวดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ หวังเฉินจึงกระซิบตอบข้างหูเยี่ยถงว่า "คุณรู้ได้ยังไงว่ามาจากปักกิ่ง"

"ตำแหน่งไม่ต่ำ แถมฉันยังคุ้นหน้าอยู่บ้าง ไม่ใช่คนของเขตทหารแน่นอน คนของเขตทหารฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนในกองกำลังรักษาการณ์คุณตาของฉันก็ใหญ่สุดแล้ว ท่านยังไม่มีทหารอารักขาเลย แล้วแบบนี้ยังต้องเดาอีกเหรอคะ"

"ถ้างั้นก็ระดับสูงสุดเลยสิ ต้องโทรหาพี่เทียนหน่อยไหม"

"เมื่อกี้ฉันก็คิดจะโทรหาพี่เทียนเหมือนกัน แต่คิดไปคิดมาอย่าดีกว่าค่ะ

คุณตาท่านนี้แอบลงมาโดยไม่บอกใคร ถ้าฉันบอกพี่เทียนแล้วไปทำเรื่องของคุณตาเขาเสียเข้า

ฮิฮิ อารมณ์ของพวกนายพลเฒ่าเหล่านี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไรหรอกนะคะ ตัวกระจิริดอย่างฉันกับคุณรับมือไม่ไหวหรอก"

เยี่ยถงดูไม่ผิดจริง ๆ ชายชราผู้นี้เป็นนายพลเฒ่าท่านหนึ่งจริง ๆ นามสกุลซู ก่อนจะเกษียณยังเป็นหนึ่งในผู้นำระดับสูงของกองทัพ เพียงแต่เกษียณมาร่วมสิบกว่าปีแล้ว

ครั้งนี้ที่เดินทางมามณฑล G ก็เพราะคิดถึงหลานสาวของตนมาก แต่ปากแข็งไม่ยอมพูด จึงแอบหนีมาเพียงลำพัง

หากแจ้งล่วงหน้า ตามระเบียบการรักษาความปลอดภัย การเดินทางของผู้หลักผู้ใหญ่ระดับผู้เฒ่าซู ในรัศมีสามกิโลเมตรของทุกแห่งที่ไปเยือนจะต้องประกาศกฎอัยการศึกและปิดสัญญาณการสื่อสารทั้งหมด

เช่นนั้นแล้วยังจะได้เยี่ยมหลานสาวอะไรกัน นั่นมันเป็นการหาเรื่องเดือดร้อนไปให้ฝ่ายบริหารท้องถิ่นและชาวบ้านชัด ๆ

แม้แต่สำนักรักษาความปลอดภัยกลาง ภายใต้คำขอร้องของผู้เฒ่าซู ก็ยังส่งองครักษ์ติดตามมาเพียงสิบกว่านายเท่านั้น โดยไม่ได้แจ้งข่าวให้ผู้นำเขตทหารในท้องที่ทราบเลยแม้แต่คนเดียว

เดิมทีผู้เฒ่าซูตั้งใจจะตรงไปยังที่ที่หลานสาวอยู่ทันที แต่รู้สึกว่ามีคนติดตามข้างกายมากเกินไป จึงคิดจะแวะพักที่นี่สักหน่อย เพื่อทิ้งคนส่วนหนึ่งไว้ แล้วตนเองพาคนไปแค่สองสามคนก็พอ

ไม่นาน อาหารก็ยกมาเสิร์ฟ เมื่อมีเหตุการณ์เมื่อครู่ ทั้งสองคนจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินกันไปเงียบ ๆ

พอกลุ่มของหวังเฉินกินเสร็จ ผู้เฒ่าซูก็กินดื่มไปพอสมควรแล้ว ท้องฟ้ามืดสนิทลงอย่างสมบูรณ์ ผู้คนที่เลิกงานแล้วไม่น้อยต่างพากันมาที่ตลาดโต้รุ่งเพื่อใช้อาหารอร่อยคลายความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

คนเดินถนนค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ โต๊ะในร้านปิ้งย่างก็เริ่มมีลูกค้านั่งจนเต็ม

เยี่ยถงเห็นว่าหวังเฉินกินอิ่มแล้วจึงตะโกนเรียก "เถ้าแก่ มาคิดเงินด้วยค่ะ"

เถ้าแก่ถือบิลกดเครื่องคิดเลขอยู่สองสามที กำลังจะเดินมาเก็บเงิน เยี่ยถงคิดแล้วชี้ไปที่โต๊ะของผู้เฒ่าซูพลางเอ่ย "โต๊ะนี้คิดรวมไปด้วยเลยค่ะ"

ผู้เฒ่าซูได้ยินดังนั้นก็หันไปมองเยี่ยถง "แม่หนู เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ตาแก่อย่างฉันไม่จำเป็นต้องให้เธอมาเลี้ยงหรอกนะ"

"คุณปู่คะ ฟังจากสำเนียงคุณปู่พูดก็รู้แล้วว่ามาจากต่างถิ่น หนูเป็นคนท้องถิ่นที่นี่ ถือเป็นเจ้าบ้านเลี้ยงคุณปู่สักมื้อเท่านั้นเองค่ะ"

ผู้เฒ่าซูเพียงแค่มองเยี่ยถงด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง แวบแรกเขาก็มองออกแล้วว่าเยี่ยถงน่าจะเป็นลูกหลานข้าราชการชั้นผู้ใหญ่

ทั้งยังมีกลิ่นอายของลูกหลานทหารติดตัวอยู่บ้าง การที่เยี่ยถงช่วยจ่ายเงินให้ตน คาดว่าคงจะมองฐานะของตนออกแล้ว

ผู้เฒ่าซูจึงหันไปมองหวังเฉินที่อยู่ข้าง ๆ อีกสองสามครั้ง เหตุผลหลักคือหวังเฉินมีกลิ่นอายที่แตกต่างจากเยี่ยถงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนคนตระกูลบัณฑิตมากกว่า การที่เยี่ยถงมาเลี้ยงข้าวเขาที่ตลาดโต้รุ่งได้

แสดงว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนสนิทสนมกันมาก คนที่ลูกหลานข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จะปฏิบัติต่ออย่างนี้ ตามปกติแล้วมักจะเป็นคนที่มีฐานะเท่าเทียมกัน

แล้วอะไรทำให้เยี่ยถงปฏิบัติต่อหวังเฉินเช่นนี้ หากฐานะของทั้งสองคนไม่เสมอกัน เกรงว่าคงจะเป็นบ่วงกรรมอีกคู่หนึ่ง ผู้เฒ่าซูพออายุมากเข้า ความอยากรู้อยากเห็นก็เพิ่มขึ้นด้วย จึงได้เอ่ยทักออกไปก่อนหน้านี้

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังลั่นมาจากหน้าร้าน "เถ้าแก่ เอาของอร่อยทั้งหมดในร้านขึ้นมาเสิร์ฟให้หมด!"

คนพูดเป็นไอ้หนุ่มผมทองคนหนึ่ง คาบบุหรี่ไว้ในปาก ยืนกร่างอยู่หน้าร้านอย่างไม่เกรงใจใคร

ด้านหลังเขายังมีคนอีกสองสามคนที่ย้อมผมหลากสี ใส่ต่างหู แขนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาเต็มไปด้วยรอยสักราคาถูกเละเทะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกอันธพาล

เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ เยี่ยถงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที พลางมองไอ้หนุ่มผมทองด้วยความรังเกียจ

ทว่าสายตานี้ดันสบเข้ากับไอ้หนุ่มผมทองพอดี เมื่อเห็นสาวสวยมองมา เดิมทีเขาตั้งใจจะโชว์เสน่ห์ของตนเองสักหน่อย

แต่ไม่คิดว่าความรังเกียจของสาวสวยคนนี้จะแสดงออกมาชัดเจนบนใบหน้าขนาดนี้ ด้านหลังก็เป็นพวกลูกน้องของตน หากตนไม่ปริปากส่งเสียงอะไรเลย จะยังเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้

"ฮั่นแน่ คนสวย หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูจริงเชียว ทำไม อยากมานั่งดื่มกับพวกพี่สักหน่อยเหรอจ๊ะ" ไอ้หนุ่มผมทองพูดพลางยื่นมือเข้ามาหาเยี่ยถง หมายจะลูบใบหน้าของเธอ

เพียงแต่มือของเขายังห่างจากเยี่ยถงราว ๆ ยี่สิบเซนติเมตร ก็ถูกปัดออกอย่างกะทันหัน "มือไม้อย่ามารุ่มร่าม" คนที่ลงมือก็คือหวังเฉินนั่นเอง

"ไอ้หนู มึงอยากตายเรอะ" ไอ้หนุ่มผมทองเดือดเป็นฟืนเป็นไฟทันที ตนเองเป็นนักเลงมานานขนาดนี้ เพิ่งจะเคยมีคนกล้าหักหน้าตนแบบนี้เป็นครั้งแรก