ตอนที่ 62 บังเอิญล้วน ๆ

เถ้าแก่ร้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดบ่นอุบในใจไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องมาซวยเจอเรื่องแบบนี้เข้า

เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้เป็นพวกนักเลงหัวไม้ ปล่อยให้มันลูบสักนิดแล้วรีบเดินหนีไปก็สิ้นเรื่อง ดันไปลงไม้ลงมือเข้าจนได้ แล้วจะแก้อย่างไรได้ล่ะทีนี้

ทว่าเยี่ยถงกับหวังเฉินก็เป็นลูกค้าในร้าน จะปล่อยปละละเลยไม่สนใจก็ไม่ได้ เขาจึงรีบก้าวเข้าไปหาพลางฝืนยิ้มประจบ "พี่น้องทั้งหลาย เห็นแก่หน้าผมสักหน่อย เชิญเข้าไปนั่งด้านในเถอะครับ"

"เหอะ ทำเป็นเสนอหน้านะมึง ไสหัวไปเลยไป๊" ไอ้หัวทองเหลือบมองเถ้าแก่ร้านแวบหนึ่งแล้วตวาด

เถ้าแก่ร้านลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกไปสองอึก คาดว่าเรื่องในวันนี้คงไม่จบลงง่าย ๆ เสียแล้ว

เจ้าหนุ่มสาวสองคนนี้ก็ช่างไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย ใครต่อใครก็กล้าไปมีเรื่องด้วยทั้งนั้น

"ไม่ใช่แบบนั้นนะน้องชาย สองคนนี้ก็เป็นลูกค้าของทางร้านเหมือนกัน..."

ไอ้หัวทองเห็นเถ้าแก่ร้านไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ถ่มน้ำลายลงพื้นคำหนึ่ง

"ทำไม คิดว่าตัวเองมีหน้ามีตามากนักหรือไง พวกกูอุตส่าห์มากินของร้านมึงก็ถือว่าให้เกียรติมึงมากพอแล้ว ยังกล้าสะเออะมายุ่งเรื่องของพวกกูอีกเรอะ"

"พ่อหนุ่ม แม่หนู พวกเธอเอ่ยปากขอโทษพวกเขาก่อนเถอะ ร้านเล็ก ๆ ของฉันทนรับเรื่องวุ่นวายไม่ไหวหรอกนะ"

เถ้าแก่ร้านเอ่ยปากขอร้อง หากประเดี๋ยวสองคนนี้โดนซ้อมในร้าน แม้จะบาดเจ็บไปเขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว

ทว่าการที่เขาปกป้องลูกค้าในร้านไม่ได้ คืนเดียวเรื่องก็คงสะพัดไปทั่วตลาดโต้รุ่ง และจะส่งผลกระทบต่อการค้าขายในวันข้างหน้า อย่างน้อยที่สุดคืนนี้ก็คงไม่ต้องหวังจะมีลูกค้าเข้าร้านอีกแล้ว

ผู้เฒ่าซูก็มองดูอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน เรื่องราวเป็นมาอย่างไร ชายชราล้วนมองออกทะลุปรุโปร่ง จึงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างเย็นชา

พวกนักเลงกุ๊ยแบบนี้ไม่ว่าจะที่ไหนก็มีให้เห็นทั้งนั้น ยุคที่อินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย การยกพวกตีกันก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำ

มีก็แต่ยุคนี้ที่เพลา ๆ ลงไปมากแล้ว ทว่าหากไปมีเรื่องด้วยก็ไม่ต่างกันอยู่ดี เพราะคนพวกนี้เป็นขาประจำของโรงพักอยู่แล้ว

เพียงแต่หวังเฉินนึกไม่ถึงว่าจะประจวบเหมาะขนาดนี้ นึกอยากมาหาอะไรกินที่ตลาดโต้รุ่งกะทันหัน ทีแรกก็บังเอิญเจอผู้เฒ่าซู ตอนนี้ยังมาเจอเรื่องแบบนี้เข้าอีก

เวลานี้เยี่ยถงด่าไอ้พวกนี้ในใจจนแทบไม่มีชิ้นดี อุตส่าห์บอกว่าจะไม่แจ้งให้ไห่ชิงเทียนรู้แล้วเชียว

ดันปล่อยให้ผู้ใหญ่ระดับบิ๊กในกองทัพมาเจอเรื่องพรรค์นี้เข้า พอกลับถึงบ้านเธอคงโดนด่าเละไม่มีชิ้นดีแน่ แถมพรุ่งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีกี่คนที่ต้องพลอยฟ้าพลอยฝนโดนหางเลขไปด้วย

นี่มันในเมืองเอกเชียวนะ หากเกิดเรื่องแบบนี้ในอำเภอเล็ก ๆ ก็ยังพอว่า

แต่ในเมืองเอกกลับกล้าลวนลามผู้หญิงในย่านพลุกพล่านอย่างโจ๋งครึ่มขนาดนี้ หากเบื้องหลังไม่มีใครหนุนหลังสิถึงจะแปลก

ยังดีที่คนที่เจอดันเป็นเธอ หากเป็นชาวบ้านตาสีตาสาทั่วไปมาเจอเข้า เด็กสาวคนนั้นคงไม่พ้นถูกย่ำยีไปแล้วก็เป็นได้

ไอ้หัวทองหันกลับมามองเยี่ยถงอีกครั้ง

"วันนี้ถ้ามึงยอมดื่มเป็นเพื่อนให้พวกกูสำราญใจ แล้วตามใจพวกกูให้เต็มที่ เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป

แต่ถ้าพวกกูยังไม่หนำใจ ไอ้เพื่อนมึงคนนี้ใช้มือข้างไหนตี มึงก็หักมือนั้นทิ้งซะ"

"ไสหัวไป ฝันหวานไปเถอะ วันนี้ถ้าพวกแกกล้าแตะฉันแม้แต่ปลายก้อย พวกแกก็อย่าหวังจะได้ลืมตาอ้าปากอีกเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยถง หวังเฉินก็ก้าวออกไปขวางหน้าเธอไว้ทันที เยี่ยถงยังพยายามออกแรงดันหวังเฉินให้พ้นทาง ทว่าหวังเฉินกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

ไอ้หัวทองเห็นเยี่ยถงไม่รู้จักสถานะตัวเอง ซ้ำหวังเฉินยังกล้าเสนอหน้าเข้ามาอีก จึงก้าวพรวดเข้าไปหมายจะกระชากตัวหวังเฉิน พลางสบถปากเสีย "ให้เกียรติแล้วไม่รับนะมึง"

เถ้าแก่ร้านรีบถลันเข้ามาหมายจะห้ามปราม ไอ้หัวทองเห็นเถ้าแก่ร้านมาขวางหน้า ก็ซัดหมัดเข้าใส่ท้องของเถ้าแก่ร้านเต็มแรง

เถ้าแก่ร้านทรุดก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น เจ็บจนหน้าซีดเผือดลงทันควัน "ไสหัวไป เชื่อไหมว่ากูจะกระทืบมึงให้ตายเดี๋ยวนี้" มันพูดพลางเงื้อเท้าเตรียมจะเตะซ้ำ

"สารเลวเอ๊ย ไสหัวไปให้พ้นหน้ากู!" ผู้เฒ่าซูบันดาลโทสะ คว้าถาดสแตนเลสบนโต๊ะขว้างออกไปทันที

ไอ้หัวทองกำลังจะเตะโดนเถ้าแก่ร้านอยู่รอมร่อ พลันเหลือบเห็นมีสิ่งของลอยละลิ่วเข้ามา จึงรีบเอี้ยวตัวหลบไปด้านข้างอย่างฉับพลัน

ทว่าอันธพาลตัวเล็กข้างหลังมันกลับหลบไม่ทัน ถูกถาดฟาดเข้าใส่ใบหน้าจัง ๆ จนต้องกุมหน้าทรุดตัวลงไปนั่งคุดคู้ร้องโอดโอยอยู่กับพื้น

"เชี่ยเอ๊ย วันนี้กูออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ดูยามหรือไงวะ ใครหน้าไหนก็กล้ามาแส่เรื่องของกู กูว่าไอ้แก่หนังเหนียวอย่างมึงคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วสินะ ถึงกล้ามาทำร้ายพี่น้องกู"

ไอ้หัวทองพูดพลางซัดกำปั้นออกไปอีกหมัด ตั้งใจจะจัดการหวังเฉินให้สิ้นซากก่อน แล้วค่อยไปสั่งสอนผู้เฒ่าซู

"วันนี้ถ้าพวกมึงไม่นอนหามออกไป กู..." ไอ้หัวทองยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ได้ยินเสียง "เพียะ" และ "ผลั่ก" ดังขึ้นสองเสียง ร่างของมันก็ลอยละลิ่วถอยหลังกระเด็นออกไปตกอยู่ที่หน้าร้าน บนหน้าปรากฏรอยฝ่ามือสีแดงสดชัดเจน

หวังเฉินยกมือตบฉาดหนึ่ง ก่อนจะถีบซ้ำอีกหนึ่งเท้า ส่งไอ้หัวทองลอยละลิ่วออกไปทันที

ตอนนั้นเองเยี่ยถงก็โทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ แล้ว "คุณอาหวงคะ หนูเยี่ยถงค่ะ ตอนนี้หนูอยู่ที่ตลาดโต้รุ่งสวนสาธารณะ ตรงร้านปิ้งย่างพี่น้อง โดนพวกนักเลงกุ๊ยที่มาเก็บค่าคุ้มครองล้อมไว้ค่ะ"

คุณอาหวงผู้นี้คือหวงหลง ผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงสาธารณะเมือง Y ซึ่งเป็นเมืองเอกประจำมณฑล ในฐานะผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงสาธารณะประจำเมืองเอก หวงหลงมีภารกิจรัดตัวในแต่ละวันอย่างยิ่ง การจะมีโอกาสได้กินข้าวที่บ้านตัวเองสักมื้อจึงนับเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ

เขาเพิ่งจะยกชามข้าวขึ้นมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาทันที จึงหยิบมือถือขึ้นมาดูอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่กลับพบว่าเป็นเยี่ยถงโทรมา

นี่คือหลานสาวของผู้บังคับบัญชาเก่าของเขาเชียวนะ! เขารีบวางชามข้าวลงทันควันแล้วกดรับสาย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ฝั่งตรงข้ามก็รัวคำพูดเป็นชุดออกมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยถง หวงหลงก็ผุดลุกขึ้นยืนทันทีจนชนเข้ากับโต๊ะเสียงดังทึบ

เขากำลังจะอ้าปากพูด ปลายสายก็ตัดไปเสียแล้ว เวลานี้หวงหลงไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิด เขาถือโทรศัพท์มือถือพลางก้มมองประวัติการโทรอีกครั้ง ก็พบว่าเป็นเยี่ยถงโทรมาจริง ๆ

เหงื่อเย็นผุดไหลลงมาบนใบหน้าของหวงหลงทันที ในสมองราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ขมับทั้งสองข้างเริ่มเต้นตุบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง

ชั่วขณะนี้เขารู้สึกหน้ามืดตาลาย แข้งขาอ่อนแรงไปหมด คุณพระช่วย นี่มันเรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่มดินทลายแล้ว ในถิ่นของเขาแท้ ๆ เจ้าหญิงน้อยกลับถูกพวกนักเลงกุ๊ยล้อมไว้เนี่ยนะ

หากเจ้าหญิงน้อยเป็นอะไรขึ้นมา ผู้บังคับบัญชาเก่าคงถล่มเมืองเอกจนพลิกคว่ำแน่ และหมวกประจำตำแหน่งของเขาก็คงถึงคราวหลุดลอยไปด้วย

หวงหลงไม่สนใจจะกินข้าวอีกต่อไปแล้ว เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก

"เรียกรวมพลทุกคนที่อยู่ในสำนัก เอาอาวุธติดตัวไปด้วยให้หมด ไปให้ถึงร้านปิ้งย่างพี่น้องที่ตลาดโต้รุ่งสวนสาธารณะภายในห้านาที ใครกล้าช้าไปแม้วินาทีเดียว กูจะยิงทิ้งซะ!"

พูดจบหวงหลงก็ร้อนรนเหมือนไฟลนก้น รีบสาวเท้าก้าวพรวด ๆ มุ่งหน้าออกไปนอกประตู

ตอนนั้นเองลูกสาวของเขาเห็นพ่อกำลังจะออกไป จึงเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "คุณพ่อคะ ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนหนูเหรอคะ"

"กิน ๆ ๆ พรุ่งนี้กูจะยังมีข้าวกินอยู่หรือเปล่ายังเป็นปัญหาอยู่เลย!" หวงหลงทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นแล้วพุ่งพรวดออกจากบ้านไป

เพียงแค่ครึ่งนาที ในลานของสำนักความมั่นคงสาธารณะประจำเมืองก็มีเสียงไซเรนหวูดหวีดดังแสบแก้วหู รถตำรวจเจ็ดแปดคันเปิดไซเรนและเปิดสัญญาณไฟฉุกเฉิน พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

หน่วยตำรวจปฏิบัติการพิเศษที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ส่งรถเฉพาะกิจออกมาสองคันเช่นกัน ขับตามรถตำรวจคันหน้ามุ่งหน้าไปยังตลาดโต้รุ่งสวนสาธารณะ

ส่วนทางด้านร้านปิ้งย่าง เถ้าแก่ร้านลุกขึ้นมาแล้ว รีบปรี่เข้ามาห้ามปรามทันที เขาไม่อยากให้เรื่องบานปลาย วันนี้พวกนักเลงกุ๊ยกลุ่มนี้เสียเปรียบ พอกลับมาอีกทีต้องมาเล่นงานเขาอย่างหนักแน่ ๆ ตัวเขาไม่มีปัญญาทนรับการรังควานพวกนี้ได้หรอก

"เชี่ย" ไอ้หัวทองค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น ทว่าเพิ่งจะสบถออกมาได้คำเดียว ในกระเพาะก็ปั่นป่วนคลื่นไส้ขึ้นมา จนต้องก้มตัวลงไปโก่งคออ้วกอยู่ตรงนั้น พออ้าปากก็พ่นฟันกรามซี่โตหลุดออกมาสองซี่

"พี่ฮ่าว!" พวกกุ๊ยด้านหลังเห็นลูกพี่บาดเจ็บก็ตาเขียวปัดขึ้นมาทันที ต่างพากันกรูเข้ามาล้อมหน้าร้านเอาไว้ "คนข้างใน ถ้าแน่จริงก็ไสหัวออกมาหานี่มา!"