ตอนที่ 63 ฝีมือบู๊ของหวังเฉิน

ผู้เฒ่าซูนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางแค่นหัวเราะออกมา "หึ ไม่ได้ออกมาข้างนอกเสียนาน พอออกมาก็ทำให้ฉันได้เปิดหูเปิดตาเห็นอิทธิพลมืดเลยนะ รังแกเด็กผู้หญิงกลางวันแสกๆ ต่อหน้าผู้คนแบบนี้"

เจ้าหน้าที่อารักขาข้างกายก็นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสุขุม ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แต่กล้ามเนื้อขาทั้งสองข้างเกร็งแน่น พร้อมที่จะพุ่งเข้าจู่โจมได้ทุกเมื่อ

ขณะเดียวกันมือขวาก็กดแนบอยู่กับชายเสื้อตรงเอว อีกทั้งเขายังได้แจ้งเตือนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนอื่นๆ ผ่านวิทยุสื่อสารไปแล้ว

หน้าที่ของเขาในตอนนี้คือปกป้องผู้เฒ่าซู ต่อให้ข้างนอกจะตีกันจนฟ้าถล่มดินทลายก็ตาม

ขอเพียงไม่เป็นอันตรายต่อผู้เฒ่าซู เขาก็จะไม่ลงมือ แต่หากเป็นภัยต่อผู้เฒ่าซูเมื่อใด เขาจะชักปืนยิงสังหารทันทีโดยไม่ละเว้น

เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่เพราะหวังเฉินลงมือเสียก่อน ไอ้ผมทองเพียงแค่ก้าวเข้ามาใกล้อีกสักเมตร เรื่องคงไม่จบแค่ถูกเตะกระเด็นฟันหักสองซี่เท่านั้น แต่ชาตินี้คงหมดโอกาสลุกขึ้นยืนอีกต่อไปแล้ว

ไอ้ผมทองค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะตวาดใส่พวกลูกน้อง "มัวยืนบื้อทำอะไรกันอยู่เล่า ลุยเข้าไปสิวะ ไปซ้อมไอ้สองตัวนั้นให้ปางตายเลย!"

พวกอันธพาลหลายคนรีบพุ่งเข้ามาข้างในทันที ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวข้ามธรณีประตูร้าน หวังเฉินก็ปรี่เข้าไปรับมือ เพียงแค่ปะทะกันชั่วพริบตา พวกอันธพาลเหล่านั้นก็ร้องโอดครวญเรียกพ่อเรียกแม่ด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันที

เดิมทีเยี่ยถงก็กะจะลุยด้วยเหมือนกัน อย่างไรเสียเธอก็เคยฝึกมวยทหารมา

แต่ตอนที่หวังเฉินก้าวออกไป เขาใช้มือกันเธอไว้แล้วดันไปข้างหลัง เธอยังไม่ทันได้เข้าไป ก็เห็นพวกอันธพาลนอนร้องครางระงมอยู่บนพื้นกันหมดแล้ว

หมัดของหวังเฉินไม่ใช่สิ่งที่จะทนรับกันได้ง่ายๆ จุดฝังเข็มทั่วร่างกายมนุษย์มีตรงไหนบ้างที่เขาไม่รู้ อีกทั้งการฝังเข็มยังเน้นเรื่องความเร็วและความแม่นยำเป็นที่สุด

พวกอันธพาลโดนไปคนละแค่สองหมัด ทว่าทั้งหมดล้วนถูกหวังเฉินซัดเข้าตรงจุดชีพจร จึงสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไปในทันที

ภาพตรงหน้าทำเอาเยี่ยถงถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนเจ้าหน้าที่อารักขาของผู้เฒ่าซูในเวลานี้ก็หันมาจับจ้องหวังเฉินเป็นตาเดียว

ความเร็วของหวังเฉินนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะรับมือได้ หากหวังเฉินคิดจะทำร้ายผู้เฒ่าซู เขาก็ไม่แน่ว่าจะปกป้องผู้เฒ่าซูให้ไร้รอยขีดข่วนได้จริงๆ

เวลานี้เยี่ยถงเดินเข้ามาข้างหน้า บอกให้หวังเฉินลากตัวไอ้ผมทองมาให้ แล้วประเคนฝ่ามือตบหน้าไอ้ผมทองไปฉาดใหญ่หลายที

ไม่นานนักไอ้ผมทองก็หมดสภาพจนดูแทบไม่เป็นผู้เป็นคน แก้มบวมเป่งจนเบียดตาปิดมิด สติสตังหลุดลอยไปหมด พูดจาไม่เป็นภาษาอีกต่อไป

พอเยี่ยถงตบจนพอใจแล้ว ก็ให้หวังเฉินลากตัวไอ้ผมทองกับพวกอันธพาลที่เหลือออกไปข้างนอกทั้งหมด ไม่รู้ว่าเธอไปคว้าเชือกมาจากไหน แล้วมัดพวกมันทั้งหมดรวมเข้าด้วยกัน

พอมัดเสร็จเรียบร้อย เยี่ยถงก็นั่งยองๆ ลงตรงหน้าไอ้ผมทอง

"อย่ามัวเสียเวลาเลย เรียกคนมาสิ คุณย่าอย่างฉันจะนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ อย่ามาบอกนะว่าไม่มีใคร ถ้าข้างหลังแกไม่มีคนคอยหนุนหลังละก็ ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบเท่า แกก็ไม่กล้ามาทำกร่างในที่แบบนี้หรอก"

เยี่ยถงเป็นคนฉลาด ในเมื่อแจ้งหวงหลงไปแล้ว เช่นนั้นก็ถอนรากถอนโคนอิทธิพลของพวกอันธพาลกลุ่มนี้ไปพร้อมกันเสียเลย

อีกอย่างผู้เฒ่าซูก็อยู่ข้างๆ การลากตัวคนข้างหลังออกมาตอนนี้เลย เพื่อให้ผู้เฒ่าซูได้เห็นว่ามณฑล G ไม่ประนีประนอมต่ออิทธิพลมืดอย่างเด็ดขาด จะได้ไม่ทำให้ผู้เฒ่าซูลงดาบเล่นงานมณฑล G

ตัวเธอเองก็น่าจะไม่ต้องโดนด่า หรือโดนสั่งกักบริเวณด้วย

เจ้าของร้านในเวลานี้มีสีหน้ากังวลเป็นอย่างยิ่ง เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตแล้ว ธุรกิจค้าขายของตนอาจจะทำต่อไปไม่ได้อีก จึงรีบก้าวเข้ามากล่าวว่า

"พวกคุณรีบไปกันเถอะครับ ประเดี๋ยวถ้าพวกเขาเรียกคนมาจริงๆ พวกคุณจะหนีไม่ทันเอานะ!"

หวังเฉินมองเจ้าของร้าน ทั้งที่อีกฝ่ายมีสีหน้ากังวลแท้ๆ แต่ยังคงบอกให้พวกตนรีบหนีไป หากพวกตนไปแล้ว คนพวกนี้ก็คงจะหันมาเล่นงานเขาน่ะสิ

เขาโบกมือให้เจ้าของร้านพลางกล่าวว่า "ไม่เป็นไรครับ คุณไม่ต้องกังวลไป เรื่องนี้พวกเราจัดการเอง จะไม่ทำให้คุณค้าขายไม่ได้แน่นอน"

ผู้เฒ่าซูในตอนนี้จับจ้องมองคนทั้งสอง โดยเฉพาะฝีมือการต่อสู้ของหวังเฉิน แม้แรงหมัดอาจจะไม่หนักหน่วงนัก แต่ความเร็วนั้นกลับฉับไวอย่างยิ่ง

ส่วนการกระทำของเยี่ยถง ผู้เฒ่าซูก็เข้าใจดี ในเมื่อตนมาพบเห็นเข้ากับตาแล้ว ย่อมต้องจัดการอย่างเด็ดขาดจริงจัง

มิฉะนั้นหากตนรู้สึกขัดใจขึ้นมา ย่อมต้องไปเอาเรื่องกับผู้บริหารระดับสูงของมณฑล G ถึงตอนนั้นเรื่องเล็กก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ทันที

"พ่อหนุ่ม ดูไม่ออกเลยนะว่าฝีมือไม่เลวเลย ทำงานอะไรอยู่ล่ะ" ผู้เฒ่าซูมองหวังเฉินแล้วเอ่ยถามยิ้มๆ

เยี่ยถงเดินเข้ามา "หนูชื่อเยี่ยถงค่ะ ส่วนนี่คือหวังเฉิน ไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่าแซ่อะไรหรือคะ"

หากคุณตาของเยี่ยถงอยู่ที่นี่ ย่อมจำผู้เฒ่าซูได้ในทันทีแน่นอน ทว่าเยี่ยถงจำไม่ได้จริงๆ อีกทั้งยังไม่มีเวลาค้นดูในโทรศัพท์มือถือ จึงทำได้เพียงทำใจกล้าเอ่ยปากถามออกไป

จังหวะนั้นบอดี้การ์ดได้รับข้อมูลเกี่ยวกับเยี่ยถงผ่านทางวิทยุสื่อสารแล้ว จึงโน้มตัวลงกระซิบข้างหูผู้เฒ่าซูสองสามประโยค

"ฮะๆ หลานสาวของไอ้เหลยหน้าปรุสินะ ตาแก่อย่างฉันแซ่ซู" เมื่อเห็นเยี่ยถงแทรกขึ้นมา ผู้เฒ่าซูก็ไม่ได้โมโหแต่อย่างใด พลางตอบรับไปตามบทสนทนา

เยี่ยถงยืนตรงอย่างทหารทันที "ผู้เฒ่าซู หนูไม่ทราบว่าเป็นท่าน ผู้น้อยเสียมารยาทแล้วค่ะ"

พอผู้เฒ่าซูบอกว่าตนแซ่ซู เยี่ยถงก็นึกออกทันทีว่าเป็นท่านไหน ถึงอย่างไรเธอก็เป็นหลานสาวของผู้บัญชาการกองกำลังรักษาการณ์ ย่อมรู้เรื่องผู้มีอิทธิพลระดับสูงในกองทัพเป็นอย่างดี

คุณตามักจะเล่าเรื่องราวของคนเหล่านี้ให้เธอฟังเสมอ นายพลเฒ่าแซ่ซู ปัจจุบันมีเพียงท่านนี้ท่านเดียวเท่านั้น

เยี่ยถงส่งสายตาให้หวังเฉินอีกครั้ง หวังเฉินจึงรีบตอบกลับไปทันที "สวัสดีครับผู้เฒ่าซู ผมเป็นหมอแพทย์จีนครับ"

"อย่ามาหลอกตาแก่อย่างฉันเลย เธอเป็นหมอคนหนึ่ง จะมีฝีมือเก่งกาจขนาดนี้ได้ยังไง"

"ผมฝึกฝังเข็มมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งเน้นเรื่องความรวดเร็ว แม่นยำ และเฉียบคม อีกทั้งคุณปู่ก็เคยสอนมวยชาวบ้านมาบ้างนิดหน่อย พออยู่ต่อหน้าผู้เฒ่าซู ฝีมือผมก็เป็นแค่อวดเก่งต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นครับ"

ผู้เฒ่าซูปรายตามองพวกนักเลงหัวไม้ด้านนอก "ฉันแก่แล้ว ไม่ได้ลงไม้ลงมือมานานมาก เทียบกับพวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอไม่ได้หรอก"

"ฐานะของพวกเธอสองคนต่างกันไม่น้อย การที่มาชวนกันกินของอร่อยที่ตลาดโต้รุ่งแบบนี้ได้ ฉันเองก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกัน"

เยี่ยถงยิ้มพลางกล่าวว่า "หวังเฉินเป็นหมอแพทย์จีนที่รักษาโรคเรื้อรังหลายปีของหนูจนหายดีค่ะ หนูก็เลยอยากจะขอบคุณเขา พอเขาบอกว่าอยากมาเดินตลาดโต้รุ่ง พวกเราก็เลยพากันมาค่ะ"

"โอ้ พ่อหนุ่ม เธอยังเด็กขนาดนี้ ฝีมือจะเก่งกาจได้เชียวหรือ"

เมื่อผู้เฒ่าซูได้ยินคำพูดของเยี่ยถง ก็พินิจมองหวังเฉินอย่างละเอียด เดิมทีเขาคิดว่าหมอแพทย์จีนที่อายุน้อยเพียงนี้จะมีความสามารถสักเท่าไรกัน

แต่ฐานะของเยี่ยถงก็ไม่ธรรมดา ย่อมมีหมอเคยตรวจรักษาให้เธอมาไม่น้อย และต้องมีหมอชื่อดังอยู่ไม่น้อยเช่นกัน ขนาดนั้นแล้วยังกลายเป็นโรคเรื้อรังได้ แสดงว่าหวังเฉินต้องมีฝีมือที่แท้จริงอย่างแน่นอนถึงจะรักษาให้หายได้

เยี่ยถงเห็นว่าตอนนี้อารมณ์ของผู้เฒ่าซูค่อนข้างดี จึงเหลือบมองพวกนักเลงหัวไม้ด้านนอกแล้วรีบเอ่ยขึ้นว่า

"ผู้เฒ่าซูคะ เรื่องนี้ให้หนูจัดการเถอะค่ะ รับรองว่าจะต้องให้คำตอบที่น่าพอใจแก่ท่านผู้เฒ่าได้อย่างแน่นอนค่ะ!"

ผู้เฒ่าซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ ปรายตามองเยี่ยถงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางหวังเฉินแล้วกล่าวว่า "มาเถอะพ่อหนุ่ม ระหว่างที่คนของทั้งสองฝ่ายยังมาไม่ถึง ฉันขอทดสอบฝีมือดูหน่อยซิว่าเธอมีน้ำยาแค่ไหน"

เยี่ยถงได้ยินคำนี้ก็รู้ทันทีว่าผู้เฒ่าซูยอมตกลงแล้ว จึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาไห่ชิงเทียนทันที

ส่วนบอดี้การ์ดข้างกายก็เข้าใจความหมายของผู้เฒ่าซูเช่นกัน เขาแตะหูฟังแล้วเอ่ยสั่งการเบาๆ สองสามคำ

สั่งให้คนอื่นๆ เฝ้าระวังอยู่ข้างนอกโดยไม่ต้องเข้ามา ทว่าตอนที่เขาลดมือลง กลับปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกที่เอวไว้ล่วงหน้า ขอเพียงสถานการณ์ผิดปกติ เขาจะลงมือจู่โจมอย่างเฉียบขาดรวดเร็วทันที

ในเวลานี้โทรศัพท์ของเยี่ยถงก็ต่อติดแล้ว "พี่เทียนคะ ตอนนี้ฉันมีเรื่องด่วนมากๆ จะบอกพี่ค่ะ"

เวลานี้ไห่ชิงเทียนกำลังจัดการเอกสารราชการที่เอากลับมาทำที่บ้าน เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยถงก็วางปากกาในมือลง

"ถงถง มีเรื่องด่วนอะไรหรือ"