ตอนที่ 64 อาการบาดเจ็บ

"ฉันกับหวังเฉินมากินข้าวที่ตลาดโต้รุ่งสวนสาธารณะ แล้วเจอนักเลงอันธพาลมาลวนลาม จะให้ฉันไปดื่มเหล้าด้วย ก็เลยเกิดเรื่องชกต่อยกันค่ะ

ตอนนี้หวังเฉินสยบพวกมันไว้ได้แล้ว แต่ว่านายพลผู้เฒ่าซูของทางกองทัพนั่งดูอยู่ข้าง ๆ ด้วย ฉันแจ้งผู้อำนวยการหวงหลงของสำนักงานตำรวจประจำเมืองไปแล้ว เขากำลังนำกำลังรีบมาค่ะ"

เดิมทีไห่ชิงเทียนคิดจะพูดว่า ก็นึกว่าไม่มีอะไรแล้วเสียอีกไม่ใช่หรือ

แต่พอได้ยินคำว่านายพลผู้เฒ่าซูของทางกองทัพ แม้เขาจะเป็นถึงหัวหน้าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลแล้ว ก็ยังถึงกับใจหายวาบขึ้นมาทันที

"ผู้เฒ่าซูมาที่มณฑล G ได้ยังไงกัน แล้วทำไมถึงไปตลาดโต้รุ่งได้ล่ะ"

ไห่ชิงเทียนเอ่ยเสียงขรึม ทว่าในใจกลับร้อนรนขึ้นมาแล้ว หากผู้เฒ่าซูเกิดเรื่องขึ้นในมณฑล G เจ้านายของเขาคงถึงขั้นต้องเกษียณอายุก่อนกำหนดเป็นแน่

"เรื่องยังไม่คลี่คลาย ผู้เฒ่าซูคงไม่ยอมไปไหนหรอกค่ะ ตอนนี้ที่นี่มีแค่หวังเฉินกับทหารคุ้มกันของผู้เฒ่าซูเท่านั้น"

เยี่ยถงยังคงกังวลอยู่บ้างว่าที่ตนไม่ได้บอกหวงหลงเรื่องผู้เฒ่าซูก็อยู่ที่นี่ด้วย หวงหลงจะพาคนมาแค่คนสองคนหรือเปล่า หากฝ่ายตรงข้ามยกพวกมากันเยอะ คงจะยุ่งยากแน่

ไห่ชิงเทียนเข้าใจถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ จึงรีบตอบทันทีว่า

"เธอกับหวังเฉินช่วยกันเกลี้ยกล่อมให้ผู้เฒ่าซูย้ายไปที่ปลอดภัยต่อเถอะ อย่าให้ผู้เฒ่าซูตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด ฉันจะรีบรายงานเดี๋ยวนี้ กำลังเสริมจะรีบไปถึงทันที"

"ค่ะ" เยี่ยถงตอบสั้น ๆ

ไห่ชิงเทียนตั้งสติให้มั่น แล้วรีบต่อสายหาเจ้านายของตน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล เกาเหวินอวี้ ทันที

เวลานี้เขาไม่สนระเบียบขั้นตอนอะไรแล้ว ทันทีที่ปลายสายรับ ไห่ชิงเทียนก็รีบรายงานเรื่องราวโดยสังเขป แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังตลาดโต้รุ่งในทันที

เกาเหวินอวี้ได้ยินคำสำคัญ ทั้งอันธพาล ผู้เฒ่าซู และเรื่องที่ผู้เฒ่าซูไม่ยอมไปไหน

เขาย่อมเข้าใจดีว่าคนอย่างผู้เฒ่าซูที่ผ่านยุคปฏิวัติมา ย่อมเกลียดพวกอันธพาลรังแกชาวบ้านเป็นที่สุด หากจัดการไม่เรียบร้อย ไม่แน่ว่าตนเองก็อาจจะโดนตำหนิเอาด้วย

อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามยังโทรเรียกคนมาเพิ่ม ตอนนี้กำลังคุ้มกันผู้เฒ่าซูมีไม่พอ แถมผู้เฒ่าซูก็ยังไม่ยอมย้ายไปไหนอีก

เกาเหวินอวี้จึงรีบต่อสายหาอธิบดีกรมความมั่นคงสาธารณะประจำมณฑลทันที เยี่ยถงมีเบอร์ของหวงหลง แต่เกาเหวินอวี้ไม่มี

จึงทำได้เพียงโทรเข้าสำนักงานประจำมณฑล ทางนั้นพอได้ยินสถานการณ์ ก็ระดมหน่วยตำรวจพิเศษทั้งหมดออกปฏิบัติการทันที

เกาเหวินอวี้สั่งให้คนไปตามคนขับรถ พร้อมกับต่อสายหาผู้ว่าการมณฑล กู้ชิงเหอ ไปด้วย เรื่องแบบนี้จะไม่ให้อีกฝ่ายรู้ย่อมเป็นไปไม่ได้

หวังเฉินเห็นเยี่ยถงกำลังคุยโทรศัพท์ ส่วนทางด้านผู้เฒ่าซูก็วางมือลงบนโต๊ะแล้ว จึงจำต้องเดินเข้าไปหา

หวังเฉินเพ่งมองใบหน้าของผู้เฒ่าซูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจับชีพจรให้ผู้เฒ่าซู "ผู้เฒ่าซูครับ แพทย์ประจำตัวของคุณไม่ได้ตามมาด้วยเหรอครับ"

เจ้าหน้าที่อารักขาได้ยินที่หวังเฉินพูด ก็จ้องมองหวังเฉินอย่างตึงเครียดทันที การเดินทางของผู้เฒ่าซูย่อมมีแพทย์ร่วมเดินทางมาด้วยแน่นอน เพียงแต่เวลานี้ไม่ได้ให้ตามมาด้วย เขาเองก็ไม่รู้ว่าหวังเฉินตรวจพบความผิดปกติอะไรของผู้เฒ่าซูเข้าหรือเปล่า

"ทำไมรึ มีอะไรก็พูดมาเถอะ ฉันก็บอกแล้วไงว่าจะทดสอบดูว่าเธอมีความสามารถจริงหรือเปล่า"

"ในร่างกายของคุณมีสิ่งแปลกปลอมอยู่สามแห่ง ล้วนอยู่ตรงเส้นชีพจรหัวใจ อันตรายอย่างยิ่งและยังกดทับเส้นชีพจรหัวใจเอาไว้ พวกเขาปล่อยให้คุณคลาดสายตาจากการดูแลของแพทย์ได้ยังไงกันครับ" หวังเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

เจ้าหน้าที่อารักขารู้เรื่องนี้ดี ในร่างกายของผู้เฒ่าซูมีสะเก็ดระเบิดอยู่สามชิ้น สมัยอยู่ในสนามรบเงื่อนไขทางการแพทย์และฝีมือของหมอยังไม่เพียงพอ

พอถึงเวลาที่พอจะรักษาได้ สะเก็ดระเบิดก็ฝังอยู่ในร่างกายนานเกินไปจนเนื้อเยื่อห่อหุ้มเอาไว้หมดแล้ว จึงไม่กล้าผ่าตัดทำอะไรอีก มันจึงตกค้างอยู่ในร่างกายเรื่อยมา

พอได้ยินหวังเฉินพูดเช่นนั้น เจ้าหน้าที่อารักขาก็เกิดอาการตึงเครียดขึ้นมาทันที "ท่านผู้นำครับ"

ผู้เฒ่าซูโบกมือปรามเจ้าหน้าที่อารักขา "ร่างกายของฉันเอง ฉันรู้ตัวดี ไม่ต้องแตกตื่นตกใจไปหรอก"

จากนั้นก็หันไปพูดกับหวังเฉิน "เสี่ยวหวังใช่ไหม ฝีมือไม่เลวนี่ แต่เธออย่าไปขู่เขาให้กลัวเลย"

"ผู้เฒ่าซูครับ ผมไม่ได้ขู่เขานะครับ หมอที่คุณพามาด้วย เป็นหมอแพทย์จีนที่ดูแลสุขภาพให้คุณตามปกติหรือเปล่าครับ"

"อาการของท่านผู้นำมีอันตรายเหรอครับ ครั้งนี้คนที่ติดตามมาเป็นแพทย์ตะวันตกครับ"

เจ้าหน้าที่อารักขาไม่สนใจแล้วว่าจะถือเป็นการรั่วไหลความลับเรื่องบุคคลหรือไม่ คนที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน เพียงแค่จับชีพจรเท่านั้น

ก็รู้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในร่างกาย ทั้งยังบอกจำนวนได้อย่างแม่นยำ หมอตรงหน้าคนนี้ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ด้านวิชาแพทย์แล้วเขาสามารถเชื่อถือได้อย่างแน่นอน

"ตอนนี้เดือนพฤศจิกายนแล้ว ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วด้วย พอเข้าหน้าหนาวการไหลเวียนของเลือดจะช้าลงเล็กน้อยครับ

สิ่งแปลกปลอมเหล่านี้ล้วนอยู่ตรงเส้นเลือดหัวใจ หากไม่มีวิธีช่วยประคอง เลือดที่ไหลเข้าสู่หัวใจก็จะลดลง ถึงตอนนั้นก็จะมีอันตราย

อีกอย่างการเดินทางของคุณ หากระหว่างทางได้รับลมหนาวเข้า ก็อาจเกิดอันตรายได้เช่นกัน ที่จริงผมอยากรู้มากกว่าว่าตอนนั้นคุณรอดชีวิตมาได้อย่างไร

ตามหลักแล้ว บาดแผลระดับนี้ถ้าเป็นคนอื่นคงสิ้นใจไปคาที่แล้วครับ"

หวังเฉินหยุดไปชั่วครู่แล้วพูดต่อว่า "ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อครู่นี้คุณบันดาลโทสะขึ้นมาจริง ๆ การไหลเวียนของเลือดจึงเร็วขึ้นเล็กน้อย

คุณคงเข้าใจดี มันเหมือนกับถนนด้านนอกที่มีสิ่งกีดขวางโผล่ขึ้นมาตรงกลาง จากเดิมที่เป็นสี่เลน ก็ลดเหลือแค่สองเลน

ตอนนี้ปริมาณรถกลับเพิ่มขึ้นมาอีก รถติดจึงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นคุณจำเป็นต้องสงบอารมณ์ลงให้ได้ครับ"

ก่อนที่ผู้เฒ่าซูจะเดินทางออกมานั้น ได้รับการประเมินร่างกายมาแล้ว ผู้เชี่ยวชาญเห็นว่าไม่มีปัญหาจึงยอมปล่อยให้ผู้เฒ่าซูออกมา ทว่าคำพูดของหวังเฉินก็ยังทำให้เจ้าหน้าที่อารักขารู้สึกกังวลขึ้นมาอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เฒ่าซูก็เริ่มรู้สึกแน่นบริเวณหน้าอกขึ้นมาลาง ๆ แล้ว "ท่านผู้นำครับ ผมแจ้งให้ผู้เฒ่าเติ้งมาที่นี่ดีกว่าไหมครับ"

"แกนี่เอะอะก็ตื่นตูมไปได้ ผู้เฒ่าเติ้งงานยุ่งจะตายไป เขามีหน้าที่ดูแลสุขภาพให้ผู้นำคนปัจจุบัน อายุแปดสิบกว่าปีแล้วยังต้องบินไปทั่วโลก ฉันเป็นแค่คนแก่วัยเกษียณ จะไปรบกวนเขาทำไมกัน"

ผู้เฒ่าซูแค่นเสียงใส่เจ้าหน้าที่อารักขาไปประโยคหนึ่งก่อน จากนั้นจึงหันมาพูดกับหวังเฉิน

"เจ้าหนู ตอนที่ฉันบุกตะลุยในสนามรบ พ่อของแกน่าจะยังไม่เกิดด้วยซ้ำ คิดจะมาขู่ใครกันที่นี่"

เยี่ยถงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเข้าพอดี จึงรีบพูดขึ้น "ผู้เฒ่าซูคะ คำพูดของหวังเฉินเชื่อถือได้นะคะ ร่างกายของท่านจะล้อเล่นไม่ได้เด็ดขาดค่ะ"

"ในเมื่อเธอว่าเขาเชื่อถือได้ แล้วเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าฉันนี่ เธอจะกลัวอะไรล่ะ" ผู้เฒ่าซูกล่าวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

ขณะที่เยี่ยถงยังไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี ที่หน้าประตูก็มีตำรวจหลายนายเดินเข้ามา คนในห้องไม่ต้องเดาก็รู้ได้ทันทีว่า นี่คงเป็นเบื้องหลังของพวกอันธพาลพวกนั้นแน่

ทางด้านเจ้าอันธพาลผมทองที่ถูกมัดอยู่ พอเห็นว่าคนของตัวเองมาถึง ก็รีบตะโกนเสียงดังลั่น

"พี่เขย! ผมอยู่นี่ ในที่สุดพี่ก็มาสักที ผมเกือบจะโดนซ้อมตายอยู่แล้ว ไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั่นแหละเป็นคนลงมือ!"

หนึ่งในตำรวจส่งเสียงฮึดฮัด "เรียกใครพี่เขย ใครเป็นพี่เขยแก แต่งตัวสีสันฉูดฉาดกันขนาดนี้ มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีอะไร"

"คุณตำรวจครับ พวกเขาลงมือก่อน แล้วยังจับพวกเรามัดไว้ตรงนี้อีก"

เจ้าผมทองรีบเปลี่ยนคำเรียกทันที ยังรู้ดีว่าพี่เขยคือที่พึ่งของตัวเอง แต่ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ พี่เขยย่อมไม่อาจยอมรับว่ารู้จักกับตนได้

"ใครเป็นคนลงมือ ก้าวออกมาให้หมด แล้วตามพวกเรากลับไปที่สถานี พูดจาให้รู้เรื่อง"

ตำรวจอีกนายเอ่ยขึ้น ขณะที่ตำรวจอีกคนเดินเข้าไปแก้เชือกให้พวกอันธพาล

หวังเฉินกับพวกมองปราดเดียวก็รู้ว่าตำรวจเหล่านี้คิดจะทำอะไร พอไปถึงสถานีตำรวจแล้ว จะพลิกดำเป็นขาวอย่างไรก็ย่อมทำได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ คิดจะเล่นละครตบตาให้ครบฉากสินะ

เมื่อเห็นว่าหวังเฉินกับพวกยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ ตำรวจคนที่พูดคนแรกจึงเอ่ยขึ้นอีก

"ทำไม ต้องให้พวกเราลงมือด้วยใช่ไหม ถ้าพวกเราต้องลงมือ เรื่องมันจะไม่เหมือนเดิมแล้วนะ อย่างแรกเลยคือโดนข้อหาขัดขืนการปฏิบัติหน้าที่แน่นอน"

เมื่อเห็นว่ายังคงไม่มีใครขยับ ตำรวจหลายนายก็เตรียมจะเข้ามาคุมตัว ทว่าในตอนนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงไซเรนรถตำรวจดังแว่วเข้ามา

เพียงชั่วครู่ เสียงที่ไม่ได้ดังมากในตอนแรกก็เริ่มแผดดังบาดหู ชัดเจนว่ากำลังมุ่งหน้าตรงมาที่นี่