ตอนที่ 65 เส้นสายระดับฟ้า

รถตำรวจแล่นตรงมาจอดเทียบข้างถนนหน้าร้านทันที หวงหลงมองเห็นแค่อันธพาลไม่กี่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูร้าน

ในใจก็ร้อนรนขึ้นมาทันที ถูกล้อมไว้ตั้งนานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเยี่ยถงจะโดนรังแกไปแล้วหรือยัง

"เร็วเข้า กดไอ้พวกกุ๊ยหน้าร้านลงกับพื้นให้หมดก่อน!" ยังไม่ทันที่รถจะจอดสนิท หวงหลงก็ออกคำสั่งผ่านวิทยุสื่อสารทันที

รถคันที่ตามหลังมาต่างพากันเบรกตัวโก่งพร้อมๆ กัน เจ้าหน้าที่ตำรวจด้านหลังรีบกระโดดลงจากรถแล้วพุ่งตรงเข้าใส่พวกเจ้าผมทองทันที

ส่วนตำรวจที่มาก่อนหน้านี้ พอเห็นว่าคนที่มาก็เป็นตำรวจเหมือนกันจึงเดินเข้าไปทัก

"พวกพี่น้องมาจากสถานีไหนกันน่ะ ได้รับแจ้งเหตุมาเหมือนกันเหรอครับ

ตรงนี้เป็นเขตรับผิดชอบของสถานีตำรวจสวนสาธารณะพวกเรา ไม่รบกวนพี่น้องทุกคนแล้วล่ะครับ"

ทว่าตำรวจที่กรูกันเข้ามาไม่มีใครสนใจเขาสักคน กลับพุ่งตรงไปที่ตรงหน้าพวกเจ้าผมทอง

แล้วกดตัวลงกับพื้นจนหมด ตำรวจสามนายข้างในเพราะสวมเครื่องแบบตำรวจอยู่จึงไม่ได้โดนร่างแหไปด้วย

หวงหลงที่อยู่ด้านหลังก็ลงจากรถแล้ววิ่งเข้ามา คราวนี้พี่เขยของเจ้าผมทองถึงได้เห็น นี่ไม่ใช่ท่านผู้อำนวยการหรอกหรือ

เขามาได้ยังไงกัน แค่เหตุวิวาททะเลาะตีกัน อย่างมากที่สุดก็ไม่ถึงขั้นต้องให้ผู้อำนวยการสำนักตำรวจประจำเมืองออกโรงเองเลยนี่นา

หวงหลงวิ่งตรงเข้ามาในร้านตลอดทาง ทว่าตอนที่เขาก้าวเข้ามา เยี่ยถงก็ส่งสายตาให้เขาเสียก่อน

หวงหลงเองก็เป็นคนฉลาด จึงหยุดฝีเท้าลงทันทีที่หน้าประตูร้าน จากนั้นก็เอ่ยถามตำรวจไม่กี่นายที่ยืนอยู่ว่า "พวกคุณมาจากสถานีไหนกัน"

หวงหลงเอ่ยปากถามไปพลาง ใช้หางตาชำเลืองมองไปทางเยี่ยถงไปพลาง ก็พบว่าเยี่ยถงกับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะของชายชราคนหนึ่ง

พอมองไปยังคนที่นั่งอยู่ข้างชายชราอีกครั้ง ชัดเจนเลยว่าเป็นเจ้าหน้าที่อารักขานี่นา ตัวหวงหลงเองก็โอนย้ายมาจากกองทัพ

ก่อนจะย้ายสายงานยังเป็นถึงพันเอกผู้บังคับการกรม มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่อารักขาคอยคุ้มกันผู้บังคับบัญชาระดับสูงอย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อดูจากความมืออาชีพของเจ้าหน้าที่อารักขาคนนี้แล้ว ชายชราท่านนี้น่าจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดาเป็นแน่ ขนาดเยี่ยถงยังยืนบังอยู่ด้านหน้าชายชราเลยไม่ใช่หรือ

เพียงแต่ก่อนหน้านี้ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่ตัวเยี่ยถง จึงไม่ได้มองดูชายชราท่านนั้นอย่างละเอียด

ทันทีที่พวกอันธพาลถูกกดลงกับพื้น ตำรวจทั้งสามนายก็มองเห็นหวงหลงที่วิ่งเข้ามา แม้จะไม่คุ้นเคยกัน

แต่เมื่อเห็นอินทรธนูบนบ่า ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่าท่านผู้อำนวยการมาถึงแล้ว พวกเขาจึงรีบหันไปมองสารวัตรที่กำลังเดินกลับมา เพราะอย่างไรเสียเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ไม่น่าถึงขั้นต้องให้ท่านผู้อำนวยการลงมาจัดการด้วยตัวเองเลย

ทุกคนต่างรู้ดีว่าคงมีเรื่องอะไรที่พวกตนยังไม่รู้แน่ๆ ดังนั้นการรอให้สารวัตรเป็นคนตอบจึงฉลาดที่สุด

พี่เขยของเจ้าผมทองก็คือสารวัตรประจำสถานีตำรวจสวนสาธารณะ ตอนที่หวงหลงวิ่งมาทางนี้ เขาก็วิ่งตามกลับมาด้วย

พอได้ยินหวงหลงถามในเวลานี้ เขาก็รีบยืนตรงทำความเคารพแล้วตอบทันที "สารวัตรหม่าเป่าไหล จากสถานีตำรวจสวนสาธารณะ มารายงานตัวครับ!"

"เหอะ สารวัตรหม่า ไหนลองว่ามาซิ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น" หม่าเป่าไหลเห็นสีหน้าของหวงหลงแล้วใจก็หล่นวูบ สถานการณ์ชักไม่ดีเสียแล้ว คนข้างในอาจจะมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ก็เป็นได้

แต่วันนี้คนที่ก่อเรื่องคือน้องเมียตัวเอง ถ้าเขาไม่ยื่นมือเข้าช่วย กลับบ้านไปแปดเก้าส่วนคงได้คุกเข่าบนกระดานซักผ้าเป็นแน่

จึงทำได้เพียงแอบหวังว่าผอ.หวงจะมีคดีอื่นแล้วแค่ผ่านมาทางนี้ เลยต้องกัดฟันตอบไปว่า

"รายงานผอ.หวง เป็นแค่เหตุทะเลาะวิวาททั่วไปครับ ผมกำลังเตรียมจะคุมตัวพวกเขาทั้งหมดกลับไปสอบปากคำที่สถานีอยู่พอดี"

เดิมทีหวงหลงก็มีพื้นเพเป็นทหารมาก่อน รัศมีความน่าเกรงขามในตัวย่อมไม่ธรรมดา นัยน์ตาดั่งพยัคฆ์จ้องเขม็ง มองตรงไปยังหม่าเป่าไหล

ตัวเขาเป็นฝ่ายที่เยี่ยถงโทรเรียกตัวมาแท้ๆ แกยังกล้าลืมตาพูดปดหน้าตายอีก "หึๆ สารวัตรหม่านี่ช่างปฏิบัติหน้าที่ได้ขยันขันแข็งจริงนะ แค่คดีทะเลาะวิวาทเล็กๆ ยังถึงกับต้องลงมาจัดการด้วยตัวเอง"

ตอนนั้นเองหวงหลงก็หันตัวไปทางเยี่ยถงพลางเอ่ยถามว่า

"เป็นอย่างนั้นหรือครับ" คำพูดเพิ่งจะหลุดออกจากปาก หวงหลงก็พลันมองเห็นผู้เฒ่าซูที่อยู่ด้านหลังเยี่ยถง เขาเป็นคนในกองทัพ มีหรือที่จะจำผู้เฒ่าซูไม่ได้ เพียงแค่แวบเดียวก็จำได้ทันที จึงตั้งท่าจะก้าวเข้าไปข้างหน้าเพื่อยืนตรงทำความเคารพ

แต่ผู้เฒ่าซูก็มองเห็นเช่นกัน จึงผายมือกดลงเบาๆ ให้หวงหลง หวงหลงถึงไม่ได้เดินหน้าเข้าไปต่อ ทว่าร่างกายกลับยังคงยืนเหยียดตรงแหน็วไปโดยไม่รู้ตัว

เยี่ยถงกำลังจะอธิบายสถานการณ์ ทว่าด้านนอกกลับมีคนสี่สิบห้าสิบคนถือท่อเหล็กอยู่ในมือ กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางนี้ด้วยท่าทางดุดันถมึงทึง แม้จะเห็นว่ามีรถตำรวจและตำรวจอยู่มากมายขนาดนั้นก็ยังไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

ที่นี่คือที่ไหนกัน นี่มันเขตพื้นที่รับผิดชอบของสถานีตำรวจสวนสาธารณะ ผู้อำนวยการสถานีตำรวจเป็นพี่เขยของลูกพี่ สถานีตำรวจก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านตัวเองเลย มีอะไรให้ต้องกังวล

ชาวบ้านที่ก่อนหน้านี้ยังยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่รอบนอกพอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็กลัวจะโดนลูกหลงไปด้วยจนพากันแตกฮือแยกย้ายหนีไปคนละทิศละทาง

ทว่าตำรวจที่หวงหลงพามาต่างพากันตกใจ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นเรื่องราวเอิกเกริกขนาดนี้ในย่านใจกลางเมือง

ชั่วขณะนั้นต่างไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี แม้ก่อนออกเดินทางหวงหลงจะบอกให้พกอาวุธมาให้ครบมือแล้วก็ตาม

แต่ในสถานการณ์ปกติ ทุกคนมักจะพกแค่กระบองตำรวจ สเปรย์พริกไทยอะไรทำนองนั้น ทว่าก็ยังมีสองสามคนที่พกปืนพกมาด้วย

คนหลายสิบคนวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกัน เสียงย่อมไม่เบาอยู่แล้ว หวงหลงได้ยินเช่นกันจึงตะโกนลั่นทันที "มัวยืนบื้ออะไรกันวะ สกัดพวกมันไว้ รวบตัวให้หมดทุกคนเลย!"

ส่วนหม่าเป่าไหลที่อยู่ข้างๆ พอเห็นคนพวกนี้ ใจก็พลันหล่นวูบเย็นเฉียบ เขาตวัดสายตาดุร้ายมองเสี่ยวหวงเหมาแวบหนึ่ง ตอนนี้เขาอยากจะตบกบาลเสี่ยวหวงเหมาให้ตายคามือเสียจริง คราวนี้ตนเองคงซวยเข้าตาจนแล้ว

พวกตำรวจจากสำนักงานความมั่นคงประจำเมืองพอได้ยินคำสั่งของหวงหลง ก็ชักอาวุธประจำกายออกมาทันที พร้อมทั้งใช้โทรโข่งตะโกนใส่กลุ่มคนหลายสิบคนที่กำลังปรี่เข้ามา "คนที่อยู่ตรงข้าม หยุดอยู่กับที่แล้ววางอาวุธลง!"

คนพวกนั้นเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูก ไฉนถึงไม่เหมือนกับที่คิดไว้เลยล่ะ และในเวลานี้ กำลังเสริมที่ไห่ชิงเทียนเรียกมาก็มาถึงแล้วเช่นกัน

รถของหน่วยตำรวจพิเศษมาถึงแล้วเช่นกัน เหล่าเจ้าหน้าที่หน่วยตำรวจพิเศษที่ดุดันราวกับฝูงหมาป่าและเสือร้าย ต่างกระโดดลงจากรถพร้อมอุปกรณ์ครบมือ จัดขบวนแถวบุกจู่โจมอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

กลุ่มคนหลายสิบคนที่ถือท่อเหล็กต่างก็พากันตกใจกลัว นี่มันเรื่องใหญ่โตระดับไหนกันเนี่ย? คนหลายสิบคนถูกปิดล้อมอยู่ตรงกลางระหว่างตำรวจและหน่วยตำรวจพิเศษ

ตำรวจพิเศษยังแบ่งกำลังออกมาอีกทีมหนึ่ง แทรกตัวเข้ามาข้างหวงหลง และเข้าล้อมอารักขาผู้เฒ่าซูไว้ภายใต้การสั่งการของหวงหลง

ตอนนี้บางคนก็ทิ้งท่อเหล็กในมือไปแล้ว บางคนยังถือคาไว้อยู่ แต่พอเจ้าหน้าที่ตำรวจพิเศษพุ่งประชิดตัว คนที่ไม่ได้ถือท่อเหล็กก็ถูกกดลงกับพื้นทันที

ส่วนคนที่ยังถืออยู่ พอตำรวจพิเศษปรี่เข้ามาก็เอาพานท้ายปืนฟาดใส่ศีรษะทันที ไม่เปิดโอกาสให้ทันได้ตอบสนองแม้แต่นิดเดียว

ในตอนนั้นเอง ด้านหลังแนวปิดล้อมของเจ้าหน้าที่ตำรวจพิเศษก็ปรากฏชายหลายคนกำลังเดินกระหืดกระหอบตรงเข้ามา หม่าเป่าไหลเพ่งตามอง

พลันนั้นเขาก็แข้งขาอ่อนยวบ ทรุดฮวบนั่งแหมะลงกับพื้น คนที่เดินนำหน้าสุดคือบิ๊กบอสแห่งคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล เกาเหวินอวี้เลขาธิการพรรคประจำมณฑล G ข้างๆ ยังมีรองผู้ว่าการกู้ชิงเหอ ใบหน้าของแต่ละคนมืดมนถมึงทึงถึงขีดสุด

พวกเสี่ยวหวงเหมาเวลานี้ก็กลัวจนตัวอ่อนปวกเปียกราวกับโคลนเหลว พอถูกตำรวจพิเศษหิ้วปีกขึ้นมา เป้ากางเกงของหลายคนก็เปียกชุ่มโชกไปหมดแล้ว

เยี่ยถงเดินออกไปต้อนรับพวกกู้ชิงเหอในเวลานี้ "เลขาธิการเกาคะ..." เยี่ยถงเห็นไห่ชิงเทียนที่อยู่ในกลุ่มคนเช่นกัน ไห่ชิงเทียนเพียงแค่ปรายตามองเยี่ยถงแวบหนึ่ง

เกาเหวินอวี้โบกมือห้ามเยี่ยถง "เสี่ยวเยี่ยเองหรือ ผู้เฒ่าซูล่ะ? รีบพาพวกเราไปเร็วเข้า!"

เยี่ยถงจึงนำคนทั้งสองเดินไปทางผู้เฒ่าซู เมื่อมองเห็นผู้เฒ่าซูชัดเจนแล้ว เกาเหวินอวี้ก็ก้าวยาวๆ ตรงเข้าไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ผู้เฒ่าซู เป็นพวกเราที่ดูแลไม่ดี ทำให้ท่านต้องตกใจแล้ว ขอผู้เฒ่าซูโปรดลงโทษด้วยครับ"