ตอนที่ 68 กินเลี้ยง

การไลฟ์สดยังคงดำเนินต่อไป

ระหว่างทางกลับ ไป๋เยฺว่ปล่อยโดรนพลังเวทออกมาแทนที่ห้องไลฟ์มุมมองพระเจ้าอย่างแนบเนียน ทำให้การไลฟ์สดเชื่อมต่อกันอย่างไม่มีสะดุด

ทางด้านชาวบ้านหมู่บ้านฉางซิงกับผู้กำกับอวี๋และตำรวจอีกสองสามนาย หลังจากที่ไป๋เยฺว่ออกไปแล้ว ต่างก็คอยดูไลฟ์สดของเขามาโดยตลอด

เมื่อได้เห็นฝีมือการล่าสัตว์อันยอดเยี่ยมของไป๋เยฺว่ รวมถึงความดุร้ายน่าเกรงขามที่โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนแสดงออกมา พวกเขาก็ตื่นตะลึงอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันในใจก็ดีใจสุดขีด

ยิ่งไป๋เยฺว่แข็งแกร่งมากเท่าไร นั่นก็หมายความว่ายิ่งมีโอกาสจับสัตว์ร้ายที่มาขโมยกินปศุสัตว์ของพวกเขาได้มากเท่านั้น! ยิ่งไปกว่านั้นไป๋เยฺว่ยังมีใบอนุญาตล่าสัตว์ที่รัฐบาลออกให้อีกด้วย หากถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ต่อให้สัตว์ร้ายพวกนั้นเป็นสัตว์คุ้มครองชั้นพิเศษระดับชาติ ก็สามารถสังหารคาที่ได้โดยไม่ต้องลังเลแม้แต่น้อย!

ด้วยฝีมือระดับที่ใช้ธนูเพียงดอกเดียวก็ล้มหมูป่าตัวใหญ่ยักษ์ได้ การจะสังหารสัตว์ป่าขนาดใหญ่ที่บุกรุกเข้ามาก็คงไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย

พอมาถึงทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์นอกหมู่บ้าน ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านฟาง ผู้กำกับอวี๋ ฟางฉิน และผู้คนอีกมากมายกำลังยืนรออยู่แต่ไกลแล้ว

"ผู้ใหญ่บ้านฟาง ขอยืมกระทะใบใหญ่หน่อยครับ"

ไป๋เยฺว่โบกมือพลางตะโกนบอก นอกจากไก่ฟ้าเจ็ดสีกับงูจงอางยักษ์ที่ล่าได้ก่อนหน้านี้แล้ว ระหว่างทางกลับเขายังยิงนกตัวใหญ่ได้อีกสองสามตัว รูปร่างหน้าตาประหลาดจนไป๋เยฺว่เรียกชื่อไม่ถูก แต่อ้วนท้วนเนื้อนุ่มดีทีเดียว หนักตัวละราวสามสี่ปอนด์ได้

เมื่อเห็นสัตว์ป่ากองพะเนินแขวนอยู่ที่เอวและถือไว้ในมือของไป๋เยฺว่ ชาวบ้านหมู่บ้านฉางซิงก็ทั้งตกใจทั้งดีใจ

ผู้กำกับอวี๋ลูบจมูกพลางหัวเราะอย่างขบขัน ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋เยฺว่มีใบอนุญาตล่าสัตว์ละก็ การล่าเที่ยวนี้คงโดนตัดสินจำคุกสักสิบถึงยี่สิบปีเป็นอย่างต่ำ!

"ได้เลย!"

ผู้ใหญ่บ้านฟางโบกมือใหญ่ สั่งให้คนหนุ่มสองสามคนขี่มอเตอร์ไซค์รีบกลับเข้าหมู่บ้านไปขนกระทะมา ส่วนตัวเขาเองก็พาชายฉกรรจ์อีกหลายคนไปจูงวัวมาหนึ่งตัวกับแพะอีกสามตัว

ทั้งเชือด ลอกหนัง ควักเครื่องใน ก่อไฟตั้งกระทะ

ทั้งตุ๋น ผัดไฟแดง ย่างถ่าน

ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วผืนฟ้า พระจันทร์สีเงินลอยเด่นขึ้นทางทิศตะวันออก ผู้คนทั้งหมู่บ้านต่างมารวมตัวกัน งานเลี้ยงกลางแจ้งขนาดใหญ่เปิดฉากขึ้นอย่างคึกคักเหลือล้น

บรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นเนื้อหม้อใหญ่ใบแล้วใบเล่า หมูป่าตัวยักษ์ที่ย่างอยู่ข้างกองไฟจนเหลืองกรอบน้ำมันหยดติ๋ง ๆ รวมถึงวัวและแพะ ทุกคนถึงกับตาค้าง

"นี่สิถึงจะเรียกว่ากินเลี้ยงของจริง! แงงง พี่เยฺว่ ผมอยากไปแจมด้วย!"

"ปกติได้กินกับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างก็คิดว่าฟินแล้วนะ พอมาดูพี่เยฺว่กับพวกชาวบ้าน รู้สึกว่าตัวเองจนขึ้นมาทันทีเลยเว้ย!!"

"นี่มันชีวิตหรูหราอภิมหาเศรษฐีอะไรกันเนี่ย?? สมัยก่อนมีแต่ฮ่องเต้เท่านั้นแหละที่กล้ากินแบบนี้มั้ง?"

"ว้าว! พวกเธอดูเสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นสิ ขาหมูป่าใหญ่สองขา ขาวัวสองขา แพะอีกสองตัว! พี่เยฺว่พูดไม่ผิดจริง ๆ พวกมันกินเก่งชะมัด!"

"ยิ่งดูยิ่งอิจฉาโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวน ได้อยู่ข้างกายพี่เยฺว่ มีอาหารเลิศรสบนโลกให้กินไม่อั้น!"

"พี่เยฺว่ยังขาดสัตว์เลี้ยงไหมคะ? จิ้งจอกน้อย แมวน้อย? น้องสาวคนนี้เป็นให้ได้หมดเลยน้า!"

ผู้ที่กินเอร็ดอร่อยที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้น ทุกคนต่างดูแลพวกมันเป็นอย่างดี พากันแบ่งเนื้อในส่วนของตนเองส่งให้พวกมันทั้งสองตัว

แววตาของโก่วตั้นและเสี่ยวฟั่นถวนเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข สายตาที่มองพวกชาวบ้านก็ยิ่งดูเป็นมิตรมากขึ้นกว่าเดิม

รอบตัวไป๋เยฺว่มีเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งมารุมล้อม ไป๋เยฺว่เตือนพวกเขาว่าอย่าเข้าไปใกล้โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวน เด็ก ๆ จึงได้แต่วิ่งวนเวียนอยู่รอบตัวเขาแทน

"พี่เยฺว่ หนูกินเนื้อหมูหน่อยสิฮะ"

"พี่เยฺว่ หนูกินหูหมูหน่อยสิฮะ"

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันไร้เดียงสาของเด็ก ๆ ใบหน้าของไป๋เยฺว่ก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาเช่นกัน เขาสะบัดมือเสกมีดน้ำแข็งออกมาเล่มหนึ่งอย่างง่ายดาย แล้วเฉือนเนื้อหมูป่าย่างครึ่งตัวที่ตั้งอยู่ข้างกองไฟส่งให้เด็ก ๆ

เด็กน้อยสี่ห้าคนถือชามใบเล็ก ปากมันเยิ้ม มองดูไป๋เยฺว่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดีใจและความชื่นชมบูชา

"พี่เยฺว่ แสดงมายากลให้ดูหน่อยได้ไหมฮะ?"

"ใช่แล้วฮะ! อยากดูพี่เยฺว่แสดงมายากล ใคร ๆ ก็บอกว่ามายากลของพี่เยฺว่เก่งกาจมากเลยนะฮะ!"

เมื่อได้ยินคำขอของเด็ก ๆ พวกผู้ใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันหันมามอง

ไป๋เยฺว่ยิ้มแล้วตอบว่า "ได้แน่นอนครับ"

"เย้! พี่เยฺว่ใจดีที่สุดเลย!"

"ชอบพี่เยฺว่ที่สุดเลยฮะ!"

ชาวบ้านหมู่บ้านฉางซิงทั้งชายหญิงเด็กคนแก่ต่างส่งเสียงร้องฮือฮาออกมา ส่วนคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็มองด้วยความอิจฉาตาร้อน

ได้กินมื้อใหญ่ไปด้วย แถมได้ดูนักมายากลที่เก่งที่สุดในโลกมาแสดงสด ๆ ตรงหน้า ฟินกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!

ไป๋เยฺว่เดินไปข้างรถบ้าน เปิดไฟรอบตัวรถทั้งหมดทันที แสงไฟสว่างโร่ส่องไปทั่วทุ่งหญ้าผืนใหญ่

"ทุกคนมองที่มือผมนะ!"

ไป๋เยฺว่ยกมือขึ้นแล้วแกว่งไปมาเบา ๆ

"เปลวไฟนี่ ทุกคนคงเคยเห็นกันแล้วใช่ไหมครับ"

พูดจบ เขาก็พลิกฝ่ามือ เปลวไฟลูกหนึ่งลุกพรึบขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ที่มา

"ว้าว!"

"สุดยอด!"

"พี่เยฺว่เก่งที่สุดเลย!"

เมื่อได้เห็นไป๋เยฺว่เสกเปลวไฟขึ้นมากับตาตัวเอง ชาวบ้านหมู่บ้านฉางซิงต่างก็อุทานด้วยความทึ่ง แต่ละคนปรบมือให้อย่างเกรียวกราว ได้ดูสด ๆ ต่อหน้าแบบนี้มันให้ความรู้สึกตื่นตาตื่นใจกว่าดูผ่านหน้าจอไลฟ์สดตั้งเยอะ

จากนั้นไป๋เยฺว่ก็สะบัดมือสลายเปลวไฟทิ้ง แล้วแอปเปิลสองผลก็โผล่ขึ้นมาบนฝ่ามือ

เขาเปิดใช้งานเวทมนตร์ ดึงเอาแอปเปิลที่เพิ่งซื้อมาเก็บไว้ในรถบ้านเมื่อกลางวันออกมา แล้วยื่นให้เด็ก ๆ ที่ยืนอยู่ข้างหน้า

"ขอบคุณฮะพี่เยฺว่!"

"พี่เยฺว่ใจดีที่สุดเลย!"

"พี่เยฺว่ หนูอยากได้บ้างจัง!"

เด็กอีกสามคนที่ยังไม่ได้ต่างมองเพื่อนข้างตัวด้วยสายตาอิจฉา ก่อนจะหันมามองไป๋เยฺว่ตาแป๋วละห้อย

ไป๋เยฺว่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "หมดแล้วน้า"

เด็กทั้งสามคนก้มหน้าลง ดวงตากลมโตเป็นประกายหม่นแสงลงถนัดตา ทว่าวินาทีต่อมาก็พลันเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น

ไป๋เยฺว่เอามือไพล่หลังเดินไปตรงหน้าพวกเขา พอแบมือออก แอปเปิลอีกสามผลก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

"ว้าว!"

"มหัศจรรย์จัง!"

ชั่วพริบตานั้น เสียงหัวเราะร่าเริงของเด็ก ๆ ทั้งห้าคนก็ดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้า

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจไม่ขาดสาย

คนดูในห้องไลฟ์ต่างก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ ถึงแม้จะเคยดูการแสดงของไป๋เยฺว่มาหลายครั้งแล้ว แต่คราวนี้มันดูสมจริงกว่าครั้งไหน ๆ!

"อิจฉาชาวบ้านพวกนั้นจัง พวกเขาน่าจะเป็นคนดูกลุ่มแรกเลยมั้งที่ได้เห็นพี่เยฺว่แสดงสด ๆ กับตา??"

"ทีนี้คงไม่มีใครกล้าบอกว่ากลพี่เยฺว่เป็นคลิปตัดต่อหรือใช้ซีจีแล้วมั้ง?? ดูสีหน้าชาวบ้านพวกนั้นสิโว้ย!!!"

"ฉันก็อยากไปเจอพี่เยฺว่เหมือนกัน บัตรหนึ่งแสนใบพรุ่งนี้ค่ำ ยังไงก็ต้องแย่งมาให้ได้!"

"เฮ้อ เรื่องกดบัตรนี่กูไม่หวังแล้ว ชาตินี้ไม่เคยโสด สปีดนิ้วมันเลยไม่ทันคนอื่น หวังแค่ว่าจะซื้อบัตรผีต่อได้สักสองใบก็พอ"

"บัตรวีไอพีใบละ 6,888 บัตรชั้นหนึ่ง 1,888 บัตรธรรมดา 888 ยังไม่รู้เลยว่าพวกพ่อค้าคนกลางจะปั่นราคาขึ้นไปแตะขอบฟ้าขนาดไหน!!"

"ดูจากการแย่งกันดุเดือดขนาดนี้ พวกพ่อค้าหน้าเลือดต้องฟันราคาสิบเท่าแน่นอน!"

"ไอ้พวกตั๋วผีนี่น่าแช่งชะมัด! แต่ใจมันก็อยากได้บัตรในมือพวกมันชิบเป๋ง นี่ฉันเป็นพวกชอบทรมานตัวเองรึเปล่าวะเนี่ย?"

[พ่อค้าคนกลาง ส่ง คาร์นิวัล x1]: "ผมเป็นพ่อค้าปล่อยบัตรคอนเสิร์ตมือสองโดยเฉพาะครับ ในวงการนี้ก็ถือว่าพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง จะบอกข่าวร้ายให้ว่า ตอนนี้ในมือพวกพ่อค้าตั๋วผีเองก็แทบไม่มีบัตรคอนเสิร์ตที่มีพี่เยฺว่ขึ้นแสดงเหมือนกัน ในมือผมมีแค่สามใบ ซึ่งถือว่าเยอะมากแล้วนะ! ผมจะปล่อยแค่ใบเดียว ส่วนอีกสองใบให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่ขาย จะเก็บไว้พาแฟนไปดู!"

ตูม

ทันทีที่พ่อค้าคนกลางโผล่มา คนดูก็ตื่นตระหนกกันยกใหญ่

"คนขายตั๋วคนนี้กูรู้จัก ตัวเป้งในวงการตั๋วผีเลยนี่หว่า! ปกติคอนเสิร์ตเบอร์ใหญ่แค่ไหน ไม่ว่าจะหลุนหลุน ฮว่าฮว่า หรือดาราดังคนอื่น ๆ เขามีอยู่ในมือตั้งหลายร้อยใบ! แต่ฝั่งพี่เยฺว่ เขากลับมีแค่สามใบเนี่ยนะ!"

"เชี่ย! หายากขนาดนี้เลยเหรอวะ?"

"ฮือๆ ใจแป้วหมดแล้ว ท่าทางคอนเสิร์ตนี้ฉันคงหมดสิทธิ์แหง!"

บรรดาแฟนคลับและคนดูต่างพากันโอดครวญด้วยความเศร้า ขณะที่พวกสายเปย์กระเป๋าหนักเริ่มกดส่งข้อความส่วนตัวไปหาพ่อค้าคนกลางกันแล้ว

ส่วนไป๋เยฺว่นั้นยังคงเล่นมายากลให้ชาวบ้านดูต่อไป

ประเดี๋ยวก็เสกให้ไพ่หลายสำรับบินว่อนออกมาอย่างเป็นระเบียบ ราวกับมังกรหลายตัวกำลังบินวนเวียนอยู่รอบกายเขา ทำเอาชาวบ้านและคนดูอ้าปากค้างตาค้าง

ประเดี๋ยวก็ใช้ท่ามูนวอล์กธรรมดา ๆ ก้าวเหยียบความว่างเปล่าขึ้นไปยืนบนหลังคารถบ้านได้อย่างง่ายดาย ทำเอาทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง

ประเดี๋ยวก็ชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า ดอกบัวสีแดงอมเขียวขนาดกว้างหลายเมตรก็ค่อย ๆ บานสะพรั่งออกมาอย่างช้า ๆ

พีคตลอดทั้งโชว์!

ไม่ว่าจะเป็นคนดูในห้องไลฟ์ หรือชาวบ้านในพื้นที่ ต่างก็ส่งเสียงร้องตะโกนโห่ร้องอย่างต่อเนื่อง สนุกตื่นเต้นจนสะใจ

ไป๋เยฺว่แสดงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเวลาสี่ทุ่มกว่าจึงปิดม่านการแสดงลง

บรรดาผู้หญิงและคนเฒ่าคนแก่ของหมู่บ้านฉางซิงพากลุ่มเด็ก ๆ เดินกลับหมู่บ้าน ทุกคนล้วนมีรอยยิ้มสดใสและผ่อนคลายแต่งแต้มอยู่บนใบหน้า พวกเขาไม่ได้รู้สึกสบายใจแบบนี้มานานมากแล้ว

นับตั้งแต่มีสัตว์ร้ายปรากฏตัวขึ้นในช่วงนี้ สภาพจิตใจของพวกเขาก็ตึงเครียดมาตลอด โดยเฉพาะในยามค่ำคืน นอกจากเด็ก ๆ แล้ว พวกผู้ใหญ่แทบจะข่มตาหลับไม่ลงกันเลยทีเดียว

ส่วนผู้ชายในหมู่บ้านยังคงปักหลักเฝ้ายามอยู่ที่ทุ่งปศุสัตว์ ผู้กำกับอวี๋เองก็นำกำลังตำรวจอยู่ช่วยเฝ้าด้วย คราวนี้มีไป๋เยฺว่อยู่ด้วย พวกเขาต้องจับตัวสัตว์ร้ายตัวนั้นให้ได้!

คราวนี้ภายใต้การจัดการของผู้ใหญ่บ้านฟาง เขาให้ชาวบ้านที่อยู่ห่างออกไปต้อนฝูงวัวและแกะมารวมกันไว้ตรงกลางชั่วคราวเพื่อให้ง่ายต่อการเฝ้าระวัง ทว่าปศุสัตว์ของยี่สิบกว่าครัวเรือนที่มีจำนวนวัวและแกะนับหมื่นตัว เมื่อนำมาจัดสรรให้อยู่รวมกันเป็นจุด ๆ แล้ว ก็ยังคงทอดยาวติดต่อกันเกือบห้าถึงหกกิโลเมตรอยู่ดี

ไป๋เยฺว่ให้โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนตามผู้ใหญ่บ้านฟางและผู้กำกับอวี๋ไปเฝ้าอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ส่วนตัวเขากับชาวบ้านอีกสองสามคนปักหลักเฝ้าอยู่อีกฝั่ง

ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านฟางตั้งใจหรือบังเอิญกันแน่ เขาถึงได้ทิ้งฟางฉินไว้ข้างกายไป๋เยฺว่

ข้างกองไฟ มีคนนั่งล้อมวงกันอยู่ไม่กี่คน

บริเวณโดยรอบเงียบสงบ ทว่าเมื่อเทียบกับทิวเขาวั่วเจียวแล้ว ที่นี่กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

อย่างน้อยก็ยังได้ยินเสียงจิ้งหรีดกรีดร้องระงม ริมลำธารสายเล็กยังมีเสียงกบตัวผู้ส่งเสียงเจื้อยแจ้วพร่ำคำหวานล่อลวงกบตัวเมียดังแว่วมาเป็นระลอก

"ได้ยินว่าคุณเป็นหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ทำไมถึงคิดจะกลับมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ"

ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ ไป๋เยฺว่จึงเอ่ยปากถามขึ้นมา

คนหนุ่มสาวบางส่วนของหมู่บ้านฉางซิงต่างมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองใหญ่กันหมดแล้ว คนที่ยอมปักหลักอยู่ที่นี่มีไม่มากนัก