ตอนที่ 69 มาแล้ว

ฟางฉินมองดวงจันทร์สว่างกระจ่างบนท้องฟ้า สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าลึกๆ แล้วพูดว่า "ฉันชอบชีวิตที่เงียบสงบแบบนี้จัง ในเมืองมันวุ่นวายเสียงดังเกินไปค่ะ"

พลางหันไปมองไป๋เยฺว่ ยิ้มพลางเอ่ยถาม "คุณอยู่คนเดียวในวิลล่ากลางหุบเขาลึก ก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่าคะ"

ห้องไลฟ์ยังคงเปิดอยู่ ทุกคนต่างเงี่ยหูฟังกันตั้งใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนตั้งคำถามกับไป๋เยฺว่ ทุกคนจึงอยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษ ส่วนพวกสาวๆ ยิ่งจับจ้องตาไม่กะพริบ ดูเหมือนว่าพี่เยฺว่จะสนใจผู้หญิงคนนี้อยู่เหมือนกันนะเนี่ย???

เขาชอบแนวใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้เหรอ? อื้มมมม

"ก็คงงั้นครับ"

ไป๋เยฺว่ลูบจมูกตัวเอง ที่จริงแล้วเขาก็ค่อนข้างชอบชีวิตในเมืองเหมือนกัน แต่ติดตรงที่มีความลับซ่อนอยู่เยอะเกินไป แถมยังมีสัตว์เลี้ยงกลายพันธุ์อย่างโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนอยู่อีก จึงไม่เหมาะที่จะไปอาศัยอยู่ในเมืองอย่างเห็นได้ชัด

"แต่ในหุบเขาลึกนี่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยสงบเท่าไหร่นะครับ!"

ไป๋เยฺว่มองลึกเข้าไปในทิวเขาวั่วเจียว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

ฟางฉินถามอย่างตื่นเต้นดีใจ "ว่าแต่ พี่เยฺว่เริ่มฝึกมายากลตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ? เก่งกาจสุดยอดไปเลย!"

"ตั้งแต่เด็กมากๆ แล้วครับ น่าจะจำความได้ก็เริ่มฝึกแล้ว"

ไป๋เยฺว่นอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้า เหม่อมองดวงจันทร์สีเงินบนฟากฟ้ายามราตรี เงาร่างของตาเฒ่าไป๋ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว

เฮ้อ ตาเฒ่าไป๋ ตาไปเร็วเกินไปจริงๆ ไม่รู้เลยล่ะสิว่าการมีวิลล่าติดทะเลมันโดดเดี่ยวขนาดไหน...

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ เวลาค่อยๆ ล่วงเลยเข้าสู่เที่ยงคืน บรรยากาศรอบกายยามค่ำคืนยิ่งทวีความเงียบสงัด

ผู้ชมและแฟนคลับในห้องไลฟ์ทยอยออฟไลน์ไปนอนกันเยอะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงยอดคนดูอยู่ที่แปดล้านคนโดยประมาณ พวกนกฮูกนอนดึกยังมีอยู่ไม่น้อยทีเดียว

หรือแม้กระทั่งมีคนกลุ่มหนึ่งตื่นเต้นคึกคักกันสุดขีด

เชี่ย! นี่มันเที่ยงคืนล่วงเข้าดึกดื่นแล้วนะ พี่เยฺว่ยังไม่ปิดไลฟ์อีกเหรอวะเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น?

ดีงามมาก! พวกกะดึกอย่างพวกเราในที่สุดก็ได้ดูไลฟ์พี่เยฺว่กับเขาแล้ว!

พี่เยฺว่หล่อจังเลยค่ะ! เดี๋ยวนะ ทำไมข้างกายถึงมีผู้หญิงด้วยล่ะ? คุณพระ กลางป่ากลางเขาด้วยเหรอเนี่ย? พี่เยฺว่ร้ายกาจจังเลยน้า!

ตื่นกันได้แล้วพวกแก! ปศุสัตว์ฟาร์มพี่เยฺว่มันหลุดออกมาป่วนชาวบ้าน เขาเลยมาดักซุ่มรอจับ กะจะสั่งสอนพวกมันยกใหญ่ต่างหากเล่า!

ปศุสัตว์เหรอ? ตัวอะไรอะ? ใจกล้าหน้าด้านขนาดนี้เลย?

หมาป่ามั้ง? พี่เยฺว่บอกไม่มีปัญหาเท่าไหร่

เหล่านกฮูกนอนดึก: (´⊙ω⊙`) มีหมาป่าด้วยเหรอเนี่ย???

โคตรเร้าใจเลยว้อย!!!

พอล่วงเลยถึงตีหนึ่งกว่า รอบข้างก็ยังคงเงียบสงัด จิ้งหรีดกับกบที่ออกหากินมาทั้งคืนคงเริ่มเหนื่อยล้า เสียงกรีดร้องจึงแผ่วเบาลงไปมาก

ฟางฉินฝืนความง่วงไม่ไหว นั่งสัปหงกอยู่ข้างกองไฟจนสะดุ้งตื่นเป็นพักๆ

"ไปนอนในรถบ้านของผมเถอะครับ"

ไป๋เยฺว่โยนท่อนฟืนไม่กี่ท่อนเข้าไปในกองไฟ ที่นี่ตอนกลางวันค่อนข้างร้อน ทว่าพอเข้าสู่ช่วงดึก ลมโชยเอื่อยๆ ก็พัดพาเอาความเย็นเยียบมาด้วย

"อื้อ ขอบคุณนะคะ"

ฟางฉินไม่ได้เอียงอาย นิสัยเธอค่อนข้างตรงไปตรงมา จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในรถบ้าน

ผ่านไปครู่เดียวก็ชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่าง

"พี่เยฺว่คะ มีเตียงสองเตียง ฉันนอนเตียงไหนได้บ้างเหรอคะ?"

"ท้ายรถเป็นของเสี่ยวฟั่นถวน หน้ารถเป็นของผม ตามสบายคุณเลยครับ"

"อื้อ! พี่เยฺว่ก็รีบพักผ่อนเร็วๆ นะคะ"

ในห้องไลฟ์ บรรดาสาวๆ พากันตาร้อนผ่าว

หน้ารถ ถ้าเป็นฉันยังไงก็เลือกหน้ารถแน่นอน!

อยากบินไปนอนบนเตียงพี่เยฺว่จังเลย!

อ๊ากก!! ทำไมฉันถึงไม่เกิดเป็นลูกสาวผู้ใหญ่บ้านบ้างนะ???

พี่เยฺว่คะ แถวบ้านหนูก็มีสัตว์ป่าโผล่มาเหมือนกัน มาช่วยจัดการหน่อยได้ไหมคะ??

ยัยปีศาจจิ้งจอกชั้นบน! ตัวแกนั่นแหละคือสัตว์ร้ายใช่ไหม??

"คุณไป๋ครับ หรือคุณจะพักผ่อนด้วยอีกคนดีครับ? ถ้ามีอะไรผิดปกติพวกเราค่อยเรียกคุณ?"

ชาวบ้านสองสามคนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยเกลี้ยกล่อม

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าเบาๆ

"ผมไม่เป็นไรครับ"

ตีสอง... ตีสาม...

ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

ไป๋เยฺว่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ข้างกองไฟ ชาวบ้านสองสามคนก็ทนง่วงไม่ไหว เริ่มสัปหงกกันแล้ว

ในห้องไลฟ์ยังคงมียอดออนไลน์กว่าแปดล้านคนอยู่เช่นเดิม แต่หลายคนคงทำโทรศัพท์หลุดมือกลิ้งไปข้างตัวแล้วฟุบหลับคาเตียงไปแล้ว

คนกว่าแปดล้านคน มีเพียงราวครึ่งเดียวเท่านั้นที่ยังดูอยู่จริงๆ พวกเขาจดจ้องความมืดมิดรอบทิศทางอย่างใจจดใจจ่อ ทั้งลุ้น ทั้งกลัว และทั้งแอบคาดหวังว่าจะมีสัตว์ร้ายตัวไหนโผล่พรวดพราดออกมา...

ทว่า ผ่านพ้นไปทั้งคืน จนกระทั่งขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มสลัวราง ก็ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เกิดขึ้น

รุ่งเช้า แว่วเสียงไก่ขันจากในหมู่บ้านเป็นระลอก ป่าดงอันไกลโพ้นก็มีเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังกังวานใส

โฮ่งๆ!!

บรู๋ววว!!

โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนวิ่งกลับมา ข้างหลังมีรถมอเตอร์ไซค์สองสามคันตามมาติดๆ เป็นผู้ใหญ่บ้านฟางกับพวกนั่นเอง

ไป๋เยฺว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"คุณไป๋ ทางพวกเราทั้งคืนไม่มีความเคลื่อนไหวเลย ทางคุณเป็นยังไงบ้าง??"

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้า

ชาวบ้านทั้งดีใจระคนเสียดาย

ดีใจที่คืนนี้ไม่มีวัวแกะหายไป แต่ก็เสียดายที่สัตว์ร้ายพวกนั้นไม่ยอมโผล่หัวมา ไม่อย่างนั้นคงถูกไป๋เยฺว่กวาดล้างจนเหี้ยนเตียน หมดเสี้ยนหนามไปแล้ว

"พ่อ! พี่เยฺว่!"

ฟางฉินเดินตาปรือสะลึมสะลือออกมาจากรถบ้านของไป๋เยฺว่

ผู้ใหญ่บ้านฟางมองไป๋เยฺว่ที มองลูกสาวตัวเองที พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

ห้องไลฟ์ยังเปิดอยู่ ชาวเน็ตสังเกตเห็นรายละเอียดนี้ทันที

"แค่กๆ ผู้ใหญ่บ้าน คิดมากไปแล้ว พี่เยฺว่ไม่ได้แตะต้องลูกสาวคุณลุงหรอกน่า!"

"ฮือๆ ถ้าฉันมีพ่อแบบนี้ ป่านนี้สละโสดไปนานแล้ว!"

"ผู้ใหญ่บ้านคนนี้ มีทรงแฮะ!"

"วิสัยทัศน์! นี่แหละวิสัยทัศน์! 555 มิน่าถึงได้เป็นผู้ใหญ่บ้าน! พี่เยฺว่นี่มันว่าที่ลูกเขยทองคำแท้ๆ เชียว!"

"ไลฟ์รอบนี้ขอจบแค่นี้ก่อนนะครับ ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุน เจอกันตอนบ่ายครับ"

ไป๋เยฺว่ปิดห้องไลฟ์ เก็บโดรนพลังเวท

จากนั้นก็คุยกับผู้ใหญ่บ้านฟางและผู้กำกับอวี๋สองสามประโยค ก่อนจะพาโก่วตั้นขึ้นรถบ้านไปพักผ่อน

ความจริงเขายังไม่ได้นอนเลยทั้งคืน สภาพจิตใจจึงเริ่มเบลออยู่บ้าง

ผู้ใหญ่บ้านให้ลูกสาวอยู่เฝ้าทางฝั่งไป๋เยฺว่ต่อไป ส่วนตัวเองก็พากลุ่มคนที่อยู่เวรยามกลับเข้าหมู่บ้านไปพักผ่อน

พอตื่นขึ้นมา ไป๋เยฺว่ก็พาโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าทิวเขาวั่วเจียวอีกครั้ง ออกล่าสัตว์ไปพลางไลฟ์สดไปพลาง

ทว่าครั้งนี้พอไปถึงอาณาเขตของฝูงหมาป่า ก็ยังคงไร้วี่แววของพวกมันอยู่ดี พวกเขายังเดินเลยไปยังอาณาเขตของสิ่งมีชีวิตนิรนามตัวอื่นที่อยู่ข้างเคียง แต่ที่น่าแปลกคือ นักล่าประจำถิ่นแถบนั้นก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

ไป๋เยฺว่ยิิ่งทวีความสงสัย

พอฟ้าเริ่มโพล้เพล้ โก่วตั้นก็แบกกวางแดงตัวใหญ่กลับมา ไป๋เยฺว่แบกหมูป่าตัวโต ส่วนเสี่ยวฟั่นถวนก็คาบงูยาวกว่าสี่เมตรเอาไว้ตัวหนึ่ง

เจ้าตัวเล็กนี่ ตอนนี้พอเห็นงูทีไรเป็นต้องตาแดงก่ำใส่ มันช่างฝังใจแค้นอยู่ไม่น้อย

รัตติกาลมาเยือน ทั่วทั้งหมู่บ้านก็เริ่มเปิดโต๊ะล้อมวงกินเลี้ยงกันอีกรอบ ทำเอาบรรดาชาวเน็ตอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว

ย่างเข้าสู่ช่วงดึก ก็ถึงเวลาเฝ้ายาม

ทว่าผ่านไปอีกหนึ่งคืน ก็ยังคงไม่มีสัตว์ร้ายโผล่มาเลยแม้แต่เงา

ทั้งชาวบ้านและชาวเน็ตต่างก็งุนงงไปตามๆ กัน หรือว่าสัตว์ร้ายพวกนี้จะรู้ว่าเจ้าของฟาร์มตัวจริงมาคุมเอง เลยไม่กล้าโผล่หัวออกมา???

บ่ายของวันที่สาม ไป๋เยฺว่พาโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนมุ่งหน้าเข้าสู่ทิวเขาวั่วเจียวเพื่อล่าสัตว์ต่อ

ในทิวเขาพลันเกิดความโกลาหลวุ่นวาย แตกตื่นกันไปทั่วอีกระลอก

ฝูงหมาป่ายังคงไม่ปรากฏตัว แต่สัตว์ในละแวกนี้กลับถูกทำให้ตกใจหนีเตลิดไปไม่น้อย ภาพหมูป่าวิ่งพล่านเต็มเขาหรือไก่ป่าบินว่อนตามต้นไม้เหมือนเมื่อก่อนนั้นลดลงไปถนัดตา

กระนั้น มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการล่าของไป๋เยฺว่กับสองตัวตะกละเลยสักนิด

ตกค่ำ วัวป่าตัวใหญ่สองตัวก็ถูกจับขึ้นตะแกรงย่างไฟ และตุ๋นอยู่ในหม้อใบโต

หลังจากมื้อเลี้ยงอันแสนรื่นเริงผ่านพ้นไป ก็เข้าสู่ช่วงเวลาเฝ้ายามดึกดื่นอีกครา

"เฮ้อ พวกสัตว์ร้ายมันบรรลุเป็นปีศาจไปแล้วเหรอวะ? ผ่านไปตั้งสามคืนแล้ว ยังไม่โผล่มาอีก?"

"พวกสัตว์ร้ายมันต้องจำหน้าคนได้แน่ๆ รู้ว่าพี่เยฺว่มา เลยไม่กล้าออกมาซ่าไงล่ะ!"

"เฮ้อ คืนที่น่าเบื่ออีกแล้ว พวกมึง กูไม่ไหวแล้วว่ะ ของีบแป๊บ ถ้าสัตว์ร้ายโผล่มาช่วยแท็กเรียกกูด้วยนะ!"

"คิกๆ ฉันว่าแบบนี้ก็ดีนะ ได้มองดูพี่เยฺว่อย่างเงียบๆ สบายใจดี!"

ตีสี่

ฟางฉินเข้าไปนอนพักในรถบ้านตั้งนานแล้ว ชาวบ้านที่อยู่ข้างๆ เองก็ทนไม่ไหว เริ่มสัปหงกไปตามๆ กัน

ทันใดนั้น ไป๋เยฺว่ที่หลับตาพักผ่อนอยู่ก็ลืมตาขึ้น จ้องเขม็งไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า

จากนั้นเขาก็คว้าคันธนูสำหรับล่าสัตว์ข้างกาย ลุกขึ้นยืน น้าวสายจนสุด ลูกศรน้ำแข็งพลันควบแน่นขึ้นมาในพริบตา เนื้อลูกศรแน่นหนาถึงขีดสุด ซ้ำยังเปล่งประกายสีเงินวาววับออกมาจางๆ

มาแล้วเหรอ??

เหล่านกฮูกนอนดึกในห้องไลฟ์ตื่นเต้นบีบหัวใจขึ้นมาทันที ต่างพากันจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ