ตอนที่ 70 โก่วตั้นหอนคำเดียวทำสัตว์ร้ายเผ่นป่าราบ

โดรนพลังเวทลอยตัวสูงขึ้นเล็กน้อย เลนส์กล้องจับโฟกัสไปยังเนินดินเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร เงาดำมหึมาหลายร่างกำลังไหววูบอยู่ในความมืดมิดยามค่ำคืน

ผู้ชมที่ยังตื่นอยู่ในห้องไลฟ์ระเบิดเสียงฮือฮาทันที

มีตัวอะไรอยู่ตรงนั้น! มีตัวอะไรจริงๆ ด้วย!

มาแล้ว! สัตว์ร้าย สัตว์ร้ายจริงๆ ด้วย! ดูเหมือนขนาดตัวจะใหญ่เบ้อเริ่มเลย!

เสือเหรอ? แต่เสือมันจะมาเป็นฝูงได้ยังไงกัน???

เพื่อนเอ๋ย รีบตื่นเร็ว! สัตว์ร้ายโผล่มาแล้ว! @เสี่ยวจีจี

ซี้ดดด รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ! ไม่รู้ว่าพี่เยฺว่จะรับมือไหวหรือเปล่า???

พี่เยฺว่ อุปกรณ์มายากลของคุณยังพอไหม? ฝนเพลิงดาวตก สระว่ายน้ำแช่แข็งอะไรพวกนั้นน่ะ รีบเตรียมไว้เร็วเข้า!!

"ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

ไป๋เยฺว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง สายตาจับจ้องเนินดินที่อยู่ไม่ไกลตาไม่กะพริบ เนินดินนั้นน่าจะห่างจากเขาไปราวสี่ร้อยกว่าเมตร ขณะที่คันธนูล่าสัตว์ภายใต้การควบคุมของเขานั้น มีระยะยิงหวังผลอยู่ที่ประมาณ 250 เมตร ซึ่งนับว่าเหนือกว่าธนูธรรมดาทั่วไปมากโขแล้ว

เวลานี้ เขากำลังรอ รอให้พวกมันเข้ามาในระยะยิง

ฝั่งสัตว์ร้ายดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างเช่นกัน ดวงตาน่าสะพรึงกลัวหลายคู่ที่เปล่งประกายสีเงินเยียบเย็นต่างพากันจ้องเขม็งมาทางไป๋เยฺว่

พวกมันกำลังลาดตระเวนดูเชิง

หากไป๋เยฺว่ไม่ใช่คนประสาทสัมผัสไวที่จับรังสีอันตรายจางๆ ได้ละก็ ถ้าเปลี่ยนเป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ป่านนี้คงโดนพวกมันย่องเข้ามาลากวัวลากแกะไปหมดแล้ว หรือเผลอๆ วันดีคืนดีอาจจะคาบคนไปด้วยซ้ำ

"คุณไป๋?"

"มีสถานการณ์แล้ว! ทุกคนรีบตื่นเร็ว!"

ชาวบ้านคนหนึ่งข้างๆ เห็นไป๋เยฺว่น้าวคันธนูเล็งเป้าก็สะดุ้งเฮือก ตาสว่างเต็มตาทันที ก่อนจะรีบกระซิบเรียกพวกพ้องข้างกาย

"มาแล้วเหรอ??"

ชายฉกรรจ์สามสี่คนลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกัน กระชับขวานและหอกยาวในมือแน่น พลางจ้องมองไปยังทิศทางที่ไป๋เยฺว่กำลังเล็งอยู่ด้วยความตื่นเต้นปนหวาดระแวง

เมื่อเห็นภาพนี้ ชาวเน็ตก็ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นไปอีก

นี่ไม่ได้เล่นละครตบตาแน่ๆ! คนที่ยังเก็บความคลางแคลงใจไว้ก่อนหน้านี้ บัดนี้สลัดความคิดนั้นทิ้งไปจนหมดสิ้น

มาแล้ว!

ไป๋เยฺว่ยกคันธนูขึ้นเล็กน้อย

เบื้องหน้า สัตว์ร้ายเหล่านั้นลาดตระเวนดูเชิงอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้ถอยหนี หากกลับหมอบต่ำซ่อนกายอยู่ใต้ความมืดมิดและพงหญ้า ค่อยๆ คืบคลานเข้าหาไป๋เยฺว่ทีละน้อย

ผู้ชมในห้องไลฟ์ลุ้นระทึกจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น

พี่เยฺว่ระวังตัวด้วยนะ! ขอร้องละอย่าให้เป็นอะไรเลย

ดูจากการล่าสัตว์ครั้งก่อนๆ ระยะยิงหวังผลของธนูพี่เยฺว่น่าจะอยู่ที่ 200 เมตร ถ้าสมมติว่าสัตว์ร้ายระเบิดความเร็วเต็มที่ได้ 20 เมตรต่อวินาที ระยะทางสองร้อยเมตรนี้ พวกมันใช้เวลาแค่ประมาณ 10 วินาทีเท่านั้น ถ้าพี่เยฺว่ยิงพวกมันตายไม่หมดภายในสิบวินาทีนี้ละก็

เชี่ยเอ๊ย! ถึงคันธนูล่าสัตว์ของพี่เยฺว่จะยิงหมูป่ายักษ์ตายได้ก็เถอะ แต่นี่มันมีสัตว์ร้ายตั้งกี่ตัว เกิดหลุดรอดเข้ามาประชิดตัวได้สักตัว มันจะไม่จบเห่เหรอวะ??

อ้าว?? งั้นพี่เยฺว่ก็อันตรายสุดๆ เลยสิ?

บุลเล็ตคอมเมนต์คุ้มกาย ขอให้พี่เยฺว่แคล้วคลาดปลอดภัย!

สัตว์ร้ายยังคงคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

สี่ร้อยเมตร

สามร้อยเมตร

กำลังจะเข้าสู่ระยะยิงแล้ว แววตาของไป๋เยฺว่พลันวาบผ่านไปด้วยความเย็นชา สัตว์ร้ายที่กลายพันธุ์โดยไม่ทราบสาเหตุและเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตของผู้คนเช่นนี้ เขาไม่มีทางปรานีแม้แต่น้อย

ลูกศรดอกนี้ควบแน่นขึ้นจากพลังน้ำแข็งระดับกลางของเขา ซ้ำยังเสริมด้วยพลังมิติขั้นพื้นฐานในระยะสิบเมตรเข้าไปอีก อานุภาพของมันน่าจะเหนือกว่าปืนซุ่มยิงบาเร็ตต์อยู่สักหน่อย และน่าจะด้อยกว่ากระสุนเจาะเกราะเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

250 เมตร!

ขณะที่ไป๋เยฺว่กำลังจะปล่อยสายธนู จู่ๆ ก็มีเสียงหอนก้องกังวานแว่วมาจากอีกด้านหนึ่ง

"บรู๋วววว..."

"โฮก!!"

สัตว์ร้ายที่เพิ่งย่างเข้าสู่ระยะยิงชะงักฝีเท้าทันควัน พวกมันหันขวับไปมองยังทิศทางของเสียงหอนพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็พากันถอยร่นหนีไปอย่างรวดเร็ว!!

???

ผู้ชมในห้องไลฟ์ที่กำลังลุ้นจนตัวเกร็ง พอได้ยินเสียงหอนนี้เข้าก็ถึงกับเหวอแดกไปตามๆ กัน

เสียงหมาป่าหอน! หมาป่าจริงๆ ด้วย!! แต่ว่า มันไม่ได้อยู่ฝั่งพี่เยฺว่นี่นา มันมาจากอีกฝั่ง...ฝั่งของโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนต่างหากเล่า!!!

นี่มันมากันกี่ตัวเนี่ย? น่ากลัวชะมัด!

ถอยแล้ว เงาดำพวกนั้นข้างหน้าพี่เยฺว่เหมือนจะหายไปแล้ว! มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เหมือนว่าเสียงหอนนั่นจะทำให้พวกมันตกใจกลัวจนเผ่นหนีไปงั้นแหละ?

พวกนายรู้สึกไหมว่าเสียงหอนนี้มันคุ้นๆ หูชอบกล??

เอ่อ! ฉันกำลังแปลกใจอยู่พอดี เสียงหอนนี้มันคล้ายๆ กับตอนที่โก่วตั้นชอบส่งเสียงกวนประสาทเลยนะ!

เชี่ยจริง! ไม่ใช่แค่นายคนเดียวหรอก ฉันก็รู้สึกว่าเหมือนเปี๊ยบเหมือนกัน!!

ไม่น่าใช่สิ! โก่วตั้นมันจะเก่งกาจขนาดนั้นเชียวเหรอ? หอนคำเดียวทำเอาสัตว์ร้ายพวกนั้นกลัวจนหัวหดเลยเนี่ยนะ???

ไป๋เยฺว่ทอดสายตามองไปยังทิศทางของโก่วตั้น พลางขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้น ลูกศรในมือก็ถูกปล่อยออกไป ศรน้ำแข็งเย็นยะเยือกที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติเกือบเท่าตัวพุ่งหวีดหวิวออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ เปล่งประกายแสงสีเงินแหวกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนพร้อมกับส่งเสียงระเบิดดังกึกก้อง

ตูม!

ชั่วพริบตาเดียว เสียงระเบิดดังกึกก้องก็ดังขึ้นห่างออกไปกว่าสองร้อยเมตร ผืนหญ้าทั้งแถบสั่นสะเทือนขึ้นมาวูบหนึ่ง ชาวบ้านสองสามคนที่อยู่ข้างๆ ต่างหน้าถอดสี พลางหันไปมองไป๋เยฺว่ด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

ส่วนฝูงสัตว์ร้ายฝั่งตรงข้ามนั้น ต่างพากันตกใจกลัวจนเผ่นหนีถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว และอันตรธานหายไปในความมืดมิดยามค่ำคืนจนหมดสิ้น

ชาวเน็ตนับล้านในห้องไลฟ์:

(´⊙ω⊙`)!

w(°ｏ°)w

บรรดาแฟนคลับและคนดูจำนวนมากเริ่มจะประมวลผลตามไม่ทันแล้ว

ธนูนี่มันเป็นอาวุธโบราณไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมอานุภาพมันถึงได้รุนแรงเบอร์นี้เนี่ย?

หรือว่า พี่เยฺว่แอบฝังระเบิดอะไรไว้ตรงนั้นกันแน่???

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?

ฟางฉินที่อยู่ในรถบ้านพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา และรีบเปิดประตูวิ่งออกมาทันที

ทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับมีเพียงแผ่นหลังของไป๋เยฺว่ ที่กำลังวิ่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางของโก่วตั้นและเสี่ยวฟั่นถวนด้วยความเร็วสูง

ความเร็วของไป๋เยฺว่นั้นรวดเร็วถึงขีดสุด ระยะห่างระหว่างเขากับจุดที่พวกโก่วตั้นและเสี่ยวฟั่นถวนอยู่นั้นห่างออกไปเพียงแค่ราวๆ สามกิโลเมตรเท่านั้น เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็พุ่งมาถึงแล้ว

เมื่อได้เห็นไป๋เยฺว่วิ่งสปีดเต็มฝีเท้าด้วยความเร็วระดับวิ่งร้อยเมตรต่อเนื่องกันถึงสามกิโลเมตร แต่ตอนนี้ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่เหนื่อยหอบเลยสักนิด ชาวเน็ตก็พากันแอบเดาะลิ้นทึ่งในใจอีกครั้ง

แม่งเอ๊ย ตัวประหลาดขนาดนี้เลยเหรอวะ? นี่ยังใช่คนอยู่อีกเหรอเนี่ย?

"คุณไป๋ เมื่อกี้พวกสัตว์ร้ายมันโผล่มาครับ! แต่พอโก่วตั้นหอนไปทีเดียว มันก็ไล่พวกนั้นกระเจิงไปหมดเลย!"

"มากันตั้งหลายตัวเลยครับ แถมตัวใหญ่มากด้วย! ไม่รู้เลยว่ามันคือสัตว์ประหลาดพันธุ์ไหนกันแน่!"

ผู้ใหญ่บ้านฟางกับผู้กำกับอวี๋ยังคงรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนไม่หาย

พวกเขาเห็นเงาร่างของพวกสัตว์ร้ายลางๆ และในเวลานี้บนใบหน้าก็ยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด หากไม่ได้โก่วตั้นส่งเสียงเตือนล่วงหน้า พวกเขาก็คงไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่ามีสัตว์ร้ายขนาดมหึมาจำนวนมากขนาดนี้ย่องเข้ามาประชิดตัวแล้ว!

ผู้กำกับอวี๋ชี้ไปยังทิศทางของทิวเขาวั่วเจียว พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนอีกว่า "โก่วตั้นวิ่งไล่ตามพวกมันไปแล้วครับ!"

"อิ้งๆ!"

เสี่ยวฟั่นถวนลุกขึ้นยืน กรงเล็บชี้ไปยังทิวเขาวั่วเจียว พลางทำท่าทางประกอบด้วยสีหน้าที่ดูเคียดแค้นไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ดูเหมือนมันจะโมโหเอามากๆ ที่โก่วตั้นทิ้งมันไว้ข้างหลังแล้วแอบวิ่งไปไล่ล่าคนเดียว

ไป๋เยฺว่เหลือบมองไปยังทิวเขาวั่วเจียวแวบหนึ่ง

"พวกคุณเฝ้าดูที่นี่ไว้ให้ดีเถอะครับ เดี๋ยวผมไปตามหาโก่วตั้นเอง"

พูดจบ ไป๋เยฺว่ก็วิ่งมุ่งหน้าตรงไปยังทิวเขาวั่วเจียวทันที โดยมีเสี่ยวฟั่นถวนส่ายร่างกลมปุ๊กลุกวิ่งเตาะแตะตามติดฝีเท้าของเขาไปติดๆ

เมื่อมองดูเงาร่างของไป๋เยฺว่กับเสี่ยวฟั่นถวนกลืนหายเข้าไปในความมืด ผู้ใหญ่บ้านฟางกับผู้กำกับอวี๋ก็อ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดลงไป สุดท้ายจึงได้แต่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจออกมา

ใจจริงพวกเขาก็อยากจะยื่นมือเข้าไปช่วย ทว่าก็ตระหนักดีว่าหากตามไปรังแต่จะกลายเป็นตัวถ่วงเพิ่มภาระเปล่าๆ

เพียงไม่นาน ไป๋เยฺว่กับเสี่ยวฟั่นถวนก็วิ่งมาถึงป่าไม้บริเวณแนวเนินเขา

"เสี่ยวฟั่นถวน ตามร่องรอยของโก่วตั้นเจอไหม?"

บนฝ่ามือของไป๋เยฺว่พลันปรากฏเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาเพื่อใช้ส่องทางสว่าง ซึ่งบรรดาคนดูต่างก็มองจนชินชาจนไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อีกต่อไปแล้ว

เสี่ยวฟั่นถวนทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นในอากาศ จากนั้นก็ก้มลงดมตามพื้นดินแถวนั้น แล้วจู่ๆ ก็ชี้อุ้งเท้าไปยังทิศทางหนึ่งในส่วนลึกของป่า ก่อนจะวิ่งนำทางเข้าไปด้วยความกระตือรือร้น

ไป๋เยฺว่จึงรีบสาวเท้าวิ่งตามหลังมันไปติดๆ