ตอนที่ 71 สตรีมเมอร์ นายโป๊ะแตกแล้ว ยังจะบอกว่าโก่วตั้นไม่ใช่หมาป่าอีกเหรอ

หนึ่งคนหนึ่งหมีมุ่งหน้าลัดเลาะไปตามแนวป่า รอบด้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงเสียงร้องส่งสัญญาณจากเสี่ยวฟั่นถวนขณะนำทางให้ไป๋เยฺว่เท่านั้น

ระหว่างทาง ไป๋เยฺว่เปิดห้องไลฟ์มุมมองพระเจ้าขึ้นมา แล้วเก็บโดรนพลังเวทไป ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศชวนขนลุกรอบตัวเช่นกัน

"พวกแกสังเกตไหมว่ารอบๆ มันเงียบจนน่ากลัวพิลึก??"

"จริง เงียบเกินไปแล้ว! ตอนกลางวันที่พี่เยฺว่ออกล่า เสียงนกเสียงไม้ยังเจื้อยแจ้วอยู่เลยแท้ๆ!"

"มีใครเคยเข้าป่าตอนกลางคืนบ้าง? ป่าตอนกลางคืนมันน่ากลัวขนาดนี้ทุกที่เลยเหรอ?"

[เหยี่ยวถลาลมส่งมอบ คาร์นิวัล x1]: "บ้านเกิดผมอยู่บ้านนอก หลังเขามีป่าดงดิบอยู่ผืนหนึ่ง พอกลางคืนมันก็เงียบกว่ากลางวันจริง แต่มันต้องมีเสียงนกฮูก เสียงจิ้งหรีดร้องบ้างสิ หมูป่าก็ออกหากินตอนกลางคืน ไม่มีทางเงียบกริบขนาดนี้เด็ดขาด!"

"เชี่ย! คงไม่ใช่สัตว์ประหลาดตัวอะไรหรอกนะ? ยิ่งคิดยิ่งหลอน พี่เยฺว่ระวังตัวด้วย!"

[นักสัตววิทยาน้อยส่งมอบ คาร์นิวัล x1]: "จริงๆ ไม่ได้ลึกลับขนาดนั้นหรอกครับ ที่นี่เข้ามาถึงอาณาเขตของฝูงหมาป่าแล้ว หมาป่าคือนักล่าระดับบนสุด ตอนกลางคืนสัตว์อื่นจะหลบพวกมันก็เป็นเรื่องปกติ!"

คอมเมนต์วิ่งนับหมื่นข้อความเลื่อนผ่านหน้าจอไม่ขาดสาย ชาวเน็ตในเวลานี้ต่างลุ้นระทึกจนนั่งไม่ติด

ไป๋เยฺว่กับเสี่ยวฟั่นถวนมาถึงจุดเชื่อมต่อระหว่างพื้นที่เนินเขากับทิวเขาวั่วเจียว

"อิ้งๆ"

พอวิ่งมาถึงเนินเขาเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง จู่ๆ เสี่ยวฟั่นถวนก็ทำท่าระมัดระวังตัวขึ้นมา มันรู้สึกได้ว่าโก่วตั้นอยู่แถวนี้แล้ว

ไป๋เยฺว่สลายเปลวไฟออก ย่องตามหลังเสี่ยวฟั่นถวนไปอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองอ้อมผ่านหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง เบื้องล่างเนินเขาปรากฏเป็นหุบเขาลาดเอียงผืนกว้าง

แสงจันทร์นวลทางทิศตะวันตกสาดส่องลงมา เผยให้เห็นเงาร่างมหึมาจำนวนมากในหุบเขา พร้อมกับเสียงเห่าหอนก้องกังวานดังแว่วมาเป็นระลอก

"อิ้ง"

เสี่ยวฟั่นถวนเผยสีหน้าดีใจ ยกอุ้งเท้าชี้ลงไปยังหุบเขาด้านล่าง โก่วตั้นอยู่ข้างล่างนั่นเอง!

ไป๋เยฺว่เข้าใจความหมาย เขาลูบหัวมันเบาๆ พลางทำท่าจุ๊ปากบอกให้เงียบ เสี่ยวฟั่นถวนก็ว่าง่าย ยอมอยู่นิ่งๆ ทันที

หนึ่งคนหนึ่งหมีจ้องมองสถานการณ์ในหุบเขาเขม็ง

ขณะนี้ โก่วตั้นกำลังถูกฝูงหมาป่าล้อมอยู่ตรงกลาง หมาป่าฝูงนี้ตัวใหญ่จนน่าตกใจ รูปร่างใหญ่กว่าเสือโคร่งไซบีเรียโตเต็มวัยเสียอีก ขนาดตัวพอๆ กับตอนที่โก่วตั้นเจอไป๋เยฺว่ครั้งแรกเลยทีเดียว!

ทว่า โก่วตั้นในตอนนี้กำยำกว่าเมื่อก่อนมากโข แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางหมาป่ายักษ์พวกนี้ มันก็ยังดูโดดเด่นสะดุดตาเหนือใคร

และดูเหมือนว่าพวกมันกำลังคุยกันถูกคอเสียด้วย!!!

ไป๋เยฺว่มีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย หรือว่าโก่วตั้นก็ออกมาจากทิวเขาวั่วเจียวแห่งนี้เหมือนกัน???

ถ้างั้น เสี่ยวฟั่นถวนล่ะ???

มุมมองห้องไลฟ์มุมมองพระเจ้าจับภาพทิวทัศน์ในหุบเขา แม้ในหุบเขาจะมืดสลัว แต่ด้วยฟังก์ชันอันทรงพลังของห้องไลฟ์มุมมองพระเจ้า ผู้ชมจึงยังพอมองเห็นภาพด้านล่างได้อย่างเลือนราง

เชี่ยๆๆๆๆ! ฮัสกี้! ฮัสกี้เต็มไปหมดเลย!!!

"ตาบอดรึไงวะ! ฮัสกี้บ้าอะไร? นั่นมันหมาป่า! เห็นสองตัวใต้ต้นไม้นั่นไหม? หมาป่าสีเทาตัวเบ้อเริ่ม ไม่สิ หมาป่ายักษ์ชัดๆ!"

"เดี๋ยวนะ! พวกแกดูสิ ตัวที่โดนล้อมอยู่ตรงกลางนั่น ใช่โก่วตั้นปะวะ???"

"ซี๊ด พอแกพูดงี้แล้วคุ้นตาจัด!"

ตอนนั้นเอง โก่วตั้นคล้ายจะรับรู้อะไรบางอย่างได้ มันหันมองมาทางไป๋เยฺว่ สีหน้าออกจะซื่อบื้อพิลึก เมื่อเทียบกับหมาป่ายักษ์รอบตัวที่เปี่ยมด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าแล้ว ดูขัดหูขัดตาชอบกล

และทันทีที่คนดูเห็นสีหน้านั้น ก็ฟันธงได้ทันที

ไอ้นี่แหละ โก่วตั้นตัวจริงเสียงจริง!!!

ห้องไลฟ์ระเบิดเสียงฮือฮาทันควัน!

"คุณพระ! หมาตัวใหญ่เบิ้มขนาดนี้เพียบเลย? แบบนี้ฉันพอจะมีโอกาสได้เลี้ยงสักตัวไหมเนี่ย?"

"หมาพ่องดิหมา! สมองกลับเหรอวะ? พวกนี้มันหมาป่าทั้งนั้น! แม่เจ้า โก่วตั้นก็เป็นหมาป่า แถมเป็นหมาป่ายักษ์ด้วย!!"

"ดูทรงแล้ว โก่วตั้นสนิทกับหมาป่าพวกนี้มากเลยนี่หว่า?"

"มิน่าล่ะถึงรู้สึกมาตลอดว่าไอ้โก่วตั้นแม่งมีออร่าหมาป่าเต็มเปี่ยม! พี่เยฺว่ นายโป๊ะแตกแล้ว ที่นายเลี้ยงน่ะไม่ใช่หมา แต่มันคือหมาป่า! หมาป่ายักษ์!"

"ยังดีนะที่ตอนนี้ภูเขาทั้งเทือกเป็นของพี่เยฺว่แล้ว หมาป่ายักษ์พวกนี้ก็นับเป็นสัตว์เลี้ยงในบ้านแกไปด้วยเลยใช่ปะ? ไม่งั้นพี่เยฺว่คงได้นอนคุกหัวโตแน่!!"

"ฮ่าๆๆ พี่เยฺว่โคตรดวงดี รอดคุกหวุดหวิด!"

ไป๋เยฺว่เห็นคอมเมนต์วิ่งของชาวเน็ตก็นึกอยากจะอธิบายสักสองสามประโยค แต่ก็กลัวฝูงหมาป่าในหุบเขาจะได้ยิน จึงทำได้แค่อดทนกลืนคำพูดลงคอไป

"บรู๋ววว"

"หงิงๆ"

โก่วตั้นยังคงส่งเสียงคุยกับฝูงหมาป่าอย่างเริงร่า หมาป่ารอบๆ จ้องมองเรือนร่างมหึมาของมันด้วยสายตาค่อนข้างยำเกรง ในโลกของสรรพสัตว์ ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นคือผู้เป็นใหญ่!

สีหน้าของโก่วตั้นดูจะภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย มันอดไม่ได้ที่จะเชิดหัวขึ้นสูง ส่วนสายตาก็เหล่มองไปด้านข้างอยู่เนืองๆ ตรงนั้นมีหมาป่าสีขาวอยู่ตัวหนึ่ง ร่างกายใหญ่โตเช่นกัน ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความสง่างามตามธรรมชาติอย่างบอกไม่ถูก

ไป๋เยฺว่หรี่ตาลงเล็กน้อย

ห้องไลฟ์มุมมองพระเจ้าจับภาพหมาป่าสีขาวตัวนั้นได้พอดี ผู้ชมในห้องต่างพากันตกตะลึง

"เดี๋ยวนะ~ ทำไมฉันรู้สึกว่านังหมาป่าขาวตัวนั้นหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราจังวะเนี่ย???"

"ว้าววว หมาป่าขาวสวยมากอะ! จบเห่ โก่วตั้นตกหลุมรักเข้าให้แล้ว!"

"ฮ่าๆๆๆ โก่วตั้นโดนตกเต็มเปา!"

โฮก!!!

ขณะที่ทุกคนกำลังแซวโก่วตั้นกันอย่างเมามัน จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามดังกึกก้องแว่วออกมาจากในป่า

จากนั้น เงาร่างมหึมาสายหนึ่งก็โผนทะยานออกมาจากพงไพร ตะปบโก่วตั้นล้มคว่ำลงกับพื้นในพริบตาเดียว

มันคือหมาป่าสีเทาขนาดยักษ์ ร่างกายใหญ่โตกว่าหมาป่าตัวข้างๆ หนึ่งช่วงตัว ขนาดไล่เลี่ยกับโก่วตั้นเลยทีเดียว

ทว่าในแววตาของมัน กลับอัดแน่นไปด้วยความดุร้ายบ้าคลั่งและสัญชาตญาณสัตว์ป่าอย่างแท้จริง

โฮกกก!!!

เสียงหอนสุดสยองขวัญดังขึ้นสองสามครา ฝูงหมาป่าโดยรอบพลันหดหางแนบก้น ถอยร่นไปอยู่ข้างๆ กันหมด

หงิงๆ

โก่วตั้นถูกเหยียบจมดิน มันขัดขืนเบาๆ แต่ไม่กล้าออกแรงสู้ ดวงตามองดูหมาป่าสีเทาตัวใหญ่สุดโหดด้วยความหวาดกลัว

หมาป่าสีเทาตัวนี้ คือจ่าฝูงของหมาป่ากลุ่มนี้!

ผู้ชมในห้องไลฟ์ตกใจกันอีกระลอก

(°д°)

(°△°|||)

"หมาป่าเทายักษ์ โคตรน่ากลัวเลยเว้ย!!"

"นะ...นี่น่ะเหราจ่าฝูงตัวจริง? โคตรดุ!"

"คุณพระช่วย! ในฟาร์มของพี่เยฺว่มันมีตัวอะไรเลี้ยงอยู่บ้างกันแน่เนี่ย!"

"พี่เยฺว่ โก่วตั้นน่าสงสารมาก รีบไปช่วยมันเร็วเข้าสิคะ!"

"จ่าฝูงตัวนี้คงไม่กัดโก่วตั้นตายหรอกนะ?"

เมื่อเห็นโก่วตั้นถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า ประกายเย็นชาพลันพาดผ่านแววตาของไป๋เยฺว่ เขายกคันธนูล่าสัตว์ในมือขึ้นอย่างช้าๆ แต่แล้วก็ลดลงอีกครั้ง นี่อาจเป็นฝูงเดิมของโก่วตั้น หากสังหารพวกมันไป โก่วตั้นคงต้องเสียใจแน่...

กรรร!!

หลังจากจ่าฝูงส่งเสียงขู่ไล่หมาป่ารอบๆ ไปแล้ว มันก็จ้องมองโก่วตั้นด้วยแววตาดุร้าย

หงิงๆ

แววตาของโก่วตั้นเจือไปด้วยการอ้อนวอน

ทว่าจ่าฝูงกลับเย็นชาอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้น มันก็ดมกลิ่นอะไรบางอย่างบนตัวโก่วตั้นได้ ดวงตาอันน่าสะพรึงกลัวพลันส่องประกายอำมหิตเจิดจ้าขึ้นมาทันที!

มันอ้าปากกว้างที่เปรอะคราบเลือด กัดเข้าที่คอของโก่วตั้นแล้วสะบัดขย้ำอย่างเหี้ยมโหด ไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง!

เอ๋งงง!

กิ๊งงง!

ฝูงหมาป่าข้างๆ ลังเลใจ ทว่าเกรงกลัวจ่าฝูงจนไม่กล้าเข้าไปห้าม

"อ๊ากกก! โก่วตั้น! อย่าป๊อดดิวะ สวนกลับไปเลย!"

"ฮือๆ! โก่วตั้นนน!!!"

"พี่เยฺว่ รีบช่วยโก่วตั้นเร็วเข้า!"

ไป๋เยฺว่ลุกขึ้นยืนนานแล้ว แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา คันธนูล่าสัตว์ง้างจนสุด ลูกศรน้ำแข็งเย็นยะเยือกขนาดมหึมาพาดอยู่บนสายธนู แสงสีเงินที่เปล่งประกายออกมาสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าตอนที่อยู่บนฟาร์มเลี้ยงสัตว์เสียอีก!

แง้ววว!!

เสี่ยวฟั่นถวนพุ่งพรวดออกไปทันที สีหน้าขู่ฟ่อแบบเด็กดื้อ! โก่วตั้นน่ะมีแต่พวกเราเท่านั้นที่แกล้งได้ ตัวอื่นหน้าไหนก็ห้ามแตะเว้ย!!!

โฮก!

จู่ๆ จ่าฝูงก็รับรู้ถึงอันตราย มันหยุดขย้ำแล้วหันไปจ้องมองทางทิศของไป๋เยฺว่พร้อมกับคำรามก้องอย่างเกรี้ยวกราด

กรรร

กรรร

ฝูงหมาป่าโดยรอบพลันหันมาจ้องมองทางไป๋เยฺว่ด้วยสายตาดุร้ายเช่นกัน จากนั้นก็เริ่มกระจายกำลังเตรียมล้อมกรอบเข้ามา

ทว่าทันใดนั้น โก่วตั้นกลับดิ้นหลุดออกมาได้

บรู๋ววว!!!

มันวิ่งสุดชีวิตมาขวางด้านหน้า ตะปบอุ้งเท้าปัดหมาป่ากระเด็นไปทีละตัวเพื่อสกัดเอาไว้ จากนั้นก็หันกลับไปมองไป๋เยฺว่แล้วส่งเสียงร้องสองสามครั้ง

น้ำเสียงนั้น... แฝงความเว้าวอนอ้อนวอนอย่างชัดเจน!

จากนั้นมันก็ขวางเสี่ยวฟั่นถวนที่กำลังพุ่งมาอย่างดุดันเอาไว้ด้วย

แง้วๆๆ!!!

เสี่ยวฟั่นถวนหยุดชะงักฝีเท้า จ้องเขม็งไปยังจ่าฝูงด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

ไป๋เยฺว่ขมวดคิ้วมุ่น ลูกศรน้ำแข็งเย็นยะเยือกสีเงินวาววับบนสายธนูค่อยๆ ผ่อนคลายไอสังหารลง...

โฮก!

แต่จ่าฝูงกลับบันดาลโทสะ มันโผเข้าใส่แล้วตบโก่วตั้นคว่ำลงกับพื้นอย่างจัง ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว แล้วจ้องเขม็งไปที่เสี่ยวฟั่นถวนด้วยแววตาดุร้าย

ฝูงหมาป่าเริ่มตีวงล้อมเสี่ยวฟั่นถวนเอาไว้

เสี่ยวฟั่นถวนตกอยู่ในอันตราย!

"กรี๊ดดด! ทำไงดีๆ? เสี่ยวฟั่นถวนโดนล้อมแล้ว!"

"ไอ้หมาป่าจ่าฝูงเวรนั่นน่าโมโหชะมัด! พี่เยฺว่ ฆ่ามันเลย!!"

ชาวเน็ตต่างเดือดดาลกันเป็นแถบ

ไป๋เยฺว่เองก็เช่นกัน ลูกศรน้ำแข็งเย็นยะเยือกบนคันธนูควบแน่นจนชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง

บรู๋วววววว

ทันใดนั้น เสียงหมาป่าหอนอันเปี่ยมด้วยความโกรธแค้นก็ดังก้องสะท้านไปทั่วทั้งป่าเขา

ฝูงหมาป่าที่เตรียมจะรุมขย้ำเสี่ยวฟั่นถวนต่างพากันชะงักฝีเท้าลง แล้วหันกลับไปมองโก่วตั้นที่อยู่ด้านหลังพร้อมๆ กัน

โก่วตั้นในเวลานี้กำลังจ้องเขม็งไปที่หมาป่าจ่าฝูง แววตาของมันเปี่ยมล้นไปด้วยเพลิงโทสะและความดุร้ายอำมหิต!

หมาป่าธรรมดาในฝูงต่างมีสีหน้าประหลาดใจ หมาป่าขาวหน้าตาสะสวยตัวนั้นเองก็มองโก่วตั้นซ้ำอีกสองสามครา จากนั้น พวกมันก็พากันล่าถอยเปิดทางออกไปโดยพร้อมเพรียง

โก่วตั้นได้เปิดฉากท้าดวลกับหมาป่าจ่าฝูงแล้ว ศึกชิงบัลลังก์ราชันย์ได้เริ่มต้นขึ้น!