ตอนที่ 74 ขากลับ

หงิงๆ...

โก่วตั้นเดินตรงไปยังพงไพรด้านข้าง ซึ่งเป็นทิศทางที่หมาป่าสีเทาตัวมหึมาที่ตายไปแล้วเพิ่งเดินออกมา พร้อมกับส่งเสียงร้องเรียกไป๋เยฺว่ไปด้วย

โก่วตั้นจะทำอะไรน่ะ? จะพาพี่เยฺว่ไปไหนเหรอ?

บรรดาผู้ชมต่างพากันสงสัยใคร่รู้

ไป๋เยฺว่เองก็งุนงงอยู่บ้าง เขาชูเปลวไฟขึ้นแล้วก้าวเท้าตามไป เสี่ยวฟั่นถวนกับเฉวี่ยนอีและเสี่ยวไป๋รวมถึงหมาป่าทั้งสิบตัวก็เดินตามไปด้วยเช่นกัน

เมื่อมาถึงป่าละเมาะแห่งหนึ่ง ไป๋เยฺว่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ใต้ร่มไม้ มีกองซากสัตว์กองพะเนินอยู่

มีหมูป่าหลายตัว และยังมีวัวอีกหนึ่งตัว ดูจากรอยแผลบนซากศพแล้ว ชัดเจนว่าเพิ่งถูกฝูงหมาป่ารุมสังหาร คราบเลือดยังไม่ทันแห้งกรังเลยด้วยซ้ำ!

นี่มันซากหมูป่ากับวัวเหรอ? ดูท่าคงเป็นฝูงหมาป่าพวกนี้ล่ามาสินะ?

ซี้ด! แปลกจังแฮะ ทั้งที่พวกมันล่าเหยื่อในทุ่งเลี้ยงสัตว์ของพี่เยฺว่ได้เยอะขนาดนี้แท้ๆ ทำไมยังต้องวิ่งไปจับวัวจับแกะของชาวบ้านอีกอะ??

[นักสัตววิทยาน้อย มอบ โต่วอินนัมเบอร์วัน x1]: ปกติฝูงหมาป่าหลังจากล่าเหยื่อได้ จ่าฝูงจะได้กินก่อน จากนั้นค่อยถึงคิวสมาชิกตัวอื่น ซึ่งพวกมันจะแทะกินตรงนั้นจนเกลี้ยงเลย จะไม่มีพฤติกรรมกักตุนอาหารไว้แบบนี้แน่นอน ผิดปกติจริงๆ ครับ! หรือว่านี่จะเป็นผลจากการกลายพันธุ์??

เมื่อเห็นคนที่อ้างตัวว่าเป็นนักสัตววิทยายังตกอยู่ในความสับสน บรรดาผู้ชมคนอื่นก็ยิ่งรู้สึกว่ามันพิลึกพิลั่นเข้าไปใหญ่ ต่างพากันส่งคอมเมนต์วิ่งอย่างบ้าคลั่งเพื่อถกเถียงกันอย่างตื่นเต้น

หงิงๆ...

โก่วตั้นเอาหัวดันซากเหยื่อพวกนั้น จากนั้นก็ส่งเสียงคำรามต่ำไปทางส่วนลึกของเทือกเขา เสี่ยวฟั่นถวนทำตัวราวกับเป็นล่ามตัวน้อย มันส่งเสียงอี้ๆ พลางทำท่าทางประกอบอยู่แทบเท้าของไป๋เยฺว่ แววตาของเจ้าสองตัวนี้ต่างเต็มไปด้วยความหวาดระแวงยามจ้องมองลึกเข้าไปในเทือกเขา

เมื่อมองดูพวกมัน ไป๋เยฺว่ก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าไกลโพ้นที่เริ่มสว่างเป็นสีเทาจางๆ ทันใดนั้นเขาก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมา

เหยื่อพวกนี้ ฝูงหมาป่าตั้งใจจะส่งเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขา คาดว่าพอฟ้าสว่างก็ต้องรีบส่งไปทันที! นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมตอนกลางวันถึงไม่เคยเห็นพวกมันสินะ?

พฤติกรรมแบบนี้ มันดูเหมือนการบรรณาการเลย...

ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่พวกมันบรรณาการให้คือใครกันล่ะ?

ในหัวของไป๋เยฺว่หวนนึกถึงเสียงครวญครางต่ำๆ ที่แว่วมาจากส่วนลึกของเทือกเขาในค่ำคืนที่เขาสังหารจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงขึ้นมาทันที!!

มันคือการคุ้มครอง หรือว่าเป็นการกดขี่กันแน่? สิ่งนั้นดูเหมือนจะไม่อยากออกมาจากส่วนลึกของเทือกเขา มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?

เป็นเพราะหวาดระแวงอะไรบางอย่าง หรือว่าเป็นเพราะอะไรกัน...

หงิงๆ...

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ เฉวี่ยนอี เฉวี่ยนสือ และเสี่ยวไป๋เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ละตัวส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอ ราวกับกำลังรอให้โก่วตั้นตัดสินใจ

โก่วตั้นเงยหน้าขึ้นมองไป๋เยฺว่ มองดูอาหาร แล้วก็หันไปมองส่วนลึกของเทือกเขาอีกครั้ง

โฮ่งๆ???

จะเอาไปส่งให้เจ้านั่นไหม?

ไป๋เยฺว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเฉวี่ยนอีและเสี่ยวไป๋รู้ตำแหน่งที่แน่นอนของเจ้านั่น หากตามไปดู ย่อมต้องสืบหาความจริงได้แน่!

แต่ถ้าเกิดสู้ไม่ได้ขึ้นมาล่ะ...

ประเมินดูแล้ว ตัวเขาน่าจะหนีรอดได้ แต่โก่วตั้น เสี่ยวฟั่นถวน รวมถึงฝูงสุนัขต้อนสัตว์ที่เพิ่งปราบมาได้กลุ่มนี้ คงต้องสังเวยชีวิตไปหลายตัวแน่ๆ...

ยิ่งไปกว่านั้น โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนดูเหมือนจะอยู่กับเขามานานเกินไป บนตัวจึงติดกลิ่นอายของมนุษย์มาด้วย หมาป่าสีเทาตัวใหญ่ก่อนหน้านี้ยังได้กลิ่นอย่างง่ายดาย สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นก็ต้องได้กลิ่นเช่นกันแน่นอน...

ผู้ชมในห้องไลฟ์มองท่าทางและสีหน้าของโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนด้วยความอึ้งงันไปตามๆ กัน

เชี่ย ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่าโก่วตั้นพวกมันอยากจะขนเหยื่อเข้าไปในป่าลึกเลยวะ??

ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน!

ซี้ด จริงด้วยสิ! หรือว่าพวกมันจะมีลูกน้อยอยู่ในป่าลึก เลยอยากเอาเหยื่อที่ล่าได้กลับไปให้ลูกๆ รึเปล่า??

[นักสัตววิทยาน้อย]: หมาป่าเวลาเลี้ยงลูกที่เริ่มกินเนื้อได้ จะขย้อนอาหารที่กินเข้าไปในท้องออกมาป้อนครับ ไม่มีนิสัยลากเหยื่อไปทั้งตัวแบบนี้หรอก...

หมาป่าทั่วไปเป็นแบบนั้นก็จริง แต่พวกนี้มันหมาป่ากลายพันธุ์ไม่ใช่เหรอวะ???

ไป๋เยฺว่ดึงสติกลับมา เมื่อเห็นชาวเน็ตพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาอย่างเปิดกว้างจินตนาการ เขาก็แอบขำอยู่ในใจ จากข้อมูลที่ได้รับมาจากโก่วตั้น ฝูงหมาป่าพวกนี้ไม่มีลูกน้อยเลยสักตัว ทุกตัวล้วนโตเต็มวัยแล้วทั้งสิ้น

ไป๋เยฺว่เองก็เคยสงสัยเรื่องนี้เช่นกัน

พวกมันราวกับโผล่พรวดขึ้นมาจากความว่างเปล่าอย่างนั้นแหละ!!!

"นี่เป็นเหยื่อที่พวกแกออกล่ามาได้ มันก็คืออาหารของพวกแก กินซะสิ!"

ไป๋เยฺว่เอ่ยกับโก่วตั้นและฝูงหมาป่า

เวลานี้ ทั้งฝูงหมาป่ายกเว้นโก่วตั้นแล้ว ตัวอื่นๆ ต่างก็หิวโซจนหน้าท้องสองข้างตอบแฟบลงไปหมด

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เยฺว่ แววตาของโก่วตั้นก็ฉายแววยินดีออกมา เจ้าสัตว์ประหลาดสองขาตัวนี้ ดูเหมือนจะไม่กลัวสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างในนั่นจริงๆ แฮะ!

โฮ่งๆ!!

โก่วตั้นออกคำสั่งให้เริ่มกินอาหารได้

แต่พอได้ยินคำสั่งของโก่วตั้น พวกเฉวี่ยนอีและเฉวี่ยนสือกลับมีสีหน้าตื่นตระหนกและกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด พวกมันจ้องซากเหยื่อ น้ำลายสอเต็มลิ้นด้วยความหิวกระหายอย่างถึงที่สุด ทว่ากลับยังไม่กล้าก้าวเข้าไป

ผิดกับเสี่ยวไป๋ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มันก็เดินตรงเข้าไปข้างซากหมูป่า อ้าปากกว้างแล้วเริ่มฉีกทึ้งเนื้อกิน

โฮ่งๆ!!

โก่วตั้นมองเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาชื่นชมและพึงพอใจอย่างยิ่ง จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาหมาป่าสิบตัวที่นำโดยเฉวี่ยนอี ยกขาหน้าขึ้นตบหัวพวกมันทีละตัว เหมือนกำลังสั่งสอนบทเรียน

เหล่าแฟนคลับและคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็อ้าปากค้างกันอีกรอบ

ฉากนี้มันคุ้นๆ นะ หรือจะพูดให้ถูกคือโคตรคุ้นเลย! ท่าทางที่โก่วตั้นใช้สั่งสอนลูกน้องเนี่ย มันถอดแบบมาจากตอนที่ไป๋เยฺว่สั่งสอนมันมาเป๊ะๆ เลยไม่ใช่เหรอวะ!!!

ภายใต้คำสั่งของโก่วตั้น ในที่สุดพวกเฉวี่ยนอีก็เริ่มกระโจนเข้าฉีกทึ้งเหยื่ออย่างบ้าคลั่ง พวกมันหิวโซกันเกินไปแล้ว หมาป่าแต่ละตัวต่างสวาปามอย่างหิวโหย ภาพตรงหน้าจึงดูนองเลือดและดุเดือดไม่น้อย

ไป๋เยฺว่เบนมุมกล้องกลับมาที่ตัวเอง เพราะกลัวว่าจะทำให้ชาวเน็ตเกิดความรู้สึกไม่สบายใจ

"ทุกคนก็เห็นแล้วนะครับ ภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเฉวี่ยนอีกับเสี่ยวไป๋ก็คือสุนัขต้อนสัตว์ประจำฟาร์มของผมแล้ว ตราบใดที่มีผมอยู่ รับรองว่าต่อจากนี้พวกมันจะไม่ไปรบกวนชาวบ้านแถวนี้อีกแน่นอน ขณะเดียวกันผมก็เชื่อว่า พวกมันจะต้องกลายเป็นผู้ช่วยที่ดี คอยช่วยผมดูแลฟาร์มเล็กๆ แห่งนี้ได้อย่างแน่นอนครับ!"

"ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมตอนแรกพวกมันถึงไม่ยอมกินอาหารพวกนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องแปลกใจหรอกครับ! จ่าฝูงตัวก่อนหน้านี้ทุกคนก็คงได้เห็นกันแล้ว มันเป็นหมาป่าที่ดุร้าย โลภมาก แล้วก็เจ้าเล่ห์ มันคิดจะฮุบอาหารพวกนี้ไว้คนเดียวแล้วกดขี่พวกเฉวี่ยนอีกับเสี่ยวไป๋ก็เท่านั้นเอง"

"ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว ไลฟ์วันนี้ก็นานพอสมควรเลย พี่น้องที่เข้ากะดึกกันมาก็รีบไปพักผ่อนกันเถอะครับ!"

ไป๋เยฺว่ไม่ได้อธิบายอะไรมากความ เขาคุยกับชาวเน็ตอีกสองสามประโยคแล้วจึงปิดห้องไลฟ์ลง จากนั้นก็ยืนรอฝูงหมาป่ากินอาหารอยู่ข้างๆ เจ้าเสี่ยวฟั่นถวนเห็นพวกมันสวาปามกันอย่างเอร็ดอร่อย ก็ทนไม่ไหว มุดเข้าไปขอแบ่งอาหารกินด้วยตัวหนึ่ง!

จนกระทั่งฟ้าสว่างโร่ ซากหมูป่ากับวัวป่าพวกนั้นก็ถูกแทะจนแทบจะเหลือแต่โครงกระดูก พวกเฉวี่ยนอีและเสี่ยวไป๋กลับมากระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาอีกครั้ง พวกมันไม่ได้กินอิ่มขนาดนี้มานานมากแล้ว

"โก่วตั้น แกพาพวกมันมุ่งหน้าขึ้นเหนือตามแนวป่าทึบบนเนินเขาแถบนี้ แล้วกลับบ้านไปซะ"

โฮ่งๆ!

[คืนนี้เวลากระชั้นชิดมาก มีแค่ตอนเดียวครับ เนื้อเรื่องฝั่งทิวเขาวั่วเจียวขอพักไว้ชั่วคราวเท่านี้ก่อน หลังจากนี้จะกลับเข้าสู่เมืองแล้ว ขอเวลาผมคิดพล็อตดีๆ สักนิดนะครับ]