ตอนที่ 75 มุ่งหน้าสู่โม่วตูตามนัด

ขณะนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้ากว่าๆ แล้ว แม้ทางทิศตะวันออกจะมีทิวเขาวั่วเจียวบดบังไว้ แต่ก็ยังมีลำแสงอาทิตย์อันอบอุ่นสาดส่องข้ามยอดเขาลงมาเป็นประกายระยิบระยับ

แสงแดดนี้เปรียบเสมือนสัญญาณที่ปลุกทิวเขาวั่วเจียวอันเงียบสงัดและพิลึกพิลั่นให้กลับมามีชีวิตชีวาในทันที

สัตว์นานาชนิดต่างทยอยวิ่งออกมาจากที่ซ่อนของตัวเอง

หมูป่า กวางป่า แพะป่า วัวป่า กระต่ายยักษ์... บรรยากาศยามเช้ากลับคึกคักยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก แต่ละตัวต่างส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น ราวกับเหล่านักเรียนที่ถูกขังคุกมาเนิ่นนานในที่สุดก็ถึงวันปิดเทอมเสียที

โฮ่งๆ

โก่วตั้นเห่าใส่ไป๋เยฺว่สองสามที จากนั้นก็นำฝูงหมาป่ามุ่งหน้าขึ้นเหนือเลียบทิวเขาวั่วเจียว มุ่งตรงไปยังวิลล่ากูซิง หมาป่ายักษ์แต่ละตัวพลันหายวับเข้าไปในพงไพรอย่างรวดเร็ว

เขาต้องขับรถบ้านกลับไป หากปล่อยให้ฝูงหมาป่าตัวมหึมาขนาดนี้เดินตามต้อยๆ ไปด้วย มีหวังได้แตกตื่นกันทั้งบ้านทั้งเมืองแน่

อีกอย่าง ในช่วงกลางวันพวกสัตว์นักล่าตัวฉกาจชนิดอื่นในทิวเขาวั่วเจียวก็ไม่ได้ออกมาเพ่นพ่าน ไป๋เยฺว่จึงไม่ค่อยกังวลเรื่องความปลอดภัยของพวกมันเท่าไร ยิ่งไปกว่านั้น พอรวมพลังกันทั้งฝูงแล้ว พลังการต่อสู้ก็ดุเดือดเลือดพล่านใช่ย่อย!

ส่วนเรื่องจะหาวิลล่ากูซิงเจอหรือไม่นั้น ไป๋เยฺว่ก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรเลย ถ้าเรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้ ก็สมควรนอนอยู่นอกบ้านต่อไปแล้วล่ะ ยังไงเสียภูเขาทั้งลูกนี้ก็เป็นของเขาอยู่ดี

กุ๊กกู๊ววว

ขณะที่กำลังจะพาเสี่ยวฟั่นถวนกลับหมู่บ้าน จู่ๆ ไก่ฟ้าสีทองตัวอ้วนพีสองตัวก็บินถลาออกมาจากพุ่มหญ้าอย่างร่าเริง มันเกาะอยู่บนกิ่งไม้แล้วส่งเสียงร้องแปลกๆ ชวนหนวกหู

สายตาของไป๋เยฺว่พลันเฉียบคมขึ้น เสาน้ำแข็งแหลมคมสองเล่มควบแน่นขึ้นด้านหลังเขา เพียงขยับจิตสั่งการและใช้พลังมิติขั้นพื้นฐาน เสาน้ำแข็งก็พุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อพุ่งพ้นระยะสิบเมตร เสาน้ำแข็งก็อาศัยแรงเฉื่อยพุ่งปักเข้าใส่ไก่ฟ้าสีทองสองตัวบนยอดไม้อย่างแม่นยำ

กิ๊ซซซ

เสียงร้องน่ารำคาญกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวน ไก่ฟ้าสีทองทั้งสองตัวร่วงหล่นลงมาพร้อมกัน ขนไก่สีสันสดใสปลิวว่อนกระจายเต็มพื้น

อิ๊งๆ!!!

ไม่ต้องรอให้ไป๋เยฺว่ออกคำสั่ง เสี่ยวฟั่นถวนก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปอย่างว่องไว คาบไก่ป่าอ้วนพีทั้งสองตัวกลับมาให้เขาทันที

"อาหารเช้าชั้นดีเลยแฮะ"

"ไป กลับกันเถอะ"

"อิ๊ง!"

เขาเหลือบมองซากหมาป่าสีเทาแวบหนึ่ง ก่อนจะล้มเลิกความคิดที่จะย่างเนื้อหมาป่ากิน เพราะหากติดใจรสชาติขึ้นมา วันหน้าคงอดไม่ได้ที่จะจ้องจะกินพวกโก่วตั้นเข้า จากนั้นก็หิ้วไก่ฟ้าสีทองสองตัวพร้อมกับเสี่ยวฟั่นถวนเดินกลับไปยังหมู่บ้านฉางซิง

ผู้ใหญ่บ้านฟาง ฟางฉิน รวมถึงผู้กำกับอวี๋และคนอื่นๆ ต่างรู้เรื่องที่ฝูงหมาป่าถูกปราบแล้วผ่านทางไลฟ์ของไป๋เยฺว่ ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านจึงตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

แม้จะไม่ได้ฆ่าล้างบางฝูงหมาป่าให้สาสมกับความแค้นที่ฝังในใจ แต่อย่างน้อยหลังจากนี้ก็ไม่ต้องคอยอยู่กันอย่างอกสั่นขวัญแขวนอีกต่อไปแล้ว นี่ต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด!

"คุณไป๋ คุณสุดยอดเกินไปแล้ว!"

"นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีหมาป่ายักษ์ที่น่ากลัวขนาดนั้นตั้งเยอะแยะ โชคดีจริงๆ ที่มีคุณไป๋อยู่ คุณช่วยชีวิตคนทั้งหมู่บ้านฉางซิงไว้แท้ๆ เชียว!"

"พี่ชาย พี่เจ๋งที่สุดเลย! โตขึ้นหนูจะเป็นนักมายากลเหมือนพี่ให้ได้!"

"ฉันก็อยากเรียนด้วย พี่เยฺว่คือไอดอลของฉันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเลย!!"

ทันทีที่กลับมาถึงหมู่บ้าน ไป๋เยฺว่ก็ได้รับการต้อนรับเยี่ยงวีรบุรุษ บรรดาผู้ใหญ่ต่างพร่ำขอบคุณไม่หยุดหย่อน ส่วนพวกเด็กๆ ก็มองเขาด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมบูชา

"คุณไป๋ เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ วันนี้พวกเราจะจัดงานเลี้ยงโต๊ะจีนฉลองกันชุดใหญ่เลยครับ"

"ใช่แล้วครับ! คุณไป๋ อยู่ต่ออีกสักวันเถอะนะครับ ได้โปรด"

ผู้ใหญ่บ้านฟางและผู้กำกับอวี๋พร้อมด้วยชาวบ้านต่างพากันเอ่ยปากชวนอย่างกระตือรือร้น

ไป๋เยฺว่ปฏิเสธไปอย่างสุภาพ เขาจัดการนำไก่ฟ้าสีทองสองตัวที่นำกลับมาด้วยทำเป็นอาหารเช้าง่ายๆ มื้อหนึ่ง พอกินเสร็จก็พาเสี่ยวฟั่นถวนขึ้นรถ

ผู้ใหญ่บ้านฟางและชาวบ้านได้รวบรวมเงินกันได้ห้าแสนหยวน หวังจะมอบให้ไป๋เยฺว่เป็นค่าน้ำพักน้ำแรง แต่ไป๋เยฺว่ไม่ยอมรับไว้แม้แต่แดงเดียว จะว่าไปแล้ว สัตว์เลี้ยงในทุ่งปศุสัตว์ของเขาหนีออกมาก่อเรื่อง ตามหลักการแล้วเขาควรจะเป็นฝ่ายจ่ายค่าชดเชยเสียด้วยซ้ำ

"พี่เยฺว่ วันหลังแวะมาเที่ยวบ่อยๆ นะคะ!"

ฟางฉินโบกมือลา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

ไป๋เยฺว่อมยิ้มพลางตอบกลับ "แน่นอนครับ วันหลังถ้าที่หมู่บ้านมีเรื่องอะไรอีก ก็ติดต่อผมได้โดยตรงเลยนะ"

เมื่อมองดูรถบ้านคันใหญ่แล่นไกลออกไปทางหัวหมู่บ้าน ชาวบ้านแห่งหมู่บ้านฉางซิงต่างก็มีสีหน้าซาบซึ้งระคนอาลัยอาวรณ์ เด็กๆ หลายคนทำใจไม่ได้ ถึงกับหลั่งน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเสียใจ

ครั้นรถบ้านของไป๋เยฺว่ลับสายตาไปจนหมดสิ้น ดวงตาอันสุกใสของฟางฉินก็พลันปรากฏแววเปล่าเปลี่ยวขึ้นมาเช่นกัน

แม้ว่าหมู่บ้านฉางซิงจะล่วงรู้แล้วว่าทิวเขาวั่วเจียวคือทุ่งปศุสัตว์ของไป๋เยฺว่ และในนั้นยังมีสัตว์ประหลาดเหลือเชื่ออยู่อีกมาก แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ไป๋เยฺว่ก็ไม่ได้เอ่ยปากอธิบายอะไรให้พวกเขาฟังเลยแม้แต่น้อย

เรื่องพวกนี้เบื้องบนของต้าเซี่ยย่อมจัดการเอง หน้าที่ของเขาเป็นเพียงการกำจัดภัยคุกคามเหล่านี้ให้หมดไป อีกอย่าง ให้เขาไปอธิบายคนเดียวก็คงอธิบายไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าทางการออกหน้าเองมันย่อมต่างออกไป จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

นี่แหละคือข้อดีของการมีทางการหนุนหลัง แทบไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังเลยสักนิด!

ซี้ด... แต่ว่าไปแล้ว เรื่องนี้ตกลงใครกำลังตามเช็ดก้นให้ใครกันแน่เนี่ย??

แถมพวกเขาก็ไม่ได้คิดจะห้ามไม่ให้ผมไลฟ์สดด้วย

น่าสนใจดีแฮะ!

ระหว่างทางกลับบ้าน ไป๋เยฺว่คาดเดาเจตนาของกลุ่มผู้นำระดับสูงของรัฐบาลต้าเซี่ยไปต่างๆ นานา เขายิ่งมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า รัฐบาลต้าเซี่ยรู้เรื่องราวมากกว่าที่เขารับรู้มหาศาลนัก!

ราวสิบเอ็ดโมงเช้า เขาก็กลับมาถึงวิลล่ากูซิง

ตอนก้าวเข้าประตูรั้วลานวิลล่า ไป๋เยฺว่ก็ต้องตกใจเล็กน้อย

โก่วตั้นพากลุ่มหมาป่ามาถึงก่อนเขาเสียอีก แถมพวกมันยังยืนเรียงสองแถวอยู่ตรงประตูรั้ว แม้จะไม่เป็นระเบียบเป๊ะๆ เท่าไร แต่วางมาดเจ้าพ่อคุมถิ่นได้เท่ไม่เบา

"โฮ่งๆๆ"

ครั้นพอเขาขับรถแล่นเข้ามา เสียงเห่าก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทั้งสองฝั่ง

เจ้าหมาเวรนี่ ไปหัดทำท่าแบบนี้มาจากไหนกัน??

ส่วนที่หน้าประตูวิลล่า ยังมีหมูป่าตัวใหญ่สองตัว แพะขนดำสามตัว และวัวป่าสีเหลืองตัวใหญ่อีกหนึ่งตัว เห็นได้ชัดว่าพวกมันคงโชคร้ายเดินมาเจอกับพวกโก่วตั้นระหว่างทาง

"โฮ่งๆๆ!!"

โก่วตั้นพาเฉวี่ยนอีกับเสี่ยวไป๋และตัวอื่นๆ มองเขาด้วยความตื่นเต้นระคนคาดหวัง แต่ละตัวต่างกระดิกหางดิบดี สีหน้าประจบประแจงสุดฤทธิ์ คนโง่ยังดูออกเลยว่า นี่คือของขวัญที่พวกมันเอามาฝาก!

ให้ตายสิ เข้าตำรากินของเขาแล้วปากอ่อน รับของเขาแล้วมืออ่อนสินะ?

เจ้าหมาตัวนี้พอได้เป็นจ่าฝูงหมาป่าแล้ว สันดานมนุษย์กำเริบขึ้นมาเชียวหรือ?

ไป๋เยฺว่พยักหน้า

"ทำได้ไม่เลว!"

"โฮ่งๆๆ!!"

พอได้ยินคำชมจากไป๋เยฺว่ ทั่วทั้งลานบ้านก็พลันระงมไปด้วยเสียงเห่าในทันที

ทำเอาไป๋เยฺว่ฟังแล้วปวดหูไปหมด

"พอแล้วๆ!"

เพียะ!

ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนหัวของโก่วตั้น เจ้าโก่วตั้นก้มหน้ามองไป๋เยฺว่อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ เสียงเห่าของพวกเฉวี่ยนอีพลันหยุดกึกอย่างกะทันหัน พวกมันมองไป๋เยฺว่สลับกับจ่าฝูงของตัวเองด้วยความตกตะลึง ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

"วันหลังถ้าหิวค่อยล่า ที่บ้านห้องเย็นเก็บไม่พอแล้ว แถมไม่สดก็ไม่อร่อยด้วย!"

"เข้าใจไหม?"

โก่วตั้น: "หงิง..."

"เอาละ ขนเข้าไป"

ไป๋เยฺว่เปิดประตูใหญ่วิลล่า โก่วตั้นกับฝูงหมาป่าก็ช่วยกันขนซากหมูป่า วัว และแพะเข้าไปในห้องเย็น

"ไปเล่นกันเถอะ"

พลอยจัดแจงเสร็จสรรพ ไป๋เยฺว่ก็ขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำ

"อิ้งๆ..."

เสี่ยวฟั่นถวนกระโดดขึ้นไปบนหลังของโก่วตั้น ขยุ้มขนหมาป่าของมันไว้ สั่งให้มันเดินออกไปนอกลานบ้าน จากนั้นก็ชี้ไปที่แนวป่าบนเขาด้านหลังอย่างตื่นเต้น พอเฉวี่ยนอีกับเสี่ยวไป๋เห็นภาพนี้เข้า สีหน้าก็ดูจะมึนงงไปอีกรอบ ดูเหมือนสถานะของจ่าฝูงพวกเรา จะไม่ได้สูงส่งสักเท่าไรแฮะ???

"โฮ่ง!"

โก่วตั้นที่เพิ่งหวนคืนสู่สัญชาตญาณสัตว์ป่าก็ตื่นเต้นเช่นกัน มันพาพวกเฉวี่ยนอีกับเสี่ยวไป๋พุ่งทะยานเข้าไปในเขาด้านหลัง ป่าเขาก็พลันบังเกิดความโกลาหลระลอกแล้วระลอกเล่าขึ้นมาทันที...

ไป๋เยฺว่อาบน้ำเสร็จ ล้มตัวลงนอนบนเตียงพลางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

หลายวันมานี้ ค่าชื่อเสียงที่เขาได้รับจากการไลฟ์สดถูกสะสมเก็บเอาไว้ตลอด รวมๆ กันแล้วมีมากกว่า 34 ล้านแต้ม เฉลี่ยตกวันละประมาณ 11 ล้านแต้ม

เขาข่มความอยากสุ่มรางวัลเอาไว้ แล้วเปิดดูข้อมูลอื่นๆ

ตอนนี้ยอดแฟนคลับพุ่งขึ้นไปถึง 90 กว่าล้านคนแล้ว ส่วนรายได้จากของขวัญในช่วงสองสามวันนี้อยู่ที่ประมาณ 15 ล้านหยวน

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรายได้จากการดันวิดีโอโปรโมตของโต่วอิน รายได้จากโฆษณาก็ตกอยู่ราวๆ 50 ล้านหยวน รวมเบ็ดเสร็จแล้ว รายได้ที่เขาค้างไว้ในบัญชีโต่วอินปาเข้าไปเกือบสี่ร้อยล้านหยวนแล้ว!

พลังดูดเงินระดับสะพรึงนี้ แม้แต่ทางฝั่งโต่วอินเองก็ยังคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย! นับตั้งแต่เซ็นสัญญากับไป๋เยฺว่มาจนถึงตอนนี้ โต่วอินได้ยอดผู้ใช้งานใหม่เพิ่มขึ้นมากว่า 50 ล้านบัญชี บรรดาร้านค้าที่แห่กันมาลงโฆษณากับโต่วอินก็เพิ่มขึ้นมหาศาล พูดได้ว่าฟันกำไรเละเทะจนกระเป๋าตุง!

"นอนดีกว่า นอนๆ!"

ค่ำวันพรุ่งนี้ คอนเสิร์ตที่เมืองโม่วตูของซ่งเชียนเชียนก็จะเริ่มขึ้นแล้ว

ส่วนค่ำคืนนี้ เขาต้องเดินทางไปเมืองโม่วตูรอบหนึ่งตามคำเชิญของบริษัทบันเทิงเทียนหลาน ซึ่งเป็นต้นสังกัดของซ่งเชียนเชียน เพราะหลายวันมานี้เขาวุ่นอยู่แต่ที่หมู่บ้านฉางซิง เรื่องการร่วมงานกันจึงยังตกลงกันไม่ลงตัว เวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกที จึงทำได้แค่นัดเจอหน้าเพื่อคุยกันเท่านั้น

ทว่าก็ยังนับว่าโชคดี ตอนที่พวกเขากำลังสร้างเวที ไป๋เยฺว่ได้ส่งข้อมูลเกี่ยวกับการจัดเตรียมอุปกรณ์มายากลไปให้บ้างแล้ว เช่น การทำช่องลับ ทางลับ หรืออะไรทำนองนั้นไว้บนเวที...

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นลูกเล่นทั่วไปของมายากล สำหรับไป๋เยฺว่แล้ว มันมีไว้เพียงเพื่อตบตาและสร้างความสับสนให้แก่บริษัทเทียนหลานรวมถึงคนงานที่ออกแบบสร้างเวทีเท่านั้น...

ส่วนบัตรคอนเสิร์ตจำนวน 200,000 ใบนั้นถูกกวาดเรียบไปตั้งนานแล้ว ที่เกินเบอร์ไปกว่านั้นคือ บัตรธรรมดาราคา 888 หยวน กลับถูกปั่นราคาพุ่งสูงไปถึงหลักหมื่น ส่วนพวกบัตรชั้นหนึ่งหรือบัตรวีไอพีนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

พลบค่ำ ไป๋เยฺว่ตื่นนอน จัดแจงข้าวของเตรียมตัวออกจากบ้าน เมื่อไม่เห็นโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวน จึงเดินออกไปชะเง้อดูที่ลานบ้าน แว่วเสียงความโกลาหลระลอกแล้วระลอกเล่าดังมาจากภูเขาด้านหลัง เขาก็เข้าใจเรื่องราวในทันทีพลางส่ายหัวเบา ๆ

หลังจากที่จ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงตายลง ป่าเขาแถบนี้ก็กลายเป็นอาณาเขตของพวกมันไปแล้วจริง ๆ

ไป๋เยฺว่ขับรถออฟโรดต้าเปิ่น G900 มุ่งหน้าสู่เมืองโม่วตูเพียงลำพัง

[ยังมีอีกหนึ่งตอนซึ่งอาจจะดึกมาก ทุกคนพักผ่อนกันด้วยนะครับ หนุ่มหล่อสาวสวยท่านใดที่สนใจ แวะไปส่องเรื่อง "ตะลึง นี่น่ะหรือมายากล นี่มันเวทมนตร์ชัด ๆ!" ของ "ไป๋หลงไอเจินเหริน" ได้นะครับ]