ตอนที่ 76 น้องหมาที่หายไปในสถานที่จัดคอนเสิร์ต

หนึ่งทุ่มตรง โรงแรมจิ่วซิงระดับแปดดาวแห่งเมืองโม่วตู ภายในห้องรับรองส่วนตัวสุดหรูหมายเลข A88 ซ่งเชียนเชียน ผู้จัดการหวังจากบริษัทบันเทิงเทียนหลาน รวมถึงผู้จัดการส่วนตัวและผู้ช่วยสาวอีกสองสามคนกำลังพูดคุยหัวเราะรอกันอย่างอารมณ์ดี

เดิมทีพวกเขาวางแผนจะจองที่โรงแรมฮิลล์ ทว่าตั้งแต่ที่ไป๋เยฺว่ไปปรากฏตัวและแสดงมายากลที่นั่นครั้งก่อน โรงแรมฮิลล์ก็โด่งดังเป็นพลุแตก คนแน่นขนัดจนไม่สะดวกที่บุคคลสาธารณะอย่างพวกเขาจะมานัดเจอกัน

บริเวณหน้าประตูใหญ่ของโรงแรม ไป๋เยฺว่ในชุดลำลองสวมหน้ากากอนามัยเดินก้าวเข้ามา

"ยินดีต้อนรับค่ะ!"

"ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายได้จองไว้ไหมคะ"

พนักงานต้อนรับสาวมองดูไป๋เยฺว่ที่ดูหล่อเหลาสง่างาม รอยยิ้มตามมารยาทในตอนแรกก็พลันเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นมาทันตา

"มาหาเพื่อนครับ ห้อง A88"

"ห้อง A88 เป็นห้องรับรองส่วนตัวระดับหรู อยู่ที่ชั้น 18 เชิญตามดิฉันมาทางนี้เลยค่ะ"

หล่อ รวย เพอร์เฟกต์งั้นเหรอ?!

ดวงตาของพนักงานต้อนรับสาวเป็นประกาย ส่งสายตาหวานเชื่อมพลางพาไป๋เยฺว่เดินมาถึงหน้าลิฟต์

"หากท่านแขกผู้มีเกียรติต้องการอะไรเพิ่มเติม เรียกใช้ได้ตลอดเวลาเลยนะคะ!"

เธอค้อมตัวลงทำความเคารพ เนินอกขาวผ่องประดุจหิมะโผล่พ้นคอเสื้อทรงวีลึก ชวนให้ใจสั่นระทึก

ไป๋เยฺว่เพียงปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนที่ประตูลิฟต์จะค่อยๆ ปิดลง

ชั้น 18 ห้องรับรอง A88

เขายกมือขึ้นเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

"มาแล้ว!"

คนกลุ่มหนึ่งที่เดิมทีพูดคุยหยอกล้อกันอย่างผ่อนคลาย อดไม่ได้ที่จะเริ่มประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

ผู้จัดการหวังลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ซ่งเชียนเชียนและคนอื่นๆ ก็รีบลุกขึ้นตามทันที

"เยฺว่?!"

เมื่อเห็นชายหนุ่มสวมหน้ากากอนามัยปรากฏตัวที่หน้าประตู ผู้จัดการหวังกวาดสายตามอง รูปร่างและออร่าตรงกันเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน

"คุณมาแล้ว เชิญข้างในเลยครับ!"

ไป๋เยฺว่พยักหน้าเล็กน้อย ถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วกวาดสายตามองเข้าไปข้างใน หญิงสี่ชายหนึ่ง สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่ไป๋เยฺว่เพียงคนเดียว ซ่งเชียนเชียนผู้มีเสน่ห์น่ารักแบบสาวข้างบ้านสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีน้ำเงินตัวหลวมเข้าคู่กับกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขายาวขาวเนียนกลมกลึง

ส่วนที่นั่งประธานข้างกายเธอยังว่างอยู่ เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ให้ไป๋เยฺว่โดยเฉพาะ

ไป๋เยฺว่เดินตามผู้จัดการหวังเข้ามาที่โต๊ะอาหาร เขาไม่คิดเกรงใจอยู่แล้ว จึงนั่งลงตรงที่นั่งประธานตามคำเชิญของผู้จัดการหวัง

ผู้จัดการหวังยกหูโทรศัพท์สายตรงประจำห้องขึ้นมาสั่งอาหาร

ทั้งกลุ่มคน แม้ว่านี่จะเป็นถิ่นของบริษัทบันเทิงเทียนหลานแท้ๆ แต่พอไป๋เยฺว่มาถึง คนที่กลับรู้สึกประหม่าดันเป็นพวกเขาทั้งหมดเสียเอง

"พะ...พี่เยฺว่ ฉันซ่งเชียนเชียนค่ะ"

ซ่งเชียนเชียนที่ปกติในโลกออนไลน์จะเรียกพี่เยฺว่ได้อย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ พอเห็นไป๋เยฺว่ตัวเป็นๆ มานั่งอยู่ข้างกายจริงๆ ก็อดประหม่าไม่ได้ คำว่าพี่คำหลังแทบจะเปล่งออกมาไม่เป็นเสียง

"สตรีมเมอร์มายากล เยฺว่ครับ"

ไป๋เยฺว่มองซ่งเชียนเชียน รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าทำให้เขารู้สึกเข้าถึงง่าย ความตึงเครียดในใจของพวกซ่งเชียนเชียนจึงลดลงไปหลายส่วน

"ฮ่าๆๆ น้องเยฺว่ พวกเราก็ถือว่าคุ้นเคยกันแล้ว เรื่องพิธีรีตองก็ช่างมันเถอะนะ"

ผู้จัดการหวังหัวเราะร่า พลางแนะนำผู้ช่วยและผู้จัดการส่วนตัวใต้สังกัดให้ไป๋เยฺว่รู้จัก

พนักงานเสิร์ฟเริ่มทยอยยกอาหารเลิศรสหลากชนิดเข้ามาเสิร์ฟ พร้อมด้วยไวน์แดงชั้นดีอีกสองสามขวด แต่เพราะต้องขับรถ ไป๋เยฺว่จึงไม่ได้สนใจมันเท่าไรนัก

หลังจากการแนะนำตัวสั้นๆ ทุกคนก็เริ่มผ่อนคลายลง จากนั้นก็ทานข้าวพลางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไป ก่อนจะเริ่มเข้าเรื่องสำคัญ

คอนเสิร์ตในคืนพรุ่งนี้จะมีความยาวประมาณสองชั่วโมง

ทั้งสองฝ่ายตกลงกันว่า การเปิดเวทีจะให้ไป๋เยฺว่รับหน้าที่ แสดงมายากลเพื่อดึงดูดบรรยากาศ ใช้เวลาประมาณ 40 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมง จะเป็นการร้องเพลงของซ่งเชียนเชียน ขณะเดียวกัน ทางบริษัทก็ได้เตรียมเพลงใหม่ไว้ให้เธอ ซึ่งถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ปล่อยเพลงพอดี

สำหรับการถ่ายทอดสดในงาน จะให้ห้องไลฟ์ของไป๋เยฺว่และห้องไลฟ์ของซ่งเชียนเชียนทำการไลฟ์สดไปพร้อมๆ กัน

พูดให้เข้าใจง่ายๆ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งดีลที่บริษัทบันเทิงเทียนหลานขอยืมกระแสความนิยมของไป๋เยฺว่มาช่วยดันซ่งเชียนเชียน ทว่าในครั้งนี้ นอกจากพวกเขาจะได้ลงทุนแล้ว ยังฟันกำไรได้อีกเป็นกอบเป็นกำ

ส่วนตัวไป๋เยฺว่เองก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร นอกจากจะได้เงินก้อนโตแล้ว นี่ก็ยังเป็นโอกาสที่เขาจะกอบโกยค่าชื่อเสียงได้มหาศาลเช่นกัน

แม้ว่าการที่เขาจะจัดงานแสดงมายากลด้วยตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ หรือกระทั่งจะจัดให้มีสเกลยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ยังทำได้ ขอเพียงเขาต้องการ บริษัทโต่วอินก็พร้อมจะวิ่งโร่เข้ามาขอร่วมงานด้วยในเสี้ยววินาที

ทว่าการเตรียมงานพวกนี้ต้องใช้เวลาไม่น้อย ขั้นตอนยุ่งยากซับซ้อนมากมายล้วนเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตัวเอง อีกทั้งยังต้องคอยตรวจสอบทีละอย่างด้วยตนเอง ซึ่งต้องเสียพลังกายพลังใจไปมหาศาล

สู้จับมือร่วมงานกับบริษัทบันเทิงเทียนหลาน แล้วรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ที่เขาเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพเลยจะดีกว่า

ยังไงเสีย เป้าหมายหลักที่สุดของเขาก็คือค่าชื่อเสียงอยู่แล้ว!

ทว่าในส่วนของค่าตอบแทน ท้ายที่สุดบริษัทบันเทิงเทียนหลานก็ยอมเพิ่มให้อีก 5 ล้าน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 15 ล้านหยวนสำหรับการเชิญไป๋เยฺว่มาขึ้นแสดง

เมื่อตกลงกันลุล่วง ผู้จัดการหวังก็หัวเราะร่า

"ฮ่าๆๆ! เยฺว่ ร่วมงานกับนายนี่มันสะใจดีจริง ๆ!"

"พี่เยฺว่เก่งจังเลย!"

ซ่งเชียนเชียนแอบทอดถอนใจด้วยความชื่นชม ตลอดกระบวนการเจรจา เธอทำเพียงนั่งมองอย่างเงียบสงบ ทางฝั่งบริษัทบันเทิงเทียนหลานขนทีมงานมาแบบยกชุด ทั้งฝ่ายการเงิน ผู้จัดการส่วนตัว ผู้ช่วย ที่ปรึกษา ทว่าไป๋เยฺว่กลับลุยเดี่ยวเพียงลำพัง แถมยังรับมือทีมงานทั้งทีมของพวกเขาได้อย่างสบายอกสบายใจ!

เมื่อคุยเรื่องงานเสร็จสรรพ ผู้ช่วยสาวตัวน้อยของซ่งเชียนเชียนก็แอบสะกิดเธอเบา ๆ พลางส่งสายตาบอกใบ้ไปยังไป๋เยฺว่

ซ่งเชียนเชียนส่ายหน้าด้วยความขัดเขิน

ผู้ช่วยสาวหัวเราะล้อเลียนเธอ เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่สนิทกันมาก จากนั้นจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามขึ้นมา "พี่เยฺว่ แสดงมายากลเล็ก ๆ ให้ดูสักกลได้ไหมคะ?"

"ฮิ ๆ พวกเราก็เป็นแฟนคลับตัวยงของพี่เหมือนกันน้า!"

พูดพลางดึงแขนซ่งเชียนเชียนไว้แน่น ทำเอาพวงแก้มลามไปถึงใบหูของซ่งเชียนเชียนแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

ผู้จัดการหวังและคนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้าคาดหวังเช่นกัน

ไป๋เยฺว่ยิ้มบาง ๆ "ได้สิครับ"

ก่อนจะหันไปมองซ่งเชียนเชียน "คุณอยากดูมายากลแบบไหนล่ะ?"

ผู้ช่วยสาวกอดแขนซ่งเชียนเชียนพลางแอบขำคิกคัก ซ่งเชียนเชียนตีมือเธอออกเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยความขวยเขินแบบหญิงสาว "ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มายากลที่พี่เยฺว่เล่นดีหมดทุกอย่างเลย"

มุมปากของไป๋เยฺว่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"มีดอกไม้อยู่บนหน้าคุณแหน่ะ!"

สิ้นเสียง ไป๋เยฺว่ก็ยื่นมือไปคว้าจับกลางอากาศเบื้องหน้าใบหน้าจิ้มลิ้มของซ่งเชียนเชียน ก่อนที่ซ่งเชียนเชียนและคนอื่น ๆ จะทันได้ตอบสนอง เขาก็ชักมือกลับแล้วพลิกหงายขึ้น

ดอกเหมยสีแดงสดหลายดอกปรากฏขึ้นมาทันตา

"ว้าว!!"

บรรดาสาว ๆ ร้องอุทานลั่นห้องทันที แม้แต่ผู้จัดการหวังและที่ปรึกษาชายอีกคนก็เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

"มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!"

"จริง ๆ มันคือภาพลวงตาครับ!"

ไป๋เยฺว่ยิ้มบาง ๆ กำมือเข้าหากันแล้วแบออกอีกครั้ง ดอกเหมยแดงเหล่านั้นก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ว้าว!!"

"ใส่ปลอกนิ้วไว้หรือเปล่าคะเนี่ย?"

ทุกคนในโต๊ะอดไม่ได้ที่จะยื่นคอเข้ามาสำรวจนิ้วมือของไป๋เยฺว่อย่างละเอียด หญิงสาวใจกล้าคนนั้นได้รับอนุญาตจากไป๋เยฺว่แล้ว ก็หน้าแดงก่ำพลางเอื้อมมือไปลูบคลำมือของเขา

"ว้าว! ไม่มีปลอกนิ้วจริง ๆ ด้วย! ไม่มีเลยสักนิด!!!"

ทุกคนอ้าปากค้างตาค้าง ถึงขั้นต้องขยี้ตาตัวเองซ้ำ ๆ

หรือว่าตาฝาดไปจริง ๆ?

หลังจากงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ทุกคนก็เข้าใจดีว่าดอกไม้นั้นเป็นของจริง เพียงแต่ไม่รู้ว่าไป๋เยฺว่ใช้มายากลที่ราวกับเวทมนตร์แบบไหน เสกให้ดอกไม้หายวับไปได้

"เยฺว่ สมแล้วจริง ๆ ที่กล้าประกาศตัวว่าเป็นนักมายากลที่เก่งกาจที่สุด!"

"เดี๋ยวผมแสดงมายากลควบคุมด้วยพลังจิตให้ทุกคนดูอีกสักอย่างแล้วกันครับ!"

ไป๋เยฺว่หยิบแก้วเครื่องดื่มบนโต๊ะขึ้นมา จากนั้นยกมือข้างหนึ่งกางค้างไว้เหนือแก้วโดยไม่แตะต้อง พลางโคจรพลังมิติขั้นพื้นฐาน

ท่ามกลางสายตาของกลุ่มซ่งเชียนเชียนที่จับจ้องไม่กะพริบ เขายกมือขึ้นช้า ๆ แก้วที่บรรจุน้ำส้มก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ความว่างเปล่าอย่างนิ่งสนิท เครื่องดื่มในแก้วถึงขั้นไม่มีระลอกคลื่นไหวติงแม้แต่น้อย!

"เชี่ย!!"

"พี่เยฺว่โคตรเทพเลย!"

ผู้ช่วยสาวหลายคนถึงกับหลุดสบถออกมาด้วยความลืมตัว

ซ่งเชียนเชียนเองก็แทบจะหลุดอุทานเหมือนกัน แต่ยังดีที่ใช้มือเรียวรีบตะปบปิดปากเล็ก ๆ เอาไว้ได้ทัน

"แก้วใบนี้กับเครื่องดื่มข้างใน ไม่ใช่ของปลอมใช่ไหมครับเนี่ย??"

ผู้จัดการหวังกับที่ปรึกษาชายเคยดูมายากลมาไม่น้อยจึงเอ่ยถามขึ้นมา

ทว่าไป๋เยฺว่เพียงยกมือหมุนวนเบา ๆ ไม่กี่รอบ น้ำส้มในแก้วก็กระเพื่อมเกิดระลอกคลื่น ผู้จัดการหวังกับที่ปรึกษาชายพลันหุบปากฉับ เหลือไว้เพียงสีหน้าตกตะลึงตาค้าง

จากนั้น ไป๋เยฺว่ก็งัดมายากลท่าไม้ตายออกมาอีกหลายอย่าง ทั้งจุดไฟด้วยมือเปล่า ทั้งเสกน้ำแข็งด้วยมือเดียว ทำเอาทุกคนดูจนตาลายและส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดตกใจไม่หยุดหย่อน

"พี่เยฺว่ เรื่องมายากลนี่พี่ยืนหนึ่งจริง ๆ!"

"พี่เยฺว่เท่ระเบิดไปเลยค่ะ!!"

สารพัดมายากลสุดอัศจรรย์ถูกจัดแสดงออกมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปสามทุ่มกว่าเกือบสี่ทุ่ม กับข้าวกับปลาเย็นชืดหมดแล้ว ทุกคนถึงได้ยอมหยุดพัก เรียกได้ว่าเสพความสนุกของมายากลกันจนอิ่มหนำสำราญ

"ทุกคนน่าจะอิ่มกันหมดแล้วใช่ไหมครับ?"

ทุกคนมองหน้ากันไปมาแล้วพยักหน้าหงึก ๆ

ผู้จัดการหวังเอ่ยต่อ "เยฺว่ ทางเดินลับ ช่องลับ รวมถึงการขึงสลิงกลางอากาศบนเวทีตามที่นายต้องการ พวกเราจัดการเตรียมไว้เรียบร้อยหมดแล้ว"

"พวกเราไปดูสถานที่กันตอนนี้เลยดีไหม? จะได้ดูว่ายังมีตรงไหนที่ต้องปรับแก้อีกบ้าง?"

ไป๋เยฺว่พยักหน้ารับ จะต้องปรับแก้หรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ยังไงก็ต้องไปทำเป็นพิธีไว้ก่อนอยู่ดี!

เช็คบิล มื้อนี้จ่ายไปทั้งหมดหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน

เมื่อก้าวออกจากโรงแรมหรู ซ่งเชียนเชียนกับผู้จัดการหวังรวมทั้งหมดหกคนก็นั่งรถตู้เพื่อการพาณิชย์ไปคันหนึ่ง โดยมีไป๋เยฺว่ขับตามหลังไปติด ๆ

จุดหมายปลายทางคือสถานที่จัดคอนเสิร์ต ลานตงฟางแห่งเมืองโม่วตู ซึ่งตั้งอยู่บริเวณชานเมืองทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองโม่วตู

เวลานี้ ที่นั่นถูกบริษัทบันเทิงเทียนหลานเช่าพื้นที่ไว้หมดแล้ว ลานกว้างใหญ่ยักษ์ที่มีขนาดนับเป็นกิโลเมตรถูกล้อมรอบด้วยแผ่นกั้นและรั้วไว้ทั้งสี่ด้าน

ทางออกทิศตะวันตก

หญิงชราคนหนึ่งกำลังพูดคุยกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

"พ่อหนุ่ม เสี่ยวเฮยของฉันมันวิ่งเข้าไปข้างใน ปล่อยให้ฉันเข้าไปตามมันกลับมาเถอะนะ?"

"ไม่ได้ครับคุณยาย! ข้างในนี้ถูกปิดกั้นพื้นที่ไว้แล้ว คนนอกเข้าไปไม่ได้ครับ!"

พอดีกับช่วงเวลานั้นที่กลุ่มของไป๋เยฺว่มาถึง

เมื่อเห็นพวกเขาเดินตรงเข้ามา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็รีบขวางไว้ทันที ผู้จัดการหวังจึงยื่นบัตรประจำตัวพนักงานให้ดู เจ้าหน้าที่จึงรีบเปิดทางให้ผ่านไปในทันใด

"มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ?"

ซ่งเชียนเชียนมองไปที่หญิงชราแล้วเอ่ยถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็รีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังทันที

ที่แท้ก็เป็นเพราะคุณยายพาหมามาเดินเล่นแถวนี้โดยไม่ใส่สายจูง แล้วเผลอปล่อยให้เจ้าหมาพุดเดิลทอยสีดำตัวน้อยวิ่งเล็ดลอดเข้าไปในลานจัดคอนเสิร์ต จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ออกมา

ทว่าสถานที่จัดคอนเสิร์ตนั้นห้ามคนนอกเข้าโดยเด็ดขาด เพราะวันพรุ่งนี้จะมีคนเข้ามาถึงสองแสนคน หากมีใครคิดไม่ซื่อแอบเข้าไป ย่อมกลายเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวงแน่!

"คุณยายคะ เดี๋ยวพวกเราเข้าไปช่วยหาให้ค่ะ แต่ว่าคราวหลังต้องระวังเรื่องใส่สายจูงด้วยนะคะ!"

ซ่งเชียนเชียนเอ่ยปลอบใจ หญิงชรากล่าวขอบคุณยกใหญ่และรับปากว่าคราวหน้าจะใส่สายจูงให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน

กลุ่มของไป๋เยฺว่เดินผ่านประตูเข้าไปด้านใน

ลานกว้างทั้งผืนดูโล่งตา มีลักษณะตรงกลางลาดต่ำลงไป ส่วนรอบด้านยกตัวสูงขึ้น

ในเวลานี้ ใจกลางลานได้ตั้งเวทีกลางแจ้งขนาดมหึมาขึ้นมา สามารถมองเห็นสถานการณ์บนเวทีได้อย่างชัดเจนจากทั้งสี่ทิศ ตัวเวทีทั้งหมดสูงประมาณสามถึงสี่เมตร

โดยมีเวทีใหญ่เป็นจุดศูนย์กลาง ทั่วทั้งลานรอบด้านถูกจัดเรียงไปด้วยเก้าอี้จนเต็ม แบ่งออกเป็นโซนย่อยและทางเดินหลายสาย บนทางเดินยังมีจอภาพขนาดยักษ์ติดตั้งอยู่เป็นจุด ๆ พอมองลงมาจากมุมสูงแล้วดูคล้ายกับค่ายกลแปดทิศอยู่บ้าง

เมื่อเดินมาถึงริมเวที ผู้จัดการหวังก็ออกคำสั่งคำหนึ่ง ระบบเวทีทั้งหมดก็เริ่มทำงาน แสงไฟสว่างไสวเจิดจ้า คุณภาพเสียงจากลำโพงก็คมชัดและใสบริสุทธิ์

สิ่งนี้ทำให้ไป๋เยฺว่อดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้างไม่ได้ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ขึ้นแสดงสดต่อหน้าสาธารณชน ย่อมต้องมีความตื่นเต้นอยู่บ้างเป็นธรรมดา

"คุณไป๋ เชิญตรวจดูหน่อยครับว่าพวกกลไก ช่องลับ แล้วก็อุปกรณ์ประกอบฉากพวกนั้นเป็นที่น่าพอใจหรือยัง!"

"ครับ"

ไป๋เยฺว่ก้าวขึ้นไปบนเวทีแล้วแสร้งทำเป็นตรวจสอบอยู่รอบหนึ่ง

"ดีมากเลยครับ!"

เมื่อปิดระบบเวทีลง ทุกคนก็พากันเดินลงมาจากเวที

"คุณยายคนนั้นน่าสงสารจัง พวกเราไปช่วยแกตามหาหมาน้อยกันหน่อยไหมคะ??"

ขณะกำลังเดินอยู่บนลานกว้าง ซ่งเชียนเชียนก็เอ่ยเสนอขึ้นมา ทันใดนั้นเอง ตรงบริเวณริมขอบลานก็มีเสียงเห่าหอนอย่างน่าเวทนาและสิ้นหวังดังแว่วมา

"โฮ่ง... เอ๋ง..."

เพียงแค่เสียงเดียวสั้น ๆ แล้วก็เงียบกริบลงในทันใด

เมื่อทุกคนได้ยินเสียง ต่างก็พร้อมใจกันหันขวับไปมอง