ตอนที่ 77 หนูยักษ์ประหลาด

เสียงร้องนั้นโหยหวนชวนขนลุก ลานกว้างเปิดไฟไว้เพียงไม่กี่ดวง แสงสลัวราง ทำให้สาว ๆ หลายคนเริ่มมีสีหน้าหวาดกลัว

"นี่... นี่เหมือนเสียงหมาร้องเลยนะ!!"

"คงไม่ใช่เสี่ยวเฮย หมาของคุณยายคนนั้นหรอกนะ??"

"เหมือนจะบาดเจ็บหรือเปล่า? พวกเราไปดูกันเถอะ"

ซ่งเชียนเชียนกับพวกผู้หญิงคาดเดากันอย่างสงสัย จากนั้นต่างพากันเปิดไฟฉายในโทรศัพท์มือถือ แล้วเดินเกาะกลุ่มไปยังจุดที่มีเสียงร้อง ผู้จัดการหวังกับที่ปรึกษาหนุ่มรีบตามไปติด ๆ

ไป๋เยฺว่เดินตามหลังพวกเขาไป

เมื่อตัดสินจากเสียงร้องเมื่อครู่ นั่นเป็นเสียงหมาน้อยจริง ๆ และยังเป็นเสียงที่เกิดจากการบาดเจ็บสาหัสจนสิ้นใจในทันทีอีกด้วย!

ช่วงนี้เขาออกล่าในทิวเขาวั่วเจียวบ่อยครั้ง จึงคุ้นเคยกับเสียงร้องที่มาพร้อมกับความตายแบบนี้เป็นอย่างดี

หรือว่าจะมีพวกแก๊งขโมยหมาลอบเข้ามา?

เขากวาดสายตามองลานกว้างด้านหน้า แต่ทว่านอกจากไม้กระถางสองสามจุดกับเก้าอี้ไม่กี่ตัว ก็ไม่เห็นสิ่งอื่นใดอีก

คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเปิดใช้การรับรู้มิติระดับต้นเพื่อตรวจตราค้นหา

"เจ้าหมาน้อย แกอยู่ไหนน่ะ?"

"เสี่ยวเฮย! ออกมาสิ คุณยายกำลังตามหาแกอยู่นะ!"

"เสี่ยวเฮย!!!"

เมื่อเดินมาถึงบริเวณรอบ ๆ จุดที่น่าจะมีเสียงร้อง พวกเขาก็ช่วยกันหาอยู่รอบหนึ่ง แม้แต่ในกระถางต้นไม้ก็ดูแล้ว ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหมาน้อย ซ่งเชียนเชียนและคนอื่น ๆ ต่างพากันสงสัย

"เมื่อกี้เสียงดังมาจากแถว ๆ นี้นี่นา ทำไมถึงหายไปแล้วล่ะ?"

"ได้ยินคนเรียกขนาดนี้ หมาก็น่าจะต้องส่งเสียงบ้างสิ!"

อีกด้านหนึ่ง สายตาของไป๋เยฺว่จับจ้องไปยังมุมมืดสลัวจุดหนึ่ง แล้วสาวเท้าเดินตรงเข้าไป

ด้านหน้ามีร่องระบายน้ำช่วงหนึ่ง ซึ่งด้านบนปูทับด้วยตะแกรงเหล็กระบายน้ำเต็มไปหมด

จี๊ด...

เมื่อไป๋เยฺว่เดินเข้าไปใกล้ ในร่องน้ำพลันมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งมา แฝงไปด้วยประกายสีแดงก่ำชวนสยอง!

ไป๋เยฺว่ก้มลงมอง สายตาพลันหรี่ลงเล็กน้อย

ยามนี้ ในร่องระบายน้ำตรงหน้าเขา มีหนูยักษ์ตัวหนึ่ง ลำพังแค่ลำตัวก็ยาวถึงครึ่งเมตร กำลังกัดแทะกินซากหมาสีดำอยู่ หัวของมันถูกกินไปหมดแล้ว ร่องน้ำเต็มไปด้วยคาวเลือดคลุ้ง...

เมื่อดูจากซากตัวที่เหลืออยู่ หมาตัวนี้ก็คือเสี่ยวเฮย หมาพันธุ์เท็ดดี้ที่คุณยายบอกว่าหายไปก่อนหน้านี้นั่นเอง

เจ้าหนูยักษ์ตัวนี้พอเห็นไป๋เยฺว่ มันเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาร้องจี๊ดทีหนึ่ง แล้วก้มหน้าแทะกินซากเท็ดดี้ต่อไป โดยไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย!

หนูตัวนี้ เป็นจ่าฝูงที่เติบโตผิดปกติเป็นรายตัว? หรือว่าเกิดการกลายพันธุ์บางอย่างขึ้นเหมือนในทิวเขาวั่วเจียวกันแน่??

"พี่เยฺว่ เจออะไรไหมคะ?"

"พี่เยฺว่??"

ซ่งเชียนเชียนกับผู้ช่วยสาวเห็นไป๋เยฺว่ยืนนิ่งอยู่คนเดียว ก็เดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย

จี๊ด...

หนูยักษ์ได้ยินเสียงคนก็แสดงอาการหงุดหงิด มันคาบซากเท็ดดี้แล้วปีนมุ่งหน้าไปยังท่อระบายน้ำ

"เหอะ!"

ไป๋เยฺว่ส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ พลางใช้พลังมิติขั้นพื้นฐานตรึงหนูยักษ์ไว้ทันที

จี๊ดๆๆ...

หนูยักษ์สัมผัสได้ถึงอันตรายในทันใด มันดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าร่างกายกลับลอยขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

โครม!

ฝาตะแกรงเหล็กหลายแผ่นถูกชนจนพลิกคว่ำ หนูยักษ์ดิ้นรนกลางอากาศอย่างบ้าคลั่งพลางส่งเสียงกรีดร้องแสบแก้วหู ส่วนซากหมาเท็ดดี้ที่มันคาบไว้ก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น

แทบจะในเวลาเดียวกัน บนมือของไป๋เยฺว่พลันควบแน่นเป็นหนามน้ำแข็งทรงข้าวหลามตัด แล้วสะบัดออกไปอย่างรวดเร็ว ปักทะลุหัวของหนูยักษ์อย่างแม่นยำ ปลิดชีพมันในพริบตา เสียงร้องขาดหายไปทันที

เมื่อซากของหนูยักษ์ร่วงลงกระแทกพื้น ซ่งเชียนเชียนกับผู้ช่วยก็เดินมาถึงด้านหลังของไป๋เยฺว่พอดี

แสงไฟฉายจากโทรศัพท์สาดส่องไป พอเห็นหนูยักษ์กับซากหมาเท็ดดี้ไร้หัว เสียงกรีดร้องพลันดังลั่นขึ้นมา

"กรี๊ดดดดด!!!"

ผู้ช่วยสาวกรีดร้องด้วยความหวาดผวา รู้สึกพะอืดพะอมจนแทบอ้วก ซ่งเชียนเชียนใช้มือเรียวสวยปิดปากแน่น สายตาจับจ้องไปที่หนูยักษ์ ในดวงตางามคู่นั้นวาบไปด้วยประกายแปลกประหลาด

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

"เชียนเชียน เสี่ยวฮุ่ย เป็นอะไรกันหรือเปล่า?"

ผู้จัดการหวังกับคนอื่น ๆ รีบวิ่งกรูเข้ามา

พอเข้ามาดูใกล้ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง พวกผู้หญิงหลายคนถึงกับโก่งคอจะอ้วกออกมาเป็นระลอก

"ทำไมถึงมีหนูตัวใหญ่ขนาดนี้ได้เนี่ย?"

"สวรรค์! เจ้าหนูตัวนี้ฆ่าเสี่ยวเฮยเหรอ? แถม... แถมยังกินเสี่ยวเฮย... แหวะ..."

สาว ๆ หน้าซีดเผือด ไม่กล้ามองซากบนพื้นอีกต่อไป

ผู้จัดการหวังจ้องมองซากหนูยักษ์และซากหมาบนพื้นด้วยสีหน้ากังวลจัด ตัวเขาเองก็กลัวอยู่บ้าง แต่กลัวมากกว่าว่าหากข่าวนี้แพร่ออกไป คอนเสิร์ตในคืนพรุ่งนี้คงได้รับผลกระทบร้ายแรงแน่

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง

"ทุกคนไม่ต้องตระหนกกันขนาดนั้น หนูตัวใหญ่แบบนี้แม้จะหาได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลยนะ! หนูยักษ์แอฟริกัน นิวเทรียอเมริกา แล้วก็นากหญ้าของต้าเซี่ยเรา ก็มีขนาดตัวประมาณนี้เหมือนกัน ไม่เห็นต้องตื่นตูมกันขนาดนั้นเลย"

"จริงไหม เยฺว่?"

ผู้จัดการหวังคนนี้รู้ความไม่เบาเลย แต่ว่าน้ำเสียงกับท่าทางการพูดของหมอนี่ ทำไมมันดูคุ้น ๆ พิกล?

ไป๋เยฺว่มองไปทางเขา รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร จึงยิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้า

ผู้จัดการหวังพูดไม่ผิดหรอก เจ้าตัวนี้น่าจะเป็นหนูที่กินเก่งจัดจนตัวโตได้ขนาดนี้ ส่วนเจ้าเสี่ยวเฮยพันธุ์พุดเดิ้ลทอยตัวนี้ คงบังเอิญมาเจอมันเข้าแล้วใจกล้าวิ่งเข้ามาล่า สุดท้ายเลยโดนเชือดกลับ หนูเป็นสัตว์กินพืชและสัตว์ กินเนื้อบ้างนิดหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เมื่อมีคำอธิบายประสานกันจากทั้งไป๋เยฺว่และผู้จัดการหวัง สีหน้าของพวกสาว ๆ ถึงได้ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

"แล้ว...แล้วเราจะบอกคุณยายยังไงดีคะ? เสี่ยวเฮยมัน... อ่อก..."

เสี่ยวฮุ่ยผู้ช่วยสาวมองซากของเสี่ยวเฮย พูดยังไม่ทันจบก็ทนไม่ไหวจนส่งเสียงโก่งคอจะอาเจียนอีกรอบ

ผู้จัดการหวังเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปข้างนอกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าคอนเสิร์ตวันพรุ่งนี้ได้รับผลกระทบ ความพยายามของพวกเราอาจสูญเปล่าหมด!"

"เดี๋ยวพอออกไป เราจะบอกว่าหาหมาไม่เจอ มันคงวิ่งไปที่อื่นแล้ว เดี๋ยวฉันจะเรียกทีมกำจัดหนูมาตรวจค้นพื้นที่อย่างละเอียด จะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ทุกคนวางใจได้"

"จำไว้นะ เพื่อคอนเสิร์ตวันพรุ่งนี้ เรื่องนี้ห้ามพูดออกไปเด็ดขาด!"

"เสี่ยวหยง พาทุกคนกลับไปก่อน ฉันจะอยู่จัดการตรงนี้เอง"

"ครับ ผู้จัดการหวัง"

ที่ปรึกษาหนุ่มพยักหน้ารับ

"พี่เยฺว่ เชียนเชียน พวกเราไปกันเถอะครับ!"

พวกผู้ช่วยกับผู้จัดการต่างก็รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ จึงพากันพยักหน้า แล้วเดินตามที่ปรึกษาหนุ่มเสี่ยวหยงออกประตูไป

ไป๋เยฺว่เหลือบมองซากหนูยักษ์บนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปเช่นกัน ผู้จัดการหวังจะต้องจัดการทำลายซากทั้งสองนี้อย่างลับ ๆ แน่นอน

หน้าประตูด้านทิศตะวันตก

คุณยายยังคงยืนรออยู่ตรงนั้น

"แม่หนู พ่อหนุ่ม เจอเสี่ยวเฮยของยายไหมจ๊ะ?"

ซ่งเชียนเชียนกับเสี่ยวฮุ่ยและพวกผู้ช่วยสาวต่างส่ายหน้า

"คุณยายครับ พวกเราหาไม่เจอเลย เสี่ยวเฮยอาจจะวิ่งกลับไปที่บ้านแล้วก็ได้นะครับ! คุณยายลองกลับไปดูที่บ้านก่อนดีไหมครับ?"

ที่ปรึกษาหนุ่มเสี่ยวหยงทำได้เพียงโกหกไป การให้คุณยายยืนรออยู่ตรงนี้เรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่ทางออก อีกอย่างเสี่ยวเฮย...ก็ไม่มีวันกลับมาได้อีกแล้ว หากบอกให้คุณยายรู้ความจริงว่าเสี่ยวเฮยตายแล้ว ยายคงจะเสียใจยิ่งกว่าการที่มันหายไปเสียอีก!

คนกลุ่มหนึ่งเดินกลับมาถึงลานจอดรถ

"พี่เยฺว่ งั้นพวกเรา...พวกเราเปิดห้องไว้ที่โรงแรมเยวี่ยฮุย ถ้าพี่กลับลำบาก ไปกับพวกเราไหมคะ?"

ซ่งเชียนเชียนเอ่ยชวนด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ไม่เป็นไรครับ"

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าเบา ๆ พลางทอดสายตามองเข้าไปในดวงตาของเธอ

เมื่อครู่เพิ่งจะเจอภาพนองเลือดชวนสะอิดสะเอียน แถมยังมีหนูยักษ์ประหลาดตัวนั้นอีก แต่หญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานคนนี้ แม้จะมีความตื่นตระหนกอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเทียบกับพวกผู้ช่วยสาวแล้ว เธอกลับดูสุขุมและนิ่งสงบกว่ามากทีเดียว

"งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ"

"สองทุ่มคอนเสิร์ตเริ่มตรงเวลา อย่าลืมรีบมาเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ ล่ะ!"

"ตกลงครับ!"

สี่ทุ่มกว่า แต่ละคนต่างขึ้นรถของตนแล้วแยกย้ายกันออกไป

ทว่าไป๋เยฺว่กลับขับวนหนึ่งรอบ แล้วย้อนกลับมาที่จัตุรัสบูรพาอีกครั้ง

เขาใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาแอบมุดเข้าไปในพื้นที่จัดงาน ลอบตรวจตราดูรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของหนูยักษ์ตัวอื่นโผล่ออกมาอีก

หรือว่ามันจะเป็นแค่ตัวประหลาดที่หลุดมาเพียงตัวเดียวจริง ๆ?

ไป๋เยฺว่เก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วขับรถมุ่งหน้ากลับไปยังวิลล่ากูซิง

อีกด้านหนึ่ง บนถนนสายหนึ่งในเขตผูจิน เมืองโม่วตู

ภายในรถยนต์คันหนึ่งริมถนน ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังจับจ้องไปยังคนจรจัดสองคนที่อยู่ข้างถังขยะริมทางด้านหน้า

"พี่เหลียง พวกเราดักซุ่มมาตั้งหลายวันแล้ว ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวอะไรเลยครับ!!"

"หรือว่าพวกเราจะเผลอทิ้งร่องรอยอะไรไว้ จนทำให้พวกมันไหวตัวทันแล้ว?"

หญิงสาวไม่เอ่ยปาก สีหน้ายังคงราบเรียบขณะเฝ้ามอง ชายหนุ่มข้าง ๆ จึงเกาหัวพลางยิ้มเจื่อน ๆ

ทั้งสองคนนี้ก็คือผู้หมวดเหลียงแห่งสถานีตำรวจผูจิน และจางอวี่ ตำรวจหนุ่มที่เป็นแฟนคลับของไป๋เยฺว่นั่นเอง

ช่วงนี้ไม่ใช่แค่ในเขตผูจิน แต่ทั่วทั้งเมืองโม่วตู มีคนจรจัดหายตัวไปอย่างต่อเนื่อง

พวกเขาสงสัยว่า อาจเป็นฝีมือของขบวนการค้าอวัยวะมนุษย์