ตอนที่ 78 โก่วตั้นไม่ใช่ของดีอะไรเลย

ห้าทุ่มกว่า ไป๋เยฺว่ก็กลับมาถึงวิลล่ากูซิง

ทิวเขาวั่วเจียวที่เงียบสงบและมืดมิด มีเพียงวิลล่ากูซิงที่เป็นจุดสว่างเพียงแห่งเดียว ในลานบ้านติดตั้งไฟพลังงานแสงอาทิตย์ไว้ พอฟ้ามืดก็จะเปิดเองโดยอัตโนมัติ ช่วยลดความยุ่งยากไปได้มาก

ภายในวิลล่า ฝูงหมาป่ากับเสี่ยวฟั่นถวนกลับมาถึงนานแล้ว แต่ละตัวนอนระเกะระกะเกลื่อนห้องนั่งเล่น นอนเอกเขนกสบายอารมณ์เหมือนหนอนยักษ์ตัวแล้วตัวเล่า

หากมีแขกมาเยือนแล้วเห็นภาพนี้เข้ากะทันหัน คงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่ไป๋เยฺว่ก็ไม่มีญาติสนิทมิตรสหายอะไรอยู่แล้ว และคงไม่มีใครแวะมาหาด้วย

"อิ้งๆ!!"

"โฮ่งๆ"

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่กลับมา พวกเฉวี่ยนอีก็รีบกระดิกหาง พยายามทำท่าทางว่านอนสอนง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้

เสี่ยวฟั่นถวนลุกพรวดขึ้นมา บิดตัวกลมๆ คลานมาเกาะขาไป๋เยฺว่ สีหน้าไม่สบอารมณ์ พลางส่งเสียงอิ้งๆ ชี้นิ้วไปทางห้องใต้ดิน

"โก่วตั้นไม่ยอมเล่นกับแกเหรอ?"

"อิ้งๆ!!"

เสี่ยวฟั่นถวนพยักหน้าหงึกๆ

ไป๋เยฺว่กวาดสายตามองห้องนั่งเล่น ไม่เห็นแม้แต่เงาของโก่วตั้น เสี่ยวไป๋ก็ไม่อยู่เช่นกัน

พอเดินมาถึงบันไดทางลงห้องใต้ดิน เสี่ยวฟั่นถวนก็เดินตามมาด้วยความโมโห แต่ไป๋เยฺว่กลับหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เขาจึงแผ่ขยายประสาทสัมผัสมิติออกไป

ในห้องฟิตเนสกว้างขวางใต้ดิน โก่วตั้นคาบขวดเล็กๆ สีฟ้าขวดหนึ่งไว้ในปาก มันเชิดหน้าก้าวอาดๆ ไปตรงหน้าเสี่ยวไป๋แล้ววางลง

นั่นมันน้ำยาพลังเวทขวดหนึ่ง!

เสี่ยวไป๋ดมฟุดฟิด ดวงตาที่แฝงแววยั่วยวนเป็นประกายขึ้นมา มันอ้าปากเคี้ยวขวดเล็กๆ จนแตกละเอียด แล้วกลืนลงคอไปทั้งหมด

"โฮก~"

พริบตานั้น พลังงานที่เอ่อล้นไปทั่วร่างทำให้เสี่ยวไป๋ส่งเสียงครางอย่างมีความสุข

"โฮกๆ"

โก่วตั้นมองจนตาหมาค้าง จากนั้นมันก็กัดเข้าที่ลำคอของเสี่ยวไป๋ ยกขาขึ้นคร่อมร่างของเสี่ยวไป๋ไว้ เสี่ยวไป๋ให้ความร่วมมือด้วยการนอนหมอบลงกับพื้น

"โฮกวู้วๆๆ"

เสี่ยวไป๋ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันที

ด้านบน ไป๋เยฺว่ดึงประสาทสัมผัสมิติกลับคืนมา เขายืนอึ้งอยู่กับที่ไปหลายวินาที

"อิ้งๆ"

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่ไม่ขยับ เสี่ยวฟั่นถวนก็รีบร้อนใช้กรงเล็บสะกิดขากางเกงของเขา

ไป๋เยฺว่ก้มลงมองมันแล้วส่ายหน้า

"เสี่ยวฟั่นถวน เจ้าหมาโก่วตั้นนี่มันไม่ใช่ของดีอะไรเลยนะ โตขึ้นแกอย่าไปเอาเยี่ยงอย่างมันเด็ดขาดล่ะ"

"ไปเถอะ ไม่เล่นกับมันแล้ว เราไปล่าสมบัติกันดีกว่า"

เสี่ยวฟั่นถวนมองไป๋เยฺว่ที่หันหลังเดินกลับไป มันเอียงคอมองไป๋เยฺว่ที มองทางเข้าห้องใต้ดินทีด้วยสีหน้างุนงง จากนั้นก็ส่ายก้นดุ๊กดิ๊กตามไป๋เยฺว่ขึ้นชั้นบน

ส่วนพวกเฉวี่ยนอียังคงนอนหมอบอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ในห้องนั่งเล่น สีหน้าฟินสุดขีด การได้เป็นหมาเนี่ย สบายกว่าเป็นหมาป่าเยอะเลย!

บนชั้นสอง ไป๋เยฺว่หยิบน้ำยาพลังเวทออกมาอีกขวดแล้วยื่นให้เสี่ยวฟั่นถวน

"อิ้งๆ!!!"

เสี่ยวฟั่นถวนรับไปด้วยความตื่นเต้น เปิดขวด ยกกระดกหมดเกลี้ยงในรวดเดียว สีหน้าเผยความสุขสุดน่ารักออกมา

"ยังอยากกินอีกไหม?"

คำพูดของไป๋เยฺว่ทำให้ตาของเสี่ยวฟั่นถวนเป็นประกาย มันรีบพยักหน้ารัวๆ

"ในห้องนั่งเล่นนี้น่าจะยังมีอีก แกไปลองหาดูสิ!"

"อิ้ง??"

เสี่ยวฟั่นถวนทำหน้างง ก่อนจะหมอบลงกับพื้น ยกจมูกน้อยๆ แสนน่ารักขึ้นดมฟุดฟิด แล้วค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้โซฟา

มันใช้หัวดันโซฟาที่ชิดมุมผนังออก ตรงซอกมุมนั้น มีขวดเล็กๆ สีฟ้านอนนิ่งอยู่อย่างเงียบเชียบ

"อิ้ง!!"

เสี่ยวฟั่นถวนคาบมันออกมาอย่างตื่นเต้น แล้วส่งสายตาถามไป๋เยฺว่

"แกหาสมบัติเจอแล้ว ก็เป็นของแกนั่นแหละ"

"อย่าลืมดันของที่เลื่อนออกมากลับเข้าที่เดิมด้วยล่ะ!"

พูดจบ ไป๋เยฺว่ก็เดินกลับเข้าห้องไป

โก่วตั้น ฉันทำเพื่อนายแท้ๆ เลยนะ! ความรักน่ะอย่าไปอิงกับวัตถุให้มากนักเลย บริสุทธิ์ใจหน่อยจะดีกว่า

"อิ้งๆ!!!"

เสี่ยวฟั่นถวนดื่มน้ำยาพลังเวทหมดไปอีกขวด ตาแป๋วเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น

ไม่นึกเลยว่าที่บ้านจะมีของดีขนาดนี้ซ่อนอยู่!

จากนั้นมันก็ใช้หัวดันโซฟากลับเข้าที่เดิม แล้วออกค้นหาต่ออย่างมีความสุข

ไม่นานนัก มันก็หาเจออีกขวดในกระถางต้นไม้ตรงประตูระเบียง

ส่วนที่ห้องใต้ดิน โก่วตั้นยังคงทำศึกต่อไปจนดึกดื่น พอมันว่างเว้นแล้วกลับขึ้นมาชั้นสอง เตรียมจะดื่มกลูโคสสักขวดเพื่อเติมพลังงาน กลับพบว่า โซฟา กระถางต้นไม้ ตู้ทีวี ไม่เหลือสักขวดแล้ว

"โฮก"

มันส่งเสียงครางอย่างน่าเวทนา แต่ก็ไม่กล้าร้องดัง เพราะกลัวจะไปรบกวนไป๋เยฺว่เข้า

พอหันไปมอง เสี่ยวฟั่นถวนที่นอนคว่ำหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟากำลังกอดขวดยาไว้หลายขวดในอุ้งเท้า มันก็เบิกตากลมโตของหมาจนแทบถลน รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงในร่างเหือดหายไปอีกหลายส่วนในพริบตา

ทิวเขาวั่วเจียวยังคงมืดมิดและเงียบสงัดไร้สรรพเสียงเช่นเคย

ส่วนที่เมืองโม่วตู...

กลางดึก

"ฮ้าว..."

บนถนนอันเงียบเหงา ไร้ทั้งผู้คนสัญจรและยวดยานแล่นผ่าน

หลังจากเฝ้าดูมาทั้งวัน จางอวี่ก็เริ่มง่วงงุน หาวหวอด ๆ ติดกันหลายที

"พี่เหลียง คืนนี้เราเปลี่ยนเป้าหมายกันดีไหมครับ? ตรงถนนว่านเหอก็เพิ่งมีคนหายตัวไปอีกคนแล้วนะ!"

"นายพักสักหน่อยเถอะ ตื่นมาเดี๋ยวค่อยเปลี่ยนเวรกัน"

จากการเฝ้าเวรยามและตามคดีต่อเนื่องกันหลายวัน ใบหน้าสะสวยของผู้หมวดเหลียงจึงดูซูบเซียวไปบ้าง

จางอวี่ส่ายหน้า

"พี่เหลียง พี่งีบสักหน่อยก่อนเถอะครับ พี่มาเฝ้าตั้งหลายวันแล้ว ผมเพิ่งมาได้แค่สองวันเอง"

"วางใจได้เลยครับ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ผมจะรีบปลุกพี่ทันที!"

ผู้หมวดเหลียงพยักหน้า ไม่ได้เกรงใจให้มากความ เธอกอดอกแล้วหลับตาพักผ่อน

"ได้ มีอะไรผิดปกติก็ปลุกฉันนะ!"

ตีสอง... ตีสาม...

คนไร้บ้านสองคนข้างถังขยะด้านหน้านอนหลับปุ๋ย เสียงกรนดังสนั่น บนถนนอันเงียบสงัดนี้ แม้อยู่ไกลลิบก็ยังได้ยินเสียงกรนของพวกเขาชัดเจน

"ฮ้าว..."

จางอวี่ไม่รู้แล้วว่าตัวเองหาวไปกี่รอบ ความง่วงถาโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เปลือกตาทั้งสองข้างต่อสู้กันอย่างหนักหน่วง หากไม่ใช่เพราะมีความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาคงผล็อยหลับไปนานแล้ว

พวกวายร้ายสุดอำมหิตพวกนี้ คงไม่ได้ไหวตัวทันรู้ว่าพวกเราดักซุ่มอยู่หรอกนะ?

หือ?

ทันใดนั้น จางอวี่ที่หน้าง่วงงุนก็พลันเบิกตากว้าง ยื่นตัวชะโงกไปข้างหน้า

เบื้องหน้า ฝาท่อระบายน้ำข้างตัวคนไร้บ้านถูกค่อย ๆ ดันเปิดออก ดวงตาคู่หนึ่งที่ทอแสงสีแดงเรื่อ ๆ กวาดมองไปรอบ ๆ จากภายในปากท่ออันมืดมิด

จากนั้น ฝาท่อก็ถูกเปิดออกจนสุด ร่างหนึ่ง ร่างสอง... เงามืดจำนวนมากปีนขึ้นมาจากท่อระบายน้ำแล้วล้อมกรอบตรงไปยังคนไร้บ้านทั้งสอง

เชี่ยเอ๊ย!!!

จางอวี่อ้าปากค้างตาค้างในทันที แววตาเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจ รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหนังศีรษะ!

"พี่เหลียง รีบตื่นเร็ว! เกิดเรื่องแล้ว!!"

เขาพูดพลางชักปืนที่เหน็บเอวออกมา พร้อมกับเขย่าตัวปลุกผู้หมวดเหลียงไปด้วย