ตอนที่ 80 รุดหน้าสู่โรงพยาบาล

(ซี๊ดดด... หลังจากเขียนตอนที่แล้วเสร็จ ตัวคนเขียนเองก็ยังรู้สึกอึดอัดหดหู่ตามไปด้วย ถึงขั้นต้องเข้าไปสอบถามความคิดเห็นของเหล่านักอ่านในกลุ่มเลยทีเดียว แล้วก็พบว่าโทนเรื่องมันเปลี่ยนไปกะทันหันจนหลุดจากแนวเบาสมองขบขันไปไกล เจตนารมณ์ดั้งเดิมของนิยายเรื่องนี้คืออยากให้ทุกคนอ่านแล้วคลายเครียดจากภาระการงานและการเรียนอันตึงเครียด ดังนั้นผู้เขียนตัวน้อยจึงรีบแก้เนื้อหาข้ามคืน (แก้เฉพาะตอนที่ 79 เท่านั้น) [เหลียงอินยังไม่ตาย] และเพื่อเป็นการไถ่โทษ จึงยอมอดหลับอดนอนปั่นเพิ่มให้อีกหนึ่งตอน (ผมร่วงไปอีกกระจุกใหญ่เลย) ต้องกราบขออภัยทุกท่านด้วยจริงๆ ที่ทำให้เสียอารมณ์กันนะขอรับ!)

------------------เนื้อเรื่องหลัก------------------------

สถานีตำรวจผูจิน!

ในหัวของไป๋เยฺว่พลันผุดภาพของตำรวจหญิงคนสวยอย่างผู้หมวดเหลียงที่เคยโดนเขาหยอกเย้าขึ้นมา

ครั้งก่อนตอนที่ไปพบผู้กำกับซือ ได้ยินว่าจางอวี่กับเธอกำลังปฏิบัติภารกิจลับอยู่

คงไม่ใช่เธอหรอกนะ?

อีกอย่าง สิ่งที่ชายไร้บ้านคนนั้นพูด มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นเรื่องจริง!!!

เมื่อคืนหนูยักษ์ตาแดงก็โผล่มาที่จัตุรัสบูรพาเหมือนกัน แล้วคอนเสิร์ตคืนนี้ จะเกิดเรื่องขึ้นไหมเนี่ย?

ไป๋เยฺว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดโทรศัพท์มือถือหาเบอร์ของซือทั่วหยวน ผู้กำกับการสถานีตำรวจผูจิน ครั้งก่อนตอนที่ได้รับเอกสารของส่วนกลางจากอีกฝ่าย ผู้กำกับซือก็ได้ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้เขา

ตู๊ด...

"คุณไป๋หรือครับ?"

เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับทันที

"ครับ ผู้กำกับซือ ผมเอง ไป๋เยฺว่ครับ!"

ภายในสถานีตำรวจ ซือทั่วหยวนกลอกตาไปมา แวบเดียวก็เข้าใจเจตนาที่ไป๋เยฺว่โทรมาหา

"คุณคงอยากจะถามเรื่องที่ถนนว่านอวี๋เมื่อคืนใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ"

ซือทั่วหยวนลังเลไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"เมื่อคืนไม่ใช่การจับกุมคนร้ายจริงๆ นั่นแหละครับ"

"ที่ถนนฉางซิง... มีหนูยักษ์กินคนโผล่ออกมา! เมื่อคืนพวกเราฆ่าไปได้ 95 ตัว หนีรอดไปได้สิบกว่าตัว แต่ละตัวขนาดมหึมาทั้งนั้น ตัวเล็กก็หนักราวๆ เจ็ดแปดกิโล ตัวใหญ่ล่อไปสิบห้าสิบหกกิโล... ตอนนี้สันนิษฐานกันว่า คนไร้บ้าน 28 คนที่หายสาบสูญไปในเมืองโม่วตูช่วงนี้น่าจะเป็นฝีมือของพวกมัน..."

ว่าแล้วเชียว!

สิ่งที่ไป๋เยฺว่กังวลไว้ในใจเกิดขึ้นจริงๆ

"ที่สวนสาธารณะบูรพา เมื่อคืนก็มีหนูยักษ์แบบนั้นโผล่มาเหมือนกันครับ!"

"คุณแน่ใจเหรอครับ?!"

น้ำเสียงของผู้กำกับซือเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ผมลงมือฆ่ามันกับมือเองเลยครับ!"

ผู้กำกับซือเงียบงันไป

ไป๋เยฺว่คือบุคคลที่เข้าถึงชั้นความลับระดับ SSS ของส่วนกลาง นับเป็นคนของเบื้องบน การที่เขาพูดเรื่องนี้ออกมา ย่อมไม่มีทางเป็นเรื่องโกหกแน่นอน และเพราะเหตุนี้เอง ผู้กำกับซือถึงยอมบอกข้อมูลที่เบื้องบนสั่งปิดเป็นความลับเมื่อคืนนี้ให้ไป๋เยฺว่ฟัง

ไป๋เยฺว่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ไอ้พวกนี้ มันมาจากไหนกันแน่ครับ?"

แม้แต่เขาก็ยังไม่รู้งั้นหรือ?

ซือทั่วหยวน ผู้กำกับการสถานีตำรวจผูจินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาพอจะเดาได้รางๆ ว่าความลับระดับ SSS ของส่วนกลางที่เกี่ยวข้องกับไป๋เยฺว่นั้น น่าจะมีส่วนพัวพันกับทิวเขาวั่วเจียว!!

เรื่องทิวเขาวั่วเจียว เขาก็พอจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังอยู่บ้าง! มันแทบจะไม่ต่างอะไรกับเหตุการณ์หนูยักษ์ในครั้งนี้เลย...

"ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ!"

"แต่เมื่อคืนนี้ เบื้องบนได้ส่งหน่วยรบพิเศษหลายนายลงไปสำรวจในท่อระบายน้ำใต้ดินอย่างลับๆ ตลอดทั้งคืน บางที... ทางเบื้องบนอาจจะรู้อะไรบ้างแล้ว..."

ไป๋เยฺว่เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนประเด็น

"ตำรวจสองนายที่บาดเจ็บสาหัส คือใครเหรอครับ?"

"เฮ้อ... คุณก็รู้จักครับ ก็คือเหลียงอินกับจางอวี่นั่นแหละ... น่าสงสารจริงๆ เด็กสองคนนี้..."

พอพูดถึงเรื่องนี้ ผู้กำกับซือก็ทอดถอนหายใจยาวอย่างหดหู่

คิ้วของไป๋เยฺว่ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพเหลียงอินที่ชอบทำหน้าบึ้งตึง ทั้งโมโหทั้งจริงจัง รวมถึงภาพของจางอวี่ที่มักจะยิ้มแย้มและชอบช่วยเหลือผู้อื่น...

"พวกเขาอยู่โรงพยาบาลไหนครับ?"

"โรงพยาบาลประชาชนเมืองโม่วตู ตึก B ห้อง ICU 601 ครับ..."

วางสายโทรศัพท์

เมื่อนึกถึงเสียงถอนหายใจของผู้กำกับซือ ประกอบกับภาพเหตุการณ์อันโหดเหี้ยมที่หนูยักษ์ตาแดงรุมแทะกินเสี่ยวเฮย หมาพุดเดิลทอยเมื่อคืนนี้ ในใจของไป๋เยฺว่ก็เหมือนมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่ รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจไปหมดทั้งตัว

เขาลุกขึ้นจากเตียง

"อิ๊ง... อิ๊ง..."

เสี่ยวฟั่นถวนที่อยู่ในห้องนั่งเล่น พอเห็นไป๋เยฺว่ลุกขึ้นมาก็แสดงสีหน้าดีอกดีใจ เมื่อคืนไม่รู้ว่ามันแอบกระดกน้ำยาพลังเวทไปกี่ขวด เช้าวันนี้ถึงได้ดูกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตคู่นั้นเปล่งประกายฉายแววเฉลียวฉลาดเต็มเปี่ยม

ทว่า สิ่งที่ทำให้ไป๋เยฺว่ค่อนข้างแปลกใจก็คือ ทุกครั้งที่โก่วตั้นได้ดื่มน้ำยาพลังเวทเข้าไป วันรุ่งขึ้นจะเห็นความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน แต่เจ้าตัวเล็กอย่างเสี่ยวฟั่นถวนตัวนี้ นอกจากจะดูตื่นตัวคึกคักขึ้นมาหน่อยแล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอีกเลย...

"อิ๊ง... อิ๊ง..."

เสี่ยวฟั่นถวนเอามือตบพุงตัวเองเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าหิวข้าวแล้ว

ไป๋เยฺว่เคาะหัวมันไปทีหนึ่ง

"วันนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง แกไปหาโก่วตั้น ชวนกันไปจับสัตว์ในฟาร์มกินประทังหิวไปก่อนแล้วกัน"

ตอนนี้ไป๋เยฺว่ยุ่งจริง ๆ นั่นแหละ เขาตั้งใจจะไปโรงพยาบาลประชาชนเมืองโม่วตูสักรอบ ที่สำคัญที่สุดคือ นอกจากโก่วตั้นกับมันแล้ว ตอนนี้ยังมีพวกเฉวี่ยนอีถึงเฉวี่ยนสือ รวมถึงเสี่ยวไป๋อีก

สมาชิกครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ จะให้ทำอาหารเช้าเลี้ยงทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ดังนั้น ไป๋เยฺว่จึงกะว่าจะฝึกสัญชาตญาณสัตว์ป่าให้พวกมันเสียหน่อย

พอลงมาชั้นล่าง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของโก่วตั้น

เขากางข่ายรับรู้มิติออกไป แม่เจ้าโว้ย แต่เช้าตรู่ก็ล่อลวงเสี่ยวไป๋ลงไปออกกำลังกายข้างล่างซะแล้ว!!

ถุย ไอ้หมาเวร!

ไป๋เยฺว่สบถในใจว่าอุบาทว์ตาจริง ๆ

"อิ๊ง... อิ๊ง..."

เสี่ยวฟั่นถวนยังคงทำท่าทำทางต่อไป โก่วตั้นไม่อยากเล่นกับมันแล้ว ตอนนี้มันชอบเล่นแต่กับเสี่ยวไป๋

"แกพาพวกเฉวี่ยนอีไปสิ ถือโอกาสไปดูด้วยว่าในทุ่งเลี้ยงสัตว์ของเรามีตัวอะไรหลุดออกมาบ้างไหม"

พูดพลาง ไป๋เยฺว่ก็หยิบน้ำยาพลังเวทระดับสูงสามขวดส่งให้เสี่ยวฟั่นถวน

"แบ่งให้พวกเฉวี่ยนอีกินด้วยล่ะ"

"โฮ่งๆๆ!!!"

พวกเฉวี่ยนอีถึงเฉวี่ยนสือที่เดิมทีนอนแผ่อยู่กับพื้น ต่างรีบลุกพรวดขึ้นมาทันที พวกมันกระดิกหางอย่างบ้าคลั่ง จ้องมองขวดแก้วสีฟ้าในมือของเสี่ยวฟั่นถวนตาละห้อย

"อ้าวู้ว!!!"

เสี่ยวฟั่นถวนปีนขึ้นไปบนหลังของเฉวี่ยนอี มือหนึ่งกอดขวดยาไว้ อีกมือชี้นิ้วไปทางประตู พวกเฉวี่ยนอีเข้าใจความหมายทันที ตอนนี้พวกมันยอมเชื่อฟังคำสั่งของเสี่ยวฟั่นถวนทุกอย่าง รีบวิ่งเตลิดออกนอกประตูไป ได้ยินเพียงเสียงเห่าดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

ไป๋เยฺว่ก้มมองพื้นกระเบื้องใต้ฝ่าเท้าพลางส่ายหัวเงียบ ๆ

จากนั้นเขาก็ขับรถต้าเปิ่น G900 มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองโม่วตู

หลังจากผ่านไปชั่วโมงเศษเกือบสองชั่วโมง ไป๋เยฺว่ก็มาถึงโรงพยาบาลประชาชนเมืองโม่วตู

ณ อาคารบี ผู้ป่วยและญาติเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ บ้างก็พูดคุยหัวเราะร่า บ้างก็น้ำตานองหน้านิ่งเงียบงัน

ไป๋เยฺว่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน