ตอนที่ 81 ยื่นมือเข้าช่วย

ชั้นหก ห้อง 601 ห้องผู้ป่วยหนักไอซียู

เหลียงอินกับจางอวี่ถูกจัดให้อยู่ในห้องผู้ป่วยห้องเดียวกัน

หลังจบการสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อเช้านี้ ผู้กำกับซือส่งข้อมูลอาการของเหลียงอินกับจางอวี่มาให้เขาเป็นพิเศษ ทั้งสองคนถูกหนูยักษ์ตาแดงกัดทึ้งไปทั่วร่างจนแทบดูเค้าเดิมไม่ออก เสียโฉมอย่างรุนแรง

จุดที่อันตรายถึงชีวิตที่สุดคือหลอดเลือดแดงใหญ่ที่คอของทั้งคู่ถูกกัดขาด หากตำรวจของเขตผูจินไปช้ากว่านั้นเพียงก้าวเดียว พวกเขาคงไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้รับการกู้ชีพ แม้ทางโรงพยาบาลประชาชนเมืองโม่วตูจะระดมกำลังยื้อชีวิตไว้ตลอดทั้งคืน แต่จนถึงตอนนี้ทั้งสองคนก็ยังคงอยู่ในอาการโคม่าขั้นวิกฤต ยังไม่พ้นขีดอันตราย

ในเวลานี้ ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายต่างเฝ้ารออยู่หน้าห้องผู้ป่วย ดวงตาเอ่อล้นด้วยคราบน้ำตา มีเสียงสะอื้นไห้ปานใจจะขาดดังแว่วมาเป็นระยะ

ตำรวจนายหนึ่งจากเขตผูจินยืนเฝ้าเวรอยู่ด้านข้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

ไป๋เยฺว่ผู้สวมหน้ากากอนามัยเดินมาถึงหัวมุมทางเดิน เขามองไปยังกลุ่มคนนับสิบที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง 601 พลางลอบถอนหายใจในใจ

เมื่อระบุตำแหน่งของห้อง 601 ได้แน่ชัดแล้ว เขาก็เดินไปยังมุมอับที่ไร้ผู้คน ก่อนที่ร่างจะพลันเลือนหายไป

ข้ามผ่านห้องผู้ป่วยไปสองห้อง ในพริบตาต่อมา ไป๋เยฺว่ก็มาปรากฏตัวอยู่ภายในห้องผู้ป่วย 601

ในจังหวะเดียวกับที่เขาปรากฏตัวขึ้นนั้นเอง พื้นผิวของกล้องวงจรปิดในห้องผู้ป่วยหนักรวมถึงกระจกตรงบานประตูก็มีชั้นน้ำแข็งสีขาวจับตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ บดบังจนมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านในจากภายนอก

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

บนเตียงคนไข้ทั้งสองหลัง มีร่างสองร่างที่ถูกพันผ้าพันแผลไว้จนมิดชิดราวกับมัมมี่นอนแน่นิ่งอยู่ ทั้งคู่สวมท่อช่วยหายใจและไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย หากเครื่องวัดสัญญาณชีพข้างเตียงไม่ได้ส่งเสียงแผ่วเบาออกมาเป็นจังหวะ บอกว่าตายไปแล้วก็คงมีคนเชื่อ

เขากวาดตามอง เตียงฝั่งซ้ายคือจางอวี่ ส่วนเตียงฝั่งขวาคือเหลียงอิน

"หวังว่ามันจะได้ผลกับพวกคุณนะ"

ขวดน้ำยาพลังเวทปรากฏขึ้นในมือของไป๋เยฺว่ เขาเดินไปข้างกายเหลียงอินแล้วป้อนให้เธอดื่มครึ่งขวด ส่วนอีกครึ่งขวดป้อนให้จางอวี่ ร่างกายของทั้งคู่ทรุดโทรมอ่อนแอเกินไป พลังงานที่แฝงอยู่ในน้ำยาพลังเวทนั้นมหาศาลนัก ไป๋เยฺว่กลัวว่าพวกเขาจะทนรับไม่ไหว

ขวดหนึ่งมีปริมาณเพียงสองมิลลิลิตรเศษ คนละหนึ่งจิบเล็ก ๆ จึงไม่ได้ทำให้เกิดอาการไอหรือสำลักแต่อย่างใด

คราวก่อน เสี่ยวฟั่นถวนบาดเจ็บสาหัส ก็ได้น้ำยาพลังเวทหนึ่งขวดนี่แหละที่ฉุดมันกลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย ส่วนตัวเขาเองตอนสู้กับโก่วตั้นครั้งก่อน รอยข่วนสามรอยที่ดูน่ากลัวบนหน้าอก ตอนนี้ก็เลือนหายไปจนไม่เหลือร่องรอยเช่นกัน

มันน่าจะได้ผล หรือกระทั่งอาจฟื้นฟูรูปโฉมให้กลับมาได้ด้วยซ้ำ เพียงแต่อาจจะต้องดื่มเพิ่มอีกสักครั้งสองครั้ง

หลังป้อนยาเสร็จ ไป๋เยฺว่ก็ยืนคาดเดาอยู่ข้างเตียง

นับแต่จำความได้ เขาก็ร่อนเร่พเนจรไปทั่วสารทิศกับตาเฒ่าไป๋ คนที่พานพบแทบไม่เคยได้มีปฏิสัมพันธ์กันเป็นครั้งที่สอง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่มีเพื่อนฝูงเลยแม้แต่คนเดียว

เหลียงอินกับจางอวี่ ถือเป็นคนที่เขารู้สึกประทับใจค่อนข้างมาก

เวลาผ่านไปหลายนาที

ติ๊ด~ ติ๊ด~ ติ๊ด~

ดูเหมือนทั้งสองคนจะเริ่มดูดซับพลังงานจากน้ำยาพลังเวทเข้าไปแล้ว ระบบการทำงานของร่างกายได้รับการกระตุ้นฟื้นฟู เสียงสัญญาณจากเครื่องวัดสัญญาณชีพจึงเริ่มดังอย่างสม่ำเสมอและมั่นคงขึ้นกว่าเดิมมาก

ที่ด้านนอกประตู ตำรวจจากสถานีตำรวจผูจินเอียงหน้ามองเข้าไปในห้องไอซียู สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นความกังขา

กระจกตรงบานประตูกลับกลายเป็นฝ้าขาวโพลนไปหมด มองไม่เห็นแม้แต่เงาร่างของเหลียงอินกับจางอวี่

เกิดอะไรขึ้น มีไอน้ำเกาะเหรอ ไม่น่าใช่นี่!

เขาเดินเข้าไปเอามือเช็ดที่กระจก ทว่ากลับไม่ได้ผล ตัวเขาที่เพิ่งผ่านศึกไล่ล่าหนูยักษ์ตาแดงมาเมื่อคืน ประสาทสัมผัสจึงไวและตึงเครียดเป็นพิเศษ

"หมอครับ หมอ!!"

นายตำรวจตะโกนร้องด้วยความร้อนรน คิดจะผลักประตูเข้าไปแต่ก็ชะงักมือไว้ คนไข้ในห้องไอซียูต้องการสภาพแวดล้อมที่ปลอดเชื้ออย่างเข้มงวด คนนอกห้ามเข้าไปเด็ดขาด มิฉะนั้นอาจนำพาเชื้อไวรัสเข้าไปทำให้ติดเชื้อได้ เมื่อยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริง เขาจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเปิดประตูเข้าไป

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

ญาติของทั้งสองครอบครัวลุกขึ้นมายืนดูบ้าง พอเห็นว่ามองไม่เห็นร่างของเหลียงอินกับจางอวี่เช่นกัน ต่างก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

"หมอ! มาเร็วเข้าเถอะครับ!"

ไป๋เยฺว่ที่อยู่ภายในห้องผู้ป่วยชำเลืองมองไปทางประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเหลียงอินอีกครั้ง ในพริบตาต่อมาร่างของเขาก็อันตรธานหายไปจากห้อง

"หลบหน่อยค่ะ ขอฉันดูหน่อย"

พยาบาลเวรวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง หลังผ่านขั้นตอนฆ่าเชื้อทั่วตัวก็เปิดประตูเข้าไป ทว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงแค่นั้น ชั้นน้ำแข็งกลับสลายตัวหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

"อ้าว! มองเห็นอีกแล้วเหรอ"

"มันยังไงกันแน่ เมื่อกี้ยังมองไม่เห็นอยู่ชัด ๆ เลยนะ!"

"แปลกจริง ๆ!"

บรรดาญาติ ๆ ต่างพากันประหลาดใจและงุนงงไปตาม ๆ กัน

ในขณะนั้นเอง พยาบาลที่เข้าไปในห้องผู้ป่วยก็พลันวิ่งเหยาะ ๆ ออกมา สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี

"ข่าวดีค่ะ!! อาการของคนไข้ทั้งสองคนดีขึ้นแล้วค่ะ!"

"เดี๋ยวฉันไปตามหัวหน้าแพทย์มาตรวจนะคะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของพยาบาล สีหน้าของเหล่าญาติก็พลันเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี จากนั้นเสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ด้วยความโล่งอกก็ดังระงมไปทั่วระเบียงทางเดิน

ที่ปลายระเบียงอีกด้านหนึ่ง ไป๋เยฺว่หันกลับไปมองพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปในลิฟต์

เมื่อออกจากโรงพยาบาล ไป๋เยฺว่ก็เดินไปตามท้องถนน เขาตั้งใจจะลงไปสำรวจใต้ดินดูสักหน่อย ทว่าเปิดฝาท่อระบายน้ำติดต่อกันไปหลายจุด ล้วนเป็นเพียงปลายสุดของระบบท่อระบายน้ำ เป็นแค่ท่อคอนกรีตขนาดเล็กที่มุดเข้าไปไม่ได้เลยสักนิด

แถมยังเกือบถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นหัวขโมยฝาท่อตัวแสบเข้าให้อีก

หลังจากตามหาอยู่นาน ในที่สุดก็พบท่อระบายน้ำสายหลักสายหนึ่ง พอเปิดแผ่นคอนกรีตออกสองแผ่น กลิ่นเหม็นเน่าสะสมมาเนิ่นนานก็โชยปะทะใบหน้าทันที ด้านล่างมีน้ำเสียขุ่นคลั่กไหลเอื่อย ๆ อยู่

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกระโดดลงไป

ท่อระบายน้ำช่วงนี้ถูกขุดขึ้นมาในยุคก่อน มันไม่ได้กว้างขวางเหมือนอย่างในภาพยนตร์หรือละครโทรทัศน์ กระทั่งพื้นที่ให้วางเท้าสองฝั่งก็ยังไม่มี

ไป๋เยฺว่ใช้พลังมิติขั้นพื้นฐาน ร่างกายของเขาลอยเคว้งอยู่เหนือน้ำเสีย จากนั้นสะบัดมือเบา ๆ ให้แผ่นคอนกรีตด้านบนปิดกลับลงมา แล้วจุดเปลวไฟขึ้นบนฝ่ามือ ส่องสว่างนำทางพลางค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามท่อระบายน้ำอย่างช้า ๆ

รู้อย่างนี้น่าจะพาเสี่ยวฟั่นถวนหรือไม่ก็โก่วตั้นมาด้วยแท้ ๆ

พลาดไปจริง ๆ

ไม่รู้ว่าวนเวียนอยู่นานเท่าใด นอกจากจะไม่เจอหนูยักษ์ตาแดงแล้ว เขายังหลงทางเสียอีก

ตลอดช่วงบ่ายผ่านพ้นไป จนกระทั่งใกล้พลบค่ำ เขาถึงได้มุดออกมาจากท่อระบายน้ำ ระหว่างนั้นเขาพบโพรงทางเดินที่พวกมันขุดไว้มากมาย ทว่าปากโพรงเล็กเกินไปจนคนมุดเข้าไปไม่ได้

มีเจอกับหนูยักษ์ตาแดงอยู่สองสามตัวเหมือนกัน แต่ก็ถูกเขาลงมือสังหารไปอย่างง่ายดาย ตอนแรกคิดจะใช้พวกมันเป็นเหยื่อล่อเพื่อสะกดรอยตาม ทว่าพวกมันต่างก็มุดหนีเข้าไปในรูเล็ก ๆ กันหมด แผนนี้จึงใช้การไม่ได้เลย

"ไอ้หนุ่ม เอ็งกำลังทำอะไรน่ะ"

คุณตาริมถนนคนหนึ่งเห็นไป๋เยฺว่มุดพรวดออกมาจากท่อระบายน้ำก็ทำสีหน้างุนงง จากนั้นจึงควักโทรศัพท์มือถือออกมาพลางจ้องเขม็งมองไป๋เยฺว่สลับไปมา

มุมปากของไป๋เยฺว่กระตุก เขากวาดสายตามองแวบเดียวก็เห็นว่าตาแก่คนนั้นกำลังเอารูปถ่ายหมายจับผู้ต้องสงสัยมาเทียบกับหน้าเขาอยู่!

"ซ่อมท่อระบายน้ำครับ"

ไป๋เยฺว่พูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งแล้วรีบเดินจากไป ชายชราก็ไม่ได้ไล่ตามมา คาดว่าคงหาผู้ต้องสงสัยที่มีใบหน้าตรงกันไม่เจอ

ตะวันคล้อยต่ำ ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว แสงไฟสว่างไสวระยิบระยับเริ่มเปิดขึ้นทั่วจัตุรัสบูรพา

ภายนอกจัตุรัสเนืองแน่นไปด้วยฝูงชน คึกคักเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนต่างกำลังเฝ้ารอเวลาตรวจบัตรเข้างาน

ทว่ามีคนสองคนเดินไปยังทางเข้าออกฝั่งทิศตะวันออก เพียงแค่ยื่นบัตรประจำตัวใบหนึ่งออกมา รปภ. ก็เปิดทางให้ผ่านเข้าไปทันที ทำเอาผู้คนโดยรอบต่างพากันประหลาดใจและส่งเสียงฮือฮา

ภายในจัตุรัส ด้านล่างของเวทีเรียงรายไปด้วยห้องพักผ่อนและห้องแต่งตัวทีละห้อง

เหล่าทีมงานและผู้ร่วมแสดงต่างกำลังเตรียมความพร้อมกันอย่างตึงเครียดแต่เป็นระเบียบ

"เชียนเชียน มีคนข้างนอกมาหาเธอน่ะ"

ในห้องซ้อม ซ่งเชียนเชียนที่กำลังซ้อมอย่างเคร่งเครียดจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของเสี่ยวฮุ่ยผู้ช่วยสาว จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย "ใครกันเหรอคะ"

เสี่ยวฮุ่ยตอบว่า "อืม... คนแก่คนหนึ่งกับคนหนุ่มคนหนึ่ง บอกว่าเป็นคุณปู่ของเธอน่ะ อยู่ในห้องพักผ่อนข้างนอกโน่นแน่ะ"

"หา!! คุณปู่มาจริง ๆ เหรอเนี่ย!"

ดวงตาคู่งามของซ่งเชียนเชียนเปล่งประกายยินดี เธอหยุดซ้อมทันทีแล้วรีบวิ่งมุ่งหน้าไปยังห้องพักผ่อน