ตอนที่ 88 ปู่ของฉันอยากพบคุณ

เมื่อไป๋เยฺว่อุ้มเจิ้งซินร่อนลงสู่พื้นดินอย่างมั่นคง ประตูด้านหลังก็ค่อย ๆ ดับลง นอกเหนือจากรอยไหม้เกรียมบนพื้นแล้ว ก็ไม่มีสิ่งผิดปกติใดอีก

หลังวางเธอลง มุมปากของไป๋เยฺว่ก็ยกยิ้มอย่างลึกลับ

"ผมไม่ได้โกหกคุณใช่ไหมครับ"

เจิ้งซินพยักหน้าด้วยความตกใจระคนยินดี พอรู้ว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่กับไป๋เยฺว่กำลังจะสิ้นสุดลง หัวใจก็พลันเต้นระรัวและหวั่นไหวอย่างหนัก! เธอจึงตัดสินใจเด็ดขาด พุ่งตัวไปข้างหน้าหวังจะกอดไป๋เยฺว่แล้วประทับจูบดูดดื่มให้สาว ๆ ทั้งเก้าร้อยล้านคนต้องอิจฉาตาร้อน

"หนอยแน่ะ กรี๊ดดดด!"

"หยุดปากเดี๋ยวนี้นะโว้ย!!"

"นังชะนีหน้าด้านปล่อยพี่เยฺว่เดี๋ยวนี้นะ ให้ฉันทำแทนสิวะ กรี๊ดดด!!!"

สาว ๆ ในงานเริ่มก่อหวอดโวยวาย ส่วนคนในห้องไลฟ์ก็แทบอยากจะมุดสายแลนข้ามมิติมาขัดขวาง ขณะที่พวกผู้ชายกลับมองด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว

"พี่เยฺว่ ท่านคือไอดอลของลูกผู้ชายจริง ๆ โว้ย!!!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดทับอันมหึมาแน่นขนัดจากอกของเจิ้งซิน รวมถึงใบหน้าเคลิบเคลิ้มที่กำลังเขย่งเท้าหมายจะจูบตน รอยยิ้มลึกลับมั่นใจของไป๋เยฺว่ก็ชะงักไป พลางเผยสีหน้าตกตะลึง

แม่สาวคนนี้ ร้ายกาจจริง ๆ แฮะ!

หลังลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที ในจังหวะที่เจิ้งซินเกือบจะจูบโดน ร่างทั้งร่างของเขาก็ดังกึกก้องแล้วสลายกลายเป็นไพ่ปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ

"ว้าว!!!"

"ฮ่า ๆ ๆ พี่เยฺว่ รักพี่ที่สุดเลยโว้ย!"

"เชอะ! นังตัวดี คิดจะลักไก่เอาเปรียบพี่เยฺว่เหรอ? ฝันไปเถอะ!!!"

บรรดาสาว ๆ รอบข้างต่างส่งเสียงเฮลั่น

ทว่าพวกผู้ชายหลายคนกลับยืนอึ้ง ตะลึงงันไปตาม ๆ กัน

"เฮ้ย จริงดิ? สาวอวบสุดเอ็กซ์ระดับท็อปกระโจนเข้าใส่ขนาดนี้ พี่เยฺว่ยังปฏิเสธลงคอเหรอวะ?"

"ที่แล้งก็แล้งตาย ที่น้ำท่วมก็จมน้ำตายรึไงเนี่ย??"

ในห้องไลฟ์:

"สงสัยพี่เยฺว่จะใช้การไม่ได้แล้วว่ะ!!!"

"พี่เยฺว่ บ้านผมเปิดร้านขายเซี่ยงจี๊สารพัดสัตว์ อยากให้ผมส่งไปบำรุงสักสองลูกไหมพี่?"

เหล่าหนุ่มหื่นต่างพากันแซวอย่างสนุกปาก

เจิ้งซินมองไพ่หนึ่งกำมือในมือตัวเอง สีหน้าเคลิบเคลิ้มตื่นเต้นเมื่อครู่พลันแข็งค้าง

เมื่อได้ยินเสียงร้องว้าวรอบด้าน เธอจึงเงยหน้ามองขึ้นไปบนเวที ร่างของไป๋เยฺว่กำลังเดินออกมาจากท่ามกลางกองไพ่ที่ร่วงหล่น

"ฮึ เจ้าเด็กบ้าขี้ขลาดตาขาว"

เจิ้งซินส่งสายตาค้อนขวับให้ไป๋เยฺว่อย่างแง่งอน ก่อนจะเก็บไพ่ในมือแล้วเดินกลับไปที่นั่งของตน เมื่อเห็นสายตาอิจฉาริษยาจากเหล่าหญิงสาวรอบข้าง และนึกย้อนไปถึงตอนที่เพิ่งร่วมแสดงมายากลกับไป๋เยฺว่ บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็ค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง

"เจ้าเด็กบ้าก็รู้ประสีประสาดีนี่ รู้ว่าฉันเปย์ของขวัญให้ก็เลยให้รางวัลสินะ? แค่สิบล้านเอง คราวหน้าอย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้เลย"

ในเวลานี้ ไป๋เยฺว่แสดงมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว

"สุดท้ายนี้ ผมขอแสดงกลเล็ก ๆ สักชุดให้ทุกคนได้ชม นั่นคือ 'ระบำน้ำแข็งและเปลวไฟ' เพื่อเป็นการเต้นเปิดตัวให้กับตัวเอกของคอนเสิร์ตเราในค่ำคืนนี้ครับ!"

"ระบำน้ำแข็งและเปลวไฟเหรอ?"

"ตัวเอกของคอนเสิร์ต? อ้าวจริงสิ! คืนนี้เป็นคอนเสิร์ตนี่หว่า!"

"เชียนเชียนกำลังจะออกมาแล้ว!!!"

เมื่อได้ยินเสียงของไป๋เยฺว่ ผู้ชมต่างรู้สึกตื่นเต้นระคนใจหาย เพราะคำว่า 'สุดท้าย' ของไป๋เยฺว่ หมายความว่าการแสดงมายากลระดับมหากาพย์อันน่าอัศจรรย์นี้กำลังจะจบลงแล้ว!

ท่ามกลางเสียงเชียร์และสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง ร่างของไป๋เยฺว่ก็ลอยขึ้นสู่กลางเวหาเหนือเวทีอีกครั้ง

ทันใดนั้น บนเวทีก็สว่างวาบไปด้วยแสงเพลิง ทุกคนต่างยืดคอขึ้นเล็กน้อย อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"ว้าว!!"

ปรากฏว่าสองฟากฝั่งของไป๋เยฺว่ ด้านหนึ่งแผ่ขยายเป็นทะเลเพลิงในแนวราบ อีกด้านหนึ่งควบแน่นกลายเป็นผืนหิมะน้ำแข็งสะท้อนประกายราวกับคันฉ่อง

พร้อมกันนั้น จากภายในทะเลเพลิงและผืนน้ำแข็งกระจกเงา ก็มีร่างยักษ์ใหญ่สองตนคืบคลานออกมา เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง บุรุษมีร่างกายกำยำล่ำสัน ส่วนสตรีมีทรวดทรงเย้ายวนชวนมอง ทั้งคู่สูงตระหง่านถึงเจ็ดแปดเมตร

หลังจากควบคุมพลังมิติขั้นพื้นฐานได้แล้ว การควบคุมมายากลเปลวไฟและน้ำแข็งเย็นยะเยือกของไป๋เยฺว่ก็บรรลุถึงขั้นประณีตไร้ที่ติ แน่นอนว่ายักษ์เพลิงและยักษ์น้ำแข็งเคียงกายคู่นี้ เพียงแค่ก่อตัวขึ้นจากเปลวไฟและน้ำแข็งเย็นยะเยือกระดับพื้นฐานเท่านั้น อานุภาพไม่ได้เพิ่มขึ้นแต่อย่างใด

เหมือนกับปีกเพลิงที่ควบแน่นออกมาก่อนหน้านี้ มีเพียงรูปลักษณ์ภายนอก ทว่าการบินได้นั้นต้องพึ่งพาพลังมิติขั้นพื้นฐานล้วน ๆ แต่เพียงแค่นำมาใช้แสดงให้คนดูชม เท่านี้ก็ตื่นตาตื่นใจจนเกินพอแล้ว!

ไป๋เยฺว่ในชุดสูทนักมายากลสีขาว ลอยตัวเด่นอยู่กึ่งกลางระดับหัวไหล่ของเหล่ายักษ์น้ำแข็งและเปลวเพลิง

เมื่อมองไปยังเหล่าผู้ชมด้านล่างที่กำลังโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น มุมปากของไป๋เยฺว่ก็ผุดรอยยิ้มขึ้น

"ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับนักร้องนำของเรา ซ่งเชียนเชียน ครับ!"

สิ้นเสียงของไป๋เยฺว่ แสงไฟที่เจิดจ้าที่สุดบนเวทีก็พลันสว่างวาบ ควันสร้างบรรยากาศพวยพุ่งขึ้นจากทั่วทุกทิศ

ซ่งเชียนเชียนในชุดเดรสสั้นสีชมพูค่อย ๆ ก้าวเดินออกมา รูปร่างของเธออรชรอ้อนแอ้น ส่วนเว้าส่วนโค้งงดงามเย้ายวนชวนมอง

"เชียนเชียน!!"

"นางฟ้า! นางฟ้าของพวกเรา!!"

"นางฟ้าสวยมากเลยครับ!!"

ผู้ชมด้านล่างเวทีส่งเสียงเฮลั่นอีกระลอก คราวนี้เสียงตะโกนของพวกผู้ชายดังกลบพวกผู้หญิงจนมิดในที่สุด!

ขณะเดียวกัน ตากล้องที่ทีมงานจัดเตรียมไว้ก็เริ่มทำงาน เลนส์กล้องจับภาพไปที่ตัวซ่งเชียนเชียน

ซ่งเชียนเชียนมีรอยยิ้มหวานประดับใบหน้า เธอเงยหน้าขึ้นโบกมือให้ไป๋เยฺว่ แล้วหันไปทักทายผู้ชมในสถานที่จัดงาน

"ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมคอนเสิร์ตร่วมระหว่างฉันกับพี่เยฺว่นะคะ เห็นได้ชัดเลยว่าคืนนี้ทุกคนมีความสุขและตื่นเต้นกันมาก"

"ต่อไป ฉันขอมอบเพลงใหม่ให้ทุกคนสักเพลง 'คำสัญญาใต้ต้นซากุระ' โดยมีพี่เยฺว่เต้นประกอบ หวังว่าจะนำความสุขมาให้ทุกคนได้มากขึ้นนะคะ!"

ผู้ชมด้านล่างเวทีเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

"คอนเสิร์ตต่อสายไมค์ของพี่เยฺว่กับเชียนเชียนคราวก่อน ยังจำได้ติดตาอยู่เลย! ครั้งนี้ได้ร่วมเวทีเดียวกัน ซี้ด... โคตรตื่นเต้น!"

"ต้องบอกเลยว่า พี่เยฺว่กับเชียนเชียนเหมาะสมกันมาก! แงแง~ ฉันหมดโอกาสแล้วสินะ!"

"เริ่มเลย เริ่มเลย!"

"ลุยเลย ลุยเลย! ไว ๆ เข้า!"

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของผู้ชม เสียงดนตรีบรรเลงก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาและกังวานไปทั่วทั้งลาน

ซ่งเชียนเชียนที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟระยิบระยับ ยกไมโครโฟนขึ้นตามจังหวะดนตรี

ดาดาดาดาดาดาดา

ดาดาดาดาดาดาดา

ใครกันเมามายควบอาชา ข้าตะโกนก้องมองสุดขอบนภา

ใครกันรังสรรค์บทเพลงเพลิดเพลินตา นิ้วทั้งสิบสนทนาเปี่ยมสง่าผ่าเผย

เสียงหวานใสคุ้นหูที่แฝงความอาจหาญดังขึ้น ผู้ชมทั่วทั้งลานตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เพราะจนหูแทบจะเคลิ้มละลาย

และในเวลาเดียวกัน สิ่งที่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นยิ่งกว่าก็คือ ยักษ์น้ำแข็งและยักษ์ไฟที่ไป๋เยฺว่ควบคุมอยู่เบื้องบน กำลังเต้นรำไปตามจังหวะดนตรีได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ร่างยักษ์มหึมาทั้งสอง ต่อให้เป็นผู้ชมที่อยู่นอกจัตุรัส หรืออยู่บนตึกสูง ก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนโดยไม่ต้องพึ่งกล้องส่องทางไกลเลย!!

"สวยงามเกินไปแล้ว!"

"เสียงร้องของเชียนเชียนเพราะสุด ๆ! มายากลของพี่เยฺว่นี่ก็สุดยอดไปเลย!!"

"คุณพระช่วย! พี่เยฺว่กับเชียนเชียนนี่สวรรค์สร้างมาคู่กันชัด ๆ ชายหนุ่มรูปงามกับหญิงสาวแสนสวย แงแง"

การแสดงร้องเต้นเพียงบทเพลงเดียว ทำให้คนทั้งลานเดือดพล่าน

เหล่าดาราดังมากมาย อาทิเช่นหลุนหลุน ต่างพากันพยักหน้าไม่หยุด

ในด้านทักษะการร้องเพลง ซ่งเชียนเชียนอาจจะยังขาดชั้นเชิงไปบ้าง แต่น้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ ผนวกกับรูปลักษณ์ที่สวยงามน่ารัก ก็เพียงพอที่จะชดเชยจุดนี้ได้อย่างไร้ที่ติ

แต่สิ่งที่ทำให้เหล่าดาราดังเหล่านี้ใจเต้นแรงที่สุด ก็คือมายากลของไป๋เยฺว่! พวกเขาจ้องมองยักษ์น้ำแข็งและยักษ์ไฟ สองร่างยักษ์ที่ร่ายรำอย่างพลิ้วไหวอยู่กลางอากาศตาไม่กะพริบ!

ถ้าหาก... สมมุติว่า คนร้องนำในคอนเสิร์ตครั้งนี้เปลี่ยนเป็นพวกเขา แล้วให้ไป๋เยฺว่ร่วมแสดงด้วย พวกเขามั่นใจว่าจะสามารถสร้างสรรค์มหกรรมคอนเสิร์ตที่อลังการและยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกขึ้นมาได้อย่างแน่นอน!!!

ไม่รู้ว่า การจะเชิญเขามาขึ้นแสดงจะต้องจ่ายค่าตอบแทนเท่าไรกันนะ?

บริษัทบันเทิงเทียนหลานยื่นข้อเสนออะไรให้เขากันแน่?

ด้วยเหตุนี้ เหล่าดาราดังจึงต่างพากันขอให้บริษัทต้นสังกัดของตนช่วยสืบหาข้อมูลเป็นการส่วนตัวทันที!

หนทางยังอีกยาวไกล อยากให้เธอเคียงข้างฉันย้อนคืนวันวาน

รักษาคำสัญญาเช่นนี้เรื่อยไป

ให้มันก้าวเดินไปพร้อมฉันตราบจนสิ้นสุดกาลเวลา

ในช่วงท้ายของเพลง ยักษ์น้ำแข็งและยักษ์ไฟกลางเวหาก็กอดกันกลมเกลียว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายเปลวไฟและเศษน้ำแข็งที่ค่อย ๆ สลายหายไปในอากาศ

ผู้ชมในสถานที่จัดงานส่งเสียงโห่ร้องยินดี หญิงสาวหลายคนถึงกับน้ำตาคลอ ความเศร้าสร้อยที่แฝงอยู่ในบทเพลงและการร่ายรำทำให้พวกเธอซาบซึ้งใจ

ส่วนร่างของไป๋เยฺว่ก็แปรเปลี่ยนเป็นไพ่สำรับหนึ่ง ลอยละล่องลงมาบนเวที แล้วปรากฏตัวขึ้นข้างกายซ่งเชียนเชียน

"ร้องได้ดีมากเลยครับ"

"ขอบคุณค่ะพี่เยฺว่!"

เมื่อเห็นผู้ชมด้านล่างโห่ร้องอย่างกระตือรือร้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของซ่งเชียนเชียนก็เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม

"ต่อไป เวทียกให้คุณแล้วนะ สู้ ๆ ครับ!"

ไป๋เยฺว่จัดหมวกมายากลเล็กน้อย เตรียมตัวจะเทเลพอร์ตออกไป

"พี่เยฺว่ เดี๋ยวก่อนค่ะ"

ทว่าซ่งเชียนเชียนกลับยื่นมือออกไปคว้าตัวเขาไว้กะทันหัน

"༼(•́ω•̀)༽ ว้าว!!"

"กลางที่สาธารณะเนี่ยนะ (/≧▽≦)/ จะทำอะไรกันน่ะ??"

"หรือว่าเชียนเชียนจะสารภาพรักต่อหน้าธารกำนัล??"

เมื่อมองดูทั้งสองคนที่ยืนชิดติดกันบนจอภาพขนาดใหญ่ ทุกคนก็เบิกตากว้างจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ

ถ้าสารภาพรักจริง ๆ แล้วสำเร็จด้วยละก็ จะต้องกลายเป็นข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของสื่อมวลชนทุกสำนักในวันพรุ่งนี้แน่นอน!

น่าเสียดายที่ไป๋เยฺว่ปิดไมโครโฟนไปแล้ว ส่วนซ่งเชียนเชียนก็ลดไมค์ลง ทั้งยังพูดด้วยเสียงแผ่วเบา พวกเขาจึงไม่ได้ยินอะไรเลยสักนิด

พอเดากันไปต่าง ๆ นานา ก็เริ่มมีคนนำกระแสชงขึ้นมาทันที

"คบกันเลย!"

"เชียนเชียน จับพี่เยฺว่กดเลย!!"

บนเวที

"พี่เยฺว่ อีกเดี๋ยวคุณปู่ของฉันจะมาหาพี่เพื่อคุยธุระบางเรื่องนะคะ แต่พี่ไม่ต้องกังวลไป ปู่ฉันใจดีมาก ท่านไม่บังคับพี่หรอกค่ะ..."

???

ไป๋เยฺว่มีสีหน้างุนงง

ปู่เธอจะมาหาผมทำไม?

เหมือนผมยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนี่นา?? ถึงขั้นต้องพาผู้ใหญ่มาพบเลยเหรอ???

เมื่อเห็นแววตาเคลือบแคลงสงสัยของไป๋เยฺว่ ประกอบกับได้ยินเสียงโห่ร้องเชียร์ของผู้ชมใต้เวที ใบหน้างดงามของซ่งเชียนเชียนก็พลันแดงระเรื่อ หากทั้งสองคนยังยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป คาดว่าการแสดงคอนเสิร์ตช่วงครึ่งหลังคงดำเนินต่อไม่ได้แน่

"เรื่องงานน่ะค่ะ! อีกเดี๋ยวพี่ก็รู้เอง เอาเป็นว่าไม่ต้องกังวลนะคะ ถ้าท่านกล้ารังแกพี่ พี่มาบอกฉันได้เลย!!"

"เอาละค่ะ! พี่รีบไปเถอะ"

ไป๋เยฺว่งงเป็นไก่ตาแตก จากนั้นก็ส่ายหน้ายิ้มขำ

ต่อมา ร่างกายของเขาก็จับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็กลายสภาพเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง

วินาทีถัดมา เมื่อสายลมพัดผ่าน ร่างของเขาก็แหลกสลายกลายเป็นผงละเอียดแล้วอันตรธานหายไปจากเวที ทิ้งไว้เพียงซ่งเชียนเชียนที่เบิกตางดงามมองดูด้วยความตกตะลึง และเหล่าผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ที่ส่งเสียงร้องเชียร์สนั่น

เขาเทเลพอร์ตต่อเนื่องจนกระทั่งมาถึงห้องพักผ่อน พลางเพิ่งจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ได้รับข้อความลึกลับทว่าคุ้นเคยส่งเข้ามาพอดี

ส่งมาจากส่วนกลาง

: พบกันที่ห้องพักผ่อน

ปู่ของซ่งเชียนเชียน! เป็นคนของส่วนกลางงั้นเหรอ???

ชั่วพริบตานั้นไป๋เยฺว่ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที