ตอนที่ 89 เสาหลักแห่งประเทศต้าเซี่ย

เบอร์โทรลึกลับเบอร์นี้ คราวที่แล้วก็เคยส่งข้อความมาบอกเขาเรื่องที่พวกปศุสัตว์หนีเตลิดไปที่ตำบลฉีซิงทีหนึ่งแล้ว

คนที่สามารถติดต่อเขาได้โดยตรงแบบนี้ จะต้องเป็นคนที่มีอำนาจและมีสิทธิ์มีเสียงมหาศาลในส่วนกลางอย่างแน่นอน แม้กระทั่งเรื่องที่ยกทิวเขาวั่วเจียวให้เขา ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับคุณปู่ของซ่งเชียนเชียนคนนี้ด้วยซ้ำ!

มองดูแบบนี้แล้ว ฐานะตัวตนของคุณปู่ของซ่งเชียนเชียนคงไม่ธรรมดายิ่งกว่าเดิมเสียอีก

มิน่าล่ะ บริษัทบันเทิงเทียนหลานถึงได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจปลุกปั้นซ่งเชียนเชียนขนาดนั้น คิดดูแล้ว เบื้องหลังคงต้องรู้ภูมิหลังบางอย่างของเธอมาแน่ๆ

งั้นการที่คุณปู่ของเธอมาหาผม ก็น่าจะเป็นเรื่องหนูยักษ์ตาแดงที่เมืองโม่วตูสินะ

ไป๋เยฺว่เก็บเสื้อผ้าเข้าที่ เปลี่ยนมาใส่ชุดลำลอง เป็นเสื้อยืดสีเทาสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก็อต กางเกงยีนส์ลำลองกับรองเท้าผ้าใบสีขาว

พลางตรวจสอบสิ่งที่ตนเองได้รับในครั้งนี้ไปด้วย

โฮสต์: ไป๋เยฺว่

อาชีพ: นักมายากลเปลวไฟระดับกลาง, นักมายากลน้ำแข็งระดับกลาง, นักมายากลแห่งมิติระดับต้น

ค่าชื่อเสียง: 73 ล้าน

หักลบกับค่าชื่อเสียง 34 ล้านที่สะสมไว้ก่อนหน้านี้ คอนเสิร์ตรอบนี้กวาดค่าชื่อเสียงมาได้ทั้งหมดถึง 40 ล้าน

เวลาสั้นๆ แค่หนึ่งชั่วโมง ได้ค่าชื่อเสียงมากกว่าตอนที่ตัวเองเหนื่อยสายตัวแทบขาดอยู่ที่ตำบลฉีซิงสามสี่วันเสียอีก!

น่าเสียดายที่ยังขาดอีกประมาณ 17 ล้าน ถึงจะครบ 90 ล้านแต้ม

ไป๋เยฺว่สูดหายใจเข้าลึกๆ ก้าวออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องพักรับรอง

การจะทำการใหญ่ต้องค่อยเป็นค่อยไป ยากที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน

ส่วนบนเวทีด้านบนนั้น หลังจากไป๋เยฺว่ลงไปแล้ว ซ่งเชียนเชียนก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว และร้องเพลงอื่นๆ ของเธอต่อกันหลายเพลง

"ให้ฉันเป็นดวงตาให้เธอ"

"คือเสียงที่ฉันกำลังคิดถึงเธอ"

ท่วงทำนองอันไพเราะมีจังหวะจะโคน น้ำเสียงก้องกังวาน ผู้ชมบางคนก็นิ่งฟังอย่างเพลิดเพลิน บางคนก็ปรบมือส่งเสียงเชียร์ แม้ทั้งฮอลล์จะไม่ถึงกับแตกตื่นฮือฮาเหมือนตอนที่ไป๋เยฺว่อยู่บนเวที แต่ก็ยังคงตรึงใจผู้ชมเอาไว้ได้อยู่หมัด

แม้แต่ตัวพ่อในวงการเพลงอย่างหลุนหลุนที่อยู่ในงาน ก็ยังพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ส่วนห้องไลฟ์ของเธอ พอห้องไลฟ์ของไป๋เยฺว่ปิดตัวลง ยอดคนดูก็พุ่งกระฉูดทะลุสิบล้านคนในพริบตา

พวกตัวท็อปอย่างหลุนหลุนพอได้ยินข่าวนี้เข้า ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง! ต่อให้เป็นไลฟ์สดคอนเสิร์ตของพวกเขาเอง ก็ยังไม่เคยมีคนดูสดเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย!!!

ภายในหลังเวที ห้องพักรับรอง

เหล่าซ่งนั่งอยู่บนโซฟา โดยมีหัวหน้าทีมหนุ่มยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู

"ผู้เฒ่าซ่งครับ มาแล้วครับ"

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่เดินเข้ามา หัวหน้าทีมหนุ่มก็เอ่ยเตือน

ไป๋เยฺว่เดินผ่านข้างกายเขา ชำเลืองมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันไปมองเหล่าซ่งที่นั่งอยู่บนโซฟา

เส้นผมและคิ้วขาวโพลนไปหมดแล้ว ทว่าสีหน้ายังคงดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำและแผ่ประกายแห่งสติปัญญาออกมา

"มาแล้วเรอะ! นั่งสิ!"

เหล่าซ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม

ไป๋เยฺว่พยักหน้าเล็กน้อย ยิ้มตอบรับอย่างสุภาพ เขาเดินไปที่โซฟาด้านหน้า นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเหล่าซ่ง แล้วจึงเอ่ยถามว่า

"คุณคือ...?"

เหล่าซ่งหัวเราะแล้วพูดว่า "ปู่ของเชียนเชียนน่ะ ถ้าไม่รังเกียจก็เรียกฉันว่าเหล่าซ่งก็ได้"

ไป๋เยฺว่แย้มยิ้มเช่นกัน ก่อนจะพูดตรงไปตรงมาว่า

"เรื่องนั้นผมทราบครับ"

"ที่ผมอยากถามก็คือ ฐานะของคุณที่ส่งข้อความหาผมต่างหากครับ เหล่าซ่ง"

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่ถามตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อม เหล่าซ่งก็หัวเราะร่าพลางตอบว่า

"ผู้บัญชาการสูงสุดประจำเขตสงครามบูรพาแห่งประเทศต้าเซี่ย ซ่งเว่ยหัว"

แววตาของไป๋เยฺว่วาบประกายความประหลาดใจขึ้นมาสายหนึ่ง ชายชราตรงหน้านี้ ปู่ของซ่งเชียนเชียน ฐานะสูงส่งเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก!

ห้าเขตสงครามใหญ่แห่งประเทศต้าเซี่ย ผู้บัญชาการสูงสุดทั้งห้าคน ถือเป็นบุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดห้าอันดับแรกนอกจากท่านผู้นำ ทั้งหมดล้วนเป็นเสาหลักค้ำจุนประเทศต้าเซี่ยทั้งสิ้น

สำหรับเหล่าวีรบุรุษแล้ว ไป๋เยฺว่ให้ความเคารพยกย่องจากใจจริง

"ท่านผู้บัญชาการซ่ง!"

เหล่าซ่งหัวเราะฮ่าๆ

"ไอ้หยา เรียกฉันว่าเหล่าซ่งก็พอแล้ว"

"ที่ฉันมาหาเธอในครั้งนี้ คิดว่าเธอเองก็น่าจะพอรู้แล้วว่าเรื่องอะไร"

ไป๋เยฺว่เอ่ยว่า "เรื่องพวกหนูยักษ์นั่นเหรอครับ?"

เหล่าซ่งพยักหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาหลายส่วน

"พวกเราอยากจะขอร้องให้เธอช่วยออกโรงกำจัดพวกหนูตาแดงที่กำลังคุกคามความปลอดภัยของประชาชนหลายสิบล้านคนในเมืองโม่วตูพวกนี้หน่อย"

"ไม่ว่าเธอจะยื่นเงื่อนไขอะไรมา พวกเราก็จะพยายามตอบสนองให้เธออย่างเต็มที่"

สีหน้าของไป๋เยฺว่ประหลาดใจเล็กน้อย

สิ่งที่เหล่าซ่งเป็นตัวแทนอยู่นั้นคือรัฐบาลของประเทศต้าเซี่ยทั้งประเทศ คิดไม่ถึงเลยว่าท่าทีจะนอบน้อมและเป็นกันเองขนาดนี้ ตามพล็อตในละครหรือนิยายทั่วไป เวลารัฐบาลจะสั่งให้ประชาชนทำอะไรสักอย่าง มักจะวางก้ามออกคำสั่งลงมาแบบผู้เหนือกว่าเสมอ

ราวกับล่วงรู้ว่าไป๋เยฺว่กำลังคิดอะไรอยู่ เหล่าซ่งจึงหัวเราะแล้วพูดว่า "พวกเรารู้ว่าในตัวเธอมีความลับอยู่มากมาย แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก พวกเราไม่ได้ถึงกับต้องเค้นเอาความลับของเธอออกมาให้ได้ การมอบทิวเขาวั่วเจียวให้เธอนั้น ได้แสดงถึงความปรารถนาดีของพวกเราไปแล้ว"

เหล่าซ่งหรี่ตายิ้มพลางกล่าวว่า "แน่นอนว่าในเรื่องนี้ก็มีความตั้งใจที่จะพึ่งพามายากลในมือเธอเพื่อปราบเดรัจฉานพวกนั้นอยู่ด้วย แต่ในเวลาเดียวกัน นี่ก็ถือเป็นการมอบที่อยู่ที่ปลอดภัยและการคุ้มครองรูปแบบหนึ่งให้แก่เธอเช่นกัน! เธอสังเกตไหมล่ะว่าพวกประเทศ M ที่ชอบแส่ไปทั่วทุกเรื่องนั่น ยังไม่ได้โผล่มาสร้างความเดือดร้อนให้เธอเลยสักนิด?"

ไป๋เยฺว่พยักหน้าเล็กน้อย หากเหล่าซ่งและคนพวกนั้นใช้มาตรการรุนแรงขึ้นมาจริงๆ ป่านนี้เขาคงต้องลี้ภัยไปอยู่ต่างแดน แล้วถูกบรรดาประเทศต่างๆ ตามล่าราวกับเป็นเนื้อพระถังซัมจั๋งไปแล้ว

อีกทั้งเนื่องจากข้อจำกัดของระบบ เขาจำเป็นต้องไลฟ์สดต่อไปเรื่อยๆ ถึงจะเพิ่มพูนพลังได้ หากทั้งโลกสั่งแบนห้องไลฟ์ของเขา สภาพก็คงจะดูไม่จืดเลยทีเดียว!

ไป๋เยฺว่เอ่ยขึ้น "ตอนกลางวันผมเคยลงไปค้นหาที่ใต้ดินดูแล้วครับ แต่ระบบท่อระบายน้ำใต้ดินมันสลับซับซ้อนมาก อีกทั้งโพรงที่พวกหนูขุดไว้ก็กว้างแค่ไม่กี่สิบเซนติเมตร คนอย่างเรามุดเข้าไปในรังของพวกมันไม่ได้เลย"

ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ไป๋เยฺว่ก้มมองลงไปที่พื้นแล้วพูดต่อ "ในคอนเสิร์ตคืนนี้มีหนูโผล่ออกมาเพียบ เป็นไปได้ไหมว่าข้างใต้นี้จะมีรังหนูอยู่รังหนึ่งเหมือนกัน?"