ตอนที่ 90 ปู่จะช่วยหลานเอง

เมื่อได้ยินว่าไป๋เยฺว่เคยลงไปสำรวจมาแล้ว ผู้เฒ่าซ่งก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

พอลองปะติดปะต่อข้อมูลดูก็พลันเข้าใจจุดที่ทำให้ไป๋เยฺว่ยอมลงมือด้วยตัวเองทันที

ตำรวจสองนายที่บาดเจ็บสาหัสคราวนั้นงั้นเหรอ? ถ้าจะพูดให้ถูก คงเป็นแม่หนูนั่นสินะ?

หลานสาวเอ๋ย คู่แข่งของแกนี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย!

ผู้เฒ่าซ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างแนบเนียน

"มีความเป็นไปได้สูงมาก! แต่ปกติพวกเราไม่เรียกว่ารังหนูหรอกนะ เราเรียกว่าถ้ำหนู"

"อุโมงค์ที่เธอเจอซึ่งพวกหนูขุดไว้นั้น ล้วนเป็นฝีมือของหนูตาแดงธรรมดา แต่พวกมันมีราชาหนูของตัวเอง ถ้ำหนูแต่ละแห่งจะมีราชาหนูคุมอยู่ ใต้ลานแห่งนี้ก็น่าจะมีราชาหนูอยู่ตัวหนึ่งเหมือนกัน อุโมงค์ของราชาหนูจะกว้างขวางมาก"

"ราชาหนู!"

ไป๋เยฺว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ความหมายของคุณคือ ใต้ดินนี้มีถ้ำหนูหลายแห่ง แล้วก็มีราชาหนูหลายตัวงั้นเหรอครับ?"

ผู้เฒ่าซ่งพยักหน้าเบา ๆ

สีหน้าของไป๋เยฺว่เคร่งขรึมขึ้นมาหลายส่วน

"ราชาหนูตัวละหนึ่งถ้ำ กระจัดกระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ แบบนี้ก็กำจัดยากน่ะสิครับ ไม่แน่ว่าพอฆ่าไปได้ครึ่งหนึ่ง พวกมันเกิดกลัวจนเตลิดหนีไป อาจจะทำให้ภัยพิบัติหนูในเมืองโม่วตูปะทุขึ้นก่อนกำหนดก็ได้"

"ผมไม่ได้กลัวหนูตาแดงพวกนี้หรอกนะ แต่ไม่มั่นใจว่าจะกวาดล้างพวกมันให้เกลี้ยงได้ก่อนที่ภัยพิบัติหนูจะระเบิดขึ้นมา"

ผู้เฒ่าซ่งยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "พวกเราไม่ได้กะจะให้เธอกวาดล้างหนูตาแดงพวกนั้นทั้งหมดเสียหน่อย"

ไป๋เยฺว่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย

ผู้เฒ่าซ่งพูดต่อ "หนูตาแดงมีข้อบกพร่องทางสรีระอยู่อย่างหนึ่ง ตัวที่สามารถสืบพันธุ์ได้มีแค่ราชาหนูเท่านั้น ราชาหนูล้วนเป็นตัวเมีย หนูตาแดงในแต่ละถ้ำต่างก็เป็นลูกหลานของราชาหนู และในประชากรทั้งหมดของพวกมัน จะมีจักรพรรดิหนูอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นตัวผู้เพียงหนึ่งเดียวในเผ่าพันธุ์หนูที่สามารถผสมพันธุ์ได้!"

"เพราะงั้น ภารกิจของเธอก็คือตามหาจักรพรรดิหนูตัวนี้ให้เจอ แล้วฆ่ามันซะ เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม!"

ไป๋เยฺว่มองผู้เฒ่าซ่งแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า ในใจรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เป็นอย่างที่คิด ส่วนกลางมีความเข้าใจเกี่ยวกับสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ลึกซึ้งกว่าเขามากจริง ๆ!

"จักรพรรดิหนูมีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?"

ผู้เฒ่าซ่งส่ายหน้า

"จักรพรรดิหนูของเผ่าพันธุ์หนูตาแดงแต่ละกลุ่มไม่เหมือนกัน บางตัวก็แข็งแกร่งมาก แต่บางตัวกลับอ่อนแอยิ่งกว่าหนูตาแดงธรรมดาเสียอีก ทว่าทันทีที่มันตกอยู่ในอันตราย ทั้งเผ่าพันธุ์หนูตาแดงจะแห่กันไปปกป้องมัน!"

"นี่เป็นภารกิจที่ยากลำบาก บางทีสัตว์เลี้ยงของเธออาจจะช่วยได้นะ!"

"เข้าใจแล้วครับ"

ไป๋เยฺว่พยักหน้า

"จะลงมือเมื่อไหร่ครับ?"

"หลังเที่ยงคืนวันพรุ่งนี้ เวลาที่แน่นอนแล้วแต่เธอจะกำหนดเลย พวกเราพบอุโมงค์ของราชาหนูไปแล้วหลายเส้น ถึงตอนนั้นจะส่งกองกำลังหน่วยหนึ่งนำทางเธอเข้าไป ส่วนข้างนอกจะมีทหารสองหมื่นนายคอยปิดล้อมทางออกทุกจุดไว้"

"ดังนั้น ขอเพียงเธอหาจักรพรรดิหนูตัวนั้นเจอแล้วฆ่ามันได้ ภัยพิบัติหนูครั้งนี้ก็จะไม่ยืดเยื้ออีกต่อไป!"

หลังทั้งสองปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตกลงแผนการรับมือคร่าว ๆ กันได้เรียบร้อย

"ยังมีอะไรอยากถามอีกไหม ถามมาได้เลย เรื่องไหนที่บอกได้ฉันจะบอกให้หมด"

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรอยู่หลายครั้ง ผู้เฒ่าซ่งจึงหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

ไป๋เยฺว่ถามตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม "หนูตาแดงพวกนี้มาจากไหนกันแน่ครับ?"

ผู้เฒ่าซ่งกระทืบเท้าลงบนพื้นเบา ๆ แล้วตอบว่า "ใต้ดิน"

"ใต้ดิน!"

ไป๋เยฺว่ขมวดคิ้วมุ่น

ผู้เฒ่าซ่งยิ้มอย่างมีเลศนัย "ไว้เธอเข้าไปถึงส่วนลึกของฟาร์มตัวเองเมื่อไหร่ เธอก็จะเข้าใจเอง"

ไป๋เยฺว่มองไปยังผู้เฒ่าซ่งพลางถาม "สัตว์เลี้ยงกลายพันธุ์ที่บ้านผม ก็เหมือนกับหนูตาแดงพวกนี้งั้นเหรอครับ? มาจากใต้ดินเหมือนกัน?"

"บางส่วนก็ใช่ บางส่วนก็ไม่ใช่!"

"แล้วตัวที่อยู่ส่วนลึกสุดนั่น มันคือตัวอะไรกันแน่ครับ?"

"เธอเคยเจอมันแล้วงั้นเหรอ?"

"เปล่าครับ! คราวก่อนหลังจากผมเชือดสัตว์ประหลาดขนแดงตัวใหญ่ไปตัวหนึ่ง ผมก็ได้ยินเสียงของมัน!"

ผู้เฒ่าซ่งมองไป๋เยฺว่ แววตาฉายประกายประหลาดใจขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมา "ดูท่าว่ามันเองก็เกรงกลัวเธอเหมือนกันสินะ!! ดี!!"

"มันคือตัวอะไรกันแน่ครับ?"

"ถ้าใช้คำพูดของเธอล่ะก็ มันก็คืองูที่ตัวใหญ่ขึ้นมาหน่อยตัวหนึ่งนั่นแหละ!!"

ไป๋เยฺว่ "..."

ไอ้เฒ่านี่ ไม่อยากบอกกันชัด ๆ!

ไป๋เยฺว่กับผู้เฒ่าซ่งคุยลับกันต่ออีกพักใหญ่ จนกระทั่งคอนเสิร์ตของซ่งเชียนเชียนจบลง

แค่ก!

หัวหน้าทีมหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูกระแอมขึ้นมาหนึ่งที ไป๋เยฺว่กับผู้เฒ่าซ่งจึงหยุดการสนทนาลง

"คุณปู่คะ!!!"

ซ่งเชียนเชียนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วสวมเสื้อฮู้ดตัวใหญ่ แมตช์กับกางเกงยีนส์ขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนคู่งาม

เธอทำปากยื่น ขมวดคิ้วเรียวสวยเดินเข้ามา ก่อนจะค้อนใส่ผู้เฒ่าซ่งไปหลายที "ไหนบอกว่าจะมาฟังคอนเสิร์ตของหนูไงคะ! หนูเพิ่งจะเริ่มร้องปู่ก็แวบหายไปแล้ว! ชิ!!!"

พูดจบ เธอก็หันไปมองไป๋เยฺว่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มน่ารักสดใสทันตาเห็น

"พี่เยฺว่ เขาไม่ได้รังแกพี่ใช่ไหมคะ?"

"บอกมาตรง ๆ ได้เลยนะ เดี๋ยวหนูแก้แค้นให้เอง!"

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าพลางยิ้มขำ

เหล่าซ่งหัวเราะหึๆ บนใบหน้า แต่ในใจกลับแอบบ่นว่า ยายเด็กคนนี้เข้าข้างคนนอกออกนอกหน้าเกินไปแล้ว!

ปู่กำลังช่วยรั้งพี่เยฺว่ของหลานไว้ต่างหากล่ะ! ลองถ้าปู่ไม่มาหาเขาสิ ป่านนี้หลานคงไม่ได้เจอหน้าเขาแล้ว

ซ่งเชียนเชียนหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอค้อนใส่ปู่ของตัวเองไปหลายวง

พอคิดดูอีกทีก็เห็นด้วย นิสัยชอบอยู่คนเดียวอย่างไป๋เยฺว่ แสดงเสร็จแล้วอาจจะชิ่งกลับไปจริงๆ ก็ได้

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายแบบหญิงสาวแรกแย้มของหลานสาว เหล่าซ่งก็แอบส่ายหน้าเบาๆ

ยายหลานทึ่มเอ๊ย! เดี๋ยวปู่ช่วยดันให้อีกแรงแล้วกัน!

เสี่ยวเยฺว่ ฉันจองมื้อเย็นข้างนอกไว้แล้ว กินกันแค่สองคนมันดูเงียบเหงาไปหน่อย เธอไปด้วยกันสิ

ซ่งเชียนเชียนได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอส่งสายตาชื่นชมไปให้เหล่าซ่งยกใหญ่

พี่เยฺว่ ไปด้วยกันเถอะค่ะ! ไม่งั้นเดี๋ยวผู้จัดการหวังกับคนอื่นๆ ต้องลากพวกเราไปงานเลี้ยงฉลองอะไรที่เสียงดังหนวกหูแน่ๆ เลย!

สิ้นเสียงของซ่งเชียนเชียน ผู้จัดการหวังที่เดินหน้าบานมาถึงด้านนอกพอดีก็ได้ยินคำพูดของเธอเข้า สีหน้าเขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเกาหัวหัวเราะแห้งๆ คิดจะเดินเข้าไปด้านใน แต่กลับถูกหัวหน้าหนุ่มขวางเอาไว้

เอาแบบนั้นก็ได้ครับ

ไป๋เยฺว่ลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเหล่าซ่งและซ่งเชียนเชียน

คิกๆ ผู้จัดการหวังคะ งานเลี้ยงฉลองรบกวนรับหน้าไปคนเดียวเลยน้า!