ตอนที่ 91 เถ้าแก่ร้านเกมตู้แทบกระอักเลือด

"เชียนเชียน, เยฺว่"

ผู้จัดการหวังมองไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนที่เดินจากไปแบบนั้นด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ อยากจะรั้งตัวไว้ งานเลี้ยงฉลองคืนนี้มีบุคคลสำคัญมาร่วมงานไม่น้อย ทั้งสปอนเซอร์ รวมถึงบิ๊กบอสในวงการบันเทิงอีกมากมาย ต่างก็มาร่วมแสดงความยินดี

สำหรับดาราหรือเน็ตไอดอลในวงการบันเทิง นี่คือโอกาสทองชัดๆ!

ทว่า ไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนกลับดูไม่แยแสเลยสักนิด

"หยุด!"

กัปตันหนุ่มส่งเสียงเย็นชาขวางเขาไว้ ก่อนจะโบกมือให้ทหารนอกเครื่องแบบสองนายเข้ามาคุมตัวผู้จัดการหวังออกไป ส่วนตัวเขาเองก็หันหลังสาวเท้าตามพวกเหล่าซ่งไป

"เฮ้ย? อะไรกันเนี่ย? จะทำอะไรน่ะ??"

ผู้จัดการหวังยืนงงเป็นไก่ตาแตก จากนั้นเขาก็ถูกพาตัวไปยังห้องพักอีกห้องหนึ่ง ที่ตรงนั้นมีทั้งผู้ช่วยและผู้จัดการของทีมงานคนอื่นๆ อยู่กันครบ

ต่อมา พวกเขาก็ถูกสั่งให้เซ็นสัญญาเก็บความลับเกี่ยวกับมายากล

ผู้ชมในคอนเสิร์ตต่างทยอยเดินออกจากงานอย่างเป็นระเบียบ หลายคนยังคงพูดคุยกันอย่างออกรสเหมือนอารมณ์ยังค้างอยู่ ขณะที่พวกไป๋เยฺว่แฝงตัวเดินออกจากฝูงชนไปอย่างเงียบๆ

ทั้งสี่คนไม่ได้ไปไหนไกล พวกเขาหาร้านอาหารพื้นบ้านแถวเขตบูรพานั่งลง แล้วสั่งกับข้าวมาสองสามอย่าง

สี่คนนั่งล้อมโต๊ะ คุยเรื่องสัพเพเหระเรื่อยเปื่อย ซ่งเชียนเชียนดีอกดีใจเป็นล้นพ้น มีเสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย ส่วนบนใบหน้าของเหล่าซ่งมักจะมีรอยยิ้มแปลกๆ ที่ทำให้ไป๋เยฺว่รู้สึกประหลาดพิกล

ตอนแรกคิดว่าเหล่าซ่งอาจจะมีเรื่องสำคัญอะไรจะพูด แต่เขาเดาผิดไป เพราะจนกระทั่งกินข้าวเสร็จ เหล่าซ่งก็ยังไม่ได้พูดเรื่องคอขาดบาดตายอะไรเลย

"ปู่ต้องแวะไปที่กองทัพหน่อย ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ พวกเธอไปเที่ยวเล่นกันเองเถอะ!"

สุดท้าย หลังจากเหล่าซ่งได้รับโทรศัพท์ด่วนสายหนึ่ง ก็ทิ้งท้ายไว้แค่ประโยคเดียวแล้วพากัปตันหนุ่มเดินจากไปทันที

ไป๋เยฺว่ : (⊙﹏⊙)

ตาเฒ่าซ่ง คุณชักจะดูถูกผมเกินไปหน่อยแล้วมั้ง? หรือไม่เห็นว่าหลานสาวตัวเองเป็นผู้หญิงกันแน่เนี่ย?

ซ่งเชียนเชียน : (≧ω≦)

"พี่เยฺว่ ฉันจะพาพี่ไปที่ที่หนึ่ง!"

ซ่งเชียนเชียนที่ใบหน้าเปี่ยมสุขดึงแขนไป๋เยฺว่ขึ้นรถของเขา

ไป๋เยฺว่ที่เดิมทีอยากกลับบ้านไปนอนพักผ่อนให้เต็มคราบ เมื่อมองใบหน้าน้อยๆ ที่ระรื่นไปด้วยความสุขกับดวงตาคู่สวยที่กระพริบวิบวับเปล่งประกาย ก็ได้แต่พูดอย่างจนปัญญาว่า "จะไปไหนเหรอ?"

"ฮิๆ จัตุรัสหมิงจู ร้านเกมตู้ไงล่ะ!!!"

ผู้หญิงสมัยนี้ชอบเล่นอะไรแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย??

ไป๋เยฺว่กวาดสายตามองเธอปราดหนึ่ง

ก่อนจะสตาร์ตเครื่องยนต์มุ่งหน้าตรงไปยังจัตุรัสหมิงจู

จัตุรัสหมิงจูแห่งเมืองโม่วตู เทียบชั้นได้กับไทม์สแควร์ของประเทศ M เลยทีเดียว หรือเผลอๆ ผู้คนอาจจะพลุกพล่านกว่าด้วยซ้ำ

ทว่า คืนนี้เนื่องจากมีคอนเสิร์ตจัดขึ้นที่จัตุรัสบูรพา คนจึงดูบางตากว่าวันปกติอยู่บ้าง แต่ก็ยังถือว่าไม่น้อยอยู่ดี

ส่วนร้านเกมตู้ที่ตั้งอยู่ข้างๆ นั้น คึกคักกว่ามากทีเดียว

ส่วนใหญ่เป็นเด็กและวัยรุ่น คนค่อนข้างหนาตา ทั้งเสียงเพลง เสียงเกม เสียงกรีดร้องหัวเราะร่า และเสียงสบถด่าดังระงมสลับกันไปมา

ไป๋เยฺว่มองสำรวจไปรอบๆ รู้สึกแปลกใหม่อยู่ไม่น้อย เมื่อก่อนตอนอยู่กับเถ้าแก่ไป๋ก็เคยไปเปิดหมวกแสดงมายากลตามลานกิจกรรมบันเทิงอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็ทำได้แค่มองคนอื่นเขาเล่นกัน

ทั้งสองคนสวมหน้ากากอนามัย วางตัวเป็นธรรมชาติ ไม่นานก็กลมกลืนไปกับบรรยากาศของศูนย์ความบันเทิง

"พี่เยฺว่ เร็วเข้า"

ซ่งเชียนเชียนไปแลกเหรียญเกมมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็ลากไป๋เยฺว่เดินตรงไปยังโซนเกมแข่งรถ

มีทั้งพวงมาลัย คันเกียร์ แป้นเบรกและคันเร่ง

พอเล่นไปได้ตานึง ซ่งเชียนเชียนก็เหมือนได้ย้อนวัยกลับไปเป็นเด็ก เธอส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้นดีใจ

ส่วนไป๋เยฺว่ไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าทักษะที่ตนเคยได้รับมาก่อนหน้านี้ จะได้เอามาใช้กับเกมนี้เข้าให้

"พี่เยฺว่ เก่งจังเลยอะ! ฉันนึกว่าพี่จะเล่นไม่เป็นซะอีก!"

ซ่งเชียนเชียนเล่นไปพลางเหลือบมองการบังคับของไป๋เยฺว่ไปพลาง ไม่นึกเลยว่าพอเขาจับเครื่องปุ๊บก็เล่นได้คล่องแคล่วขนาดนี้

ไป๋เยฺว่ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยว่า "เมื่อก่อนไม่เคยเล่นจริงๆ นั่นแหละ"

ซ่งเชียนเชียนตาโตด้วยความประหลาดใจ

"ชิ~"

เสียงดูแคลนของเด็กสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ดังลอยมา

"คุณลุงคนนี้เล่นธรรมดามากเลย!"

"ส่วนคุณป้าคนนี้ก็เป็นพวกเลียแข้งเลียขาชัดๆ!"

ซ่งเชียนเชียนหันขวับไปมองเด็กเปรตท่าทางเหมือนเด็กประถมสองคนข้างๆ ด้วยความตกตะลึง ทั้งโมโหทั้งขำ เกิดมาจนโตป่านนี้เพิ่งเคยโดนด่าว่าเป็นพวกเลียแข้งเลียขาเป็นครั้งแรก

อีกอย่างนะ เด็กเปรตไร้มารยาทพวกนี้! ป้าเหรอ? ฉันแก่ขนาดนั้นเลยหรือไงยะ?

ไป๋เยฺว่เองก็กลั้นขำไม่อยู่ พูดก็พูดเถอะ ทั้งคู่ก็จัดว่าเป็นหนุ่มหล่อสาวสวยระดับสมบัติของชาติ ไม่คิดเลยว่าจะมาโดนเด็กไม่กี่ขวบดูถูกเอาตรงนี้

ดวงตาคู่สวยดั่งดวงดาวของซ่งเชียนเชียนฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

"พวกหนู เก่งกันขนาดนี้ งั้นเรามาแข่งกันหน่อยไหมล่ะ? ใครแพ้ คนนั้นต้องหยอดเหรียญให้อีกฝ่ายเล่นตาต่อไป ตกลงไหม?"

เด็กสองคนลังเล เด็กที่อยู่ใกล้ซ่งเชียนเชียนที่สุดแค่นเสียงฮึแล้วถามว่า "ฮึ! แข่งก็แข่งสิ! แข่งยังไงล่ะ?"

ซ่งเชียนเชียนหรี่ตายิ้ม "ฉันกับพี่ชายคนนี้อยู่ทีมเดียวกัน พวกเธอสามคนอยู่ทีมเดียวกัน ฝั่งไหนได้ที่หนึ่ง ฝั่งนั้นก็ชนะ!"

เด็กทั้งสามก้มหน้าปรึกษากัน กระซิบกระซาบกันยกใหญ่

"พวกเราสามคน พวกเขาแค่สองคน ชนะพวกเราก็ได้กำไรเยอะกว่า แพ้ก็เสียน้อยกว่าพวกเขาตั้งเยอะ!"

"แถมพวกเขายังกากขนาดนั้น! พวกเราไม่มีทางแพ้หรอก!"

"ตกลง! ฮี่ๆ จะได้เก็บค่าขนมไว้ซื้อล่าเถียวพรุ่งนี้ด้วย!!!"

ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจได้

"พวกคุณห้ามขี้โกงนะ!"

"ผู้ใหญ่ต้องไม่หลอกเด็กสิ!"

"แน่นอนอยู่แล้ว! ใครโกหกเป็นหมาเลยเอ้า"

ซ่งเชียนเชียนหันไปถามไป๋เยฺว่

"พี่เยฺว่ มั่นใจไหมคะ?"

ไป๋เยฺว่ยิ้มแล้วพยักหน้า

ตาแรก ไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนแพ้ เด็กสามคนนี้เล่นเก่งจริง ๆ

"เล่นอีกไหม เล่นอีกไหม?"

"พี่ชายพี่สาว จริง ๆ พวกพี่ก็เก่งมากนะ เล่นอีกสักสองสามตารับรองชนะพวกเราแน่!"

เจ้าเด็กแสบทั้งสามกลัวไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนจะไม่เล่นต่อ เลยเริ่มปากหวานเยินยอกันใหญ่

ซ่งเชียนเชียนหัวเราะคิกคักอย่างร่าเริง "เอาสิ! เจ้าพวกเด็กประจบ!"

เด็กเปรตทั้งสามทำหน้าตื่นเต้นดีใจ

หยอดเหรียญ เล่นต่อ

คราวนี้ ไป๋เยฺว่คุ้นเคยกับการควบคุมของตู้เกมหมดแล้ว แถมเมื่อกี้ยังแอบจำเทคนิคจากเด็กสามคนนั้นมาได้เพียบ

พุ่งตรงเข้าโค้ง ดริฟต์แซงหน้า

ตานี้ ไป๋เยฺว่นำไปช่วงตัวหนึ่ง ชนะไปได้

"ฮ่าๆๆ!! แพ้แล้วใช่ไหมล่ะ! คราวนี้รู้หรือยังว่าพี่ชายพี่สาวเจ๋งแค่ไหน?"

ซ่งเชียนเชียนหัวเราะร่าเหมือนเด็กไม่มีผิด

"บ้าเอ๊ย! อีกนิดเดียวแท้ ๆ!!"

เด็กเปรตทั้งสามมองไป๋เยฺว่ด้วยสายตาประหลาดใจ

เจ้าหมอนี่ ทำไมจู่ ๆ ก็เก่งขึ้นมาได้เนี่ย?

"ไม่ขาดทุนหรอก! พวกเรายังเหลือกำไรหนึ่งเหรียญนะ!"

"ผมไม่ยอม!"

"เอาอีกตา!"

ตาที่สาม ไป๋เยฺว่ชนะ

"ไม่ยอมเว้ย!"

ตาที่สี่ ไป๋เยฺว่ก็ยังชนะ!

ตาที่ N...

"เชี่ย!"

"เชี่ยเอ๊ย! เขาเปิดโปรโกงแน่ ๆ!"

"เถ้าแก่! เขาใช้โปรโกง!"

เด็กเปรตทั้งสามร้องลั่นด้วยความตกตะลึง พวกเขาวิ่งไปเพิ่งจะได้ครึ่งทาง แต่ไป๋เยฺว่กลับเข้าเส้นชัยไปเรียบร้อยแล้ว

ทันใดนั้น เสียงประกาศในโซนแข่งรถก็ดังขึ้น

"ขอแสดงความยินดีกับนักแข่งหมายเลข 5 ที่ทำลายสถิติเวลาที่เร็วที่สุดของด่าน XX! นักแข่งหมายเลข 5 สามารถมารับของขวัญชิ้นเล็กได้ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้านะคะ"

"เชี่ยยย!"

"ทุบสถิติเลยเหรอ!"

"โคตรเทพ!"

เด็กเปรตทั้งสามมองไป๋เยฺว่ด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา แทบจะคุกเข่ากราบขอเป็นศิษย์ตรงนั้นเลยทีเดียว

ซ่งเชียนเชียนหัวเราะก๊ากจนเสียงหลุด

"ฮ่าๆ~ พวก...พวกเธอจะเล่นอีกไหมล่ะ?"

เด็กสามคน: Σ(￣□￣)

"พี่สาว พวกผมหมดตัวแล้ว..."

ซ่งเชียนเชียนยิ้มขำอีกรอบ

"อ่ะ! พี่ให้เหรียญพวกเธอเอาไปเล่นสนุก ๆ นิดหน่อยแล้วกัน!"

ซ่งเชียนเชียนแบ่งเหรียญเกมให้พวกเขาไปสองสามเหรียญ ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าพร้อมกับไป๋เยฺว่

ของรางวัลเป็นของขวัญมูลค่าห้าสิบหยวน

พนักงานบริการส่งยิ้มให้

"ขอเป็นเครื่องดื่มสองแก้วแล้วกันครับ"

"ได้เลยค่ะ!"

ด้านหลังเคาน์เตอร์ เถ้าแก่หัวล้านไปครึ่งหัวกำลังก้มมองบิลอยู่ พอเงยหน้าเห็นไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนก็อดตาเป็นประกายไม่ได้

ช่างเป็นหนุ่มหล่อสาวสวยที่เหมาะกันจริง ๆ!

หือ? ซี๊ด...ทำไมดูคุ้น ๆ หน้าชอบกล?

พอไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนถือเครื่องดื่มเดินจากไป เถ้าแก่ก็รีบถามพนักงานทันที "เสี่ยวเข่อ เธอคิดว่าสองคนนั้นหน้าคุ้น ๆ ไหม?"

พนักงานตอบว่า "เถ้าแก่พูดแบบนี้ หนูก็ว่าคุ้น ๆ เหมือนกันค่ะ! เหมือน...ใช่แล้ว! เหมือนพี่เยฺว่กับเชียนเชียนที่เพิ่งแสดงอยู่ตรงจัตุรัสฝั่งตะวันออกเมื่อกี้เลย!"

"ใช่จริง ๆ ด้วย!"

ดวงตาของเถ้าแก่เป็นประกายขึ้นมา แต่แล้วก็ขมวดคิ้วพลางส่ายหน้า

"เฮ้อ! ดาราดังระดับนั้นจะมาที่แบบนี้ของเราได้ยังไงกันเล่า! แถมเพิ่งจบคอนเสิร์ตมาหมาด ๆ อีก..."

"นั่นสิคะ!"

พนักงานคิดตามแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

"เวรเอ๊ย! ยังไม่หล่นอีกเหรอวะ!"

"เกือบแล้ว เกือบแล้ว!"

"น่าเจ็บใจชะมัด!"

มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากมุมหนึ่งของร้านเกม

พนักงานมองตามไปแล้วเผยรอยยิ้มออกมา

"เถ้าแก่คะ ตั้งแต่ตู้ดันเหรียญตั้งเจดีย์พันชั้นขึ้นมาช่วงนี้ ตรงนั้นก็คึกคักขึ้นตั้งเยอะเลยนะคะ!"

เถ้าแก่ปรายตามองไปยังกลุ่มคนที่มุงตู้ดันเหรียญอยู่เนืองแน่นไม่ยอมไปไหน ดวงตาฉายแววยิ้มเจ้าเล่ห์แบบพ่อค้าหน้าเลือด

อีกด้านหนึ่ง ซ่งเชียนเชียนพาไป๋เยฺว่ไปเล่นเกมยิงปืน ฮอกกี้โต๊ะ ชู้ตบาส และสารพัดเกมอื่น ๆ

ซ่งเชียนเชียนเล่นอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน เสียงหัวเราะหวานใสดังไม่ขาดสาย

ไป๋เยฺว่เองก็รู้สึกผ่อนคลายสบายใจไม่น้อย และด้วยความที่เขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไวบวกกับการตัดสินใจที่แม่นยำ ทุกเกมที่เขาเล่นจึงมักจะเรียกเสียงร้องทึ่งจากคนรอบข้างได้เสมอ

ไม่นานนัก เหรียญเกมในมือของซ่งเชียนเชียนก็ร่อยหรอจนเกลี้ยง เหลือเพียงแค่สองเหรียญสุดท้าย

"พี่เยฺว่ พวกเราไปดูตู้ดันเหรียญกันเถอะค่ะ! ไปเสี่ยงดวงกันหน่อย!"

"ได้สิ!"

รอบตู้ดันเหรียญมีคนยืนมุงอยู่ไม่น้อย แต่ละคนส่งเสียงร้องฮือฮาไม่ขาดสาย สบถคำอุทานสารพัดคำออกมาเป็นระลอก

ไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนยืนรออยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็มีที่ว่างให้เล่น

เมื่อมองผ่านกระจกเข้าไป จะเห็นเหรียญเกมปูอยู่เต็มพื้นตู้ แต่จุดที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือกองเหรียญทรงเจดีย์ที่ซ้อนสูงลิ่วจนดูง่อนแง่นพร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

"ฉันขอก่อนนะ!"

ซ่งเชียนเชียนหยอดเหรียญเกมลงไปอย่างตื่นเต้น

เสียงกริ๊งกร๊างดังขึ้นระลอกหนึ่ง เหรียญเกมที่หยอดลงไปไถลลงไปบนกองเหรียญเบา ๆ ทว่าไม่มีเหรียญร่วงลงมาเลยสักเหรียญ แม้แต่เจดีย์พันชั้นที่ดูง่อนแง่นนั้นก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ไป๋เยฺว่หรี่ตาลงเล็กน้อย ใช้ข่ายรับรู้มิติตรวจสอบดู ก็จับไต๋ได้ในทันที

เหรียญที่หยอดลงไปดูเหมือนจะมีแรงกระแทกเยอะ แต่ความจริงพอตกลงไปถึงก้นตู้กลับถูกติดชะงักไว้ครู่หนึ่ง ทำให้ดูดซับแรงขับเคลื่อนไปเกือบหมด ยิ่งไปกว่านั้น บริเวณปากช่องตกลงมาของกองเหรียญยังมีสันนูนคอยขวางกั้นไว้อีก

และที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือ เถ้าแก่หน้าเลือดคนนี้แอบทากาวไว้ใต้ฐานเหรียญของเจดีย์พันชั้นนั่น

ในเมื่อแกไร้คุณธรรม ก็อย่าหาว่าฉันไร้น้ำใจแล้วกัน!

"อ๊ะ! มือบูดชะมัดเลย!"

ซ่งเชียนเชียนถอยออกมาข้าง ๆ แล้วเอ่ยว่า

"พี่เยฺว่ ตาพี่แล้วค่ะ!"

"อืม!"

ไป๋เยฺว่หยอดเหรียญเกมลงไป เมื่อเหรียญไถลตกลงไปถึงด้านล่าง เขาก็กระตุ้นพลังมิติขั้นพื้นฐานทันที

ซ่า—

เคร้งคร้างงงง!!!!

เจดีย์พันชั้นที่ตั้งตระหง่านง่อนแง่นพังครืนลงมา เหรียญเกมนับไม่ถ้วนร่วงกราวลงสู่ช่องรับเหรียญ เสียงเหรียญตกกระทบกันดังกังวานกระชั้นถี่ไม่ขาดสาย

"ว้าว!! เทพเกินไปแล้ว!!!"

ซ่งเชียนเชียนร้องกรี๊ดพลางกระโดดตัวลอย ปรบมือรัว ๆ ไม่หยุด

ผู้เล่นรอบข้างต่างพากันกรูเข้ามามุง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"เช็ดเข้! ฝั่งนี้แตกแล้วว่ะ!"

"เจ๋งเป้ง!"

"สุดยอด! นี่มันกี่เหรียญกันวะเนี่ย!"

"เป็นพันเลยนะนั่น!"

"ถะ...เถ้าแก่!"

ที่เคาน์เตอร์ พนักงานได้ยินเสียงเอะอะก็ร้องเรียกเถ้าแก่ด้วยน้ำเสียงสั่นเทา!

ขณะที่เถ้าแก่ร้านเกมวิ่งโร่มาถึงข้างตู้ พอมองเข้าไปเห็นถาดดันเหรียญที่เคยมีเหรียญปูอยู่แน่นเอี้ยด บัดนี้เหลือเหรียญกระจัดกระจายอยู่เพียงไม่กี่เหรียญ สมองก็ส่งเสียงวิ้ง ตาลายแทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

ห้าพัน ขาดทุนไปตั้งห้าพัน!

นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน!

เมื่อเห็นสายตั๋วคะแนนพ่นพรวด ๆ ออกมาจากก้นตู้ดันเหรียญไม่หยุด หัวใจของเถ้าแก่ก็แทบแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

เขาถามออกไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"นะ...นายทำได้ยังไง?"

"ก็หยอดลงไปแบบนี้ไงครับ"

ไป๋เยฺว่ทำท่าหยอดเหรียญให้ดู

"เป็นไปได้ไง! ฉัน..."

เถ้าแก่ถูกกระตุ้นอารมณ์จนเกือบหลุดปากแฉกลโกงของตัวเองออกมา

ไป๋เยฺว่หรี่ตาลง เถ้าแก่ชะงักกึก ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดทันที

"มันจะดันออกมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง? ขนาดเหรียญที่อัดไว้ใต้ฐานยังกระเด็นออกมาหมดเลยเนี่ยนะ???"

"ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะครับ?"

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าอย่างใสซื่อ

ซ่งเชียนเชียนกอบปึกตั๋วคะแนนขึ้นมาอย่างดีอกดีใจ พลางถามว่า

"เถ้าแก่ คะแนนพวกนี้นับด้วยใช่ไหมคะ?"

สายตาของคนรอบข้างหันขวับมามองเถ้าแก่เป็นตาเดียว

(*・omega;・)✄╰ひ╯

เถ้าแก่ตกที่นั่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บปวดพยักหน้า "นับสิ!"

เถ้าแก่พาคนทั้งสองเดินไปที่เคาน์เตอร์ ขณะเดียวกันก็สั่งให้พนักงานไปปิดตู้ดันเหรียญ อ้างว่าเครื่องขัดข้องต้องระงับการใช้งานชั่วคราว

"คะแนนทั้งหมด 50,220 แต้ม มีมูลค่า 5,022 เหรียญต้าเซี่ย"

"แต่ทางเราเงินหมุนเวียนค่อนข้างตึงมือ ตอนนี้เลยไม่มีเงินสดเยอะขนาดนี้! เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันแลกเป็นเหรียญต้าเซี่ยให้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งขอเปลี่ยนเป็นเหรียญเกมแทน!"

'เหอะ ๆ เหรียญเกมที่แลกไป สุดท้ายแกก็ต้องเอามาเล่นที่นี่อยู่ดี แบบนี้ก็ไม่ถือว่าขาดทุนมากเท่าไหร่'

เถ้าแก่ทนรับความสูญเสียไม่ไหวในที่สุด จึงเริ่มเล่นเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมา

ซ่งเชียนเชียนหันไปมองไป๋เยฺว่เชิงถาม มุมปากของไป๋เยฺว่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

"ตกลงค่ะ! เอาตามนั้นก็ได้!"

ซ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ยังไงเสีย เงินห้าพันกว่าเหรียญสำหรับทั้งสองคนแล้ว จะมีหรือไม่มีก็แทบไม่ต่างกันเลยสักนิด

[กำลังปั่นต้นฉบับ]