ตอนที่ 93 ชินกับการอยู่คนเดียว

ชั่วพริบตาเดียว ลูกค้าทั้งหลายก็กรูเข้ามารุมล้อมไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนไว้แน่นขนัด

บางคนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปอย่างตื่นเต้น บางคนก็กรีดร้องตะโกนขอลายเซ็น

"เชี่ยเอ๊ย! พี่เยฺว่กับพี่เชียนเชียนตัวจริงนี่หว่า!"

"แม่เจ้าโว้ย! เมื่อกี้พวกเราเพิ่งจะเล่นเกมกับพวกเขาไปเองนะเนี่ย!!"

อีกด้านหนึ่ง พวกเด็กแสบไม่กี่คนก็ทำหน้าช็อก ตาค้าง รีบลุกพรวดวิ่งตามมา ไม่สนใจเกมสุดโปรดอีกต่อไปแล้ว!

"ถะ...ถูกจับได้แล้ว!"

"พี่เยฺว่ รีบหนีเร็ว!"

"ว้ายยย!!"

อาศัยจังหวะที่ฝูงชนยังปิดทางไม่มิด ซ่งเชียนเชียนก็คว้ามือไป๋เยฺว่แล้วพาวิ่งฝ่าออกไปพลางหัวเราะร่า

"เถ้าแก่! รถพวกเราไม่เอาแล้วนะ แต่คุณต้องเอาเงินไปบริจาคให้เด็กๆ ที่สถานสงเคราะห์ล่ะ!"

เมื่อมองดูแผ่นหลังของไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนที่กำลังถูกบรรดาลูกค้าวิ่งไล่ตามไป พนักงานเก่าแก่ของเกมเซ็นเตอร์ที่ไม่ได้บ้าดาราตามไปด้วยต่างหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก เหลือทิ้งไว้เพียงร้านเกมที่ว่างเปล่าโล่งเตียน

สุดท้ายแล้วเถ้าแก่ก็ต้องกระเป๋าฉีกจนไส้แตกอยู่ดีสินะเนี่ย???

พวกเขานึกว่าเถ้าแก่คงจะเจ็บปวดเจียนตายและหมดอาลัยตายอยากในชีวิตไปแล้ว ทว่าเถ้าแก่กลับยิ้มแป้น โบกมือลาส่งท้ายอย่างอบอุ่นเป็นมิตร

"ได้เลย! เชียนเชียน พี่เยฺว่ พวกคุณวางใจได้เลยครับ!"

พอรอบข้างเริ่มกลับมาเงียบสงบ เถ้าแก่ก็มีสีหน้าตื่นเต้นจัด หันไปพูดกับพนักงานหนุ่มคนหนึ่งว่า

"เสี่ยวเข่อ นายมีบัญชีโต่วอินใช่ไหม?"

"มีครับ! เถ้าแก่มีอะไรเหรอครับ?"

"เอาแบบนี้ คืนนี้นายอยู่โอที ดึงไฟล์กล้องวงจรปิดของพวกเราออกมา ตัดคลิปของพี่เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนทำเป็นผลงานชิ้นหนึ่ง แล้วอัปโหลดลงโต่วอินซะ ตั้งหัวข้อว่า 'ยอดนักมายากลโชว์เล่นกลในเกมเซ็นเตอร์ เล่นเอาเถ้าแก่แทบล้มละลาย' อะไรทำนองนี้"

"เดี๋ยวฉันออกเงินดันคลิปให้ขึ้นฟีดแนะนำเอง ถ้านายทำออกมาได้ดี ฉันจะเลื่อนตำแหน่งให้นายขึ้นเป็นรองผู้จัดการร้าน แถมโบนัสให้อีกก้อนหนึ่งด้วย!"

"ได้เลยครับ! ผมจะทำงานนี้ให้สำเร็จแน่นอน!"

ชายหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น คนรอบข้างพากันอิจฉาตาร้อน ทั้งยังมองเห็นแผนการตลาดอันแยบยลของเถ้าแก่จนต้องทึ่งและเลื่อมใสในใจเงียบๆ และประโยคถัดมาของเถ้าแก่ก็ยิ่งจุดประกายความคึกคักให้ทุกคน

"พวกเราทุกคนเริ่มลงมือลุยงานกันได้แล้ว ต่อไปร้านของพวกเราจะยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อยๆ แน่ ใครทำงานดี มีทั้งขึ้นเงินเดือนทั้งโบนัส ได้กันถ้วนหน้าทุกคน!"

นอกเกมเซ็นเตอร์ ไป๋เยฺว่กับซ่งเชียนเชียนขึ้นรถได้ในที่สุด ถึงได้สลัดหลุดจากเหล่าแฟนคลับผู้คลั่งไคล้

หลังจากแล่นออกจากจัตุรัสหมิงจู ไป๋เยฺว่ก็ค่อยๆ ขับรถไปตามถนน ภายในรถอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขของซ่งเชียนเชียน

"ฮ่าๆ..."

"ไม่ได้เล่นสนุกขนาดนี้มาตั้งนานแล้ว!"

"พี่เยฺว่ รู้สึกยังไงบ้างคะ?"

"อืม!"

ไป๋เยฺว่พยักหน้ารับ มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ

ยามนี้จวนจะเที่ยงคืนแล้ว ปริมาณรถราบนท้องถนนจึงเบาบางลงไปมาก

แต่ไป๋เยฺว่สังเกตเห็นว่า มีรถตำรวจวิ่งผ่านไปมาบ่อยผิดปกติ ริมถนนเองก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยเดินตรวจตราอยู่ไม่น้อย...

เมืองโม่วตูที่ผิวเผินดูเจริญรุ่งเรืองและสงบสุข แท้จริงแล้วกำลังเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมระวังภัยอย่างเงียบๆ

ไป๋เยฺว่เอ่ยขึ้น "ดึกมากแล้ว คุณพักอยู่ที่ไหน ผมจะไปส่ง"

ซ่งเชียนเชียนยิ้มเจ้าเล่ห์พลางบอก "คุณปู่กลับเข้ากรมไปแล้ว ฉันไม่มีที่ไปเลยค่ะ! ยุ่งมาตั้งนานกำลังอยากหยุดพักผ่อนสักสองสามวันพอดี ให้ฉันไปพักตากอากาศที่บ้านพี่เยฺว่สักสองวันได้ไหมคะ?"

ขณะพูด ใบหน้าเนียนใสของซ่งเชียนเชียนก็แดงระเรื่อขึ้นมา หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นทีละน้อย

ไป๋เยฺว่หันไปมองเธอด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

"ที่นั่นไม่ค่อยสะดวกน่ะ ช่วงสองวันนี้ผมมีธุระบางอย่างต้องจัดการด้วย..."

"คิกๆ ล้อเล่นน่า!"

ใบหน้าของซ่งเชียนเชียนยังคงเปื้อนยิ้มสดใส ทว่าในแววตากลับหม่นแสงลงวูบหนึ่ง

"อันที่จริงบริษัทจัดคิวคอนเสิร์ตครั้งต่อไปไว้แล้วล่ะค่ะ คิดว่าอีกสองวันก็น่าจะต้องออกเดินทางแล้ว"

"พี่ไปส่งฉันที่โรงแรมเยวี่ยฮุยเถอะค่ะ! พวกเสี่ยวฮุ่ยพักอยู่ที่นั่นกันหมด"

ไป๋เยฺว่ส่งเสียงตอบรับในลำคอแล้วพยักหน้า

"จุดหมายต่อไปพวกคุณจะไปที่ไหนกัน?"

"มณฑลสู่โจวค่ะ"

ณ โรงแรมเยวี่ยฮุย ซ่งเชียนเชียนก้าวลงจากรถ โบกมือลาไป๋เยฺว่

'พี่เยฺว่ ทำยังไงฉันถึงจะเดินเข้าไปในหัวใจของพี่ได้กันแน่นะ??'

เมื่อมองดูรถของไป๋เยฺว่ลับหายไปตรงหัวมุมถนน รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนดวงหน้าก็ค่อยๆ จางลง เธอเสยผมขึ้นเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินเข้าโรงแรมไป

ไป๋เยฺว่ขับต้าเปิ่น G900 มุ่งหน้าออกจากตัวเมืองโม่วตู แสงสีเสียงอันคึกคักค่อยๆ ถอยห่างออกไป ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัวและเงียบสงบ ยิ่งเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขาเวยอู่ ทุกสิ่งรอบตัวก็เงียบสงัดจนน่าขนลุก

คนทั่วไปอาจจะรู้สึกหวาดระแวงจนขนพองสยองเกล้า แต่ไป๋เยฺว่กลับรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจอย่างยิ่ง

สุดท้ายแล้วก็ยังชินกับการอยู่คนเดียวมากกว่าสินะ!

เขาขับขึ้นสู่ภูเขาเวยอู่ จนกระทั่งกลับมาถึงวิลล่ากูซิง

แสงไฟสว่างโร่ แต่ก็ยังคงเงียบสงบไร้สุ้มเสียงเหมือนเช่นทุกวัน

บรู๊ววว...

โฮ่งๆ!

อิ้งๆ...

พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นและพวกสัตว์ตัวอื่นๆ ก็พากันวิ่งกรูกันออกมาทันที

หลังจากจอดรถสนิท ไป๋เยฺว่กวาดสายตามองพวกมันรอบหนึ่งพลางขมวดคิ้วมุ่น

เสี่ยวฟั่นถวน โก่วตั้น เสี่ยวไป๋ เฉวี่ยนอี และตัวอื่น ๆ ล้วนมีบาดแผลเต็มตัว แถมเลือดยังหยดติ๋ง ๆ อยู่เลย

ซีกหน้าด้านซ้ายของโก่วตั้นถึงกับมีรอยแผลเป็นทางยาว เฉวี่ยนซานกับเฉวี่ยนซื่อขาเป๋ไปแล้ว ส่วนเสี่ยวฟั่นถวนกับเสี่ยวไป๋บาดเจ็บเบาที่สุด

เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะผ่านศึกใหญ่มาหมาด ๆ

สภาพดูไม่จืดเลย! เจ้าพวกนี้แอบมุดเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขามางั้นเหรอ

เขาเอ่ยถาม "พวกแกไปโดนใครรังแกมาเนี่ย"

ไป๋เยฺว่คาดเดาว่า เจ้าพวกนี้คงอยากพาเขาไปล้างแค้นแน่ ๆ

ทว่า โก่วตั้นกลับเห่าโฮ่ง ๆ สองสามทีแล้วส่ายหัวหมาไปมา

เสี่ยวฟั่นถวนร้องอิ้ง ๆ เรียกไป๋เยฺว่ พลางส่งสัญญาณให้เขาเดินตามมันไป

เดินนำไปจนถึงห้องแช่แข็ง เสี่ยวฟั่นถวนก็ให้พวกเฉวี่ยนอีช่วยกันหมุนเปิดล็อกแบบกงล้อเพื่อเปิดประตูคลัง

ไป๋เยฺว่เบิกตากว้างขึ้นทันที

ด้านในนอกจากวัวป่ากับหมูป่าแล้ว ยังมีสิ่งมีชีวิตร่างยักษ์อยู่อีกตัวหนึ่ง หมีดำตัวมหึมา!

ขนาดตัวของมัน เมื่อเทียบกับจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงตัวนั้นแล้ว มีแต่จะใหญ่กว่า ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

เจ้านี่ก็คงเป็นปศุสัตว์ระดับเจ้าถิ่นสักแห่งในทุ่งเลี้ยงสัตว์ของฉันเหมือนกันสินะ มิน่าล่ะถึงซัดพวกนี้จนหมอบกระแตกันหมด!

เมื่อมองดูอุ้งตีนหมีอันหนาเตอะที่ใหญ่กว่าตัวคนตั้งหลายรอบ ไป๋เยฺว่ก็ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก

ไป๋เยฺว่หันไปมองเสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นแล้วถาม "พวกแกล่ามันมาได้ แล้วไอ้ตัวข้างในนั่นไม่ได้ตามมาอัดพวกแกหรอกเหรอ"

"คราวก่อนฉันแค่ซัดเจ้าตัวขนแดงเล็กไปจากระยะไกล ยังรู้สึกเหมือนหมอนั่นแทบจะพุ่งมาแลกชีวิตกับฉันเลยไม่ใช่รึไง"

"อิ้ง ๆ"

╰།❛ڡ❛།╯

เสี่ยวฟั่นถวนส่ายหัวดิก จากนั้นก็ชี้ไปที่ซากหมีดำตัวยักษ์แล้วตบพุงกลมป่องของตัวเอง หิวแล้ว ช่วงนี้มันกับโก่วตั้นกินเนื้อดิบประทังชีวิตไปหลายมื้อจนกลืนไม่ลงแล้ว รู้สึกว่าอาหารที่ไป๋เยฺว่ทำอร่อยที่สุดเลย!

ไป๋เยฺว่ปรายตามองฝูงสุนัขต้อนสัตว์ของตัวเองอยู่สองสามแวบ ก่อนจะหยิบเอาน้ำยาพลังเวทออกมาเป็นตั้ง

เขาแบ่งให้เสี่ยวฟั่นถวนสองขวด โก่วตั้นสองขวด ส่วนที่เหลือได้ไปตัวละขวด

พวกเฉวี่ยนอีไปจนถึงเฉวี่ยนสือต่างพากันตาเป็นประกาย จากนั้นก็เลียนแบบโก่วตั้นด้วยการกัดขวดจนแตกละเอียดแล้วกลืนลงคอทันที

มวลพลังงานที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายทำให้รู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกำลังแข็งแกร่งขึ้น ความรู้สึกฟินตัวลอยนั้นทำให้บางตัวถึงกับล้มลงไปชักกระตุก บางตัวก็หมุนตัวเป็นวงกลมอย่างร่าเริง และบางตัวก็กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างบ้าคลั่ง

บรู๊ววว!!

โฮ่ง ๆ!

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เพียงขยับความคิด ซากหมีดำขนาดยักษ์ก็ลอยขึ้นกลางอากาศด้วยพลังว่างเปล่า ก่อนที่เขาจะเดินนำออกไปนอกบ้าน โดยมีเสี่ยวฟั่นถวนเดินเตาะแตะร้องอิ้ง ๆ ตามหลังไปอย่างมีความสุข

โฮ่ง!

โก่วตั้นใช้เท้าหน้าตบกบาลพวกเฉวี่ยนอีจนตื่นทีละตัวอย่างรังเกียจ ขายขี้หน้าหมาจริง ๆ!