ตอนที่ 94 ก็แค่ไม่กี่ร้อยล้าน ทุกคนไม่ต้องตกใจหรอก

เมื่อลากหมีดำตัวใหญ่มาถึงลานบ้าน รอบตัวไป๋เยฺว่ก็ปรากฏคมมีดน้ำแข็งหลายเล่ม ลอยขึ้นมาผ่าท้องควักเครื่องในของซากหมีดำตัวใหญ่อย่างง่ายดาย

สิ่งที่พวกเฉวี่ยนอีชอบกินที่สุดก็คือเครื่องในของเหยื่อ และสำหรับสัตว์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งอย่างหมีดำตัวใหญ่นี้ พวกมันยิ่งชอบเข้าไปใหญ่

เครื่องในที่ควักออกมา ถูกพวกมันฟาดเรียบจนเกลี้ยงเกลา

ส่วนหนังหมี หลังจากถูกถลกออกมาอย่างสมบูรณ์ โก่วตั้นก็คาบลงไปชั้นใต้ดิน เพื่อสร้างรังรักแสนหวานของมันกับเสี่ยวไป๋

เมื่อเข้าใจเจตนาของมัน ไป๋เยฺว่ก็เกิดอารมณ์ชั่ววูบ อยากจะจุดไฟเผาหนังหมีทิ้งไปให้รู้แล้วรู้รอด

ไอ้นี่นี่ หมาจริง ๆ เลยมึง!

ระหว่างที่จัดการอุ้งตีนหมีและขนหมีตามซอกหลืบบนหัวหมี ไป๋เยฺว่ก็พบว่าหมีตัวนี้กลับเหมือนโก่วตั้น มันพอจะทนทานต่อพลังเปลวไฟของเขาได้ เนื้อหมีที่สดใหม่และเปี่ยมด้วยพลังงานนั้นไม่ได้เหมือนเนื้อวัวเนื้อหมูที่ซื้อมาจากตลาด ซึ่งย่างแปบเดียวก็ไหม้เกรียม

สัตว์เลี้ยงของตัวเองนี่มันช่วยประหยัดแรงจริง ๆ!

หลังจากจัดการซากหมีดำเสร็จ ทาน้ำมันและเครื่องเทศสำหรับย่าง ไป๋เยฺว่ก็สะบัดมือใหญ่ เปลวไฟกลุ่มหนึ่งก็กลืนกินมันเข้าไปทันที

โฮ่ง!

สุนัขต้อนสัตว์อย่างพวกเฉวี่ยนอีพอมองเห็นเปลวไฟสีฟ้าครามที่ลุกไหม้อย่างเงียบเชียบ ก็พากันถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

โก่วตั้นทำมาดเท่ กางปีกปกป้องเสี่ยวไป๋ไว้ข้างกาย แสดงความองอาจของเพศผู้อย่างเต็มที่ ทว่าดวงตาที่สั่นระริกเล็กน้อยกลับหักหลังมัน เผยให้เห็นความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ

ตัวเดียวที่นิ่งเฉยได้จริง ๆ มีแค่เสี่ยวฟั่นถวน แถมมันยังตื่นเต้นจนน้ำลายไหลเยิ้มออกมาอีกต่างหาก

ไป๋เยฺว่เหลือบมองโก่วตั้นแวบหนึ่ง ดีดนิ้วเบา ๆ เปลวไฟดวงเล็ก ๆ สายหนึ่งก็พุ่งตรงไปหามัน

โฮ่ง!

ขนและหางทั่วร่างของโก่วตั้นลุกชันขึ้นทันที มันส่งเสียงเห่าลั่น สัญชาตญาณสั่งให้หลบ ทว่าพอนึกถึงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้างหลัง มันก็รวบรวมความกล้า บังคับขาทั้งสี่ข้างให้หยุดยืนอยู่ที่เดิมอย่างแข็งขืน

ไอ้หมาตัวนี้ ไม่ขี้ขลาดเหมือนเคยแล้วแฮะ!

ไป๋เยฺว่ยิ้มบาง ๆ สะบัดมือสลายเปลวไฟดวงนั้นทิ้ง ทิ้งให้โก่วตั้นเบิ่งตากลมโตยืนเอ๋อแดกอยู่ตรงนั้น

บนท้องฟ้าสูงจันทรากระจ่างแขวนเด่น สาดแสงสีเงินลงมา สายหมอกลอยละล่องท่ามกลางขุนเขา ทุกสิ่งเงียบสงบ มีเพียงวิลล่ากูซิงเท่านั้นที่มีเสียงดังเล็ดลอดออกมา

โฮ่ง ๆ!

อิ้ง ๆ!

ค่อย ๆ ผ่านไป เมื่อหมีดำเริ่มสุก กลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้งออกมาก็ทำให้พวกโก่วตั้นและเสี่ยวฟั่นถวนนั่งไม่ติด พากันล้อมวงเข้ามาทีละตัว

เสี่ยวฟั่นถวนยิ่งกว่านั้น มันร้องอู้วออกมาคำหนึ่ง ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของโก่วตั้นและเสี่ยวไป๋ มันยื่นอุ้งตีนควักเนื้อก้อนใหญ่ชิ้นหนึ่งออกมาจากกองไฟโดยตรง แล้วรีบยัดเข้าปากอย่างอดใจไม่ไหว กินจนปากมันแผล็บ

⊙O⊙

พวกโก่วตั้นกับเสี่ยวไป๋กลืนน้ำลายเอื๊อก สมองชาดิกไปหมด!

พวกเฉวี่ยนอีเหลือบมองโก่วตั้นเล็กน้อย ช่วงนี้โก่วตั้นเอาแต่คลอเคลียอยู่กับเสี่ยวไป๋ เวลาส่วนใหญ่จึงเป็นเสี่ยวฟั่นถวนที่คอยคุมพวกมัน พวกมันจึงค่อย ๆ เข้าใจแล้วว่า เสี่ยวฟั่นถวนแข็งแกร่งกว่าโก่วตั้นเสียอีก

ไป๋เยฺว่ก็มองดูเสี่ยวฟั่นถวนพลางครุ่นคิด เจ้าตัวเล็กนี่เคี้ยวเนื้อร้อน ๆ คำโตได้หน้าตาเฉย ไม่กลัวความร้อน เห็นได้ชัดว่าไม่กลัวเปลวไฟของเขาเลย และทุกครั้งที่เขาปล่อยพลังน้ำแข็งเย็นยะเยือกออกมา มันก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นเหมือนได้ของเล่นเสมอ

ดูเหมือนจะไม่กลัวน้ำแข็งเย็นยะเยือกด้วยเหมือนกัน!

ไป๋เยฺว่ทึ่งอยู่ในใจเงียบ ๆ

"กินช้า ๆ มีเยอะแยะ! ไม่มีใครแย่งแกหรอก!"

หมีดำตัวใหญ่นี้ พอนำมาแล่เสร็จแล้วก็น้ำหนักเกือบหนึ่งตัน เนื้อมีเยอะพอถมเถ!

อิ้ง ๆ

เสี่ยวฟั่นถวนกินหมดก็พยักหน้าหงึก ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ น้ำลายยังคงไหลหยดติ๋ง ๆ

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง เมื่อหมีดำสุกทั่วถึงทั้งข้างนอกข้างในแล้ว ไป๋เยฺว่ก็เก็บเปลวไฟกลับไป สะบัดคมมีดน้ำแข็งตัดอุ้งตีนหมีออกมาข้างหนึ่ง ที่เหลือโยนให้พวกเสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นทั้งหมด

อิ้ง ๆ

โฮ่ง ๆ ๆ!

โฮ่ง ๆ!

วิลล่าที่เดิมทีค่อนข้างเงียบสงบ พอมีเสียงเห่าระงมดังขึ้นเรื่อย ๆ ก็พลันคึกคักมีชีวิตชีวา

ส่วนพวกสัตว์เลี้ยงรอบป่าเขาพอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็เคยชินกับการหมอบซุ่ม ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ไป๋เยฺว่เดินขึ้นมาที่ระเบียงดาดฟ้า บนโต๊ะตัวเล็กวางอุ้งตีนหมีกับไวน์แดงไว้ เขารับลมทะเลที่พัดมาจากทิศตะวันออก มองดูตีนทิวเขาวั่วเจียวที่เลือนรางใต้แสงจันทร์ แล้วยกขาไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์

เที่ยงวันรุ่งขึ้น ไป๋เยฺว่ตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

เขาทำอาหารเที่ยงแบบเรียบง่ายด้วยกระต่ายตัวใหญ่แสนน่ารักสองสามตัวกับกวางซีกา

พอถึงเวลากินข้าว เสี่ยวฟั่นถวน โก่วตั้น เสี่ยวไป๋ รวมถึงพวกเฉวี่ยนอีก็อยู่กันครบหน้า ทุกตัวกินอิ่มหนำสำราญ

"ไป! ไปดูอาณาเขตใหม่ของพวกแกกัน"

ไป๋เยฺว่โบกมือใหญ่ ฝูงสัตว์ฝูงใหญ่ก็พุ่งทะยานเข้าสู่ทิวเขาวั่วเจียวทันที

โฮ่ง ๆ!

อู้ว!

เสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นตื่นเต้นกันยกใหญ่ พวกมันชอบที่สุดเวลาที่ไป๋เยฺว่พาบุกเข้าป่าลึกแบบนี้ ยังไงก็มีไป๋เยฺว่อยู่ด้วย เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาเขาก็รับหน้าแทน พวกมันจึงอาละวาดเล่นซนกันได้เต็มที่โดยไม่ต้องกลัวอะไร

ในขณะเดียวกัน วินาทีที่ออกเดินทาง ไป๋เยฺว่ก็เปิดห้องไลฟ์มุมมองพระเจ้า เริ่มต้นวันใหม่อันแสนขยันขันแข็งอีกครั้ง

จำนวนคนดูในห้องไลฟ์ ห้าล้านคน... สิบล้านคน... สิบห้าล้านคน...

╰(*°▽°*)╯ เชี่ยเอ๊ย! พี่เยฺว่เปิดไลฟ์เฉยเลยเหรอเนี่ย?

ฮ่าๆ~ กำลังพักเที่ยงที่ทำงานพอดี พี่เยฺว่ก็ไลฟ์เลย จังหวะเป๊ะเว่อร์

แงงง~ เสียดายชะมัดที่เมื่อคืนไม่ได้ไปดูมายากลของพี่เยฺว่ที่เมืองโม่วตู!!!

ฮิฮิ ฉันได้ดูด้วยแหละ! การได้ดูพี่เยฺว่แสดงมายากลแบบสดๆ ตรงหน้านี่ จึ้งมาก โคตรมันเลยบอกตรงๆ!

คอนเสิร์ตที่ร้อนแรงที่สุดในรอบไม่กี่ปีมานี้แบบไม่มีใครเทียบได้! ได้ยินว่าแค่คนที่สลบคาหน้างานก็มีเป็นพันคนแล้ว

┭┮﹏┭┮ ฮือๆ ฉันคือหนึ่งในนั้นแหละ แค่ได้สบตากับพี่เยฺว่แวบเดียวเอง แงๆๆๆ

ε(┬┬﹏┬┬)3 พี่สาวร่วมชะตากรรม เธอไม่ได้ตัวคนเดียวหรอกนะ

[วัยรุ่นสร้างตัว ส่ง คาร์นิวัล x5]：พี่เยฺว่ การแสดงมายากลสดรอบหน้าจะเริ่มเมื่อไหร่ครับ?

[ความอ่อนโยนคัพ 36D ส่ง คาร์นิวัล x10]：พี่เยฺว่ขา คราวหน้าเลือกหนูได้ไหมคะ? ไม่ว่าจะให้ทำอะไรหนูก็พร้อมให้ความร่วมมือเต็มที่เลยค่ะ! (*••*)

[พี่สาวดุนะจ๊ะ! ส่ง เทวทูตพิทักษ์ x5]：น้องเยฺว่ สวัสดีตอนเที่ยงจ้า! (ﾟ∀ﾟ)ﾉ♡♡♡♡

เชี่ยยย! เศรษฐินีตัวแม่มาแล้ว!!!

O(≧o≦)O

เหล่าแฟนคลับคนดูทั่วไปเห็น 'พี่สาวดุนะจ๊ะ!' ปรากฏตัวขึ้น ต่างก็พากันส่งเสียงฮือฮา

ไป๋เยฺว่เห็นว่าเจิ้งซินไม่ได้เปิดเผยความลับเล็กๆ ระหว่างพวกเขาสองคน ก็แอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แล้วเขาก็ตอบกลับไปว่า "ตอนนี้ยังไม่มีแผนจะจัดงานแสดงมายากลสดต่อในเร็วๆ นี้นะครับ"

แม้ว่าการจัดคอนเสิร์ตหนึ่งรอบจะทำเงินได้อย่างมหาศาลจนกระเป๋าตุง แต่ของอย่างมายากลนั้น พอคนดูไปรอบหนึ่งความแปลกใหม่ก็ลดฮวบลงไปมาก การจัดแสดงสดติดต่อกันใช่ว่าจะได้ผลตอบรับดีกว่าการเปิดไลฟ์สดเสมอไป

"เมื่อคืนการแสดงมายากลเพิ่งจบไป วันนี้ไลฟ์สดก็ขอเปลี่ยนบรรยากาศหน่อยแล้วกัน ผมจะพาทุกคนไปส่องฟาร์มเลี้ยงสัตว์ของผมแบบเจาะลึก ให้ทุกคนได้ผ่อนคลายอารมณ์กันครับ"

ไป๋เยฺว่แพนกล้องไปยังพวกเสี่ยวฟั่นถวนที่กำลังขี่อยู่บนหลังของเฉวี่ยนอี ตอนนี้พวกมันกำลังวิ่งลัดเลาะผ่านผืนป่าอย่างรวดเร็ว แต่ละตัวต่างเห่าโฮ่งๆ ด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เชี่ยยย!!! จำได้ว่าพวกเฉวี่ยนอีเป็นหมาป่าไม่ใช่เหรอวะ! ไม่ได้เจอกันพักเดียว ทำไมนิสัยออกไปทางหมาบ้านหมดแล้วล่ะเนี่ย? (￣△￣ )

(★＞U＜★) 55555 นายดูโก่วตั้นก็เข้าใจแล้ว! จ่าฝูงหมาป่าของพวกมัน ไม่สิ จ่าฝูงหมาบ้านของพวกมันยังนิสัยหมาซะขนาดนั้น แล้วพวกเฉวี่ยนอีจะเหลืออะไรล่ะ?

٩(◕‿◕｡)۶ เสี่ยวฟั่นถวนเท่ชะมัดเลยอะ! เอ๊ะ! ทำไมรู้สึกเหมือนพวกเฉวี่ยนอีจะยอมฟังคำสั่งของเสี่ยวฟั่นถวนกันหมดเลยล่ะเนี่ย??

ฟาร์มของพี่เยฺว่เนี่ย ถ้าได้เข้าไปเที่ยวเล่นสักรอบคงจะฟินแบบสุดๆ ไปเลยเว้ย!

พอเหอะพวก! ฟาร์มของพี่เยฺว่มันน่าตื่นเต้นก็จริง แต่ข้างในไม่รู้มีสัตว์ร้ายอะไรซ่อนอยู่บ้าง ประมาทนิดเดียวชีวิตอาจจะไปทิ้งไว้ที่นั่นเลยก็ได้นะ!

(⊙o⊙) เอ่อ...

"ที่นี่เป็นฟาร์มส่วนบุคคล ไม่เปิดให้คนนอกเข้านะครับ ขออภัยทุกคนด้วย"

ไป๋เยฺว่เตือนขึ้นมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็สั่งให้โก่วตั้นเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าลึกต่อไป

ตลอดทางที่ปีนเขาข้ามลำน้ำ แมกไม้ร่มรื่น ดอกไม้ใบหญ้าสดใส สัตว์เลี้ยงนานาชนิดกำลังเพลิดเพลินกับความสงบยามบ่ายอย่างสบายอารมณ์ ทว่า ไม่ว่าก๊วนของไป๋เยฺว่จะผ่านไปที่ใด สัตว์ทั้งหลายไม่ว่าจะเลื้อยคลานบนดิน บินอยู่บนฟ้า หรือมุดอยู่ในโพรง ต่างก็พากันแตกตื่นเผ่นหนีกันกระเจิงตั้งแต่ยังไม่ทันเห็นตัว

ป่าเขาที่แต่เดิมก็ครึกครื้นอยู่แล้ว ยิ่งทวีความคึกคักวุ่นวายขึ้นไปอีก

ระหว่างทาง ดอกไม้ใบหญ้าแปลกตานานาพันธุ์และต้นไม้ล้ำค่ามีให้เห็นจนชินตา สัตว์หายากเองก็โผล่มาให้เห็นไม่น้อยเช่นกัน

ทำเอาบรรดาคนดูมองตามจนตาลายไปหมด

ส่วนพวกพ่อค้าแม่ขายที่คอยติดตามไป๋เยฺว่อยู่ ต่างก็เบิกตากว้างจนแทบค้าง น้ำลายสอหยดติ๋งๆ

[เซียนค้าไม้ ส่ง คาร์นิวัล x5]：เชี่ยเอ๊ย! ตะ...ตะ...ตะ...ต้นไม้สูงเสียดฟ้านั่น พี่เยฺว่ ทิศแปดนาฬิกา ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น ใช่ไม้จินซือหนานมู่หรือเปล่าครับ?!

คนดูทั้งหลาย：ʕ⊙ᴥ⊙ʔ เชี่ยยยย!

(#`O′) แม่มเอ๊ย! ต้นไม้จินซือหนานมู่อายุพันปีที่มณฑลหวินโจวนั่นตีราคาไว้ตั้งพันล้าน กิ่งไม้ร่วงกิ่งเดียวยังขายได้ตั้งหลายแสน แต่ต้นของพี่เยฺว่ต้นนี้ใหญ่กว่าต้นนั้นตั้งเท่าตัวเลยนะเว้ย!

"พี่เยฺว่ ขาดสาวใช้ไหมคะ ซักผ้า อาบน้ำ ก่อไฟ คลอดลูก ทำเป็นหมดเลยนะ!! o(≧o≦)o"

"พี่เยฺว่ ช่างเถอะ! หนูมันไม่คู่ควรเอง!! ( ﹏ *)"

ไป๋เยฺว่มองต้นไม้นั้นเพียงแวบเดียวแล้วส่ายหน้า "ถึงไม้จินซือหนานมู่จะหายาก แต่ก็ไม่ได้มีค่าเว่อร์วังถึงหลายพันล้านขนาดนั้นหรอกครับ นั่นมันปั่นราคากันทั้งนั้น ต้นนี้เนื้อไม้แน่น ทั้งหนาทั้งสูง ถ้าว่ากันตามเนื้อผ้าจริง ๆ อย่างมากที่สุดก็แค่ไม่กี่ร้อยล้าน ทุกคนไม่ต้องตกใจไปหรอกครับ"

"โก่วตั้น ไปกันเถอะ!"

บรรดาแฟนคลับคนดูต่างพากันอึ้ง : (⊙ˍ⊙)?? เอ๊ะ ฟังดูเหมือนจะไม่แพงจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย?

เหล่าพ่อค้าไม้ : ดับเบิลยู(￣_￣)ดับเบิลยู!! นายไม่เอาก็ยกให้พวกเราสิโว้ย!!!

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ สารพัดสมบัติล้ำค่าในสายตาของคนเมืองก็ทยอยโผล่มาไม่ขาดสาย

ไม้กฤษณานับเป็นตัน ๆ โสมคนอายุห้าร้อยปี

อย่าว่าแต่แฟนคลับคนดูในห้องไลฟ์เลย แม้แต่พวกผู้เชี่ยวชาญด้านของโบราณและของหายากหลากแขนงต่างก็ต้องเบิกตากว้าง ไม่อาจสงบใจได้อีกต่อไป พากันส่งข้อความส่วนตัวหาไป๋เยฺว่รัว ๆ

"ขายไหมครับ"

"ขายไหม เท่าไหร่ว่ามาเลย"

ขณะเดียวกัน ณ ดินแดนทางตะวันออกเฉียงเหนืออันห่างไกลของประเทศต้าเซี่ย แก๊งลักลอบล่าสัตว์กลุ่มหนึ่งที่มีผู้นำเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาแบบชาวตะวันตกหลายคน กำลังจ้องมองไลฟ์สดของไป๋เยฺว่ตาค้าง ราวกับพวกเฒ่าหัวงูที่อดอยากปากแห้งมาหลายคืนได้เห็นสาวสวยร่างเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า

"โอ้มายก็อด! นั่นมันไก่ฟ้าสีทองนี่! ตัวใหญ่กว่าห่านซะอีก! ของอร่อยสุดโปรดของพวกมหาเศรษฐีต้าเซี่ยเลยนะ เริ่มต้นที่หนึ่งล้านเหรียญต้าเซี่ยเป็นอย่างต่ำ!!"

"เวลส์!!!! รีบดูนกบนต้นไม้นั่นเร็ว! เหยี่ยว เชี่ยเอ๊ย ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ! ปีกกว้างถึงสองเมตรได้มั้งเนี่ย?? สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของราชวงศ์ดูไบเลยนะ ตัวนี้ขายสักสิบล้านดอลลาร์สหรัฐได้สบาย ๆ เลย!"

"วิกกินส์! นายดูสิ ยังมีอีก ยังมีอีก! ม้าป่าตัวนั้นน่ะ!! ดูขนที่เรียบเนียนนั่นสิ รูปร่างกำยำแข็งแรงกว่าพวกพ่อพันธุ์ชั้นดีพวกนั้นตั้งเยอะ! นี่ก็ขายได้ราคามหาศาลเหมือนกัน!!"

อึก!

ชายชาวตะวันตกทั้งสามคนกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขามองหน้ากันไปมา ริมฝีปากผุดรอยยิ้มละโมบออกมา