ตอนที่ 95 ภูเขาไฟอันเงียบสงัด

"แต่ระดับความอันตรายของฟาร์มปศุสัตว์เขานี่ค่อนข้างสูงเลยนะ!"

กล้องในห้องไลฟ์แพนเปลี่ยนมุม เวลส์ผมสั้นมองดูเสี่ยวฟั่นถวนที่กำลังไล่ล่าอสรพิษยักษ์ยาวห้าถึงหกเมตรพลางลูบคางครุ่นคิด

วิกกินส์ร่างกำยำหรี่ตาลงแล้วเอ่ย "อันตรายแน่นอนอยู่แล้ว! แต่ประเทศต้าเซี่ยมีคำโบราณว่าไว้ ลาภยศแสวงได้ในภัยอันตราย! รอบนี้ถ้าเล่นงานใหญ่สำเร็จ พวกเราคงเสวยสุขไปได้ตั้งหลายปี!"

จากนั้นเขาก็หันไปมองชายวัยกลางคนที่มีรอยสักเต็มตัวแล้วพูดว่า "หัวหน้าครับ ไม่ต้องพูดถึงพวกสัตว์กลายพันธุ์ที่ดุร้ายผิดปกติพวกนั้นหรอก แม้แต่เจ้าของผืนป่าอย่างไอ้นักมายากลนั่นก็ดูมีฝีมือไม่เบา พวกเราต้องเตรียมอาวุธให้พร้อมกว่านี้ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน..."

วิกกินส์ยกมือขึ้นปาดผ่านลำคอเบาๆ

หัวหน้าพยักหน้า สายตาขยับวูบหนึ่งก่อนเอ่ย "วิกกินส์ ไม่กี่วันนี้แกคอยพาพวกคนต้าเซี่ยตามหาเสือสองตัวนั้นต่อไป ส่วนเวลส์ แกไปทางเหนือของประเทศพม่าขนอาวุธกลับมาอีกชุด เอาอาร์พีจีมาด้วย"

"รับทราบครับ! หัวหน้า!!"

ทิวเขาวั่วเจียว

กลุ่มของไป๋เยฺว่เดินหน้าลึกเข้าไปเรื่อยๆ ราวกับกองโจรภูเขา ทำเอาพวกสัตว์เลี้ยงดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า ต่างพากันส่งเสียงร้องกู่ก้องพลางวิ่งเตลิดไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุด พวกเขาก็เดินตรวจตราอาณาเขตของหมีดำใหญ่จนทั่ว เมื่อเทียบกับอาณาเขตของสัตว์ประหลาดขนแดงก่อนหน้านี้ ที่นี่มีพืชและสัตว์ชุกชุมกว่ามาก แถมขนาดตัวก็ใหญ่กว่ากันอย่างเห็นได้ชัด

ไป๋เยฺว่เงยหน้ามองดวงอาทิตย์ผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ รู้สึกว่าเวลายังเหลือเฟือ จึงพาโก่วตั้น เสี่ยวฟั่นถวน และพวกที่เหลือมุ่งหน้าลึกเข้าไปต่อ

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่อาจทราบได้ กลุ่มของไป๋เยฺว่ก็ปีนขึ้นมาถึงยอดเขาสูงลูกหนึ่ง

ตอนนี้ ด้านหน้าของพวกเขาคือหน้าผาสูงชัน ตัวภูเขาตัดตรงดิ่งลงไปราวกับถูกกระบี่ฟันขาด สะท้อนภาพหน้าผาตั้งฉากอันน่าหวาดเสียว

สายลมพัดโชยเย็นสบาย เสียงนกและแมลงขับขานรื่นเริง

พอมองทอดสายตาออกไปเบื้องหน้า จะเห็นป่าเขียวชอุ่มหนาทึบ ให้ความรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสู่ที่สูงเพื่อมองลงมาเห็นขุนเขาทั้งมวลกลายเป็นเพียงเนินเล็กๆ

"ว้าว!! วิวทิวทัศน์แบบนี้ คงเป็นแดนสุขาวดีที่เหล่านักกวีสมัยโบราณใฝ่หาเลยใช่ไหมเนี่ย??"

"(～￣▽￣)～ฮ่าๆ! ถ้าฟาร์มของพี่เยฺว่ถูกพวกเซียนกวีกับปราชญ์กวีในอดีตมาเจอเข้า วัยเด็กของพวกเราคงต้องท่องจำบทกวีเพิ่มอีกหลายสิบบทแหง!"

"ดูๆ ฟังๆ แล้วเหมือนจะอึกทึกวุ่นวาย แต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยแบบนี้ กลับทำให้จิตใจรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายดีชะมัด!"

"พี่เยฺว่ขา มีแผนจะพัฒนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวไหมคะเนี่ย? ด้วยชื่อเสียงของพี่เยฺว่บวกกับทิวทัศน์อันงดงามขนาดนี้ ต้องสร้างเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เทียบชั้นกับหมู่เกาะฮาโลฮาได้สบายแน่ๆ!! ଘ(੭ˊ꒳ˋ)੭✧"

"อ้าว? พี่เยฺว่เหม่อมองอะไรตาค้างอยู่น่ะ?"

สายลมอ่อนพัดเส้นผมหน้าผากของไป๋เยฺว่ให้ปลิวไสว เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาไม่แพ้พวกคนหล่อในหมู่นักอ่านอย่างเต็มตา ทำเอาสาวๆ ในห้องไลฟ์ตาเป็นประกายจนแทบหยุดหายใจ

ทว่าดวงตาลุ่มลึกใต้คิ้วกระบี่ของเขากลับกำลังจดจ้องไปยังภูเขาลูกใหญ่ที่เงียบสงัดเบื้องหน้า นั่นคือภูเขาไฟขนาดยักษ์ ยอดเขาแห้งแล้งโล้นเตียน แต่ช่วงกลางเขากลับเขียวชอุ่มชุ่มชื้น

สิ่งที่แปลกประหลาดก็คือ บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยเสียงร้องของสัตว์เลี้ยงสารพัดชนิด แต่ตรงนั้นกลับเงียบสงบราวกับยามค่ำคืน เงียบสงัดไร้สรรพเสียงใดๆ

"โฮ่ง... หงิงๆ..."

โก่วตั้นเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งอันตรายอย่างเลือนราง มันไม่อาจละสายตาไปจากภูเขาไฟลูกใหญ่นั้นได้เลย

"กิ๊ซๆ..."

เสี่ยวฟั่นถวนตบหัวเฉวี่ยนอีเบาๆ พลางขยับเข้ามาใกล้ไป๋เยฺว่ มันยกอุ้งเท้าขึ้นทำท่าทำทางพลางส่งเสียงออดอ้อนงึมงำ

มุมกล้องเลื่อนตาม ลากมุมมองตรงไปยังภูเขาไฟลูกนั้น

ทว่า ผู้ชมที่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับไม่รู้สึกถึงความเงียบสงัดชวนขนลุกบริเวณภูเขาไฟแม้แต่น้อย

พวกเขาต่างพากันส่งเสียงร้องฮือฮาให้กับความมหึมาของภูเขาไฟลูกนั้นแทน

"ว้าว! นั่นมันภูเขาไฟยักษ์เลยเหรอเนี่ย? รู้สึกว่าใหญ่กว่าภูเขาไฟฟูจิของประเทศเกาะเสียอีก! แต่ดูเหมือนจะไม่สูงเท่า!"

"ดูท่าจะเป็นภูเขาไฟที่ดับแล้วด้วย ปากปล่องภูเขาไฟใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ข้างในน่าจะมีทะเลสาบอยู่นะ"

"เชี่ยเอ๊ย! ถ้ามีทะเลสาบจริง มันจะไม่สวยหยดย้อยไปเลยเหรอวะ??"

"ฮิๆ! ดูท่าทางตื่นเต้นของโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนสิ ข้างในต้องมีของดีอะไรซ่อนอยู่ชัวร์!!"

"พี่เยฺว่ พาเดินไปดูหน่อยได้ไหมคะ?"

"นั่นสิ! ไอ้พวกคนแคระประเทศเกาะคุยโม้เรื่องภูเขาไฟฟูจิอยู่ได้ทุกวัน เอามาเทียบกับภูเขาไฟลูกนี้แล้ว กระจอกไปเลย!!"

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าแล้วยิ้มบางๆ พลางเอ่ย "ก็แค่ภูเขาไฟธรรมดาลูกหนึ่งครับ ไม่มีอะไรน่าดูหรอก ข้างในก็คงมีแค่ต้นไม้ใบหญ้ากับสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยแค่นั้นเอง"

เขาตบหัวโก่วตั้นเบาๆ แล้วบอกว่า "ไปเถอะ! ไปดูที่อื่นกัน!"

"โฮ่งๆ!!"

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่ดูสุขุมนิ่งเฉยเช่นนั้น แววตาหวาดระแวงระมัดระวังของโก่วตั้นก็สลายไป มันหันหัววิ่งเตลิดลงไปยังป่าใต้ภูเขาอย่างร่าเริง!

เสี่ยวฟั่นถวน เสี่ยวไป๋ และตัวอื่นๆ ต่างพากันวิ่งกวดตามหลังไปติดๆ บรรดาสัตว์ป่าในทิวเขาวั่วเจียวที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่ทันไร จึงต้องเริ่มเล่นเกมวิ่งหนีเอาชีวิตรอดสุดหรรษากันอีกระลอก

"แก๊งโจรป่ากลับมาอีกแล้ว สัตว์น้อยทั้งหลายรีบเผ่นเร็ว!! (/≧▽≦)/"

"ถ้าส่งพวกพี่เยฺว่ไปยุคไดโนเสาร์ ไดโนเสาร์คงสูญพันธุ์เร็วขึ้นหลายปีแน่ๆ??"

"กูมีคำถาม การล่าสัตว์มันง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะ? แล้วทำไมพวกท่านเด็ดถึงต้องอดข้าวเก้ามื้อในสามวันด้วยล่ะเนี่ย??"

"พี่ชาย มึงลองไปล่าเองดูไหมล่ะ?? |･ω･｀)"

ตะวันคล้อยต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้าทิศตะวันตกอย่างช้าๆ ไป๋เยฺว่พาพวกโก่วตั้นตระเวนไปทั่วทิวเขาวั่วเจียวเกินครึ่ง จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดลง ไป๋เยฺว่ถึงได้ปิดไลฟ์สด แล้วพาพวกโก่วตั้นกลับไปยังวิลล่ากูซิง

ระหว่างทางก็จัดการล่ากระทิงป่าตัวเขื่องหนักนับพันชั่งมาสองสามตัวเพื่อเป็นมื้อเย็น พอดีเดินผ่านโสมคนอายุ 500 ปีต้นนั้นเข้า ก็เลยลงมือขุดติดมือมาด้วย แถมยังมีไม้กฤษณาท่อนยักษ์ท่อนนั้นที่ขวางทางอยู่ เขาก็ให้พวกเฉวี่ยนอีแบกกลับบ้านมาเช่นกัน

ตกค่ำ หลังจากย่างกระทิงป่าพวกนั้นกินประทังความหิวจนอิ่มหนำ ไป๋เยฺว่ก็อาบน้ำชำระร่างกาย รอจนถึงเวลาราวๆ สี่ทุ่ม จึงเตรียมตัวจะเข้าเมือง

"คืนนี้ฉันจะไปเมืองโม่วตูสักรอบ ไปเล่นเกมแมวจับหนูหน่อย เสี่ยวฟั่นถวน ไปด้วยไหม?"

"อิ๊งๆ!!"

เสี่ยวฟั่นถวนที่นอนพิงตัวเฉวี่ยนอีอยู่อย่างสบายอารมณ์พอได้ยินเข้า ก็ลุกพรวดขึ้นมาทันทีแล้วคลานต้วมเตี้ยมกลมดิกมาอยู่ข้างกายไป๋เยฺว่

"แล้วพวกนายล่ะ?"

ไป๋เยฺว่มองไปยังพวกโก่วตั้นกับเสี่ยวไป๋

"โฮ่งๆ!"

โก่วตั้นส่ายหางอย่างตื่นเต้น เสี่ยวไป๋กับพวกเฉวี่ยนอีก็มองไป๋เยฺว่ด้วยสายตาคาดหวังเช่นกัน

ทันใดนั้นไป๋เยฺว่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยกมือตบหน้าผากตัวเองเบาๆ

"เอ่อ... พื้นที่ในรถบ้านมันไม่พอน่ะสิ พวกนายไปแค่ครึ่งเดียวก็พอ อีกครึ่งหนึ่งอยู่เฝ้าบ้านนะ"

"โฮ่งๆ!"

โก่วตั้นเดินออกมาข้างหน้า แล้วเอาตัวดันเสี่ยวไป๋

"กรร!"

เสี่ยวไป๋แสดงท่าทางไม่พอใจ ยกอุ้งเท้าขึ้นตบโก่วตั้นไปทีหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมถอยร่นไปอยู่ข้างหลังแต่โดยดี

โก่วตั้นเลือกเฉวี่ยนอีกับเฉวี่ยนซื่อ จากนั้นก็มองไป๋เยฺว่อย่างคาดหวัง ตอนนี้เจ้าตัวนี้ตัวใหญ่โตถึงขนาดที่ไม่ต้องเงยหน้าก็มองสบตากับไป๋เยฺว่ได้ตรงๆ แล้ว

"ไปกันเถอะ!"

ไป๋เยฺว่โบกมือหนึ่งครั้งแล้วเดินออกจากวิลล่า เขาสตาร์ตเครื่องรถบ้าน พกพาเสี่ยวฟั่นถวนและพวกโก่วตั้นออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองโม่วตูไปด้วยกัน