ตอนที่ 96 น้ำร้อนบ้านนายมันครอบจักรวาลรึไง

รถบ้านแล่นฝ่าความมืดมิดของยามค่ำคืนไปด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ ท่าทางโอ่อ่าผ่าเผย ทว่ากลับไม่มีสัตว์ป่าหน้าไหนที่เบื่อชีวิตวิ่งทะเล่อทะล่าออกมาเป็นมื้อดึกเลยสักตัว ในอดีต การเปิดไฟสว่างโร่แถบนี้ในยามค่ำคืนถือเป็นเรื่องต้องห้าม แต่บัดนี้ แสงไฟจากวิลล่ากูซิงกลับกลายเป็นเรื่องต้องห้ามของสัตว์ป่าพวกนี้ไปเสียแล้ว

ภายในรถ โก่วตั้นกับหมาใหญ่อีกสี่ตัวเบียดเสียดกันอยู่ในห้องนั่งเล่น คงมีแต่รถบ้านออฟโรดรุ่น UNICAT-TC59 ที่ได้ชื่อว่าเป็นป้อมปราการเคลื่อนที่คันนี้เท่านั้นที่พอยัดพวกมันลงไปได้ หากเปลี่ยนเป็นรถบ้านคันอื่น คงต้องทิ้งสองสามตัวให้วิ่งดมฝุ่นอยู่ท้ายรถเป็นแน่

ส่วนเสี่ยวฟั่นถวนนั้นนั่งเรียบร้อยอยู่ข้างกายไป๋เยฺว่ คอยชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นระยะ

ไป๋เยฺว่ขับรถด้วยมือเดียว เมื่อจิตใจสงบลง เขาก็เปิดดูผลลัพธ์จากการไลฟ์สดของตัวเองในวันนี้

ค่าชื่อเสียง: 79 ล้าน

อุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยไลฟ์สดตลอดช่วงบ่าย แต่กลับได้ค่าชื่อเสียงมาแค่ 6 ล้าน สาเหตุหลักเป็นเพราะระหว่างไลฟ์แทบไม่ได้แสดงมายากลเลย อีกทั้งการแสดงมายากลเมื่อคืนก่อนก็น่าตื่นตะลึงเกินไป จนทำให้บรรดาผู้ชมและแฟนคลับรู้สึกว่าไลฟ์วันนี้ค่อนข้างราบเรียบ ผลตอบรับจึงซบเซาอย่างที่เห็น หากเอาไปใช้ในโซนสุ่มรางวัลขั้นสูง ก็สุ่มได้แค่ 6 ครั้งเท่านั้น

รายได้จากของขวัญ: 2 ล้าน

น้อยกว่าเมื่อก่อนมากทีเดียว อาจเป็นเพราะแฟนคลับสายเปย์กระเป๋าหนักเหล่านั้นเริ่มตระหนักได้แล้วว่า ทรัพย์สินอันน้อยนิดของพวกเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าไป๋เยฺว่ ไม่ใช่เศรษฐีหน้าใหม่อะไรเลย แต่เป็นได้แค่พวกบ้านนอกคอกนาเท่านั้น

สมบัติที่ไป๋เยฺว่หยิบออกมาจากฟาร์มสัตว์แบบไม่ใส่ใจ อย่างเช่นไม้จินซือหนานมู่อะไรพวกนั้น ยังมีมูลค่ามากกว่าทรัพย์สินของพวกเขารวมกันเสียอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ไป๋เยฺว่ก็หมดความสนใจในเรื่องเงินทองไปแล้ว บัญชีโต่วอินของเขามีเงินฝากเกือบพันล้าน ไม้กฤษณาเกรดพรีเมียมหนักเป็นตันที่ขนติดมือกลับมาวันนี้ ซึ่งขายได้กิโลกรัมละหนึ่งแสนดอลลาร์ เขายังโยนทิ้งไว้ตรงมุมลานบ้านอย่างไม่แยแส

โสมคนอายุ 500 ปีต้นนั้น ที่ประเมินราคาขั้นต่ำไว้ถึง 50 ล้าน เขาก็เอาไปวางเกะกะไว้ในห้องนั่งเล่นเป็นแค่ของประดับ

ส่วนมูลค่าของฟาร์มสัตว์ทั้งแห่งนั้น มีค่ามากกว่าเหมืองทองคำหรือเหมืองเพชรที่ใหญ่ที่สุดในโลกเสียอีก

เมื่อเข้าสู่เมืองโม่วตู ไป๋เยฺว่ก็สังเกตเห็นว่าฝูงชนและรถราบนท้องถนนคืนนี้บางตาลงไปถนัดใจ ทุกครั้งที่ผ่านสี่แยกจะมองเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจและรถตำรวจจอดประจำการอยู่ตลอด

พอเปิดดูข่าวถึงได้รู้ว่า รัฐบาลเมืองโม่วตูได้ประกาศเคอร์ฟิว ห้ามออกจากเคหสถานตั้งแต่เที่ยงคืนเป็นต้นไป ส่วนร้านค้าและสถานบันเทิงทุกแห่งต้องปิดบริการก่อนห้าทุ่มครึ่ง

คำอธิบายอย่างเป็นทางการที่หน่วยงานรัฐแจ้งไว้คือ มีการซ้อมรบทางทหาร!

บรรดาประชาชนย่อมตื่นตระหนกตกใจกันยกใหญ่ เสียงวิพากษ์วิจารณ์สารพัดดังกระหึ่มไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต

ทว่าการประกาศเคอร์ฟิวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนนี้ กลับไม่ได้ก่อให้เกิดความไม่สงบในหมู่ประชาชน ตรงกันข้าม เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ยากลำบาก ทุกคนกลับแสดงพลังความสามัคคีอันเหนียวแน่นออกมา

ไป๋เยฺว่อมยิ้มน้อย ๆ

เวลานัดหมายกับผู้เฒ่าซ่งคือตีหนึ่ง ตอนนี้ยังไม่ถึงเที่ยงคืน ไป๋เยฺว่จึงแวะมาที่โรงพยาบาลประชาชนเมืองโม่วตูก่อน เขาเดินตรงไปยังหน้าห้องพักผู้ป่วยของเหลียงอินและจางอวี่เพียงลำพัง

แผนกผู้ป่วยใน ห้อง C109 ห้องพักคู่

หลังจากดื่มน้ำยาพลังเวทของไป๋เยฺว่ไป ผ่านไปเกือบสองวัน อาการของทั้งคู่ก็ทรงตัว แถมยังฟื้นตัวขึ้นอย่างรวดเร็วอีกด้วย

โรงพยาบาลเมืองโม่วตูตกตะลึงกันถ้วนหน้า แพทย์แต่ละคนต่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ถึงขั้นทำให้ผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากเดินทางมาเพื่อขอทำความเข้าใจ (และวิจัย)

อย่างไรก็ตาม ทางตำรวจเมืองโม่วตูได้ออกคำสั่งห้ามอย่างรวดเร็ว โดยสั่งเด็ดขาดไม่ให้ใครก็ตามกระทำการอื่นใดนอกเหนือจากการรักษาพยาบาลตามปกติต่อคนทั้งสอง

ในเวลานี้ ภายในห้องพักมีเพียงเหลียงอินและจางอวี่ที่กำลังดูข่าวทางโทรทัศน์ ดูเหมือนกำลังปรึกษาอะไรกันอยู่ เดิมทีครอบครัวของพวกเขาอยู่เฝ้าไข้ด้วย แต่เพราะมีประกาศเคอร์ฟิว จึงต้องกลับไปก่อนล่วงหน้า

ก๊อก ๆ~

ไป๋เยฺว่ที่สวมหน้ากากอนามัยยกมือขึ้นเคาะประตู แม้ประตูห้องพักจะเปิดอยู่ แต่ด้วยมารยาทเขาก็ยังคงเคาะก่อน

ทั้งสองคนบนเตียงคนไข้หันขวับมามองไป๋เยฺว่ บนศีรษะของพวกเขายังคงพันผ้าพันแผลไว้ โผล่พ้นมาแค่ดวงตากับปาก พอจะมองเห็นบาดแผลที่เริ่มตกสะเก็ดอยู่รำไร

"คุณคือ??"

แววตาของจางอวี่เต็มไปด้วยความสงสัย ส่วนเหลียงอินจ้องมองแวบเดียว ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากให้ไป๋เยฺว่เห็นสภาพของเธอในตอนนี้

"ผมเอง ไป๋เยฺว่ครับ"

ไป๋เยฺว่ดึงหน้ากากอนามัยลงพลางยิ้มบาง ๆ จากนั้นจึงสวมกลับเข้าไปใหม่แล้วค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปในห้อง

"อ๊ะ!! ซี๊ด..."

จางอวี่ตื่นเต้นจนเผลอขยับตัวไปโดนบาดแผล เจ็บจนร้องโอดโอยออกมา

"พี่เยฺว่ พี่มาได้ยังไงเนี่ย??"

"นั่งก่อนครับ นั่งก่อน!"

ไป๋เยฺว่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น "แวะมาเยี่ยมน่ะครับ อาการฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง??"

พอได้ยินคำถามของไป๋เยฺว่ จางอวี่ก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก เขามองไปที่ประตูแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

"ดีสุด ๆ เลยครับ! พี่เยฺว่ ผมจะบอกอะไรให้นะ..."

จางอวี่เกือบจะโพล่งออกมาอยู่แล้ว แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหัวเราะแห้ง ๆ พลางเอ่ย "แค่ก! เอ่อ ช่างเถอะครับ เรื่องนี้เป็นความลับราชการ แฮะ ๆ ขอโทษทีครับ ขอโทษที"

ในใจเขาตื่นเต้นจริง ๆ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น แม้แผลจะยังไม่หายดี แต่กลับรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง ราวกับเป็นซูเปอร์แมนเลยทีเดียว!

ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่เหลียงอินก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

ทั้งสองคนสงสัยว่า หลังจากโดนพวกหนูยักษ์กลายพันธุ์กัดเข้าไปแล้ว พ้นเคราะห์มาได้ก็เลยกลายพันธุ์ตามไปด้วย หรือจะกลายเป็นเรื่องดีในคราวเคราะห์หรือเปล่า?

เหมือนไอ้แมงมุมในหนังของประเทศ M น่ะเหรอ?

ทว่าช่วงก่อนหน้านี้ตอนที่ผู้อำนวยการรวมถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงลงมาตรวจสอบ พวกเขาก็รายงานเรื่องนี้ไปแล้ว ถึงขั้นเตรียมใจพลีชีพขึ้นเขียงทดลอง รอโดนชำแหละไว้เรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ

แต่จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่ได้รับคำตอบใด ๆ จากเบื้องบนเลย เบื้องบนเพียงแค่สั่งให้พวกเขารักษาตัวให้ดี พร้อมทั้งกำชับให้เก็บเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายเรื่องหนูยักษ์ออกไปเด็ดขาด

ไป๋เยฺว่มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงความคิดของเขา จึงหรี่ตายิ้ม จากนั้นก็เปิดใช้งานข่ายรับรู้มิติ ทะลุผ่านผ้าพันแผลเข้าไปสำรวจบาดแผลของทั้งสองคน

บาดแผลฉกรรจ์ถึงชีวิตเริ่มสมานตัวกันหมดแล้ว เพียงแต่ร่องรอยบาดแผลยังคงอยู่ ดูแล้วน่ากลัวไม่น้อย

ทันใดนั้น แก้มของไป๋เยฺว่ใต้หน้ากากอนามัยก็พลันซับสีเลือดขึ้นมาจาง ๆ เขารีบถอนการรับรู้ออกจากร่างของเหลียงอินทันที

ใหญ่โตดุเดือดเกินไปแล้ว! ดุกว่าเจิ้งซินเศรษฐินีอันดับหนึ่งบนตารางเปย์ของเขาเสียอีก

เหลียงอินที่หันหน้าไปอีกทางมาตลอดดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็หันขวับกลับมาจ้องมองไป๋เยฺว่ สัญชาตญาณสัมผัสที่หกทำให้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ

"พวกคุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ"

"หิวน้ำกันไหมครับ? เดี๋ยวผมรินน้ำให้สักแก้วนะ"

ไป๋เยฺว่แตะจมูกแก้เก้อ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ตู้กดน้ำ หยิบแก้วกระดาษใช้แล้วทิ้งออกมาสองใบ ขณะเดียวกันก็ขยับความคิด แอบเทน้ำยาพลังเวทหนึ่งขวดแบ่งออกเป็นสองส่วนใส่ลงไปในแก้วอย่างแนบเนียน

สำหรับระดับปรมาจารย์มายากลแล้ว เรื่องแบบนี้ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก

"พี่เยฺว่ ไม่ต้องลำบากหรอกครับ!"

จางอวี่เห็นไป๋เยฺว่ถึงกับมาคอยดูแลปรนนิบัติพวกตน ก็รู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก

"ดื่มซะ!"

ไป๋เยฺว่ถลึงตาใส่ทีหนึ่ง จางอวี่ก็หัวเราะแหะ ๆ แล้วรับมาแต่โดยดี

"ฮ่า ๆ ! พี่เยฺว่ เป็นแฟนคลับพี่นี่มันคุ้มค่าจริง ๆ เลย"

"เอ๊ะ! ซี้ด... ทำไมน้ำร้อนแก้วนี้ถึงได้หวานนิด ๆ ล่ะครับ? หรือว่าผมจะซึ้งใจจนเกินไปกันนะ?"

หลังจากดื่มหมด จางอวี่ก็จ้องมองแก้วเปล่าด้วยความฉงน จากนั้นจึงหันไปมองไป๋เยฺว่ที่กำลังเดินไปหาเหลียงอิน

"ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยสิครับ จะช่วยให้แผลสมานตัวได้ดีขึ้นนะ"

ไป๋เยฺว่ยื่นแก้วน้ำให้เหลียงอิน

"ดื่มน้ำอุ่นเนี่ยนะช่วยให้แผลสมานตัว?"

เหลียงอินทั้งเคืองทั้งขำจนต้องค้อนขวับใส่ไป๋เยฺว่ไปวงหนึ่ง

"น้ำอุ่นบ้านนายมันครอบจักรวาลขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังค่อย ๆ ยกมือขึ้นรับแก้วน้ำมา การที่ไป๋เยฺว่อุตส่าห์มาเยี่ยมก็ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อยจริง ๆ

"ไม่ได้เว่อร์ขนาดนั้นหรอกครับ แต่ก็ช่วยได้จริง ๆ อยู่นิดหน่อยนะ"

ไป๋เยฺว่ยิ้มบาง ๆ

เหลียงอินมองท่าทางขึงขังจริงจังของไป๋เยฺว่แล้วก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มตามไปด้วย

"หือ? นายใส่น้ำตาลเหรอ?"

จิบไปคำหนึ่ง เหลียงอินก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา มันมีรสหวานชุ่มคออยู่จริง ๆ

"เอ๊ะ! ผู้หมวดเหลียง หวานนิด ๆ เหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ?"