ตอนที่ 97 มุ่งหน้าสู่ถ้ำหนู

"นั่นสิ!"

เมื่อได้ยินข้อสงสัยของจางอวี่ เหลียงอินก็พยักหน้าเห็นพ้อง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองไป๋เยฺว่ด้วยสายตาประหลาดใจ

ไป๋เยฺว่เอ่ยอย่างสุขุม "เห็นพวกคุณบาดเจ็บร่างกายอ่อนเพลีย ผมก็เลยผสมกลูโคสลงไปนิดหน่อยครับ"

รสหวานอ่อนๆ ของน้ำยาพลังเวทเดิมทีก็ค่อนข้างจางอยู่แล้ว พอนำมาผสมน้ำยิ่งจางลงไปอีก นึกไม่ถึงเลยว่าประสาทรับรสของทั้งสองคนจะเฉียบไวขนาดนี้

นี่เป็นทักษะพิเศษของตำรวจระดับหัวกะทิหรือไง? หรือเป็นเพราะน้ำยาพลังเวทช่วยยกระดับสมรรถภาพร่างกายพร้อมกับเพิ่มพูนประสาทสัมผัสไปด้วยกันแน่?

ในเมื่ออีกฝ่ายสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว ไป๋เยฺว่จึงไม่คิดจะปิดบัง เพราะถ้าประสาทสัมผัสของพวกเขาเฉียบไวถึงเพียงนี้ อีกเดี๋ยวยามที่ตัวยาเริ่มออกฤทธิ์ พวกเขาก็ย่อมรู้สึกได้อยู่ดี

จางอวี่ที่อยู่ด้านข้างอุทานขึ้นมาทันควัน "พี่เยฺว่ คงไม่ใช่กลูโคสขวดสีฟ้าแบบที่พี่กับเสี่ยวฟั่นถวนแล้วก็โก่วตั้นชอบดื่มกันเป็นประจำหรอกนะ?"

เสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นมักจะคอยจ้องจะกินกลูโคสของไป๋เยฺว่อยู่เสมอ แฟนคลับอย่างพวกเขาย่อมจำภาพนี้ได้ติดตา

ไป๋เยฺว่พยักหน้ารับพลางยิ้ม "ใช่แล้วครับ!"

"ฮ่าๆ! พี่เยฺว่ กลูโคสของพี่นี่พิเศษชะมัด พอดื่มลงไปปุ๊บก็รู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัวเลย"

จางอวี่หัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างซื่อๆ ทว่าจู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นฉงนสนเท่ห์

"เอ๊ะ! เมื่อกี้ยังรู้สึกเจ็บแผลอยู่เลยแท้ๆ ทำไมตอนนี้ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะเนี่ย?"

"หือ?"

เหลียงอินขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เธอเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน มันรู้สึกราวกับคนที่หนาวสั่นมาเนิ่นนานแล้วได้ซดน้ำร้อนเข้าไปสองสามอึก ร่างกายพลันอบอุ่นขึ้นมาในพริบตา

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากความอบอุ่นแล้ว ความง่วงงุนอ่อนล้ายังพลันมลายหายไป สัมผัสได้ถึงพลังงานในกายที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

สีหน้าของเธอค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกตกใจ

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เกี่ยวกับไป๋เยฺว่ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว เมื่อนำมาปะติดปะต่อกับเหตุการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับหนูยักษ์ตาแดงในครั้งนี้...

ชั่วพริบตานั้น ราวกับเมฆหมอกสลายเปิดทางให้ท้องฟ้าแจ่มใส สมองที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยของเหลียงอินพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

เธอมีสัญชาตญาณบางอย่าง... ชีวิตของพวกเขาไม่ได้รอดกลับมาได้เพราะการกู้ชีพของโรงพยาบาล แต่เป็นเพราะไป๋เยฺว่ต่างหาก...

เรื่องข้อสันนิษฐานของจางอวี่ที่บอกว่าร่างกายกลายพันธุ์เพราะถูกหนูกลายพันธุ์กัด เธอก็เคยนึกสงสัยอยู่ตลอด ทว่าในตอนนี้ เธอเริ่มมองเห็นความจริงรางๆ แล้ว!

บนตัวของไป๋เยฺว่ มีความสามารถที่ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์อยู่จริงๆ!

มายากลนั่น ไม่ใช่แค่มายากลธรรมดาเสียแล้ว... แต่เป็น...

หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่เบื้องบนสั่งปิดข้อมูลส่วนตัวของเขาไว้เป็นความลับขั้นสูงสุดกันแน่?

วินาทีนี้เธอเข้าใจแล้ว ว่าทำไมตอนที่คิดจะสืบประวัติของไป๋เยฺว่ในคราวนั้น ถึงได้ถูกผู้บังคับบัญชาสั่งระงับอย่างเด็ดขาด!

เมื่อเห็นว่าจางอวี่มีสีหน้างุนงงสงสัยยิ่งขึ้น ส่วนแววตาของเหลียงอินก็ยิ่งเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจและจ้องมองตนด้วยความตกตะลึง ไป๋เยฺว่จึงแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "เห็นพวกคุณไม่เป็นอะไรแล้ว ผมก็สบายใจ พักผ่อนให้เต็มที่เถอะครับ ผมต้องไปจัดการธุระต่อแล้ว"

"อ้าว! พี่เยฺว่ จะไปแล้วเหรอครับ?"

"พี่เยฺว่ บ๊ายบายครับ!"

จางอวี่ยกมือที่พันผ้าพันแผลไว้จนมิดโบกไปมา

"ไป๋เยฺว่!"

จู่ๆ เหลียงอินก็ร้องเรียกไป๋เยฺว่เอาไว้

ไป๋เยฺว่หันหลังกลับมาถาม "มีอะไรเหรอครับ?"

"นาย..."

แววตาของเหลียงอินไหววูบ จ้องเขม็งไปยังนัยน์ตาของไป๋เยฺว่ เธออยากจะเอ่ยปากถามเหลือเกินว่า 'นายเป็นจอมเวทใช่ไหม?' ทว่าสุดท้ายก็สะกดกลั้นคำถามนั้นไว้ไม่ให้หลุดรอดออกไป นี่คือความลับของไป๋เยฺว่...

"ขอบใจนายมากนะ!"

เหลียงอินยิ้มตาหยี

จางอวี่หัวเราะร่า "พี่เยฺว่ ถ้าว่างก็แวะมาหาบ่อยๆ นะครับ!"

ไป๋เยฺว่โบกมือลา แล้วก้าวเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

"พี่เยฺว่นี่เป็นคนดีจริงๆ พวกเน็ตไอดอลชั้นต่ำที่ชอบเรียกร้องความสนใจแบบไร้ยางอายพวกนั้น น่าจะมาดูพี่เยฺว่เป็นแบบอย่างบ้างนะ!"

จางอวี่พึมพำกับตัวเอง

เหลียงอินทอดสายตามองไปยังบานประตู พลันตกอยู่ในภวังค์เหม่อลอย

ทันใดนั้น โทรทัศน์ข้างฝาผนังก็ตัดเข้าสู่การถ่ายทอดสัญญาณข่าวด่วนของรัฐบาลโดยอัตโนมัติ 'เนื่องจากใกล้ถึงเวลาเที่ยงคืนแล้ว มาตรการเคอร์ฟิวของเมืองโม่วตูกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขอความร่วมมือให้พี่น้องประชาชนทุกท่านปฏิบัติตาม และโปรดอยู่แต่ภายในที่พักอาศัย...'

เหลียงอินที่เพิ่งจะสงบใจลงได้พลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกระลอก

การที่ไป๋เยฺว่เดินทางกลับเมืองโม่วตู จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือเปล่า? ประกาศเคอร์ฟิวเนี่ยนะ! หรือว่าเบื้องบนเตรียมจะลงมือกวาดล้างพวกหนูยักษ์เหล่านั้นแล้วจริงๆ???

จัตุรัสหมิงจูที่เคยคึกคักโอ่อ่าตระการตาตลอดทั้งวันทั้งคืนอย่างไร้การหลับใหล ทว่าในค่ำคืนนี้กลับเงียบเหงาวังเวง มืดมิดไปทั่วทุกหนแห่ง ชวนให้รู้สึกอึดอัดกดดันอย่างบอกไม่ถูก

ทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินหมิงจูบริเวณริมจัตุรัสถูกปิดล้อมไปด้วยรถตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดเกราะพร้อมรบเต็มอัตราศึกสวมใส่ลายพรางดิจิทัล ต่างยืนสงบนิ่งไร้สุ้มเสียง

ครู่หนึ่ง รถยนต์คันใหญ่โตมหึมาคันหนึ่งก็เลี้ยวออกมาจากหัวมุมถนน

"เปิดทาง!"

เจ้าหน้าที่ตำรวจต่างแยกย้ายเปิดทาง ปล่อยให้รถคันใหญ่แล่นตรงเข้าไปยังปากทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน

ฟู่~

ประตูรถเปิดออก ชายหนุ่มคนหนึ่งพาลูกหมีแพนด้าก้าวลงมาจากรถ

ทว่าเบื้องหลังของเขายังมีสิ่งมีชีวิตร่างยักษ์อีกห้าตัวติดตามมาด้วย สุนัขตัวใหญ่ยักษ์! ที่มีขนาดตัวมหึมายิ่งกว่าวัวเสียอีก!

สีหน้าของเหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างแปรเปลี่ยนไป พลางเฝ้ามองชายหนุ่มนำฝูงสุนัขตัวมหึมาก้าวเข้าไปในสถานีรถไฟใต้ดินอย่างเงียบงัน

"โก่วตั้น ตัวมันจะไม่ใหญ่เกินไปหน่อยเหรอ? เอ๊ะ! ดูเหมือนว่ามันจะเป็นหมาป่าไม่ใช่เหรอเนี่ย?"

"เสี่ยวฟั่นถวนน่ารักจังเลย!"

"พวกมันว่านอนสอนง่ายกันจริงๆ เลยนะ เชื่อฟังพี่เยฺว่ดีชะมัด!"

เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างก็จำผู้มาเยือนได้

ซูเปอร์นักมายากล เยฺว่!

บนชานชาลารถไฟใต้ดินก็มีกองกำลังแต่ละหน่วยตั้งแถวเตรียมพร้อมอย่างเป็นระเบียบเช่นกัน

มาแล้ว!

เบื้องหน้าคือเหล่าซ่งในเครื่องแบบทหาร เขามีกลิ่นอายความน่าเกรงขามและเคร่งขรึมอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัว สีหน้าก็ผ่อนคลายลงพลางแย้มยิ้ม

"มาแล้วครับ"

ไป๋เยฺว่พยักหน้า ยิ้มน้อย ๆ ตอบกลับ

"เริ่มกันเถอะครับ"

เหล่าซ่งทำความเคารพแบบทหารให้ไป๋เยฺว่อย่างสมเกียรติ

"ฝากด้วยนะ!"

ไป๋เยฺว่ใจกระตุกวูบ ก่อนจะยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน "เหล่าซ่งไม่ต้องตึงเครียดไปหรอกครับ แค่หนูไม่กี่ตัวเท่านั้นเอง!"

"ฮ่าๆๆ!"

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่ผ่อนคลายถึงเพียงนั้น เหล่าซ่งก็เงยหน้าหัวเราะร่า จากนั้นจึงตะโกนลั่น

"หน่วยแมลงเม่า!"

"มาครับ!"

ด้านหลัง กองกำลังหลายสิบนายขานรับอย่างพร้อมเพรียง ในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญพร้อมสละชีพโดยไม่กลัวตาย

"ออกเดินทาง!"

"รับทราบ!"

ทันทีที่ได้รับคำสั่ง หัวหน้าหน่วยแมลงเม่าซึ่งเป็นชายวัยกลางคนสีหน้าแน่วแน่เด็ดเดี่ยว ก็นำทหารหน่วยแมลงเม่าหลายสิบนายก้าวเดินมุ่งหน้าลึกเข้าไปในอุโมงค์อย่างเงียบกริบและเป็นระเบียบ ไม่มีท่าทีรีรอแม้แต่น้อย

หน่วยแมลงเม่างั้นเหรอ?

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าพลางยิ้ม เขาพาพวกโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนเดินตามหลังเหล่าทหารไป มุ่งหน้าไปยังอุโมงค์ราชาหนูที่กองทัพตรวจพบ