ตอนที่ 66 เหรียญตราคนหน้าซื่อใจคด

ผีสูบไอทำตาปลาตายพลางเอ่ยอย่างเหม่อลอย "มนุษย์แกรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่ ผีอย่างพวกเราจะมีภูมิคุ้มกันต่อแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไงกัน"

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากเชื่อ แต่นี่มันออกจะเพ้อเจ้อเกินไปหน่อย

เหมือนบอกว่านกสามารถว่ายน้ำได้ และแม่หมูตัวน้อยสามารถบินบนท้องฟ้าได้นั่นแหละ

[ตัวเลือกที่ 1: ใช้ทักษะอันยอดเยี่ยมของคุณพิชิตใจผีสูบไอ ทำให้เธอเชื่อว่าผีสามารถมีภูมิคุ้มกันต่อแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, ไอเทม (เหรียญตราคนหน้าซื่อใจคด)]

[ตัวเลือกที่ 2: ซ้อมผีสูบไอให้ยอมจำนนโดยตรง รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, ไอเทม (ขวดคริสตัลเวทมนตร์ของคลาไรซ์)]

หลินจิ่วเลือกข้อหนึ่งอย่างแน่นอน

ในฐานะหมอผู้สง่างามคนหนึ่ง เขาต้องใช้ทักษะอันยอดเยี่ยมที่สุดของตนเพื่อพิชิตใจผู้อื่นอยู่แล้ว

ส่วนการใช้ความรุนแรง... นั่นเป็นแค่วิธีการที่หมอไร้ความสามารถเท่านั้นจะงัดออกมาใช้

หลินจิ่วจัดคอเสื้อของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะยิ้มอย่างสง่างาม "คุณผีสูบไอ เอาแบบนี้ไหมครับ เรามาพนันกัน ถ้าผมทำให้สมองของคุณผีกลืนวิญญาณมีภูมิคุ้มกันต่อแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ ผมขอชิ้นส่วนในร่างกายของคุณสักชิ้นหนึ่ง

แต่ถ้าทำไม่ได้ ผมยอมให้คุณจัดการตามสบายเลย เป็นไงครับ"

ผีสูบไอเพิ่งเคยเห็นมนุษย์ที่ใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ทว่าในฐานะที่เป็นผี ตัวเธอเองก็โหยหาเลือดเนื้อและไอพลังของมนุษย์มากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

ผีสูบไอจึงตอบตกลงทันควัน "ไม่มีปัญหา"

ประจวบเหมาะพอดี เธอเองก็อยากดูเหมือนกันว่ามนุษย์คนนี้จะมีปัญญาอะไร ถึงได้กล้าเอ่ยปากพูดจาโอหังขนาดนี้

เมื่อหลินจิ่วเห็นว่าผีสูบไอตกปากรับคำ ในใจก็หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

คราวนี้ไม่เพียงแต่จะได้เหรียญตราเท่านั้น แต่ยังได้ชิ้นส่วนร่างกายมาอีกหนึ่งชิ้น ผลประโยชน์คุ้มค่ายิ่งนัก

หลินจิ่วหยิบสเปรย์ปรับสภาพอวัยวะออกมา แล้วฉีดพ่นใส่เนื้อสมองของผีกลืนวิญญาณไปสองสามฟืด

พลันเห็นเนื้อสมองที่เดิมทีกึ่งโปร่งใส กลับคืนสู่สภาพเดิมในพริบตา ไม่เพียงเท่านั้น คำสาปแสงศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านบนยังถูกเนื้อสมองกลืนกินไปจนเกลี้ยงเกลาอย่างบ้าคลั่งอีกด้วย

"เรียบร้อย คราวนี้ผมจะเริ่มเย็บแผลแล้วนะ"

หลินจิ่วประกบกะโหลกครึ่งซีกที่ถูกเลื่อยออกของผีกลืนวิญญาณกลับเข้าที่

"เดี๋ยวก่อน เสร็จแล้วเหรอคะ" ผีสูบไอออกอาการงุนงงสับสน

ไม่ใช่ว่าต้องใช้คุณไสยมนตร์ดำ อุปกรณ์ลึกลับ หรือไม่ก็ค่ายกลเวทขนาดใหญ่หรอกหรือ

แค่ฉีดพ่นไปสองทีง่ายๆ แบบนี้... ก็หายแล้วเนี่ยนะ

"ก็แน่สิครับ ถ้าไม่เชื่อ เดี๋ยวรอให้คุณผีกลืนวิญญาณฟื้นขึ้นมาดูก็ได้" หลินจิ่วเอ่ยพลางลงมือเย็บปากแผลไปด้วย

สิบกว่านาทีต่อมา ผีกลืนวิญญาณก็ฟื้นคืนสติ

เขารู้สึกว่าตอนนี้ร่างกายของตนดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แค่รู้สึกว่าในช่องอกมันโล่งๆ โหวงๆ พิกล ไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนไปเองหรือเปล่า

พอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือผีสูบไอ... ผู้รับใช้ของตน

กะแล้วเชียว ข้ารับใช้ของตัวเองย่อมพึ่งพาได้มากที่สุดเสมอ

และเมื่อมองไปอีกที เขาก็เห็นหลินจิ่วที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ

วินาทีนี้ ความทรงจำพลันผุดขึ้นมา ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ศีรษะแล่นพล่านขึ้นมาอีกคำรบ

"คุณผีกลืนวิญญาณ ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายเป็นอย่างไรบ้างครับ" หลินจิ่วเอ่ยถามพลางรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า

"ดีมาก ไม่มีความเจ็บปวดทรมานแบบก่อนหน้านั้นเลยสักนิด... แค่รู้สึกเหมือนร่างกายมันโล่งๆ โหวงๆ ชอบกล" ผีกลืนวิญญาณขยับลำคอไปมา

จากนั้นเขาก็มองไปเห็นอวัยวะเปื้อนแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งแสงระยิบระยับ กองพะเนินอยู่ริมกำแพงไม่ไกลราวกับจัดนิทรรศการแสดงสิ่งของ

ว่าแต่... นั่นมันเครื่องในของข้าหรือเปล่าวะ

"ท่านคะ เครื่องในทั้งหมดในร่างของท่านวางกองอยู่ตรงนั้นค่ะ"

ผีสูบไอช่วยยืนยันความคิดของผีกลืนวิญญาณให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

จังหวะนั้นเอง ผีกลืนวิญญาณถึงกับยืนอึ้งค้างไปในทันที

จู่ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดแรกเริ่มของหลินจิ่วขึ้นมาได้ ที่บอกว่าจะแก้ปัญหาคำสาปจากต้นเหตุ

"เชี่ยเอ๊ย"

ผีกลืนวิญญาณอยากจะประเคนหมัดใส่หน้าคนขึ้นมาทันควัน เขาหลงคิดว่าการแก้ปัญหาจากต้นเหตุคือการถอนรากถอนโคนคำสาป ที่ไหนได้ดันเป็นการควักเอาเครื่องในของเขาออกไปจนเหี้ยน

มิน่าล่ะถึงได้รู้สึกว่าข้างในตัวมันโล่งโจ้ง แถมยังมีลมพัดผ่านวูบวาบชอบกล

"มนุษย์ ข้าให้แกมารักษาคำสาปให้หายขาด แล้วแกควักเครื่องในของข้าออกไปหมดทำไมวะ" ผีกลืนวิญญาณกัดฟันกรอดพลางคำรามลั่น

"คุณผีกลืนวิญญาณ คุณก็เห็นแล้วนี่ครับว่าเครื่องในพวกนั้นโดนคำสาปแสงศักดิ์สิทธิ์กัดกินจนพรุนไปหมด ต่อให้ถอนคำสาปออกไปได้ ก็เอามาใช้งานต่อไม่ได้อยู่ดี"

หลินจิ่วอธิบายไปประโยคหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "ที่จริงในสมองของคุณก็มีคำสาปอยู่จุดหนึ่งเหมือนกัน แต่ด้วยทักษะอันยอดเยี่ยมของผม ตอนนี้สมองของคุณมีภูมิคุ้มกันต่อแสงศักดิ์สิทธิ์ได้โดยสมบูรณ์แล้วครับ"

"มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน" ผีกลืนวิญญาณไม่เชื่อเด็ดขาด

"สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นครับ"

หลินจิ่วหยิบเครื่องดูดซับกระตุ้นขนาดใหญ่สามกระบอกออกมาจากเป้สะพายหลัง "คุณผีกลืนวิญญาณ นี่คือเครื่องดูดซับกระตุ้น ข้างในอัดแน่นไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ เดี๋ยวผมจะปล่อยใส่หัวของคุณให้คุณได้ลองสัมผัสด้วยตัวเอง ก็จะรู้เองครับ"

ผีกลืนวิญญาณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้าตกลง

เพราะถึงอย่างไรเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าสมองของตัวเองมีภูมิคุ้มกันต่อแสงศักดิ์สิทธิ์แล้วจริงหรือไม่

หากเป็นจริงตามนั้น เขาก็อาจจะเป็นผีตนแรกที่มีภูมิคุ้มกันต่อแสงศักดิ์สิทธิ์

แน่นอนว่า แค่อาจจะเท่านั้น

เพราะโลกสยองขวัญกว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกิน อะไรแปลกประหลาดก็ย่อมมีได้ทั้งนั้น

หลินจิ่วออกแรงรูดเหมือนบีบหลอดยาสีฟัน แสงศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์สายแล้วสายเล่าพลันลอยละล่องออกมา

ร่างของผีกลืนวิญญาณสั่นสะท้านขึ้นมาตามสัญชาตญาณ สองแขนจิกโซฟาเอาไว้แน่น

ไม่ช้า แสงศักดิ์สิทธิ์ก็ลอยมาถึงตำแหน่งศีรษะของเขา

ในวินาทีนี้ ผีกลืนวิญญาณกลับรู้สึกว่าสมองของตนอบอุ่นสบาย ราวกับทารกที่นอนขดตัวอยู่ในครรภ์มารดาก็ไม่ปาน

และสมองของเขาก็กำลังสูบกลืนแสงศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้เข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

"สะ...สบายเหลือเกิน"

ผีกลืนวิญญาณส่งเสียงครางอย่างสุขสมออกมา

ผีสูบไอกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

มันเป็นเรื่องจริงเสียด้วย

ในตอนนี้เอง ผีสูบไอถึงได้ยอมมองหลินจิ่วด้วยสายตาจริงจังเสียที

[คุณใช้ทักษะการแพทย์อันยอดเยี่ยมสยบผีสูบไอ ทำให้เธอเชื่อว่าสมองผีก็สามารถมีภูมิคุ้มกันต่อแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ รางวัล: เหรียญวิญญาณ+100, ไอเทม (เหรียญตราคนหน้าซื่อใจคด)]

เหรียญตราคนหน้าซื่อใจคด ฟังชื่อก็รู้ว่าเอาไว้ใช้คู่กับฉายาคนหน้าซื่อใจคดแน่นอน

พอลองดูคุณสมบัติของมัน

[เหรียญตราคนหน้าซื่อใจคด: พกติดตัว เอฟเฟกต์ทั้งหมดของคนหน้าซื่อใจคดจะเพิ่มขึ้นสามเท่า มาพร้อมสกิล:

คำลวงของนักพูดลิ้นทอง: เมื่อเปิดใช้งาน คำพูดของคุณจะเปี่ยมด้วยพลังล่อลวงอย่างยิ่ง เรื่องเท็จสามารถกลายเป็นเรื่องจริง และเรื่องจริงก็สามารถกลายเป็นเรื่องเท็จได้]

ร้ายกาจจริงๆ

หลินจิ่วรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถลำลึกไปบนเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับสายนี้ไกลขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา สมองของผีกลืนวิญญาณก็ดูดซับแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าไปจนหมดเกลี้ยง

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังรู้สึกว่าความเคว้งคว้างว่างเปล่าในร่างกายมลายหายไป ทุกสิ่งทุกอย่างกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเต็มที่

"ยังมีอีกไหม บีบแสงศักดิ์สิทธิ์ให้ข้าอีกหน่อยสิ"

ผีกลืนวิญญาณเอ่ยขึ้นมาราวกับยังไม่หนำใจ

ยามปกติแค่เห็นแสงศักดิ์สิทธิ์เขาก็ขยาดกลัวแล้ว แต่ตอนนี้กลับ...

"ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

หลินจิ่วออกแรงเค้น รีดเอาแสงศักดิ์สิทธิ์ในเครื่องดูดซับกระตุ้นอันหนึ่งออกมาจนเกลี้ยงทันที

ทั้งร่างของผีกลืนวิญญาณถูกแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวข้นโอบล้อมเอาไว้ สมองสูบกลืนแสงศักดิ์สิทธิ์พวกนี้อย่างตะกละตะกลาม จนทำให้เขารู้สึกฟินจนแทบทนไม่ไหว

หลินจิ่วไม่ได้รบกวนผีกลืนวิญญาณ เขาหันไปมองผีสูบไอพลางยิ้มตาหยีแล้วเอ่ย "คุณผีสูบไอ ยังจำข้อเดิมพันก่อนหน้านี้ของเราได้ไหมครับ"

คุณผีสูบไอเองก็เป็นผีสาวที่ใจถึง เธอพยักหน้า "วางใจเถอะ ข้าไม่ผิดคำพูดหรอก เจ้าอยากได้ชิ้นส่วนไหนล่ะ"

"ผมอยากได้หัวใจของคุณครับ" หลินจิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ส่วนทำไมถึงไม่เอาไตงั้นหรือ

นั่นก็ย่อมเป็นเพราะเขาได้มันมาครอบครองเรียบร้อยแล้วน่ะสิ

คุณผีสูบไอทำตาปลาตาย ลำคอกระตุกเกร็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขย้อนหัวใจสีดำสนิทออกมาดวงหนึ่ง

"ฮิๆ มนุษย์ นี่คือหัวใจของข้า แต่ไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าจะมีปัญญารับไหวหรือเปล่า"

คุณผีสูบไอแสยะยิ้มชั่วร้าย พลางยื่นหัวใจที่ยังคงเต้นตุบๆ ส่งให้หลินจิ่ว

[หัวใจต้องคำสาป: หัวใจจากผีสูบไอ มีคำสาปอัมพาตแฝงอยู่ ใครก็ตามที่ปลูกถ่ายหัวใจดวงนี้ จะตกอยู่ในสภาวะอัมพาตนานถึงสามชั่วโมงวันละหนึ่งครั้ง]

หลินจิ่วกวาดตามองข้อมูลแวบหนึ่ง แล้วเก็บหัวใจเข้าไป อย่างไรเขาก็มีหัวใจเทคโนโลยีโบราณอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องใช้หัวใจต้องคำสาปดวงนี้เลยสักนิด

ค่อยเอาไปลงขายในตลาดผู้รอดชีวิต รอผู้มีวาสนามาซื้อไปก็แล้วกัน

เรื่องสำคัญต้องพูดสามรอบ

(・｀ω´・)