ตอนที่ 69 พี่ใหญ่ ว่าง ๆ แวะมานั่งเล่น

หลินจิ่วสลายหมอกดำลง ตั้งใจจะตามหน้าผีไปยังชั้นสอง

"พี่ใหญ่ ชั้นหนึ่งกับชั้นสองถือเป็นชั้นต่ำสุดของอพาร์ตเมนต์ผีดุพวกเรา มักจะมีผีจากชั้นสูงๆ ลงมาล่าเหยื่ออยู่เรื่อย ดังนั้นพวกเราต้องระวังตัวตลอดเวลานะครับ"

ตอนนี้หน้าผีมองหลินจิ่วเป็นเหมือนสหายรู้ใจไปแล้ว

"รู้แล้ว" หลินจิ่วพยักหน้า

พอลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นผีสาวแมงมุมห้อยตัวอยู่หน้าห้อง 256 หัวเป็นมนุษย์ แต่ร่างเป็นแมงมุม

ขาหน้าทั้งสองข้างกำลังจับเหยื่อไว้ตัวหนึ่ง แล้วฉีกกัดกินอย่างบ้าคลั่ง

ทุกคำที่กัดลงไป จะได้ยินเสียงเคี้ยวอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"พี่ใหญ่ แย่แล้ว นั่นผีสาวแมงมุม ผีตัวนี้ประหลาดมาก แม้สายตาจะไม่ดี แต่หูไวสุดๆ เลยนะพี่"

หน้าผีกดเสียงต่ำพูดเตือน

ทันใดนั้น ผีสาวแมงมุมที่กำลังกินอาหารอยู่ข้างๆ ก็กระดิกหู หรี่ตาแล้วมองมาทางหลินจิ่ว

ม่านตาของเธอแดงก่ำ รอบปากและบนใบหน้ายังมีจุดเลือดสีดำเปรอะเปื้อน

"พะ...พี่ใหญ่ ผีสาวแมงมุมมองมาแล้ว"

หน้าเขียวกลัวจนตัวสั่นสะท้าน

หน้าผีได้ยินเข้า สีหน้าก็แข็งทื่อไปในทันที

นึกไม่ถึงเลยว่าขนาดตัวเองพูดเสียงเบาขนาดนี้แล้ว ผีสาวแมงมุมก็ยังจับสังเกตได้

ตรวจสอบ!

[ผีสาวแมงมุม เลเวล 39 พลังวิญญาณ: 22245 สถานะ: กำลังกินอาหาร กำลังสับสน พลังฝีมือ: ไม่อาจต้านทาน]

"ซี่ ซี่ ซี่"

ผีสาวแมงมุมพบเหยื่อใหม่ ก็โยนผีอีกครึ่งตัวที่เหลืออยู่ในมือทิ้งทันที แล้ววิ่งปรี่เข้ามาทางหลินจิ่ว

แขนทั้งแปดข้างของเธอปีนป่ายไปตามผนังราวกับวิ่งบนพื้นราบ อ้าปากกว้าง ในซอกฟันแหลมคมยังมีเศษเนื้อสีดำติดอยู่

หลินจิ่วไม่เพียงไม่กลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามบนใบหน้ากลับเผยแววตาคาดหวังออกมา

"พี่ใหญ่ อย่ามัวแต่เหม่อสิ รีบหนีเร็ว!" หน้าเขียวใช้อ้าปากคาบขากางเกงของหลินจิ่วไว้

ช่องว่างทางพลังฝีมือของทั้งสองฝ่ายมันชัดเจนเกินไป เหมือนความแตกต่างระหว่างเด็กประถมกับเด็กมหาวิทยาลัยไม่มีผิด

หน้าผีเองก็ร้อนรนจนหมุนไปหมุนมา ดึงขากางเกงอีกข้างของหลินจิ่วไว้

หลินจิ่วไม่สนใจหน้าผีทั้งสอง ใช้พริบตาข้ามมิติเพียงครั้งเดียว ก็พลันไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าผีสาวแมงมุม

แสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่าง!

ขยายร่าง!

กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างของหลินจิ่วปูดโปน ร่างกายเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวน้ำนมสว่างวาบ

"กรี๊ด"

ผีสาวแมงมุมถูกแสงศักดิ์สิทธิ์ส่องเข้าใส่ ก็กรีดร้องอย่างเจ็บปวดทันที แล้วหลับตาลงตามสัญชาตญาณ

หมัดสะสมพลังทำลาย!

ตูม

หลินจิ่วซัดหมัดเข้าใส่ท้องของผีสาวแมงมุมเต็มแรง

ผีสาวแมงมุมตัวนี้ตอบสนองได้รวดเร็วเช่นกัน แขนทั้งแปดข้างกางออกสร้างโล่ใยแมงมุมสีขาวผืนเล็กขึ้นมาต้านไว้

เมื่อหมัดของหลินจิ่วซัดลงบนโล่ขนาดเล็ก เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงแรงสะท้อนกลับระลอกหนึ่ง

ทว่าในยามนี้เขามีทั้งแสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่างบวกกับขยายร่าง ซึ่งข่มทางวิญญาณดุร้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เปรี้ยะ

โล่ใยแมงมุมผืนเล็กถูกทำลายอย่างง่ายดาย

แรงกระแทกอันมหาศาลยังซัดผีสาวจนลอยกระเด็นออกไป ท้องของเธอเกิดเป็นรูโหว่ขนาดเท่ากำปั้น

อวัยวะภายในและกระดูกบางส่วนพุ่งทะลักออกจากแผ่นหลัง สาดกระเซ็นไปทั่วผนังบริเวณใกล้เคียง

โครม

ในที่สุดผีสาวแมงมุมก็กระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบเมตร นอนนิ่งอยู่บนพื้นไม่ไหวติงไปครู่ใหญ่

หลินจิ่วตรวจดูสถานะของผีสาวแมงมุม

[สถานะ: บาดเจ็บ (30%) กำลังแกล้งตาย...]

เขาไม่ได้กะจะฆ่าผีสาวแมงมุมอยู่แล้ว ในสายตาของหลินจิ่ว ผีที่ยังมีชีวิตอยู่ถึงจะสร้างมูลค่าได้มากกว่า

อาศัยความสามารถในการแกล้งตาย บาดแผลของผีสาวแมงมุมจึงฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ ก็รีบลืมตาขึ้น มองหลินจิ่วด้วยสีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม

"ขอโทษด้วยนะ คุณผู้หญิงคนสวย เมื่อกี้ผมลงมือหนักไปหน่อยจริงๆ"

หลินจิ่วเอ่ยขอโทษก่อน จากนั้นก็หยิบกล่องพยาบาลของตัวเองออกมา แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยสักนิด

ภายใต้ผลลัพธ์สามชั้นของฉายาคนหน้าซื่อใจคด บวกกับกายาผู้เปี่ยมเมตตา และเหรียญตราผู้เปี่ยมเมตตา ผีสาวแมงมุมจึงค่อยๆ คลายความระแวงลง

"ซี่...ซี่... มนุษย์... ฉัน... คนดี"

เธอพูดตะกุกตะกักติดขัด ดูออกเลยว่าไม่ถนัดพูดเท่าไร

"ถูกต้องแล้ว ผมน่ะเป็นคนดีจริงๆ"

หลินจิ่วยิ้มแฉ่ง บรรจงพันผ้าพันแผลให้ผีสาวอย่างเอาใจใส่ไปรอบหนึ่ง

พอเสร็จเรื่องแล้วก็ไม่ลืมที่จะคว้าไตติดมือมาคู่อย่างชินมือ

"งั้นผมไปก่อนนะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน" หลินจิ่วโบกมือลาผีสาวแมงมุม

"ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ... รอ... เดี๋ยวก่อน... นี่... ให้คุณ"

ผีสาวแมงมุมเรียกหลินจิ่วไว้ จากนั้นก็คายขวดใบหนึ่งออกมาจากปาก พลางเอ่ยเสียงต่ำ "ใน... ใน... นี้... คือใย... ใยแมงมุมของฉัน... เป็นวัตถุดิบ... หลอมสร้างชนิดหนึ่ง"

หลินจิ่วรับขวดมา ด้านในอัดแน่นไปด้วยใยแมงมุม

ใยแมงมุมชนิดนี้ไม่เพียงใช้หลอมสร้างอุปกรณ์ได้ แต่ยังใช้ปรุงน้ำยาวิเศษได้อีกด้วย ประโยชน์ใช้สอยหลากหลายมาก

"ขอบคุณสำหรับของขวัญครับคุณผู้หญิงแมงมุม" หลินจิ่วหัวเราะเบา ๆ

"มะ... ไม่... ควร... ควรเป็นฉัน... ฉันขอบคุณ... คุณต่างหาก..."

ผีสาวแมงมุมพูดจบก็กระโดดขึ้นไปบนกำแพงอย่างปราดเปรียว แขนทั้งแปดข้างไต่กำแพงหนีหายไปจากชั้นสองอย่างรวดเร็ว

หน้าผีทั้งสองตัวเพิ่งจะได้สติกลับมา พวกมันคาดไม่ถึงว่าฝีมือของหลินจิ่วจะร้ายกาจขนาดนี้ กระทั่งผีสาวแมงมุมยังไม่ใช่คู่ต่อสู้

"พี่ใหญ่ ตรงนี้ครับ"

หน้าผีเปิดประตูห้องหมายเลข 275

หลินจิ่วเดินเข้าไป ด้านในห้องว่างเปล่าโล่งเตียน นอกจากเตียงหลังหนึ่งแล้ว แม้แต่โต๊ะสักตัวก็ยังไม่มี

คนที่ไม่รู้ความจริง หากบังเอิญมาเห็นภาพนี้เข้า เผลอ ๆ คงต้องโยนเหรียญผีดุให้หน้าผีสักเหรียญสองเหรียญด้วยความเวทนา

หน้าผีเดินไปที่มุมห้อง แล้วมุดร่างหายเข้าไปในกำแพงตรง ๆ

ครู่ต่อมา มันก็มุดกลับออกมาจากกำแพง ในปากยังคาบกล่องสีทองใบหนึ่งไว้ด้วย

กล่องใบนี้มีขนาดประมาณกล่องรองเท้า เปล่งประกายสีทองอร่าม ผิวกล่องสลักลวดลายลึกลับและอักขระเวท ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของเกรดพรีเมียม

หลินจิ่วตื่นตัวขึ้นมาทันที ในใจเริ่มคาดหวังขึ้นมาลึก ๆ

"ฮิ ๆ พี่ใหญ่ ในนี้คือของสะสมล้ำค่าของผมเองครับ"

หน้าผีพูดไปพลางคายกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากปากไปพลาง

เมื่อเปิดกล่องออก นอกจากเหรียญผีดุแล้ว ด้านในยังมีไอเทมและน้ำยาอยู่อีกเพียบ

"พี่ใหญ่ นี่คือลูกแก้วลอยตัว ทำให้คนเราลอยกลางอากาศได้ ส่วนนี่คือผงจาม ขอแค่แตะนิดเดียว ก็ทำให้คนจามติดต่อกันสามวันเต็ม แล้วก็นี่ อัญมณีธาตุที่ผมชอบที่สุด พกติดตัวแล้วจะช่วยเพิ่มอานุภาพของทักษะธาตุที่สอดคล้องกัน..."

หน้าผีเอ่ยอย่างกระตือรือร้น

หลินจิ่วก็อารมณ์ดีสุด ๆ เช่นกัน เพราะอีกเดี๋ยวของพวกนี้ก็จะเป็นของผมแล้ว

"งั้นตกลง ผมให้คุณ 2 เหรียญผีดุ คุณว่ายังไงล่ะ" หลินจิ่วรู้สึกว่ามโนธรรมของตัวเองสะกิดใจอยู่นิดหน่อย จึงยอมเพิ่มราคาให้เท่าตัว

"พี่ใหญ่ แบบนี้ไม่ได้นะ เราตกลงกันไว้ที่ 1 เหรียญผีดุแล้วนี่ครับ" หน้าผีเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังสุดขีด

"เอ่อ... งั้นก็ได้"

หลินจิ่วจึงต้องยอมรับราคาของหน้าผี แล้วเก็บเหรียญผีดุหนึ่งเหรียญนั้นกลับคืนมา

ตอนที่เดินออกมา หน้าผีทั้งสองตัวยังคงอาลัยอาวรณ์ "พี่ใหญ่ ว่าง ๆ แวะมานั่งเล่นบ่อย ๆ นะครับ"

ขอเตือนอีกรอบ กดเร่งตอน! กดเร่งตอน! กดเร่งตอน!

ถึงผมจะบอกว่าอย่าเร่ง แต่ก็ยังหวังให้ทุกคนช่วยกันเร่งเยอะ ๆ อยู่ดีนะ