ตอนที่ 72 ดวงตาของผีหลายตา

หลินจิ่วถือกระบองสะเทือนสมองน้อยไว้ในมือ เล็งไปที่หัวของผีหลายตาแล้วฟาดลงไปอีกหลายทีเสียงดังโป๊กๆๆ

ผีหลายตาผู้น่าสงสารเหลือบมองของสะสมของตนเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจมดิ่งเข้าสู่ภาวะมึนงงไปอีกรอบ

หลินจิ่วตบมือเบาๆ แล้วเริ่มควักลูกตาต่อ

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ลูกตาในห้องนี้ก็ถูกหลินจิ่วควักออกมาจนเกลี้ยง

ตอนนี้ในกระเป๋าเป้ของเขา อัดแน่นไปด้วยลูกตามากกว่าสามพันดวง

นี่เป็นตัวเลขที่ชวนขนหัวลุกอย่างยิ่ง

ต่อให้บดลูกตาวันละร้อยดวง ก็ยังต้องบดติดต่อกันถึงสามสิบวันเต็มๆ

หากเป็นคนอื่นมาเห็นของในเป้ของหลินจิ่วเข้า คงต้องฝันร้ายไปทั้งคืนแน่

นอกจากนี้ ยังมีลูกตาบนร่างของผีหลายตาอีก หลินจิ่วคิดดูแล้ว ก็ตัดสินใจควักเอาเฉพาะดวงที่ใหญ่ที่สุด

หลินจิ่วบิดข้อมือทีเดียว ก็ควักดวงตากลมโตคู่สวยบนใบหน้าของผีหลายตาออกมาได้อย่างชำนาญยิ่ง

ขนาดของมันใหญ่พอตัว พอกำไว้ในอุ้งมือแล้วใหญ่เท่ากับซาลาเปาลูกหนึ่งเลยทีเดียว

[ดวงตาของผีหลายตา: เมื่อปลูกถ่ายเข้าร่างกาย สายตาของคุณจะเพิ่มขึ้น 500% ทั้งยังมองทะลุภาพลวงตาได้ และสามารถใช้วิชาเนตรบางอย่างได้]

"ลูกตานี่ไม่เลวแฮะ"

หลินจิ่วแยกดวงตาของผีหลายตาใส่ไว้ในขวดแก้วใบหนึ่งต่างหาก

สุดท้ายก็ใช้สเปรย์ลบความทรงจำลบความทรงจำของผีหลายตาออกไป

"คุณยาย ลาก่อนนะ ขอให้หลับฝันดีครับ"

หลินจิ่วโบกมือลา แล้วก้าวออกจากห้อง 504

เมื่อลงมาถึงชั้นสาม เขาก็เคาะประตูห้องของผีหิวโซก่อนเป็นอันดับแรก

"คุณผีหิวโซ ผมมาแล้วครับ" หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แกร๊ก

แทบจะในวินาทีเดียวกับที่สิ้นเสียง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

ผีหิวโซเคลื่อนร่างมหึมาที่กระเพื่อมไหวเข้ามาสวมกอดหลินจิ่วอย่างแรง

ยังดีที่ร่างกายของหลินจิ่วแข็งแกร่งพอตัว หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นโดนกอดแบบนี้ ซี่โครงคงหักไปหลายซี่แล้วแน่ๆ

"หลินจิ่ว ในที่สุดนายก็มา รีบเข้ามาเร็วเข้า"

ผีหิวโซดีใจตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ

เพราะมันติดใจอาหารรสเลิศของหลินจิ่วเข้าอย่างจัง ไม่ได้กินแม้แต่ครู่เดียวก็แทบลงแดงตายอยู่แล้ว

แต่มันก็ไม่กล้าบุกไปหาหลินจิ่วเองเพราะกลัวจะโดนซ้อม จึงทำได้แค่อดทนต่อความหิวโหย ทนรอมาจนถึงตอนนี้

หลินจิ่วตบพุงของผีหิวโซ มันกระเพื่อมขึ้นลงเหมือนเตียงน้ำขนาดใหญ่ "เอาล่ะ ไปเถอะ วันนี้อยากกินอะไรล่ะ?"

ผีหิวโซกัดนิ้ว น้ำลายไหลเยิ้มตรงมุมปาก "ฉันอยากกินเนื้อย่าง แล้วก็อยากกินซาชิมิสไลม์ กอบลินนึ่งก็น่ากิน...ทำไงดี ฉันอยากกินไปหมดเลย"

หลินจิ่วหัวเราะเบาๆ "ต้องเลือกอะไรกัน อยากกินอะไรก็กินอันนั้นสิ อ้อจริงด้วย ผมเอาของดีมาฝากคุณด้วยนะ"

ขณะพูด เขาก็หยิบเอาลูกตาในกระเป๋าเป้ออกมาจำนวนหนึ่ง

"เดี๋ยวผมจะยำลูกตาให้คุณกินเป็นจานเรียกน้ำย่อยก่อนแล้วกัน" หลินจิ่วกล่าว

"ดี ดีเลย" ผีหิวโซพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ

หลินจิ่วสังเกตเห็นว่าห้องรับแขกทั้งห้องสะอาดสะอ้านขึ้นมาก ซากศพเน่าเปื่อยพวกนั้นอันตรธานหายไปหมดสิ้นแล้ว

พื้นห้องก็เงาวับ แตกต่างจากสภาพที่มีกลิ่นเหม็นเน่าก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละสถานที่

"โอ้โห นี่คุณถึงกับจ้างคนมาทำความสะอาดเลยเหรอ?" หลินจิ่วพอใจกับสภาพแวดล้อมแบบนี้มาก

ถึงอย่างไรในฐานะคนปกติ เขาก็ยังชอบห้องที่สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยมากกว่าอยู่ดี

"ฮิๆ ฉันรู้ว่าพวกมนุษย์อย่างนายรักความสะอาด ฉันก็เลยให้น้องสาวผีพรายน้ำชั้นบนมาช่วยล้างทำความสะอาดให้รอบหนึ่งน่ะ"

ผีหิวโซหัวเราะอย่างซื่อๆ มือสั้นป้อมทั้งสองข้างเกาพุงเนื้อนุ่มนิ่มของตัวเอง

"ใส่ใจดีนี่"

ตอนนี้หลินจิ่วมีไฟทำงานเต็มเปี่ยม

เขาเดินเข้าไปในครัว จัดการทำยำลูกตาพวกนี้จนเสร็จเรียบร้อย

"คุณผีหิวโซ มาชิมดูสิครับว่ารสชาติเป็นยังไง" หลินจิ่วยกจานอาหารมาวางบนโต๊ะ

"ฉันเชื่อรสมือของนายอยู่แล้ว หลินจิ่ว"

ผีหิวโซพูดจบประโยค ก็กระโจนเข้าหาของอร่อยอย่างอดรนทนไม่ไหวทันที

พอลูกตาเข้าปากก็ทั้งลื่นนุ่ม ทั้งเคี้ยวหนึบเด้งดึ๋ง พอกัดลงไปคำหนึ่งก็แตกโพละทะลักเต็มปาก เคี้ยวเพลินสุดๆ

ผีหิวโซฟาดเรียบยำลูกตาจนเกลี้ยงแทบจะในรวดเดียว

แต่นี่ยังไม่พอยาไส้ด้วยซ้ำ

"เอาอีก หลินจิ่ว ฉันจะเอาอีก" ผีหิวโซพูดพลางตาเป็นประกาย

อาหารจานเลิศนี้ได้เปิดสวิตช์ความอยากอาหารของมันจนถึงขีดสุดแล้ว

"รอสักครู่นะครับ" หลินจิ่วแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน

ยิ่งผีหิวโซกินมากเท่าไร ผลประโยชน์ที่เขาได้รับก็ยิ่งมากเท่านั้น

หลินจิ่วคัดเลือกสไลม์ตัวหนึ่งออกมาจากคลังวัตถุดิบของผีหิวโซ

ขณะที่เขากำลังจะลงมือทำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"คุณผีหิวโซคะ ฉันมานวดให้แล้วค่ะ"

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็คือผีแขวนคอนั่นเอง

พอผีหิวโซได้ยินก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "หลินจิ่ว ฉันเรียกผีแขวนคอมาให้คุณ เธอเป็นหมอนวดมือทองที่มีชื่อเสียงที่สุดของที่นี่ รับรองว่าปรนนิบัติจนคุณเคลิ้มแน่นอน"

หลินจิ่ว: ...

"ไม่ต้องหรอกครับ"

ในฐานะสุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรม เขาไม่ชอบชีวิตที่สุขสำราญฟุ่มเฟือยแบบนี้หรอก

"เข้าใจแล้ว" ผีหิวโซไม่กล้าซักไซ้ต่อ ในเมื่อหลินจิ่วไม่ต้องการ งั้นเดี๋ยวพอกินเสร็จมันค่อยนอนเสวยสุขคนเดียว ชีวิตสบายดุจเทพเซียน

ผีหิวโซเปิดประตูห้อง ผีแขวนคอกวัดแกว่งลิ้นอันคล่องแคล่วไปมา

"เข้ามาสิ เดี๋ยวพอกินเสร็จค่อยนวดให้ฉัน"

ผีหิวโซเชิญผีแขวนคอเข้ามาด้านใน

ผีแขวนคอเหลือบไปเห็นหลินจิ่วที่ผูกผ้ากันเปื้อนอยู่ด้านข้างเข้า ถึงกับชะงักไปทั้งตัว

ว่าแต่หลินจิ่วเป็นหมอไม่ใช่เหรอ

ไหงมารับจ็อบเป็นพ่อครัวได้ล่ะเนี่ย

"ไฮ คุณผีแขวนคอ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่นะครับ" หลินจิ่วทักทายอย่างกระตือรือร้น

"คุณหมอหลิน นี่คุณกำลัง...?"

ผีแขวนคอเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ก็แค่ช่วยเพื่อนบ้านน่ะครับ ตัวผมไม่มีข้อดีอะไรหรอก มีแค่นิสัยชอบช่วยเหลือคนอื่น ถ้าคุณผีแขวนคอมีเรื่อง

"จริงสิครับ หลินจิ่วเป็นคนดีมาก แถมอาหารที่เขาทำก็อร่อยสุด ๆ ไปเลย" ผีหิวโซยืนยันว่าหลินจิ่วคนนี้ดีจริง ๆ

เพราะเขาก็ไม่กล้าพูดจาไม่ดีถึงหลินจิ่วเหมือนกัน กลัวจะโดนซ้อมอีกรอบ

"งั้นฉันขอลองชิมหน่อยได้ไหมคะ" คุณผีแขวนคอกระดกปลายลิ้นยาว ๆ ไปมา ผู้ชายที่เก่งกาจมักจะดึงดูดสายตาของคนอื่นเสมอ

"เอ่อคือ..."

ผีหิวโซลังเลเล็กน้อย อาหารที่หลินจิ่วทำเขาเองยังกินไม่พอเลยด้วยซ้ำ แต่ในฐานะเจ้าบ้าน จะให้แขกนั่งมองเฉย ๆ ก็ดูไม่ดี

ในที่สุด ผีหิวโซก็ได้แต่พยักหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจ แล้วเอ่ยอย่างเสียดาย "งั้นก็ได้ครับ แต่นิดเดียวพอนะ"

ไม่นาน หลินจิ่วก็ยกซาชิมิสไลม์จานหนึ่งเดินออกมา

ผีหิวโซไม่ได้ลงมือคีบกินทันที แต่กลับใช้มีดเล่มเล็กเฉือนเนื้อสไลม์ออกมาต่อนิดเดียว

ขนาดพอ ๆ กับเล็บมือเท่านั้น จากนั้นก็วางใส่จานแล้วเลื่อนไปตรงหน้าคุณผีแขวนคอ

"คุณผีแขวนคอ ทานสิครับ ไม่ต้องเกรงใจผมนะ"

ผีหิวโซพูดจบก็ใช้มือคว้าสไลม์ขึ้นมาทันที อ้าปากกว้าง กลืนสไลม์ไปครึ่งตัวในคำเดียว

คุณผีแขวนคอมองสไลม์ตัวใหญ่เท่าแตงโมในมือของผีหิวโซ สลับกับชิ้นเนื้อขนาดเท่าเล็บมือในจานของตัวเอง ถึงกับกรอกตาใส่ด้วยความหมดคำจะพูด

สมกับที่เป็นผีหิวโซจริง ๆ

เรื่องกินนี่ขี้งกสุด ๆ

แต่เมื่อเห็นผีหิวโซกินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้น คุณผีแขวนคอก็เริ่มทนไม่ไหว

ลิ้นยาวตวัดม้วนชิ้นเนื้อเข้าปาก สัมผัสนุ่มลื่นละมุนพลันระเบิดล้นไปทั่วทั้งช่องปากทันที

"เชี่ย... อร่อยมาก"

ดวงตาของคุณผีแขวนคอเป็นประกายวิบวับ

เสื้อผ้าบนตัวเธอเริ่มปริแตกเป็นริ้ว ๆ ใช่แล้ว ซาชิมินี้มีบัฟฉีกเสื้อผ้าด้วย

ป.ล. วันนี้ลงแค่สามตอนครับ

พรุ่งนี้จะลองดูว่าจะลงเพิ่มได้อีกสักสองตอนไหม

สุดท้ายนี้... (•̀_•́)

ทวงตอนกันเข้ามาได้เลย! ทวงตอน! ทวงตอน!