ตอนที่ 74 การจู่โจมไตและคำขอของผีสาวแมงมุม

[มีดเฉือนไต (C): นี่คือมีดที่ถูกสาป การโจมตีบริเวณเอวจะสร้างความเสียหายสี่เท่า และมีโอกาส 10% ที่จะทำให้เกิดสภาวะพิการ มาพร้อมสกิลเสริม

การจู่โจมไต: การโจมตีบริเวณเอวจะเพิ่มความเสียหายจริง 10% ความเสียหายนี้จะเพิกเฉยต่อความแข็งแกร่งของร่างกาย เกราะป้องกัน และอุปกรณ์ของเป้าหมาย]

เมื่อเลื่อนระดับเป็น C มีดเฉือนไตก็สร้างความเสียหายต่อเอวเพิ่มขึ้นเท่าตัว อัตราการติดสถานะพิการก็เพิ่มขึ้นอีก 5%

ที่สำคัญที่สุดคือได้รับสกิลใหม่มาหนึ่งสกิล

หลินจิ่วกะพริบตาปริบ ๆ ยิ่งรู้สึกว่ามีดเล่มนี้ชักจะพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว

โดยเฉพาะไอ้การจู่โจมไตเนี่ย... มันคือตัวพิฆาตสายแท็งก์ชัด ๆ

ชักอยากหาคนมาลองมือสักหน่อยแล้วสิ

เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น

เดิมทีหลินจิ่วกะว่าจะนอนตื่นสายเสียหน่อย

ถึงอย่างไรช่วงนี้เขาก็วุ่นวายวิ่งขึ้นวิ่งลง ช่วยเหลือผู้อื่นไม่หยุดหย่อน

ใครจะไปรู้ จู่ ๆ โทรทัศน์ขาวดำในห้องนั่งเล่นก็เกิดสัญญาณรบกวนจนเป็นจุดหิมะพร่ามัว

มีหัวคนโผล่ออกมาจากหน้าจอ เส้นผมยาวสลวยปรกใบหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีดำขลับคู่หนึ่ง

"มนุษย์ มีข้อความถึงนาย" คุณหนูเจินจื่อตะโกนเสียงดัง

หลินจิ่วพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ขยี้ผมตัวเองแล้วเดินมาที่ห้องนั่งเล่น "มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ขาใหญ่เศียรปีศาจที่ชั้นหกตามหานายน่ะสิ บอกว่าจะเปิดห้องติวเข้ม เลี้ยงอาหารมื้อพิเศษให้นายด้วย" คุณหนูเจินจื่อพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาอย่างยิ่ง

เพราะเจ้าของตึกไม่อยู่ตลอดทั้งปี ผู้พักอาศัยชั้นหกจึงเป็นระดับเพดานสูงสุดของอพาร์ตเมนต์ผีดุแห่งนี้

หากได้รับการคุ้มครองจากใครสักคนในชั้นนั้น อย่าว่าแต่จะทำตัวตามใจชอบเลย แค่เดินกร่างไปทั่วก็แทบไม่มีใครกล้าหือแล้ว

"เลี้ยงมื้อพิเศษเหรอ"

หลินจิ่วเลิกคิ้วขึ้น และไม่ได้ปฏิเสธ

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็ขึ้นมาที่ชั้นหก

หลินจิ่วเคาะประตูห้องอย่างสุภาพ

แกร๊ก

ประตูถูกเปิดออกแทบจะในทันที จนหลินจิ่วสงสัยว่าคุณหนูเศียรปีศาจมายืนเฝ้าหน้าประตูอยู่ตลอดหรือเปล่า

ตอนนี้คุณหนูเศียรปีศาจอยู่ในร่างโลลิ สวมกระโปรงยาวสีเบจดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ชายกระโปรงยาวถึงหน้าแข้ง

"คิกคิก หลินจิ่ว รีบเข้ามาสิ"

คุณหนูเศียรปีศาจกวาดสายตามองหลินจิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเชื้อเชิญเขาเข้ามาด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู หลินจิ่วก็เห็นซากศพสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติประเภทนกขนาดมหึมากองอยู่กลางห้องนั่งเล่น

เจ้านกยักษ์ตัวนี้ยาวถึงสามเมตร เมื่อกางปีกออกจะกว้างถึงหกเมตร ลำตัวดำสนิท ส่วนหัวยังถูกปกคลุมด้วยเกราะกระดูกสีขาว ดูราวกับหมวกนิรภัย

แม้ว่านกยักษ์ตัวนี้จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังแผ่รังสีความอันตรายออกมาอย่างรุนแรง

"คิกคิก นี่คือกาดำแห่งขุมนรก สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติต้นเลเวล 49 นิสัยเสเพลไม่อยู่กับร่องกับรอย มันคือเหยื่อของฉันเมื่อวานนี้เอง"

คุณหนูเศียรปีศาจเอามือไพล่หลัง เดินวนรอบซากกาดำแห่งขุมนรกหนึ่งรอบ "ฉันได้ยินมาว่านายทำอาหารเป็นด้วยนี่ เป็นไง อยากช่วยจัดการหน่อยไหม"

พอหลินจิ่วได้ยิน ตาเขาก็เป็นประกาย เขาวางมือขวาไว้ที่หน้าอกแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย "เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ"

"จริงสิ ทำไมนายถึงไม่เอาเกล็ดย้อนมังกรปฐพีชิ้นนั้นมาพกติดตัวล่ะ" คุณหนูเศียรปีศาจมองหลินจิ่วด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น

"เรื่องนั้น... ผมกะว่าจะเอาเกล็ดย้อนชิ้นนี้ไปใช้ปรุงยาน่ะครับ เพียงแต่ตอนนี้ยังขาดวัตถุดิบอยู่อีกสองสามอย่าง" หลินจิ่วตอบแบบจริงครึ่งเท็จครึ่ง

คุณหนูเศียรปีศาจเอียงคอ พูดด้วยน้ำเสียงน่ารักน่าเอ็นดู "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันก็นึกว่านายจับได้แล้วเสียอีกว่ามีคำสาปติดอยู่บนนั้น"

หลินจิ่วแสร้งทำเป็นประหลาดใจ สีหน้าท่าทางแนบเนียนไร้ที่ติ

คุณหนูเศียรปีศาจยังคงยิ้มตาหยีพลางเอ่ยต่อ "คิกคิก ล้อเล่นน่า รีบไปจัดการเจ้ากาดำแห่งขุมนรกนี่เถอะ เนื้อของมันสดและนุ่มมาก กินแล้วช่วยบำรุงไตได้ดีเชียวนะ"

เนื่องจากขนาดตัวของกาดำแห่งขุมนรกใหญ่โตเกินไป จึงทำได้แค่ชำแหละกันกลางห้องนั่งเล่น

หลินจิ่วชักมีดเฉือนไตออกมา ใช้ "วิชาดาบประณีต" ทำการชำแหละร่างของกาดำแห่งขุมนรกอย่างรวดเร็ว

กระดูกส่วนกระดูก เครื่องในส่วนเครื่องใน เนื้อแต่ละชิ้นถูกหั่นแยกออกมาได้อย่างพอดิบพอดี

หลินจิ่วลากเนื้อกาดำแห่งขุมนรกที่แบ่งส่วนเรียบร้อยแล้วเข้าไปในครัว แล้วเริ่มลงมือทำทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา บนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยจานอาหารทั้งหมดสิบแปดอย่าง

"หลินจิ่ว มากินด้วยกันสิ ของพวกนี้บำรุงร่างกายชั้นยอดทั้งนั้นเลยนะ" คุณหนูเศียรปีศาจร้องเรียก

หลินจิ่วไม่เกรงใจ คีบเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมาเคี้ยวเข้าปากทันที

ในเวลาเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นว่าในสถานะของตัวเองมีสิ่งหนึ่งเพิ่มขึ้นมา นั่นคือ กลืนกลายฉับพลัน

เมื่อติดสถานะกลืนกลายฉับพลัน ขอเพียงผ่านไปสองชั่วโมง ก็จะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นคนรับใช้ และต้องยอมให้คุณหนูเศียรปีศาจบงการ

หลินจิ่วก็ว่าอยู่แล้วเชียวว่าอยู่ดี ๆ ทำไมคุณหนูเศียรปีศาจถึงยอมทำอาหารมื้อพิเศษให้เขากิน คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะแอบวางแผนรอเล่นงานเขาอยู่ตรงนี้

แต่ทว่า... เขามีหูกระต่าย ไอ้สถานะกลืนกลายฉับพลันนี่จึงไม่ได้ผลกับเขาเลยสักนิด

สองมือของคุณหนูเศียรปีศาจเท้าคางไว้ ดวงตากลมโตแสนสวยคู่นั้นจ้องมองหลินจิ่วตาไม่กะพริบ มุมปากผุดรอยยิ้มหลงใหล ขากลมป้อมคู่เล็กแกว่งไปมา ดูน่ารักเป็นอย่างยิ่ง

"คุณหนูเศียรปีศาจ คุณก็กินด้วยสิครับ" หลินจิ่วเอ่ย

"คิกๆ"

คุณหนูเศียรปีศาจถึงได้หยิบตะเกียบขึ้นมา คีบสเต๊กเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะใช้ฟันขาวสะอาดยื่นไปกัด เนื้อสเต๊กระดับมีเดียมเวลชิ้นนั้นทั้งนุ่มทั้งชุ่มฉ่ำ

อร่อยจัง

ดวงตาของคุณหนูเศียรปีศาจเป็นประกายวาววับ

ในเวลาไม่นาน อาหารเลิศรสเต็มโต๊ะก็ถูกจัดการจนเกลี้ยง ซึ่งเก้าส่วนในนั้นล้วนตกไปอยู่ในท้องของคุณหนูเศียรปีศาจทั้งสิ้น

ถึงแม้หลินจิ่วจะกินไปแค่ส่วนเดียว แต่มันกลับทำให้พลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นมาถึงห้าร้อยหน่วย

ตอนนี้พลังวิญญาณของหลินจิ่วแตะระดับหกพันกว่าอันน่าสะพรึงกลัวเข้าไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่เลเวลตัวเขาเองเพิ่งจะเลเวล 8 เท่านั้น

ช่างเป็นมือใหม่หน้าใสซื่อที่แท้จริง

"คุณหนูเศียรปีศาจ ขอบคุณมากจริง ๆ นะครับสำหรับคำเชิญครั้งนี้" หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ

ภายใต้ผลลัพธ์สามชั้นของเหรียญตราคนหน้าซื่อใจคด บวกฉายาคนหน้าซื่อใจคด และกายาผู้เปี่ยมเมตตา รอยยิ้มของเขาจึงดูเปี่ยมไปด้วยความเป็นมิตรและเข้าถึงง่ายอย่างยิ่ง

"คิกๆ ไม่ต้องขอบอกขอบใจหรอกจ้ะ อีกเดี๋ยวเธอก็กลายเป็นคนของฉันแล้ว"

คุณหนูเศียรปีศาจพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาด้วยแววตาเปื้อนยิ้ม

เพราะคำสาปของเธอออกฤทธิ์อย่างสมบูรณ์แล้ว แค่รอให้เวลามาถึง เธอก็จะได้คนรับใช้มาครอบครองหนึ่งคน

ถ้าเป็นแบบนั้น ร่างกายของเธอก็จะเหมือนกับเสื้อผ้าที่สามารถเปลี่ยนใหม่ได้ตลอดเวลา

หลินจิ่วบอกลาคุณหนูเศียรปีศาจ เมื่อกลับมาถึงห้องของตัวเอง เขาก็หยิบหูกระต่ายสีชมพูอ่อนออกมาสวมใส่

ชำระล้าง

แสงสีขาวมัวสลัวกลุ่มหนึ่งแตกสลายไป

หลินจิ่วตรวจสอบสถานะอีกครั้ง สถานะกลืนกลายฉับพลันก็หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

คราวหน้าถ้ามีโอกาส จะต้องเลาะไตของคุณหนูเศียรปีศาจออกมาให้ได้เลยคอยดู

"เอาละ เริ่มทำงานต่อได้"

หลินจิ่วบิดขี้เกียจหนึ่งที จากนั้นก็เดินมาที่ชั้นห้า

เขามองดูข้อความขอความช่วยเหลือบนป้ายประกาศ ในนั้นมีข้อความหนึ่งที่เป็นของผีสาวแมงมุม

[ต้องการน้ำยาประเภทแปลงกาย

รายละเอียด: ฉันอยากแปลงเป็นสาวงามไปล่าเหยื่อ ฮิๆๆ... ได้ยินว่ายานี้ได้ผลชะงัดนัก ซี้ดดด (น้ำลายไหลย้อย)

ผู้ขอความช่วยเหลือ: 501 ผีสาวแมงมุม

ค่าตอบแทน: 1,000 เหรียญผีดุ + นมแมงมุมหนึ่งขวด]

หลินจิ่วลูบคางตัวเอง เขามีน้ำยาแปลงกายอยู่สองขวด พอดิบพอดีที่จะแบ่งขายได้ขวดหนึ่ง

แต่ว่า ไอ้ นมแมงมุม นี่มันคืออะไรกันแน่?

คงไม่ใช่แบบที่ผมคิดหรอกนะ

หลินจิ่วรู้สึกสงสัยใคร่รู้อย่างยิ่ง เขาเดินมาเคาะประตูห้อง 501

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ประตูห้องถึงได้เปิดออก

ผีสาวแมงมุมกำลังเกาะใยแมงมุมห้อยหัวลงมาอยู่ตรงหน้าประตู สายตาเย็นชาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่หลินจิ่ว "มะ... มนุษย์... ทำ... ทำไมถึงเป็นแก?"

"สวัสดีครับคุณแมงมุมที่รัก ผมเห็นข้อความขอความช่วยเหลือของคุณก็เลยแวะมาครับ" หลินจิ่วเอ่ยด้วยท่าทางสุภาพบุรุษอย่างยิ่ง

"แก... แกมี... มีน้ำยาแปลงกายงั้นเหรอ?" ผีสาวแมงมุมถามด้วยความตื่นเต้น

แม้ว่าความต้องการเรื่องหน้าตาจะไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับเธอ แต่มียอดฝีมือท่านหนึ่งเคยบอกเธอไว้ว่า ผู้ล่าระดับสูงมักจะปรากฏตัวในคราบของเหยื่อเสมอ

ขอแค่รูปลักษณ์ภายนอกของเธองดงามพอ ก็จะมีพวกคนโง่เง่าเสนอหน้ามาให้เธอกินถึงที่เอง