ตอนที่ 86 คุยเรื่องค่าชดเชยกันหน่อย

ซีไซย่ากวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในนั้นด้วยรอยยิ้มสดใส ชนิดที่แทบจะละลายหัวใจคนดูได้เลยทีเดียว

อย่าว่าแต่ผู้ชายเลย ต่อให้เป็นผู้หญิงก็ยากจะต้านทานเสน่ห์ที่แผ่ออกมาจากตัวซัคคิวบัสได้

"สวย... สวยจังเลย"

ซุนจือมองตาค้าง แทบอยากจะพาน้องซัคคิวบัสไปเข้าห้องมืดด้วยกันตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด

"พนักงานขายทุกท่านคงเข้าใจหน้าที่ของตัวเองแล้วสินะคะ พวกคุณต้องหาลูกค้าให้ได้วันละห้าคน ถ้าจำนวนคนไม่ครบก็จะถูกนับเป็นคอมเมนต์แย่เหมือนกัน และเมื่อไหร่ที่สะสมคอมเมนต์แย่ครบห้าครั้ง ฉันจะตัดชิ้นส่วนในร่างกายของพวกคุณออกไปหนึ่งชิ้นค่ะ"

ซัคคิวบัสซีไซย่าเลียริมฝีปากสีแดงระเรื่อพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์

"นอกจากนี้ บริษัทจะตัดสินเรื่องอาหารการกิน ที่พัก เสื้อผ้า และยานพาหนะจากผลงานในแต่ละวันของพวกคุณ ยานพาหนะส่วนกลางของวันนี้คือรถจักรยาน เพราะฉะนั้น พนักงานขายทุกท่านต้องพยายามเข้านะคะ"

ซีไซย่าขยิบตาโปรยเสน่ห์ให้ทุกคนตรงนั้น

หนุ่มสาวไม่น้อยถูกสะกดจนเคลิบเคลิ้มแทบคลั่ง แทบอยากจะแปลงร่างเป็นหมาป่าตะครุบเหยื่อเสียตรงนั้น

"แล้วถ้าผลงานดี จะได้ไปกินข้าวกับคุณซีไซย่าไหมครับ"

มีคนที่ไม่กลัวตายถามขึ้นมา เขาหลงใหลซีไซย่าจนหัวปักหัวปำไปแล้ว

"ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ แต่ว่า นั่นไม่ใช่ตัวเลขน้อย ๆ เลยนะ" ซีไซย่าเอ่ยด้วยท่าทางยั่วยวน

"ไม่เป็นไรครับ ขอแค่ได้กินข้าวกับคุณซีไซย่า ต่อให้ยากแค่ไหนผมก็จะพยายามครับ"

หลายคนฮึกเหิมเปี่ยมพลังขึ้นมาทันที แทบอยากจะสวมวิญญาณเป็นพนักงานดีเด่นยอดขยันขึ้นมาเลย

"งั้นคุณก็ต้องพยายามเข้านะคะ ฉันจะรอนะ"

ซีไซย่ากะพริบตาอย่างซุกซน จากนั้นก็เอ่ยกับทุกคน "เอาล่ะ แยกย้ายได้ค่ะ"

ตรวจสอบ

[ซีไซย่า, เลเวล 40, พลังวิญญาณ: 33,333, สถานะ: กำลังล่อลวง, ปลุกใจอย่างเร่าร้อน..., ระดับฝีมือ: สูสีทัดเทียม]

หลินจิ่วพบว่าช่องระดับฝีมือดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ระดับฝีมือแบ่งคร่าว ๆ ตามเลเวลเท่านั้น ไม่ได้มีประโยชน์ในการอ้างอิงเท่าไรนัก

ถ้าเจอคนที่เลเวลสูงกว่ายี่สิบขั้นขึ้นไป ก็จะขึ้นสถานะว่าไม่อาจต้านทานได้

แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นสูสีทัดเทียม นั่นหมายความว่า พลังของเขาในตอนนี้เพียงพอที่จะต่อกรกับเลเวล 40 ได้แล้ว

หลินจิ่วเดินกลับไปยังตำแหน่งของตัวเอง พนักงานขายแต่ละคนจะมีเคาน์เตอร์ประจำอยู่คนละหนึ่งที่

ไม่นานนัก ลูกค้ารายหนึ่งก็เดินเข้ามา

เป็นคุณหนูผีสาวผมขาว ร่างกายอยู่ในสภาวะกึ่งโปร่งใสตามแบบฉบับวิญญาณ สวมชุดกระโปรงคอวีติดกัน หน้าตาสะสวย รูปร่างทรวดทรงองค์เอวโค้งเว้าได้รูป

"ขอโทษนะคะ ที่นี่มีบ้านป้ายหลุมศพเหลืออยู่ไหมคะ"

น้ำเสียงของคุณหนูผีสาวหวานหยดย้อยแถมยังแฝงความอ่อนแอไว้เล็กน้อย ฟังแล้วชวนให้ผู้ชายเกิดความรู้สึกอยากปกป้องได้ง่าย ๆ

"มีครับ มีแน่นอน"

เมื่อเห็นลูกค้ามา หลินจิ่วก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแลดูสดใส

บนเคาน์เตอร์มีคอมพิวเตอร์อยู่เครื่องหนึ่ง ใช้สำหรับลงทะเบียนและค้นหาข้อมูลบ้านโดยเฉพาะ

บ้านป้ายหลุมศพจัดว่าเป็นบ้านประเภทที่แย่ที่สุด ราคาจึงถูกกว่ามาก และจำนวนก็เยอะที่สุดเช่นเดียวกัน

ราคาที่บริษัทตั้งไว้คือ 10,000 เหรียญวิญญาณ หากเป็นการเช่า เดือนละ 50 เหรียญวิญญาณ

"ไม่ทราบว่าคุณหนูผีสาวต้องการทำเลแบบไหนครับ ทางเรามีทั้งแบบริมน้ำ แล้วก็แบบติดกับสุสาน..."

หลินจิ่วพูดไปพลางเปิดข้อมูลบ้านป้ายหลุมศพบนจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมาให้คุณหนูผีสาวดู

"ฉันชอบแบบที่ค่อนข้างเงียบสงบหน่อยค่ะ พอจะมีที่แบบนั้นไหมคะ" คุณหนูผีสาวเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"มีครับ แถวริมน้ำปกติจะค่อนข้างเงียบสงบ" หลินจิ่วเปิดข้อมูลบ้านป้ายหลุมศพแถวริมน้ำขึ้นมา

ด้านบนบันทึกบ้านป้ายหลุมศพไว้ทั้งหมดกว่าเจ็ดพันหลัง มีการระบุตำแหน่งและสภาพแวดล้อมไว้อย่างละเอียด

คุณหนูผีสาวกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ตรวจดูข้อมูลจบในพริบตา

สามนาทีต่อมา ในที่สุดคุณหนูผีสาวก็เจอบ้านที่ถูกใจ

"ฉันอยากได้บ้านป้ายหลุมศพหมายเลข 742 หลังนี้ค่ะ พาฉันไปดูหน่อยได้ไหมคะ" คุณหนูผีสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานใส

"แน่นอนครับ นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว" หลินจิ่วยิ้มอย่างสุภาพ ยานพาหนะของเขาในตอนนี้คือรถจักรยานพัง ๆ คันหนึ่ง

หากวันนี้ทำยอดได้ยอดเยี่ยม ทางบริษัทก็จะจัดหายานพาหนะระดับสูงกว่านี้ให้ใช้งาน

หลินจิ่วเดินออกจากสำนักงานขาย ด้านนอกเป็นถนนที่เปิดโล่งกว้างขวาง มีผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ทุกหนแห่ง

"มาครับ คุณหนูวิญญาณ ขึ้นมานั่งเลย เดี๋ยวผมพาไปส่ง"

หลินจิ่วตบเบาะรถจักรยานเบา ๆ

คุณหนูวิญญาณส่ายหน้าอย่างตื่นตระหนก "มะ...ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันลอยตามไปก็พอ"

"เอาแบบนั้นก็ได้ครับ"

หลินจิ่วไม่เซ้าซี้ต่อ พอเขาหย่อนก้นลงนั่ง รถก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่นเอี๊ยดราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว ท่าทางพร้อมจะพังแหลกเป็นชิ้น ๆ ได้ทุกเมื่อ

ใช้เวลาสิบนาที หนึ่งคนกับหนึ่งวิญญาณก็มาถึงโครงการผิงอัน

โครงการผิงอันดูเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่นาน การตกแต่งซุ้มประตูใหญ่และกำแพงยังดูใหม่เอี่ยมอ่อง

ส่วนฝั่งตรงข้ามคือโครงการกุยไหลที่ซุนจือดูแลอยู่

จังหวะที่หลินจิ่วกำลังจะก้าวเข้าไปในประตู บนบานประตูก็พลันมีลูกตาสองดวงโผล่ออกมา ขนาดใหญ่เท่าล้อรถ ลูกตาดำขลับกลอกกลิ้งชวนให้รู้สึกอยากซัดหมัดระเบิดมันทิ้งสักที

[ผีประตูใหญ่ เลเวล 30, พลังวิญญาณ: 22,563, สถานะ: ถูกควบคุม, ถูกพันธนาการ, ทำหน้าที่เฝ้ายาม, ระดับพลัง: รับมือได้สบาย]

"ฮื่อ ที่แท้ก็พนักงานขายคนใหม่นี่เอง คิก ๆ แต่ว่านะ คิดจะผ่านทางของข้าไป มันต้องจ่ายค่าผ่านทางกันหน่อย ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังจะได้เข้าไปเลย"

ผีประตูใหญ่เบิกตากว้าง เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงละโมบจัด

พลันได้กลิ่นไอลมปราณอันเปี่ยมล้นจากร่างของหลินจิ่ว ท้องไส้ของมันก็เริ่มส่งเสียงร้องโครกคราก

ทว่าติดที่กฎของโลกสยองขวัญ มันจึงลงมือตรง ๆ ไม่ได้ ทำได้เพียงข่มขู่หรือใช้วิธีการอื่นบีบให้ยอมจำนนเท่านั้น

"เอ่อ ช่างเถอะค่ะ ฉันไม่ซื้อแล้วดีกว่า"

คุณหนูวิญญาณเอ่ยอย่างหวาดกลัว ระดับพลังของเธอแค่เลเวล 15 ย่อมไม่มีทางต้านทานตัวตนระดับผีประตูใหญ่ได้เลย

"ไม่เป็นไรหรอกครับ" หลินจิ่วยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ฮี่ ๆ ขอแค่นิ้วมือให้ข้าชิมสักนิ้ว เจ้าก็ผ่านไปได้แล้ว แต่ถ้ามัวชักช้าจนเสียเวลาแล้วโดนรีวิวแย่เข้าละก็ ถึงตอนนั้นสิ่งที่ต้องเสียจะไม่ใช่แค่นิ้วมือหรอกนะ"

ผีประตูใหญ่รู้สึกว่าตนกุมชะตาชีวิตของหลินจิ่วไว้ในกำมือได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

พอนึกถึงรสชาติอันโอชะของเนื้อมนุษย์ ผีอย่างมันก็อดตื่นเต้นเนื้อเต้นขึ้นมาไม่ได้

ทว่าในวินาทีถัดมา มีดสีดำเล่มหนึ่งก็พุ่งเสียบทะลวงเข้าเบ้าตาของมันโดยตรง

พรืด!

ดวงตาขนาดเท่าล้อรถพลันพ่นของเหลวสีดำทะลักออกมาเป็นสาย

คุณหนูวิญญาณที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ ตัวเปียกโชกไปด้วยของเหลวสีดำทั้งตัว

"อ๊าก! ตา ตาข้า!"

ผีประตูใหญ่รีบยื่นแขนสีดำสองข้างออกมากุมตา พลางกรีดร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง

มันคาดไม่ถึงเลยสักนิดว่า มนุษย์ผู้อ่อนแอเลเวล 15 คนนี้จะกล้าชักมีดแทงตามันจริง ๆ

"ไอ้มนุษย์สารเลว ข้าจะเขมือบเจ้า!"

ผีประตูใหญ่แผดเสียงคำราม พลังวิญญาณควบแน่นกลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่ ฟาดลงมาใส่หลินจิ่ว

เอนแชนต์อาวุธ-เพลิง

วิชาดาบประณีต

หลินจิ่วตวัดมีดฟันฉับ ๆ สองครั้ง ผ่าฝ่ามือพลังวิญญาณจนขาดสะบั้น จากนั้นก็ซัดมีดแทงระเบิดลูกตาอีกข้างของผีประตูใหญ่อย่างเหี้ยมเกรียม

คราวนี้ผีประตูใหญ่ถึงได้รู้ซึ้งว่าหลินจิ่วไม่ใช่คนที่จะมาตอแยได้ รีบส่งเสียงร้องขอชีวิตทันควัน "อย่าตีแล้ว อย่าตีเลย ข้ารู้ตัวว่าผิดแล้ว!"

เดิมทีหลินจิ่วก็แค่กะจะสั่งสอนผีประตูใหญ่ให้หลาบจำอยู่แล้ว เขาเก็บมีดเฉือนไตเข้าที่ พลางคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วเอ่ยว่า "ตกลงครับ งั้นตอนนี้เรามาคุยเรื่องค่าเสียหายกันดีกว่า..."

คุณหนูวิญญาณสะท้านเยือกไปทั้งตัว แม้หลินจิ่วจะยิ้มแย้มดูเป็นมิตรมาก แต่กลับให้ความรู้สึกอันตรายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

(・｀ω´・)