ตอนที่ 87 เกินไปตรงไหน ไม่เกินไปสักนิด

ผีประตูหน้ามึนงงไปหมด ชัดเจนว่าคนที่บาดเจ็บคือตัวมันเอง คนที่ควรจะเอ่ยปากเรียกค่าเสียหายก็ควรจะเป็นมันสิ

แต่ทว่ามันก็ไม่กล้าเถียง ทำได้เพียงเงี่ยหูฟังอย่างจำใจ

หลินจิ่วยิ้มพลางชูขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วกล่าว "ข้อแรกเลยนะ แกตั้งใจขวางทางผม ทำให้ผมเสียเวลา เวลาเป็นเงินเป็นทอง ผมคิดแกสักหนึ่งหมื่นเหรียญวิญญาณ ไม่เกินไปใช่ไหมล่ะ"

"ไม่เกินไปครับ ไม่เกินไปเลย" ผีประตูหน้ารีบพยักหน้ารัว ๆ ลูกตาดวงใหญ่ทั้งสองข้างยังคงพ่นน้ำสีดำออกมาไม่หยุด

"ข้อสอง แกทำให้ลูกค้าของผมตกใจกลัว แถมยังพ่นน้ำสีดำเปรอะเปื้อนชุดสวย ๆ ของเธอไปหมด ขอคิดแกอีกสองหมื่นเหรียญวิญญาณ คงไม่เกินไปหรอกนะ" หลินจิ่วชูเพิ่มขึ้นมาอีกสองนิ้ว

"เอ่อ เรื่องนี้..."

ผีประตูหน้าอยากจะตะโกนใส่หน้าเหลือเกินว่ามันโคตรจะเกินไป

เรื่องทำให้หลินจิ่วเสียเวลาน่ะมันเรื่องจริง

แต่ว่ามันไปทำให้คุณหนูวิญญาณตกใจกลัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ส่วนเรื่องชุดของคุณหนูวิญญาณ นั่นมันก็เป็นเพราะแกเอามีดมาแทงตาฉันไม่ใช่เรอะถึงได้พุ่งใส่แบบนั้น สุดท้ายกลับโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันเนี่ยนะ

เรื่องนี้ทำให้ผีประตูหน้ารู้สึกอึดอัดคับแค้นใจเป็นอย่างยิ่ง

หลินจิ่วเห็นว่าผีประตูหน้ายังคงลังเล มีหรือจะไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ จึงทาบมีดเฉือนไตลงข้างลูกตาดวงโตทันที

ผีประตูหน้าเกิดภาพหลอนฝังใจกับมีดเล่มนี้ไปเสียแล้ว จึงรีบพยักหน้าหงึก ๆ "ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหาครับ สองหมื่นเหรียญวิญญาณถือเสียว่าเป็นการขอโทษคุณหนูวิญญาณท่านนี้ก็แล้วกัน"

คุณหนูวิญญาณเพิ่งจะเคยมีคนออกหน้าแทนตัวเองเป็นครั้งแรก ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก จึงเอ่ยเสียงเบา "ไม่ต้องหรอกค่ะ ก็แค่เสื้อผ้าตัวเดียวเอง"

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ลูกค้าคือพระเจ้า"

หลินจิ่วกล่าวด้วยสีหน้าจริงใจอย่างยิ่ง ทำให้คุณหนูวิญญาณสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน

จากนั้น หลินจิ่วก็ชูขึ้นมาอีกหนึ่งนิ้ว ก่อนจะหันไปยิ้มตาหยีให้ผีประตูหน้า "และข้อสุดท้าย ก็คือค่าสึกหรอของอาวุธ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าอาวุธน่ะมีอายุการใช้งาน ข้อนี้ขอคิดแกหนึ่งหมื่นเหรียญวิญญาณ มีปัญหาอะไรไหม?"

ผีประตูหน้านึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่ามนุษย์ผู้นี้จะหน้าด้านไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้

มันเพิ่งจะเคยได้ยินคำว่าค่าสึกหรอของอาวุธเป็นครั้งแรกในชีวิต แถมยังคิดทีเดียวหนึ่งหมื่นเหรียญวิญญาณ นึกว่าเงินของมันลอยมาจากฟ้าหรือยังไงกัน?

"เจ้ามนุษย์ อย่าให้มันเกินไปนักนะ"

ผีประตูหน้าแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ

หลินจิ่วโยนมีดเฉือนไตในมือเล่นไปมาเบา ๆ

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ผีประตูหน้าก็หน้าบวมปูดเขียวช้ำ ร้องขอความเมตตา "พี่ชาย ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ให้...ผมยอมจ่ายแล้ว ไม่ได้เหรอครับ"

สิ้นเสียง มันก็อ้าปากกว้าง สำรอกเหรียญวิญญาณกองโตออกมา

หลินจิ่วนับจำนวนเงินพลางกล่าว "ถ้าว่าง่ายตั้งแต่แรกก็จบเรื่องไปแล้ว"

จากนั้น เขาก็ดึงเหรียญวิญญาณใบละหนึ่งร้อยออกมาหนึ่งใบ "คุณหนูวิญญาณ เมื่อกี้ทำให้คุณต้องตกใจกลัวจริง ๆ นี่เป็นเหรียญวิญญาณหนึ่งร้อยเหรียญ ถือเป็นค่าทำขวัญจากผมแล้วกันครับ"

"เอ๊ะ?!"

คุณหนูวิญญาณมองเงินที่หลินจิ่วยื่นมาให้ สลับกับชำเลืองมองปึกธนบัตรหนาเตอะในมือของเขา

เสียแรงที่เธอหลงคิดไปเองอย่างใสซื่อว่าหลินจิ่วอยากจะออกหน้าแทนเธอจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะคิดมากไปเอง

"รับไว้เถอะครับ"

หลินจิ่วยัดเงินใส่มือของคุณหนูวิญญาณ

ทั้งสองเดินเข้าไปในโครงการ แถวหน้าสุดเป็นที่พักระดับหรู ส่วนห้องป้ายสุสานจะอยู่ท้ายสุด สภาพโดยรวมดูแบน ๆ เหมือนกับป้ายสุสานไม่มีผิด

ตัวตึกของห้องป้ายสุสานสูงถึงหนึ่งร้อยเมตร แต่ความกว้างกลับไม่ถึงสองเมตรด้วยซ้ำ สีดำสนิทไปทั้งหลัง แผ่กลิ่นอายวังเวงชวนขนลุกออกมาตลอดเวลา

"คุณหนูวิญญาณ ที่นี่คือห้องป้ายสุสานหมายเลข 742 ครับ"

หลินจิ่วใช้กุญแจไขเปิดประตูห้อง

อย่าเห็นว่าห้องป้ายสุสานมีขนาดไม่ถึงยี่สิบตารางเมตรเชียว สิ่งอำนวยความสะดวกที่ควรมีนั้นมีครบครัน ทั้งห้องครัว ห้องน้ำ และห้องนอน

คุณหนูวิญญาณเดินสำรวจรอบห้องหนึ่งรอบ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ตกลงค่ะ เอาห้องนี้แหละ เท่าไหร่คะ?"

หลินจิ่วกระแอมไอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ถ้าหากเป็นการซื้อขาด จะใช้เพียงแค่หนึ่งหมื่นสองพันเหรียญวิญญาณ มันก็จะกลายเป็นของคุณตลอดไปครับ แต่ถ้าหากเป็นการเช่า รายเดือนจะอยู่ที่เจ็ดสิบเหรียญวิญญาณ"

"ฉันอยากซื้อสดค่ะ"

คุณหนูวิญญาณหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วควักเหรียญวิญญาณก้อนโตที่เป็นเศษเงินกระจัดกระจายออกมาจากข้างใน

ดูออกได้ไม่ยากเลยว่าความเป็นอยู่ของคุณหนูวิญญาณไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก

"ขอให้มีความสุขกับการใช้ชีวิตที่นี่นะครับ"

หลินจิ่วรับเงินมาแล้วกล่าวลาคุณหนูวิญญาณ

พอก้าวพ้นเขตโครงการ เขาก็เห็นซุนจือพาแขกคนหนึ่งมาพอดี และโดนผีประตูขวางทางไว้เช่นกัน

"พี่ผี ให้ผมเข้าไปเถอะครับ ผมเป็นพนักงานขายของโครงการนี้นะ" ซุนจือพูดพลางควักแบงก์ร้อยเหรียญวิญญาณออกมาจากกระเป๋า

ผีประตูแค่นหัวเราะเหยียด "แกดูถูกใครอยู่วะ คิดจะใช้ร้อยเหรียญวิญญาณมาไล่ข้าเรอะ วันนี้ถ้าไม่ทิ้งนิ้วไว้สักนิ้ว ก็ไม่ต้องเข้าไป"

"งั้นผมเพิ่มให้อีกสองร้อยเหรียญวิญญาณได้ไหมครับ"

ซุนจือกัดฟันพูด

ส่วนลูกค้าที่ยืนอยู่ข้างหลังเขารอจนเริ่มหมดความอดทนแล้ว จึงพูดเสียงขรึม "ฉันว่าพอเหอะ ไปดูที่อื่นดีกว่า"

"เดี๋ยวสิครับ ผมกำลังจะจัดการได้แล้ว..."

ซุนจือยังพยายามจะรั้งลูกค้าคนนี้ไว้

แต่อีกฝ่ายไม่ให้โอกาสเขาเลยสักนิด หันหลังเดินจากไปทันที

"คราวนี้จบเห่จริง ๆ แล้ว"

ซุนจือเกาผมยาวของตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม นึกภาพออกเลยว่าลูกค้าคนนี้ต้องให้คะแนนติดลบแน่

ผีประตูยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ พลางพูดเยาะเย้ยถากถาง "สมน้ำหน้า ถ้าตัดนิ้วให้ข้าไปแต่นิ้วเดียวแต่แรกก็ไม่มีเรื่องแล้วไม่ใช่เรอะ"

ซุนจือไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับมองไปยังอีกด้านด้วยความประหลาดใจ

เพราะลูกค้าของเขาเมื่อครู่ โดนหลินจิ่วลากตัวไปเสียแล้ว

"คุณผู้ชายครับ ผมเป็นพนักงานขายของโครงการผิงอัน ไม่ทราบว่าคุณกำลังมองหาบ้านแบบไหนอยู่หรือครับ"

บนใบหน้าของหลินจิ่วประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน

นี่จะหาว่าเขาแย่งลูกค้าไม่ได้หรอกนะ ต้องโทษที่ซุนจือคว้าโอกาสไว้ไม่ได้เองต่างหาก

"มนุษย์อีกแล้ว เดี๋ยวจะไม่ใช่ว่าแม้แต่ประตูก็ยังเข้าไม่ได้หรอกนะ"

ลูกค้าคนนี้เป็นมนุษย์วัว ผิวสีแดงก่ำ รูปร่างสูงใหญ่ถึงสามเมตร สวมชุดสูทตัวหนึ่ง ให้ความรู้สึกกดดันอย่างเต็มเปี่ยม

"คุณพูดล้อเล่นแล้วครับ ผมพาคุณไปดูบ้านที่โครงการผิงอันของเราก่อนดีกว่า" หลินจิ่วต้อนรับขับสู้ด้วยความกระตือรือร้น รอยยิ้มบนหน้าทำให้คนอื่นรู้สึกถูกชะตาได้ง่ายดายมาก

มนุษย์วัวรู้สึกถูกชะตากับหลินจิ่วเช่นกัน จึงพยักหน้าตอบตกลง "เอาสิ งั้นฉันไปดูกับนายหน่อยแล้วกัน ฉันอยากได้อพาร์ตเมนต์สักร้อยกว่าตารางเมตร ถ้าถูกใจก็จ่ายสดเต็มจำนวนเลย"

รอยยิ้มบนหน้าหลินจิ่วยิ่งบานสะพรั่ง เพราะอพาร์ตเมนต์ห้องหนึ่งราคาตกอยู่ที่ประมาณสามถึงห้าแสน

หากเขาบวกราคาเพิ่มเข้าไปอีก อย่างต่ำ ๆ ก็น่าจะฟันกำไรได้สักสองสามหมื่นเหรียญวิญญาณ

"คุณมนุษย์วัว เชิญทางนี้ครับ"

หลินจิ่วผายมือทำท่าเชิญ

พอผีประตูเห็นหลินจิ่ว มีหรือจะกล้าขวางทาง รีบเปิดประตูให้อย่างไว

"ดูไม่ออกเลยนะ มนุษย์อย่างนายก็มีฝีมือเหมือนกันนี่" คุณมนุษย์วัวพูดอย่างมีความหมายแฝง

เพราะอย่างไรเสียสถานะของมนุษย์ในโลกสยองขวัญก็ต่ำต้อยมาก แต่ราคาค่างวดกลับแพงลิบลิ่ว

ดังนั้น สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติจำนวนมากจึงจ้องจะหาโอกาสฟันหัวแบะอยู่ตลอด

ส่วนซุนจือที่อยู่อีกฝั่งได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างเหม่อลอย เขาสงสัยเหลือเกินว่าหลินจิ่วเข้าไปได้อย่างไร

"ไม่ต้องมองแล้ว เขามีน้ำยา ส่วนแกล่ะ ไส้แห้งสิ้นดี"

ผีประตูพูดจารังเกียจเหยียดหยาม

มันเห็นกับตาว่าพี่น้องร่วมสาบานของมันโดนซ้อมยับเยินขนาดไหน

สภาพน่ะเรียกว่าอนาถแท้ ๆ

(・｀ω´・)