ตอนที่ 82 หน่อไม้อวิ๋นซี

จะเก็บไว้? หรือไม่เก็บไว้?

ในที่สุดฉีหยวนก็ตบโต๊ะตัดสินใจ

ในเมื่อมีป่าไผ่อวิ๋นซีทั้งหมดสองหมู่ ถ้าอย่างนั้นก็แบ่งหนึ่งหมู่ให้ขวากหนามพิทักษ์กลืนกินกำจัดทิ้งไป ส่วนอีกหนึ่งหมู่ที่เหลือก็เก็บรักษาไว้ตามเดิม

ทั้งสามารถเก็บรักษาป่าไผ่ระดับหายากเอาไว้ได้ ทั้งช่วยเพิ่มพลังให้ขวากหนามพิทักษ์ แถมยังได้พื้นที่ดินระดับหายากว่างเปล่ามาแปลงหนึ่งเพื่อใช้เพาะปลูกพืชผล

เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสามตัวชัดๆ!

แต่ก่อนจะกำจัดป่าไผ่ ฉีหยวนยังต้องขุดหน่อไม้ออกมาเสียก่อน

จุดเด่นของป่าไผ่อวิ๋นซีก็คือไผ่อวิ๋นซีกับหน่อไม้อวิ๋นซี ดังนั้นมูลค่าของหน่อไม้จึงไม่ได้ด้อยไปกว่าต้นไผ่เลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น วัตถุดิบอาหารระดับหายากแบบนี้ฉีหยวนก็ยังไม่เคยลิ้มลองมาก่อน ย่อมไม่ยอมปล่อยให้เสียเปล่าแน่นอน

ในฐานะหนึ่งในสองรางวัลที่มีมูลค่าสูงที่สุดจากรางวัลประเมินผล ฉีหยวนตั้งตารอคอยมานานแล้ว

เขาหยิบจอบระดับทั่วไปออกมาหนึ่งด้ามจากที่พักพิง ไม่รู้เหมือนกันว่าได้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ช่างเถอะ ในคลังเก็บของมีเครื่องมือคุณภาพระดับทั่วไปกองอยู่เพียบ

เขาแบ่งพื้นที่ป่าไผ่หนึ่งหมู่ส่วนที่อยู่ใกล้กับที่พักพิงให้เป็นเขตที่ต้องรื้อถอน

เพราะอย่างไรเสียหากอนาคตจะเพาะปลูกพืชผล ย่อมต้องอยู่ใกล้ที่พักพิงถึงจะสะดวกที่สุด

จากนั้น ฉีหยวนก็เริ่มลงมือขุดหน่อไม้

ถึงจะไม่เชี่ยวชาญการขุดหน่อไม้ แต่วิธีการและหลักการคร่าวๆ ฉีหยวนก็เคยได้ยินมาบ้าง

ขั้นแรกคือการหาหน่อไม้

เวลาหาหน่อไม้ ต้องเลือกบริเวณที่ดินค่อนข้างร่วนซุย ทั้งยังต้องสังเกตรอยแตกบนพื้นดิน รวมถึงกิ่งไผ่ชั้นล่างสุดที่แผ่ออกไปซึ่งมักจะขนานกับทิศทางการเลื้อยของเหง้าไผ่ใต้ดิน เมื่อกวาดสายตามองไปตามทิศทางนี้ ตรงไหนที่ผิวดินนูนขึ้นมาเล็กน้อยและมีรอยดินแตกแยกร่วนซุย ก็มักจะมีหน่อไม้อยู่ใต้ผืนดินนั้น

ทว่าที่นี่เป็นป่าไผ่ผืนใหญ่ ขั้นตอนการหาหน่อไม้จึงค่อนข้างง่าย

จากนั้นก็คือการขุดหน่อไม้

เพียงแค่ค่อยๆ ขุดลงไปตามปลายหน่อไม้ และต้องขุดไปพลางโกยดินออกไปพลาง พอถึงโคนหน่อไม้ก็ต้องออกแรงสับจอบลงไปทีเดียวให้ขาด มันถึงจะหลุดออกมาอย่างหมดจด

หน่อไม้ฤดูหนาวมักจะโผล่พ้นดินมาแค่ยอดแหลมๆ เล็กน้อย ส่วนใหญ่จะซ่อนอยู่ใต้ดิน ขั้นตอนการขุดหน่อไม้จึงค่อนข้างเหนื่อย

อุตส่าห์ขุดดินรอบๆ ออกจนหมด เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้ายอีกแค่นิดเดียว

ปัง... แครก!

จอบระดับทั่วไปฟาดกระทบเข้ากับโคนหน่อไม้ แล้วหักสะบั้นลงในทันที

ฉีหยวนเบิกตากว้าง "หน่อไม้นี่แข็งขนาดนี้เลยเรอะ! ขนาดจอบยังขุดไม่เข้า แล้วจะกินยังไงเนี่ย?"

แต่ไม่นาน ฉีหยวนก็ได้สติ

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นพืชระดับหายาก ปริมาณพลังวิญญาณในตัวย่อมเข้มข้นเป็นพิเศษ ย่อมต้องมีความสามารถในการป้องกันตัวเองอยู่บ้าง

ถึงจะไม่ถึงขั้นมุดขึ้นมาจากดินแล้วกัดคนได้ แต่มันก็คงไม่ยอมให้จอบระดับทั่วไปขุดออกไปง่ายๆ อยู่แล้ว

ถ้าเปลี่ยนเป็นขวากหนามพิทักษ์ระดับหายาก ป่านนี้คงฟาดตบหน้าหงายไปแล้ว

ความจริงนี่ก็แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างพืชเศรษฐกิจกับพืชมีชีวิตที่มีสัญชาตญาณ

ไผ่อวิ๋นซีระดับหายากนั้นไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อคนและสัตว์ แต่พืชระดับหายากบางชนิดที่มีความก้าวร้าว พลังของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าสัตว์ร้ายระดับหายากเลย

ฉีหยวนโยนจอบในมือทิ้งอย่างจนใจ "ดูท่าเครื่องมือกระจอกเกินไปจนขุดไม่เข้าสินะ!"

เขาจึงทำได้เพียงติดต่อไปหาพี่ใหญ่หยางผู้สารพัดนึก เพื่อขอยืมจอบระดับดีมาสักอัน... เอาเถอะ เป็นอีเต้อต่างหาก

เครื่องมือมีหลากหลายชนิดเกินไป แม้ว่าฉินเจิ้นจวินจะเปิดกล่องทรัพยากรมาแล้วนับไม่ถ้วน ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะเปิดได้เครื่องมือครบทุกชนิด

เมื่อมีเครื่องมือ งานหลังจากนี้จึงง่ายดายขึ้นมาก

ด้วยพละกำลังและความอดทนของฉีหยวนที่เหนือกว่าคนทั่วไป ความเร็วในการขุดหน่อไม้จึงรวดเร็วอย่างยิ่ง

ใช้เวลาแค่วันเดียวก็ขุดไปได้ถึงครึ่งหมู่ จากนั้นเขาก็หมดแรงทรุดฮวบลงกับพื้น นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง

แต่เมื่อมองดูกองหน่อไม้ที่อยู่ข้างกาย ความยินดีในใจก็เอ่อล้นจนไม่อาจระงับ

ในสถานการณ์ปกติ ผลผลิตหน่อไม้ฤดูหนาวตามธรรมชาติหนึ่งหมู่จะอยู่ที่ราวห้าสิบชั่ง

ทว่าป่าไผ่อวิ๋นซีแห่งนี้ถึงอย่างไรก็เป็นป่าไผ่ระดับหายาก เพียงแค่ครึ่งหมู่ น้ำหนักก็ปาเข้าไปถึงห้าสิบชั่งแล้ว

ถ้าหักน้ำหนักเปลือกหน่อไม้ออกไป ปริมาณเนื้อหน่อไม้ที่ได้จะอยู่ที่ราวหกสิบเปอร์เซ็นต์

พูดอีกอย่างก็คือ ป่าไผ่หนึ่งหมู่นี้จะให้ผลผลิตหน่อไม้อวิ๋นซีราวหกสิบชั่ง

ฉีหยวนเดาะลิ้น หากไม่ใช่เพราะจำเป็นต้องรีบเพิ่มพลังให้ขวากหนามพิทักษ์ เขาก็ตัดใจทำลายป่าไผ่หนึ่งหมู่นี้ไม่ลงจริงๆ

ต้องรู้ก่อนว่า หน่อไม้นั้นแทบจะเติบโตได้ตลอดทั้งฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว ซึ่งในฤดูหนาวจะเติบโตช้าที่สุดและให้ผลผลิตต่ำที่สุด

ในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ผลผลิตมีโอกาสสูงถึงหลายร้อยชั่งเลยทีเดียว

ได้แต่หวังว่าป่าไผ่อวิ๋นซีอีกหนึ่งหมู่ที่เก็บรักษาไว้ ผลผลิตในอนาคตคงจะไม่น้อยเช่นกัน

วันนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ฉีหยวนจึงเก็บข้าวของเครื่องมือกลับมายังที่พักพิง

เขาแบ่งหน่อไม้ห้าชั่งให้พี่ฉิน

จากนั้นก็นำหน่อไม้อวิ๋นซีที่เหลืออีกสี่สิบห้าชั่งกลับมายังที่พักพิงทั้งหมด แล้วเรียกฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยมาช่วยกันปอกเปลือกหน่อไม้

แต่ฉีหยวนรู้สึกเหนื่อย ปอกไปได้แค่ครึ่งเดียวก็ชิ่งหนีไปดื้อๆ

เขาเข้าไปในห้องน้ำ แช่น้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์เพื่อคลายความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน

หากไม่ใช่เพราะฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยแรงน้อยเกินไปจนอาจจะขุดหน่อไม้ไม่ไหว ไม่ว่าอย่างไรฉีหยวนก็คงส่งสองสาวไปขุดแทนแล้ว

ดูจากตอนนี้แล้ว แรงงานสองคนยังน้อยเกินไปจริงๆ

การผลิตถ่านไม้ก็ต้องใช้คน!

การผลิตก้อนน้ำแข็งก็ต้องใช้คน!

งานจิปาถะในลานบ้านตามปกติก็ต้องใช้คน!

ลำพังแค่โจวเยวี่ยกับฉู่เหวินซีสองคน ดูท่าจะหมุนงานไม่ทันแล้วจริงๆ

อย่างการช่วยปอกหน่อไม้วันนี้ ก็ไม่ได้แปลว่างานประจำของพวกเธอจะไม่ต้องทำเสียหน่อย

สองสาวเพิ่งเผาถ่านไม้เสร็จ ก็ถูกลากตัวมาทำงานล่วงเวลาต่อหน้าตาเฉย

ฉีหยวนนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ พลางปล่อยความคิดล่องลอยไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กๆ ในใจ หรือว่าควรจะ... เพิ่มแรงงานดีนะ

อย่างเช่น...

ให้นางพญาผึ้งเสือดำหัดทำงานง่ายๆ ดูบ้างดีไหม

ยังไงมันก็พอมีสติปัญญาอยู่บ้าง ให้มาช่วยทำกับข้าว ล้างจาน พรวนดินอะไรพวกนี้ คงไม่เกินความสามารถของมันหรอกมั้ง

ขณะที่ฉีหยวนกำลังครุ่นคิดว่าจะกดขี่แรงงานนางพญาผึ้งเสือดำอย่างไรดี เงาดำขนาดเท่าฝ่ามืออันคุ้นตาก็ค่อยๆ คลานเข้ามาในห้องน้ำ

ฝีเท้าเชื่องช้า แต่มั่นคงเป็นพิเศษ

ทว่าคราวนี้ เห็นได้ชัดว่ามันประเมินสถานการณ์ผิดไป

ก่อนหน้านี้ ฉีหยวนแค่โดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว ถูกโจมตีเข้าจุดตายตรงๆ จนบอบช้ำแทบสิ้นเรี่ยวแรง

แต่ครั้งนี้ สติสัมปชัญญะของเขาแจ่มชัด จึงไม่มีทางปล่อยให้มันลอบกัดได้สำเร็จอีก

ทันทีที่เงาดำนั้นปีนขึ้นมาบนขอบอ่างอาบน้ำ ก็ถูกมือใหญ่คู่หนึ่งตะครุบหมับเข้าให้

ฉีหยวนหน้าเขียวคล้ำ นึกไม่ถึงว่าเจ้าเต่าบัดซบตัวนี้ยังจะกล้าโผล่มาอีก

เขาตะโกนลั่น "โจวเยวี่ย เธอไปดูซิว่าเต่าหายไปหรือเปล่า คอยดูเถอะ เดี๋ยวโดนเทศน์แน่!"

ห้านาทีต่อมา ฉีหยวนที่สวมชุดคลุมนอนก็ยื่นเต่าคืนให้โจวเยวี่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

โจวเยวี่ยรู้สึกผิดต่อความสะเพร่าของตัวเองเป็นอย่างมาก เธอเอ่ยขึ้นว่า "ขอโทษค่ะ ฉันเฝ้ามันไม่ดีเอง! ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันสัญญาไว้แล้ว สิ่งที่เจ้านายโดนมา ฉันก็จะยอมโดนแบบเดียวกันสักรอบค่ะ"

สีหน้าเรียบเฉยของฉีหยวนพลันเปลี่ยนเป็นพิลึกกึกกือขึ้นมาทันใด ยัยเด็กคนนี้... คงไม่ได้คิดจะ... จึ๊ๆ

แต่ถึงอย่างไรคนกับสัตว์ก็ต่างเผ่าพันธุ์กัน

แถมสภาพร่างกายของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันด้วย

ในสมองของฉีหยวนพลันผุดภาพสิ่งมีชีวิตที่เคยเห็นในภาพยนตร์ขึ้นมา มันเดินสองขา แบกกระดองเต่าไว้ข้างหลัง กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ พูดภาษามนุษย์ได้ สวมหน้ากาก แถมยังต่อสู้เก่งชะมัด!

ฉีหยวนอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว

"ไม่เป็นไรๆ ยังดีที่ไม่เกิดเรื่องใหญ่ โทษไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ไม่ถึงขนาดนั้น!"

ฉีหยวนไม่กล้าอยู่นาน รีบคว้าเต่าคืนมาจากมือของโจวเยวี่ย แล้วเผ่นหนีออกจากตรงนั้นท่ามกลางสายตางุนงงของสองสาว

เพราะกลัวเหลือเกินว่าโจวเยวี่ยจะโพล่งออกมาว่า 'บอสฉีคะ ได้โปรดลงทัณฑ์เยวี่ยเยวี่ยให้สาสมเลยค่ะ!'

แต่ก็นั่นแหละ สำหรับเจ้าเต่าตัวนี้ ฉีหยวนไม่รู้จริงๆ ว่าจะจัดการกับมันอย่างไรดี

จะกินงั้นหรือ เนื้อก็แทบไม่มี!

จะเลี้ยงไว้หรือ ก็เป็นภัยคุกคามข้างกายชัดๆ!

หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว ฉีหยวนจึงคิดว่า หรือจะยกมันให้คนอื่นไปดีนะ

แล้วจะยกให้ใครล่ะ

ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเอง ที่ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ส่งเสียงแจ้งเตือน ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ดังขึ้น

"ฮั่นแน่ ใครกันนะที่รีบร้อนทักมาถูกจังหวะขนาดนี้"