ตอนที่ 84 ระดับยอดเยี่ยม! ขวากหนามพิทักษ์!

แม้กระทั่งตรงจุดที่ฉีหยวนขุดไว้เมื่อช่วงกลางวัน ก็ยังมีหน่อไม้ที่ยังไม่ถูกค้นพบอยู่อีกไม่น้อย พอถูกขวากหนามพิทักษ์เจอเข้า มันก็กวาดนำขึ้นมาด้วยทั้งหมด

หน่อไม้อวิ๋นซีถูกขวากหนามพิทักษ์ดึงขึ้นมาจากใต้ดินทีละหน่อ จากนั้นก็ถูกม้วนเก็บอย่างรู้ความ แล้วนำไปวางกองไว้ข้างแนวกำแพง

เมื่อมองดูกองหน่อไม้อวิ๋นซีระดับหายากพวกนี้ ขวากหนามพิทักษ์ดูเหมือนจะยังอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง มันเขี่ยไปมาสองสามทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ก่อนจะคัดหน่อที่ใหญ่ที่สุดออกมาหนึ่งหน่อ แล้วค่อยๆ ดูดซับไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อจัดการเรื่องหน่อไม้เสร็จสิ้น ขวากหนามพิทักษ์ก็เริ่มเปิดฉากบุกจู่โจมครั้งใหญ่ เถาแขนงของขวากหนามพิทักษ์ทั้งหมดเริ่มเลื้อยเข้าพันต้นไผ่อวิ๋นซี เพื่อดูดซับพลังงานพืชพรรณอันเข้มข้นที่อยู่ภายใน

พลังงานจากพืชระดับหายากถูกส่งผ่านเถาแขนงของขวากหนามพิทักษ์ แล้วป้อนกลับคืนสู่เถาแม่

ลำต้นอันมหึมาสูง 10 เมตรของขวากหนามพิทักษ์เปล่งแสงสีเขียวเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ดอกไม้สีแดงบนยอดก็ยิ่งทวีความสดฉ่ำ ผลไม้ที่อยู่ข้างในเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จนกระทั่งแสงสีเขียวสะสมจนถึงขีดสุด คลื่นพลังวิญญาณที่เปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลก็สั่นสะเทือนแผ่กระจายออกมาจากร่างของขวากหนามพิทักษ์

ทะลวงระดับแล้ว!

ขวากหนามพิทักษ์ระดับยอดเยี่ยม!

วินาทีนี้ ขวากหนามพิทักษ์เติบโตขึ้นอีกครั้ง ความสูงพุ่งทะยานแตะ 15 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางก็ขยายใหญ่ขึ้นเช่นกัน

เถาไม้ที่หนาใหญ่เป็นพิเศษถูกแต่งแต้มด้วยลวดลายสีขาวจางๆ คล้ายลายเมฆ อีกทั้งยังเต็มไปด้วยหนามแหลมคมอันเหนียวแน่นแกร่งกล้า ส่องประกายแวววาวราวกับเนื้อโลหะ

ดอกไม้สีแดงบนยอดบานสะพรั่งเต็มที่และเริ่มโรยรา พลังงานทั้งหมดหลอมรวมเข้าสู่ผลไม้ที่อยู่ตรงกลาง

ในที่สุด ผลไม้นี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง สุกงอมเต็มที่ และเติบโตจนมีขนาดใหญ่เท่าลูกบาสเกตบอล

ภายในที่พักพิง ข้างเตาผิงในห้องนั่งเล่น ผึ้งตัวมหึมาพลันสะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรา มันเงยหน้ามองออกไปนอกกำแพง ดวงตากลอกไปมาสองสามรอบ ก่อนจะหมอบนอนลงไปต่อ

……

เช้าวันต่อมา ฉีหยวนบิดขี้เกียจเดินออกมาจากห้องนอน แล้วเอ่ยทักทายฉู่เหวินซีที่กำลังทำมื้อเช้าอยู่

"อรุณสวัสดิ์ วันนี้มีอะไรกินเหรอ"

ฉู่เหวินซีไม่ได้ตอบ สีหน้าของเธอดูอึกอักลำบากใจ

ฉีหยวนรู้สึกแปลกใจ ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร "มีอะไรเหรอ"

ฉู่เหวินซียื่นมือออกไป ชี้ไปทางนอกที่พักพิง สีหน้าดูตกใจไม่น้อย

ฉีหยวนหันกลับไปมอง แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจทันที

"เชี่ย อะไรวะเนี่ย?!"

นอกกำแพง เถาไม้หนาใหญ่สีเขียวมรกตต้นหนึ่ง หนาถึงราว 2 เมตร อีกทั้งยังสูงตระหง่านกว่าสิบเมตร พุ่งทะยานเสียดฟ้าประหนึ่งพญางูยักษ์ทะลวงสวรรค์

จากเงาร่างที่ดูคุ้นตาและหนามแหลมคมน่าเกรงขาม ฉีหยวนหรี่ตาลง พอจะดูออกเลาๆ

"นี่มัน... ขวากหนามพิทักษ์งั้นเหรอ?!"

ฉีหยวนแทบไม่อยากเชื่อ เขาคาดเดาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

ทว่าต้นไม้ขนาดยักษ์เช่นนี้มาปรากฏอยู่ข้างที่พักพิง แถมยังไม่โจมตีตนเอง เก้าในสิบส่วนก็คงเป็นขวากหนามพิทักษ์แน่นอน

ถ้าหากเปลี่ยนเป็นสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมตัวอื่น ป่านนี้คงบุกถล่มเข้ามาในที่พักพิงนานแล้ว

"ไม่ถูกสิ! ป่าไผ่ของฉัน!" ฉีหยวนพลันได้สติ รีบวิ่งออกไปดูทันที

ขวากหนามพิทักษ์กลายร่างเป็นแบบนี้ได้ ย่อมต้องดูดซับพลังงานพืชพรรณของป่าไผ่อวิ๋นซีไปใช้เป็นสารอาหารในการทะลวงระดับแน่

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กทึ่มนี่ดูดไปมากแค่ไหน อย่ากลืนไปจนเหี้ยนเตียนหมดล่ะ

ทว่าพอออกมาข้างนอก ฉีหยวนก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้าทันที

นอกจากเถาแม่ของขวากหนามพิทักษ์จะสูงกว่าสิบเมตรแล้ว รอบๆ ที่พักพิงทั้งหมดยังเต็มไปด้วยเถาแขนงขนาดเล็กใหญ่ของขวากหนามพิทักษ์ ราวกับทะเลหนามก็ไม่ปาน

ส่วนป่าไผ่อวิ๋นซีเดิมทีที่มีขนาดสองหมู่ บัดนี้กลับเหลือเพียงหมู่เดียว

ฝั่งที่เคยขุดหน่อไม้เมื่อวาน บัดนี้ถูกขวากหนามพิทักษ์จำนวนมากยึดครองไปเสียแล้ว

แค่กวาดสายตามองคร่าวๆ อาณาเขตที่ขวากหนามพิทักษ์ครอบคลุมก็เกินกว่ารัศมี 500 เมตรไปแล้ว

ปริมาณที่มากมายขนาดนี้ ทำเอาฉีหยวนขนหัวลุกชัน! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพียงแค่คืนเดียว จะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลวงถึงเพียงนี้

ในจังหวะนั้นเอง ขวากหนามพิทักษ์ขนาดยักษ์ก็สังเกตเห็นการมาถึงของฉีหยวนเช่นกัน

มันบิดเถาไม้อันหนาใหญ่ยาว 15 เมตร ค่อยๆ โน้มตัวลงมา แล้ววางผลไม้สีแดงบนยอดลงตรงหน้าฉีหยวนอย่างระมัดระวัง

"นี่มัน..."

เนื่องจากไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลทรัพยากรในธรรมชาติได้ ฉีหยวนจึงไม่รู้ว่านี่คืออะไร ได้แต่เก็บมันลงมาก่อน

เมื่อเห็นท่าทีที่ว่าง่ายของขวากหนามพิทักษ์ ในที่สุดฉีหยวนก็วางใจลงได้เสียที

เพราะขวากหนามพิทักษ์ไม่ได้ใช้ "ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ร้าย" ฉีหยวนจึงอดกังวลไม่ได้ว่ามันจะเกิดความผิดปกติอะไรขึ้น

ทว่าจนถึงตอนนี้ ขวากหนามพิทักษ์ยังคงสงบเสงี่ยมและเชื่อฟังเป็นอย่างดี ไม่ได้มีพฤติกรรมหลุดกรอบเลยสักนิด

ไม่เหมือนต้นของหยางเจิ้งเหอ ที่ดันแอบเผ่นหนีไปกลางคันเสียเฉยๆ

ในตอนนั้นเอง กิ่งก้านของขวากหนามพิทักษ์ก็โบกไปมาตรงหน้าฉีหยวน ก่อนจะชี้ไปยังมุมกำแพงล้อม

ฉีหยวนหันไปมองตาม ก็พบว่ามีหน่อไม้อวิ๋นซีกองหนึ่งถูกวางสุมไว้ตรงนั้น

ฉีหยวนมองดูด้วยความประหลาดใจ คาดไม่ถึงเลยว่าสติปัญญาของขวากหนามพิทักษ์จะสูงส่งถึงเพียงนี้!

มันไม่เพียงรับรู้ว่าฉีหยวนต้องการหน่อไม้ แต่ยังรู้วิธีเก็บออกมาอย่างถูกต้อง แล้วนำมากองรวมกันไว้ที่มุมกำแพงอีกด้วย

และที่สำคัญที่สุดคือ มันยังรู้จักมาขอรางวัลอวดผลงานด้วยเนี่ยนะ?!

ฉีหยวนจ้องมองขวากหนามพิทักษ์ตรงหน้า แม้มันจะแสดงสีหน้าใดๆ ไม่ได้ แต่ฉีหยวนก็รับรู้ได้เลือนรางว่า ตอนนี้มันกำลังเฝ้ารอคำชมอยู่

ฉีหยวนทั้งขำทั้งเอ็นดู ยื่นมือไปลูบเถาไม้ของมันเบาๆ พลางเอ่ยปากให้กำลังใจ "ครั้งนี้ทำได้ไม่เลวเลย ไม่นึกเลยว่าแกจะฉลาดขนาดนี้! พยายามต่อไปนะ"

เมื่อได้รับคำชม ขวากหนามพิทักษ์ก็คลี่เถาไม้อันหนาใหญ่ออกอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มโบกสะบัดไปมาบนท้องฟ้าเบาๆ

ทว่าคำว่าเบาๆ ที่ว่านี้ มันเบาแค่ในมุมมองของขวากหนามพิทักษ์เท่านั้น!

สิ่งที่ฉีหยวนเห็น คือเถาไม้ยักษ์ยาว 15 เมตร หนา 1.5 เมตร กำลังฟาดสะบัดกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงลมหวีดหวิวหวือๆ จนฝุ่นผงบนพื้นฟุ้งตลบอบอวล

เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของฉีหยวนก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที!

ถ้าหากมันเผลอฟาดลงบนที่พักพิงเข้าล่ะก็... ฉีหยวนแทบไม่กล้าคิดเลยจริงๆ!

เขารีบส่งเสียงห้ามขวากหนามพิทักษ์ให้หยุด พร้อมกำชับว่าอย่าขยับตัวรุนแรงเกินไป และห้ามไปโดนที่พักพิงเด็ดขาด

พอได้ยินคำพูดของฉีหยวน ขวากหนามพิทักษ์ก็ราวกับเด็กที่ทำความผิด มันหดตัวเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะทอดกิ่งก้านตกลงมาอย่างหงอยเหงา

เมื่อฉีหยวนเห็นท่าทางของมัน ก็หลุดขำออกมาทันที ยิ้มอย่างจนใจแล้วเอื้อมมือไปลูบลำต้นของขวากหนามพิทักษ์

เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าขวากหนามพิทักษ์ระดับยอดเยี่ยมจะมีอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายขนาดนี้ สติปัญญาพัฒนาขึ้นมามากโขทีเดียว

ซ้ำร้ายความแข็งแกร่ง ก็ยังกลายเป็นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

และในเวลานี้ ก็อดไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยถึงตัวกินเก่งขี้เกียจ วันๆ เอาแต่ลอยชายไม่ทำการทำงาน รักสบายเกลียดความลำบาก ไม่คิดจะพัฒนาตัวเอง... อย่างเจ้าอ้วนดำ!

นอกจากพลังจะอ่อนแอแล้วยังไม่ค่อยเชื่อฟัง วันๆ เอาแต่นอนผิงไฟอยู่ข้างเตาผิง ทำเอาฉีหยวนหงุดหงิดระอาใจจนแทบสิ้นหวัง

ขนาดขวากหนามพิทักษ์ยังขุดหน่อไม้เป็นเลย แล้วจะให้เจ้าอ้วนดำร้อง เต้น แร็ป เล่นบาสเกตบอล มันจะมีปัญหาอะไรตรงไหน?

เห็นได้ชัดว่าไม่มีปัญหาแน่นอน!

สายตาพินิจพิเคราะห์ของฉีหยวนตวัดไปจับจ้องนางพญาผึ้งเสือดำที่เกาะอยู่บนกำแพงล้อม พลางผุดรอยยิ้มพิลึกพิลั่นออกมา

นางพญาผึ้งเสือดำพลันรู้สึกสันหลังวาบ สัมผัสได้คลับคล้ายคลับคลาว่ามีฝ่ามือยักษ์ข้างหนึ่งกำลังค่อยๆ ยื่นเข้ามาใกล้มัน...

และบนนิ้วกลางของฝ่ามือยักษ์ข้างนั้น ก็มีตัวอักษรแถวใหญ่เขียนเด่นหราอยู่!

"ขอยืมเวลาจากสวรรค์อีกสองปีครึ่ง!"

ทำเอานางพญาผึ้งเสือดำตกใจจนร่างผวา ไขมันบนพุงอ้วนๆ สั่นสะท้านไปสามตลบ

ฉีหยวนไม่สนใจเจ้าอ้วนดำที่ไม่ทำมาหากินตัวนี้อีก แต่หันกลับไปกำชับอะไรบางอย่างกับขวากหนามพิทักษ์