ตอนที่ 87 ดินระดับหายากหนึ่งหมู่

ส่วนฉีหยวนยังคงครุ่นคิด และยังตัดสินใจเลือกไม่ได้เสียที

แต่ยังโชคดีที่ผลไม้ผลนั้นยังอยู่ในขั้นตอนการฟักตัว กว่าเมล็ดขวากหนามพิทักษ์จะฟักออกมาก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก

ช่วงเวลานี้ เขายังมีเวลาให้ชั่งใจดูอีกรอบ

เขาวางผลไม้สีแดงไว้ในห้องนั่งเล่น จะได้คอยสังเกตการฟักตัวของมันได้ตลอดเวลา ทั้งยังบอกให้ฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยช่วยกันจับตาดูเอาไว้ด้วย

หลังจากนั้น ฉีหยวนยังมีงานอีกไม่น้อยที่ต้องสะสาง

อันดับแรก เรื่องที่สำคัญที่สุดย่อมหนีไม่พ้นการเพาะปลูก!

ฉีหยวนวางแผนไว้แล้วว่า ในช่วงรอยต่อระหว่างคลื่นความหนาวสิ้นสุดลงและอุณหภูมิสูงยังมาไม่ถึงนี้ เขาจะต้องทุ่มสุดตัวเพื่อยกระดับที่พักพิง กักตุนทรัพยากรให้มาก เพาะปลูกให้เยอะ และขยายพันธุ์สัตว์ให้เต็มที่!

เพื่อให้มั่นใจได้ว่าในช่วงวิกฤตอุณหภูมิสูง ต่อให้ไม่ต้องออกไปข้างนอกก็ยังมีอาหารกินอย่างอุดมสมบูรณ์

หลังจากถางป่าไผ่อวิ๋นซีไปหนึ่งหมู่ ตอนนี้ก็มีดินระดับหายากว่างอยู่หนึ่งหมู่พอดี นับเป็นลาภลอยที่เกินความคาดหมายอย่างแท้จริง

เมื่อก่อน แค่อยากได้ดินระดับดีสักแปลงยังต้องเค้นสมองคิดหาสารพัดวิธี สุดท้ายถึงแทบกระอักกว่าจะใช้น้ำตาน้ำทำออกมาได้แค่ยี่สิบกว่าชั่ง

แต่ทว่าตอนนี้ มีมากถึงหนึ่งหมู่เต็มๆ!

ดินระดับหายากแปลงนี้อวลแน่นไปด้วยพลังวิญญาณอันเข้มข้น จำเป็นต้องใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าที่สุด

ฉีหยวนกลับเข้าไปในคลังสินค้า รวบรวมเมล็ดพันธุ์ตั้งแต่ระดับดีขึ้นไปของตัวเองออกมาทั้งหมด

เมล็ดพันธุ์ระดับยอดเยี่ยมมีเพียงชนิดเดียว นั่นคือข้าวผลึกคริสตัล เดิมทีมีอยู่ทั้งหมด 33 เมล็ด ปลูกไปแล้ว 5 เมล็ด กินไป 1 เมล็ด จึงยังเหลืออยู่อีก 27 เมล็ด

ฉีหยวนนำ 20 เมล็ดในจำนวนนั้นไปปลูกลงดินก่อนเป็นอันดับแรก โดยเลือกทำเลบริเวณที่อยู่ใกล้กับป่าไผ่อวิ๋นซีส่วนที่เหลือ

หวังว่าพลังวิญญาณอันหนาแน่นในป่าไผ่อวิ๋นซีจะช่วยเสริมให้ข้าวผลึกคริสตัลมีสภาพแวดล้อมในการเจริญเติบโตที่ดียิ่งขึ้น

ส่วนที่เหลืออีก 7 เมล็ด ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความล้มเหลวในการเพาะปลูกรอบนี้จนกลายเป็นว่าข้าวผลึกคริสตัลต้องสูญพันธุ์ไป

ในบรรดาเมล็ดพันธุ์ที่เหลือ ฉีหยวนยังมีเมล็ดข้าวสาลีฤดูหนาว เมล็ดมะเขือเทศ และเถาองุ่นอีกหนึ่งต้น

ทั้งหมดล้วนเป็นระดับดี

ฉีหยวนทยอยนำพวกมันลงปลูกทีละอย่างตามลำดับความสำคัญ

เริ่มจากข้าวสาลีฤดูหนาวก่อนเป็นอันดับแรก

เมล็ดข้าวสาลีฤดูหนาวมีจำนวนค่อนข้างเยอะ

เพราะข้าวสาลีฤดูหนาวรุ่นที่สองที่ปลูกไว้ในที่พักพิงสุกงอมแล้ว จึงเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์มาได้ไม่น้อย

พื้นที่ดินส่วนที่เหลือจึงถูกหว่านด้วยข้าวสาลีฤดูหนาวแทบจะทั้งหมด

สุดท้าย เมล็ดมะเขือเทศถูกปลูกไปเพียงราวๆ 10 ตารางเมตร กินพื้นที่แปลงดินวิญญาณแห่งนี้ไปแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ

ส่วนเถาองุ่น เขาก็หาที่เหมาะๆ แถวริมขอบแปลงแล้วปลูกทิ้งไว้

การลงเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดใช้เวลาไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้ขวากหนามพิทักษ์

ระบบรากของขวากหนามพิทักษ์แผ่ขยายไปไกล มันสามารถสั่งการให้เถาแขนงช่วยพลิกหน้าดินระดับหายากแปลงนี้ขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

ช่วยประหยัดเวลาพรวนดินไปได้มหาศาล

แม้กระทั่งการยกร่องแปลงปลูก ขวากหนามพิทักษ์ก็จัดการให้จนเสร็จสรรพ

นับว่าก้าวเข้าสู่ยุคการเพาะปลูกแบบกึ่งอัตโนมัติในโลกม่านหมอกอย่างเป็นทางการ

ฉีหยวนเชื่อมั่นว่า ด้วยการเกื้อหนุนจากดินระดับหายาก วงจรการเติบโตของพืชผลชุดนี้จะสั้นลงอย่างก้าวกระโดด และผลผลิตก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเก็บเกี่ยวอาหารได้ทันระลอกหนึ่งก่อนที่อุณหภูมิสูงจะมาเยือน

ทว่า ฉีหยวนยังกังวลอยู่เรื่องหนึ่ง!

นั่นคือความยั่งยืนของดินระดับหายาก

เหตุใดป่าไผ่อวิ๋นซีกับดินระดับหายากถึงสามารถรักษาคุณภาพระดับหายากไว้ได้พร้อมๆ กัน?

ก็เพราะว่า ทั้งสองฝ่ายต่างพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน

เพราะมีดินระดับหายาก ป่าไผ่อวิ๋นซีถึงเติบโตได้อย่างต่อเนื่อง

และก็เพราะมีป่าไผ่อวิ๋นซี ดินถึงรักษาระดับคุณภาพหายากเอาไว้ได้ตลอดเวลา

ใบไผ่ระดับหายากที่ร่วงหล่นจะเน่าเปื่อยย่อยสลายลงสู่ดิน คอยป้อนพลังงานให้ดินอย่างไม่ขาดสาย

ทั้งสองสิ่งนี้จึงเกิดสมดุลอันแยบยลขึ้น

ทว่าตอนนี้ หากสิ่งที่ปลูกลงไปเป็นเพียงพืชผลระดับดี สมดุลนั้นย่อมถูกทำลายลง

ในระยะสั้นอาจจะยังไม่เห็นปัญหา แต่ถ้าปล่อยไว้นานเข้า อัตราการฟื้นฟูของพลังวิญญาณในดินระดับหายากก็คงตามอัตราการสูญเสียไม่ทัน

แล้วดินระดับหายากก็จะค่อยๆ เสื่อมคุณภาพกลายเป็นระดับยอดเยี่ยม และท้ายที่สุดก็ตกลงไปเป็นระดับดี

เนื่องจากพืชส่วนใหญ่ที่ปลูกเป็นระดับดี ในบั้นปลายดินจึงจะค่อยๆ ปรับตัวจนเกิดเป็นสมดุลชุดใหม่ร่วมกับพืชระดับดีเหล่านั้น

"ดูท่าคงปลูกเมล็ดพันธุ์คุณภาพต่ำเกินไปไม่ได้แล้วแฮะ... อย่างน้อยๆ ก็ต้องระดับยอดเยี่ยมขึ้นไปถึงจะเอาอยู่"

ฉีหยวนตระหนักได้ว่านี่เป็นปัญหาร้ายแรงมาก และจำเป็นต้องรีบหาทางจัดการแก้ไขโดยด่วน

แต่ก่อนหน้านั้น เขายังมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าที่ต้องสะสางเสียก่อน

ใน "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก"

ติ๊ดๆๆ!

ติ๊ดๆๆ!

ติ๊ดๆๆ!

จงม่ายอวิ้น: "ฉัน%*เ-็ดแม่#×%#*×*, แม่ง**เอ๊ย%" ""

จงม่ายอวิ้น: "ไอ้หมา%*#*#%×*, &#￥@……"

"..."

ฉีหยวนถึงกับหดคอ นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะมีปฏิกิริยารุนแรงเบอร์นี้ ไม่มีเค้าความอ่อนโยนเลยสักนิด

ไม่นานนัก เจ้าเต่าสีฟ้าก็ถูกส่งคืนกลับมา

สภาพของมันยังคงดูไร้เดียงสาไม่มีพิษมีภัยเหมือนเดิม ติดอยู่แค่ตรงหัวที่ยื่นออกมานั้น ตาข้างซ้ายบวมเป่งอย่างเห็นได้ชัด บวมจนลืมตาแทบไม่ขึ้นเลยทีเดียว

ฉีหยวนมองมันด้วยความรู้สึกเวทนานิดๆ นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้ตัวแสบที่ก่อเรื่องไว้สารพัด จะมีวันที่โดนซัดจนน่วมขนาดนี้ด้วย!

แต่เวทนาก็ส่วนเวทนา หมั่นไส้ก็ยังคงหมั่นไส้อยู่ดี

ความแค้นลึกดั่งทะเลเลือด ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้!

พอจับมันขึ้นมาถือไว้ในมือ ฉีหยวนก็ต้องกลุ้มใจขึ้นมาอีกรอบ ของพรรค์นี้จะยกให้ใครก็ไม่มีใครเอา แล้วตกลงจะทำยังไงกับมันดีล่ะเนี่ย?

ปล่อยไปตามธรรมชาติเหรอ?

แต่ดูท่าทางของมันก็ค่อนข้างพิลึกพิลั่น สติปัญญาก็ไม่เลว รูปร่างหน้าตาก็จัดว่าดูดี ติดแค่นิสัยพิลึกไปหน่อย หากจะปล่อยทิ้งไปเฉยๆ ก็ดูจะน่าเสียดายไปนิด

เพื่อทำความเข้าใจเจ้าเต่าตัวนี้ให้ดียิ่งขึ้น ฉีหยวนจึงขอยืม "เครื่องตรวจสอบ" มาอีกรอบ

ในเวลาไม่นาน ข้อมูลของเต่าสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นมา

[ชื่อ: เต่าสถิตวิญญาณ (ระดับดี)

คุณสมบัติ: เต่าสายพันธุ์ที่มีร่างกายพิเศษ ตัวมันเองไม่สามารถดูดซับพลังวิญญาณจากธรรมชาติได้ และไม่สามารถดูดซับพลังวิญญาณผ่านการกินพืชหรือเนื้อสัตว์ได้

ทำได้เพียงพึ่งพาอาศัยอยู่ข้างกายสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่ง เพื่อคอยดูดซับพลังวิญญาณที่ผ่านการกลั่นกรองแล้ว หรือดูดซับวัตถุวิญญาณเข้มข้นสูงที่ผ่านการสกัดบริสุทธิ์แล้วเท่านั้น

ยิ่งมีความบริสุทธิ์สูงและปริมาณมากเท่าใด ความเร็วในการเติบโตก็จะยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น

คำอธิบาย: ใครมีนมให้กิน คนนั้นคือแม่!]

"ดูดซับพลังวิญญาณเองไม่ได้? แถมยังอัปเกรดพลังด้วยการกินอาหารระดับดีขึ้นไปไม่ได้อีกเนี่ยนะ?"

ที่แท้มันก็แค่... หิวโซหรอกเหรอเนี่ย?!

ฉีหยวนหน้ามืดครึ้มเป็นแถบดำ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีสิ่งมีชีวิตพิลึกกึกกือแบบนี้อยู่ด้วย ติดก็นิสัยประหลาดของมันนี่แหละที่ชวนให้รับมือยากจริงๆ

มิน่าล่ะ ที่พักพิงกว้างใหญ่ขนาดนี้ มันถึงไม่ไปหาคนอื่น แต่เจาะจงมุ่งหน้ามาที่ห้องของเขาโดยเฉพาะ

ในเมื่อมันต้องการดูดซับพลังวิญญาณ ก็ย่อมต้องตามหาเป้าหมายที่แข็งแกร่งกว่าตัวมันเองอยู่แล้ว

และในที่พักพิงแห่งนี้ ตัวที่แข็งแกร่งกว่ามันก็มีแค่ฉีหยวน นางพญาผึ้งเสือดำ และหมูป่าหลังเหล็กเท่านั้น

หมูป่าหลังเหล็กไม่อยู่บ้าน ส่วนนางพญาผึ้งเสือดำก็เป็นถึงระดับยอดเยี่ยม ฝีมือแกร่งเกินไป ขืนไปกวนใจเข้าคงได้โดนเหล็กในก้นต่อยเอาแน่

จึงเหลือแค่ฉีหยวนนี่แหละที่ฝีมืออยู่ระดับกลางๆ พอฟัดพอเหวี่ยงที่สุดและถูกปากมันพอดี

พอมันไปถึงฝั่งจงม่ายอวิ้น ก็คงเป็นเพราะเหตุผลเดียวกันนี้แหละ

ฉีหยวนจนปัญญา ได้แต่เอ่ยปากว่า "แกแค่อยากกินข้าวไม่ใช่หรือไง? ไม่ยอมบอกแต่แรก ต้องมากัดผมสักทีเนี่ยนะ!"

พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์ สำหรับคนอื่นอาจหาได้ยากยิ่ง แต่สำหรับฉีหยวนแล้วกลับง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

เขาหยิบท่อนไม้ระดับดีออกมาจำนวนหนึ่งแล้วโยนลงไปในบ่อหมักวิญญาณ ไม่นานมันก็แปรสภาพกลายเป็นของเหลววิญญาณอันบริสุทธิ์

เมื่อถ้วยไม้ที่บรรจุของเหลววิญญาณถูกนำมาวางลงตรงหน้าเต่าสถิตวิญญาณ ดวงตาสีดำขลับของมันก็เปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันที

ย่างก้าวที่เคยเชื่องช้าพลันเปลี่ยนเป็นปราดเปรียวขึ้นมาทันควัน หัวที่เคยหดอยู่ในกระดองเต่ายื่นยาวออกมามากกว่าเดิมถึงห้าเท่า

หัวสีฟ้ายื่นมุดลงไปในของเหลววิญญาณโดยตรง ก่อนจะดูดกลืนพลังงานอันบริสุทธิ์เข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

เพียงแค่ไม่กี่วินาที มันก็ดูดของเหลววิญญาณจนเหือดแห้งเกลี้ยงชาม

จากนั้นมันก็หันกลับมามองฉีหยวนที่อยู่ด้านหลัง หางสั้นกุดส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไม่กะพริบ

เห็นได้ชัดเจนเลยว่ามันยังไม่อิ่ม

ทว่าฉีหยวนไม่มีทางตามใจมันจนเคยตัวเด็ดขาด และไม่คิดจะปล่อยให้มันมากินฟรีดื่มฟรี ของเหลววิญญาณถ้วยเมื่อกี้นี้มีมูลค่าอย่างน้อยตั้งหลายเหรียญวิญญาณ

เขาโยนมันกลับลงไปในบ่อน้ำตามเดิม ตราบใดที่มันกินอิ่มแล้ว ก็น่าจะไม่ไล่ตามมากัดเขาอีก

เลี้ยงมันไว้แบบนี้ไปก่อนละกัน ไว้มีเวลาว่างค่อยพามันไปจับปลาที่แม่น้ำ ถ้าจับไม่ได้ก็ไม่ต้องกินข้าว