ตอนที่ 89 สัมผัสลึกถึงวิญญาณ ทะยานสู่สรวงสวรรค์

ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าด้วยนิสัยพิลึกพิลั่นแบบนี้ เขาขึ้นมาเป็นหัวหน้าพันธมิตรคนหนึ่งได้ยังไง

หลังจากผ่านพ้นความพูดไม่ออก ความหงุดหงิด และความเดือดดาลในตอนแรกมาแล้ว จงม่ายอวิ้นก็ค่อย ๆ กลายเป็นด้านชา เหม่อลอย และปล่อยวาง จนเริ่มชินชากับการกระหน่ำโทรจิกไม่หยุดของจ้าวเฉิง

เพราะ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ถูกเธอจับขังไว้ในห้องอื่นเรียบร้อยแล้ว ไม่เห็นก็ไม่รำคาญใจ

ในตอนนี้ ความเกลียดชังที่เธอมีต่อฉีหยวนและจ้าวเฉิงได้พุ่งทะลุจุดสูงสุดไปแล้ว

โดยเฉพาะฉีหยวน ในสายตาเธอ จ้าวเฉิงต้องได้รับคำสั่งมาจากฉีหยวนแน่ ๆ ถึงได้ตามตื๊อเธอไม่เลิกแบบนี้

แถมยัง... มีเจ้าตะพาบตัวนั้นอีก!

ยามใดที่เธอนึกถึง ค่ำคืนที่ดวงจันทร์สว่างไสวดวงดาวริบหรี่คืนนั้น!

เมฆดำบดบังหมู่ดาวทั่วฟ้า ดวงจันทราแอบซ่อนอยู่หลังกิ่งไม้อย่างเอียงอาย...

ท่ามกลางการหลับใหลในความมืดมิด ราวกับมีอสุนีบาตฟาดเปรี้ยงลงมา!

ยามใดที่นึกถึงชั่วขณะนั้น ความรู้สึกที่แตะลึกถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ราวกับพาเธอทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์ แล้วดิ่งลงสู่นรกอเวจี!

ไม่ว่าโชคชะตาจะผันแปร หรือกาลเวลาจะผ่านเลย ล้วนเทียบไม่ได้กับสัมผัสสะเทือนสะท้านในชั่วพริบตานั้น!

มันทั้งหนักหน่วงทึบตันดั่งฟ้าร้องในฤดูใบไม้ผลิ พุ่งตรงเข้าเสียดแทงถึงก้นบึ้งวิญญาณ

ทั้งแผดเผาจิตใจดั่งดวงตะวันในฤดูร้อน หยาดเหงื่อรินไหลราวสายฝน

ทั้งราวกับสายลมเฉยชาในฤดูใบไม้ร่วง พัดจนสะโพกและเรียวขาสั่นสะท้าน ร่างกายสั่นระริก

ทั้งเหมือนพายุหิมะในฤดูหนาว ท่ามกลางความเยียบเย็นทั่วฟ้า กลับมีความอุ่นวาบผุดขึ้นมาจุดหนึ่ง!

ทุกครั้งที่หวนนึกถึง ขาทั้งสองข้างของเธอเป็นต้องสั่นเทา ริมฝีปากสีชาดขบแน่นอย่างอดไม่อยู่!

เพราะเธอรู้ดี... เธอรู้แก่ใจ! ว่าตัวเองพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้อย่างหมดรูป!

วินาทีนี้ เธอได้ปลดปล่อยตัวเอง!

เผชิญหน้ากับความรู้สึกที่อยู่ส่วนลึกสุดของหัวใจ!

หลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่พันธนาการมาเนิ่นนาน!

ดังนั้นเธอจึงกู่ร้อง! เธอคำราม! เธอแผดเสียงตะโกน!

"ฉีหยวน ไอ้ระยำ* กูจะเย็*แม่มึง＆#*￥@＆×％ แม่จะฉีกร่างมึง#@％@*＆＆ ควยเอ๊ย％*#*แม่มึง％"

......

หลายวันผ่านไปอย่างสงบ หิมะตกน้อยลงเรื่อย ๆ อุณหภูมิก็ค่อย ๆ สูงขึ้นตาม จนฟื้นกลับมาแตะเกือบศูนย์องศาเซลเซียส

น้ำแข็งและหิมะเริ่มละลาย แม่น้ำลำธารเริ่มส่งสัญญาณคลายตัว สัตว์จำศีลต่างพากันตื่นจากการหลับใหล และพืชพรรณก็เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

โลกม่านหมอกทั้งใบเริ่มคืนสู่สภาพเดิมที่เคยเป็น

เดิมทีนี่ควรเป็นข่าวดี ทว่ามันกลับแฝงมาด้วยหายนะระลอกใหม่

เพราะเมื่อคลื่นความหนาวผ่านพ้นไป สัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมและระดับหายากก็เริ่มปรากฏตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในเว็บบอร์ด โพสต์เกี่ยวกับสัตว์ดุร้ายขนาดยักษ์อันทรงพลังมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงนี้ จนในที่สุดก็ดึงดูดความสนใจของผู้รอดชีวิตกลุ่มใหญ่

รูปภาพชวนสยองขวัญในเว็บบอร์ดทำเอาผู้รอดชีวิตทุกคนขวัญผวา ความดีใจที่จะได้ออกไปข้างนอกเจือจางลงไปไม่น้อย และถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวและความกังวล

......

ในที่สุด ฉีหยวน, ฉินเจิ้นจวิน, หยางเจิ้งเหอ, จงม่ายอวิ้น และจ้าวเฉิง ก็มารวมตัวกันที่ที่พักพิงของจ้าวเฉิงตามเวลาที่นัดหมายไว้

ทั้งห้าคนทักทายปราศรัยกันตามมารยาท ทว่ามีเพียงจงม่ายอวิ้นคนเดียวที่สีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

แววตาเย็นชาที่ตวัดมองฉีหยวนกับจ้าวเฉิงตั้งแต่แรกพบ ทำให้อุณหภูมิที่เพิ่งอุ่นขึ้นพลันลดฮวบลงไปอีกหลายองศา

สำหรับฉีหยวนน่ะคือเกลียดเข้าไส้ ส่วนสำหรับจ้าวเฉิงคือรำคาญจนแทบบ้า

เดิมทีคิดว่าจ้าวเฉิงจะเข้ามารังควานตื๊อเธออีก แต่ความเป็นจริงกลับผิดจากที่จงม่ายอวิ้นคาดไว้ลิบลับ

จ้าวเฉิง... ตัวจริงดันเป็นพวกกลัวการเข้าสังคมซะงั้น

พอเห็นหน้าจงม่ายอวิ้น เขาก็หน้าแดงแปร๊ด ก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน มีเพียงดวงตาที่ช้อนขึ้นมาแอบชำเลืองมองจงม่ายอวิ้นเป็นพัก ๆ

ท่าทางเหนียมอายบิดไปบิดมาแบบนั้นทำเอาจงม่ายอวิ้นถึงกับพูดไม่ออก ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมถึงมีตัวประหลาดพรรค์นี้อยู่ได้

ส่วนฉีหยวนก็ขยิบตาขยับคิ้วให้ฉินเจิ้นจวิน แถมยังแอบยกนิ้วโป้งให้เป็นเชิงชื่นชมอีกต่างหาก!

ต่อพฤติกรรมพิลึกของฉีหยวน ฉินเจิ้นจวินทำเพียงเลิกคิ้วขึ้น ไม่เข้าใจว่าหมอนี่เป็นบ้าอะไรขึ้นมา จึงเลือกที่จะเมินเฉยไปตรง ๆ

มีเพียงหยางเจิ้งเหอที่ยืนอยู่วงนอก ได้เห็นการ "ส่งสายตาสื่อความหมาย" ระหว่างคนทั้งสี่เต็มสองตา สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทันที

"ซี๊ด... ฉีหยวน ฉันยังคงประเมินนายต่ำไปจริง ๆ! แค่เวลาห้าวัน ถึงกับทำได้ถึงขั้นนี้แล้วเชียวหรือ..."

อารมณ์ของหยางเจิ้งเหอเริ่มหนักอึ้งขึ้นมา วิธีการดึงคนเข้าพวกของฉีหยวนช่างร้ายกาจมากจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม หยางเจิ้งเหอก็เป็นถึงผู้รอดชีวิตชื่อแดง ทั้งยังมีพันธมิตรเป็นของตัวเอง จึงคิดว่าตนเองไม่ได้ด้อยไปกว่าฉีหยวนและฉินเจิ้นจวินเลยสักนิด

แค่ก ๆ

ฉีหยวนกระแอมไอสองทีแล้วเอ่ยปาก "ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว งั้นเรามาคุยเรื่องรายละเอียดการล่าสัตว์ร้ายกันหน่อยดีกว่าครับ"

แม้จะบอกว่าคุยเรื่องธุระ แต่ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่านี่คือการคุยเรื่องส่วนแบ่ง

ฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินแข็งแกร่งที่สุด จึงย่อมได้ส่วนแบ่งมากที่สุด รองลงมาคือหยางเจิ้งเหอ ส่วนจ้าวเฉิงและจงม่ายอวิ้นรั้งท้าย

หลังจากปรึกษาหารือกัน ในที่สุดทุกคนก็มีความเห็นตรงกัน

ฉีหยวนและฉินเจิ้นจวินได้คนละยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์

หยางเจิ้งเหอได้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์

จงม่ายอวิ้นและจ้าวเฉิงได้คนละสิบห้าเปอร์เซ็นต์

ทุกคนได้รับส่วนแบ่งตามแรงที่ลงไป ฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินได้สัดส่วนมากที่สุด ย่อมต้องออกแรงมากกว่าตามไปด้วย

ในจำนวนนี้จงม่ายอวิ้นไม่จำเป็นต้องลงมือสู้ แค่ต้องนำซากสัตว์ร้ายที่ล่าได้มาคราฟต์เป็นลูกศรวิญญาณแจกจ่ายให้ทุกคนก็พอ

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย ฉีหยวนก็เอ่ยปากเรียกทุกคนเตรียมตัวออกเดินทาง

คนอื่นพยักหน้ารับ มีเพียงหยางเจิ้งเหอที่เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเอ่ยปากกะทันหัน "ฉีหยวน ครั้งหน้าเราไปเคลียร์สัตว์ร้ายแถวที่พักพิงของคุณกันเถอะ"

โดยไม่รอให้ฉีหยวนตอบ เขาก็พูดต่อทันที "คุณแข็งแกร่งที่สุด ถ้าแก้ปัญหาสัตว์ร้ายแถวที่พักพิงได้เร็ว ในการลงมือครั้งต่อ ๆ ไปคุณจะได้สบายใจขึ้นด้วย"

สีหน้าของฉีหยวนไม่เปลี่ยน ทว่าในใจกลับกระตุกวูบ ความคิดเริ่มตีกันวุ่นวาย พลางนึกสงสัยในใจ 'ทำไมเขาถึงถามแบบนี้... หรือว่าเขามองแผนของผมออกแล้ว?'

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ฉีหยวนก็ยังคงยิ้มและเอ่ยขึ้น "ไม่ต้องหรอกครับ สัตว์ร้ายแถวที่พักพิงของผมกับพี่ฉินมีไม่มาก สัตว์ร้ายระดับดีแทบจะถูกล่าไปจนหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ถ้าไม่แข็งแกร่งเกินไปก็อ่อนแอเกินไป"

"เพราะงั้นพวกเราช่วยเคลียร์ให้คนอื่นก่อนดีกว่าครับ ไว้ถ้าหลังจากนี้ผมเจอสัตว์ร้ายที่จัดการไม่ไหว ค่อยขอให้ทุกคนช่วย!"

เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วย!

พอได้ยินฉีหยวนตอบแบบนี้ ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสงบของหยางเจิ้งเหอกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นลมมรสุม!

งูยักษ์ความยาวห้าสิบเมตรตัวนั้น อยู่แถวที่พักพิงของฉีหยวนจริง ๆ!

แต่ทำไมฉินเจิ้นจวินถึงไม่จำเป็นต้องเคลียร์รอบที่พักพิงด้วยล่ะ?

ทว่าไม่นาน หยางเจิ้งเหอก็คิดตก

เพื่อเล่นละครให้แนบเนียน ฉีหยวนต้องเตี๊ยมกับฉินเจิ้นจวินไว้ล่วงหน้าแน่นอน

หรือเผลอ ๆ แถวที่พักพิงของฉินเจิ้นจวินอาจจะถูกเคลียร์จนเกลี้ยงแล้วจริง ๆ

เรื่องนี้ยิ่งทำให้หยางเจิ้งเหอมั่นใจในการคาดเดาของตัวเองมากขึ้น

ตอนนี้ฉีหยวนจะต้องกำลังถูกตีกรอบจำกัดอย่างหนัก ซึ่งน่าจะเป็นเพราะงูยักษ์ตัวนั้น

ดังนั้นในตอนนี้ เขาจึงไม่กล้าก้าวออกจากที่พักพิงเลยสักนิด ทำได้เพียงสร้างพันธมิตรกับผู้รอดชีวิตคนอื่น โดยอาศัยข้ออ้างว่าจะช่วยเคลียร์สัตว์ร้ายเพื่อหาทรัพยากร!

ถ้าเป็นเช่นนั้น สถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายก็เปลี่ยนไปแล้ว

นั่นไม่ใช่ว่าพวกเขาต้องการความช่วยเหลือจากฉีหยวน แต่เป็นฉีหยวนต่างหากที่ขาดพวกเขาไปไม่ได้

แบบนี้ก็เท่ากับกุมจุดตายของฉีหยวนเอาไว้ได้ แล้วค่อย ๆ เข้าควบคุม...

หยางเจิ้งเหอคิดคำนวณในใจอย่างเงียบ ๆ ทว่าภายนอกกลับยิ้มพลางตอบรับ "งั้นก็ดีแล้ว นึกกังวลอยู่เลยว่าถ้าพวกคุณออกมาแล้ว ที่พักพิงจะไม่ปลอดภัย"

บทสนทนาที่ดูเผิน ๆ แสนธรรมดา แต่แท้จริงแล้วกลับซ่อนความนัยและเหลี่ยมคมเอาไว้

เมื่อได้ยินหยางเจิ้งเหอยอมปล่อยผ่าน ฉีหยวนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาหันไปพูดกับฉินเจิ้นจวิน "เอาล่ะครับพี่ฉิน เราเริ่มกันเถอะ ไปดูกันว่าแถวที่พักพิงของจ้าวเฉิงมีสัตว์ร้ายอะไรบ้าง"