ตอนที่ 91 หญ้ากลืนแสง

สัตว์ร้ายระดับดีส่วนใหญ่ล้วนอยู่แค่ระดับดีขั้นกลาง พละกำลังไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก

ทั้งห้าคนแข็งแกร่งพอ การจัดการพวกมันจึงง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

จนกระทั่งถึงคราวเก็บกวาดสัตว์ร้ายตัวที่สิบสอง อุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดจึงเกิดขึ้น

ที่นี่เป็นหุบเขาในเขตเทือกเขาติดกับผืนป่า ภูมิประเทศขรุขระ ป่ารกทึบ พืชพรรณเจริญเติบโตอย่างหนาแน่นผิดปกติ

ม้วนคัมภีร์แสดงให้เห็นว่ามีจุดสีแดงสองจุดรวมตัวกันอยู่ที่นี่

เดิมทีทั้งห้าคิดว่าน่าจะเป็นสัตว์ร้ายคู่ผัวเมียตัวผู้ตัวเมีย และคงจัดการได้ไม่ยาก

ทว่านึกไม่ถึงว่าครั้งนี้จะเตะเข้ากับตอเหล็กเข้าอย่างจัง

แน่นอนว่าตอเหล็กก้อนนี้ก็ไม่ได้แข็งโป๊กขนาดนั้น แค่สร้างความยุ่งยากให้ทุกคนอยู่บ้างเท่านั้น

นี่คือฝูงลิงที่มีจ่าฝูงระดับดีสองตัวเป็นผู้นำ จำนวนรวมมากกว่าสามสิบตัว ความแข็งแกร่งนับว่าไม่ธรรมดา

หนึ่งในจ่าฝูงนั้นมีพลังอยู่ในระดับดีขั้นสูงสุดเสียด้วยซ้ำ

เมื่อตรวจสอบผ่านเครื่องประเมิน จึงรู้ว่าฝูงลิงกลุ่มนี้มีชื่อว่า [ลิงก้นขาว]

ที่มาของชื่อนี้เป็นเพราะขนตามตัวของพวกมันเป็นสีน้ำตาล ทว่าก้นกลับเป็นสีขาว

เมื่อลิงก้นขาวตัวแรกสังเกตเห็นพวกฉีหยวน มันก็ตื่นตัวขึ้นทันทีและส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงบาดแก้วหู

นั่นคือสัญญาณเรียกพวกพ้อง

เพียงแค่สิบวินาที ลิงก้นขาวขนาดเล็กใหญ่กว่าสามสิบตัวก็กรูเข้ามารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

บ้างก็ถือท่อนไม้ บ้างก็กำหินไว้แน่น ต่างแยกเขี้ยวขู่ฟ่อด้วยสีหน้าดุร้าย

โดยเฉพาะจ่าฝูงระดับดีขั้นสูงสุดที่อยู่ตรงกลาง ยามยืนสองขามันมีความสูงถึงสองเมตร อ้าปากกว้างสีแดงฉานดั่งอ่างโลหิต เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมยาวกว่าห้าเซนติเมตรดูน่าสะพรึงกลัวและดุร้ายอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้ทั้งห้าคนปฏิบัติการราบรื่นเกินไปจึงเผลอผ่อนคลายความระมัดระวังลงบ้าง ทว่าเมื่อเห็นฝูงลิงกว่าสามสิบตัวที่ตัวโตกำยำและดุร้ายถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ ทุกคนก็ดึงสติกลับมาตื่นตัวเต็มที่ทันที

ครั้งนี้ไม่ใช่โชว์เดี่ยวของใครคนใดคนหนึ่งอีกต่อไป แต่จำเป็นต้องร่วมมือกันลงมือพร้อมกัน

หมาป่าระดับดี หุ่นเชิดพิทักษ์ สุนัขล่าเนื้อ นางพญาผึ้งเสือดำที่นำผึ้งเสือดำระดับดีเจ็ดตัวพร้อมด้วยผึ้งเสือดำหกร้อยตัว... ต่างกรูประดังเข้าไปพร้อมกัน

ฉีหยวนไม่ได้เปิดเผยพลังทั้งหมดออกมา สิ่งที่เขาปล่อยออกมาแต่แรกมีเพียงนางพญาผึ้งเสือดำ ผึ้งเสือดำระดับดีเจ็ดตัว และฝูงผึ้งจำนวนหกร้อยตัวเท่านั้น

ส่วนผึ้งเสือดำระดับดีอีกหกตัวที่เหลือและฝูงผึ้งอีกสี่ร้อยตัว เขายังคงซ่อนพวกมันไว้ในกระเป๋ามิติ คอยปกป้องความปลอดภัยของฉีหยวนอยู่ตลอดเวลา

แน่นอนว่าเพื่อเป็นการป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้นด้วย

กำลังรบระดับยอดเยี่ยมหนึ่งตัวและระดับดีอีกสิบตัว ไม่ว่าจะในแง่คุณภาพหรือปริมาณ ล้วนข่มฝูงลิงได้อย่างเหนือชั้น

มีเพียงนางพญาผึ้งเสือดำที่ค่อนข้างน่าผิดหวังไปบ้าง มันทำได้เพียงตรึงจ่าฝูงลิงระดับดีขั้นสูงสุดเอาไว้ แต่ยังไม่อาจสยบอีกฝ่ายได้ในทันที

ถึงอย่างนั้นฉีหยวนก็เข้าใจได้

อาวุธที่ทรงพลังที่สุดสองอย่างของนางพญาผึ้งเสือดำคือเหล็กในพิษและฝูงผึ้ง

ในตอนนี้ฝูงผึ้งกำลังรับหน้าที่คุมเชิงฝูงลิง ส่วนพิษก็จำเป็นต้องใช้เวลาสักพักในการออกฤทธิ์

นี่จึงทำให้นางพญาผึ้งเสือดำดูเหมือนจะอ่อนแอไปสักหน่อย

ทว่าการต้านทานของฝูงลิงก็ยืนระยะได้ไม่นานนัก

หลังจากนางพญาผึ้งเสือดำกับหุ่นเชิดพิทักษ์แยกกันเข้าตรึงจ่าฝูงลิงระดับดีทั้งสองตัวไว้แล้ว

หมาป่า สุนัขล่าเนื้อ และผึ้งเสือดำระดับดีอีกเจ็ดตัวที่เหลือก็อาศัยความต่างชั้นของระดับขั้น ประสานงานกับฝูงผึ้งเปิดฉากการสังหารหมู่อย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ลิงก้นขาวกว่าสามสิบตัวก็ล้มตายเกลื่อนกลาด เหลือเพียงจ่าฝูงระดับดีสองตัวที่ยังคงดิ้นรนต้านทานอย่างยากลำบาก

ส่วนจ่าฝูงระดับดีขั้นสูงสุดที่สู้กับนางพญาผึ้งเสือดำก็ติดพิษผึ้งเข้าแล้ว และเริ่มแสดงอาการวิงเวียนหน้ามืดออกมา

ในที่สุด สัตว์ร้ายทุกตัวก็กรูกันเข้าไปรุมขย้ำ จัดการฝูงลิงกลุ่มนี้จนสิ้นซาก

เมื่อมองดูซากศพที่เกลื่อนพื้น ทั้งห้าคนต่างก็เผยสีหน้ายินดีออกมา

เนื้อพวกนี้ หากเอาไปให้คนธรรมดากินคงพอกินไปได้นานกว่าครึ่งปี

ทว่าทั้งห้าคนฝีมือแข็งแกร่ง สมรรถภาพร่างกายสูง ย่อมไม่ชายตามองสเต๊กเนื้อระดับทั่วไปอยู่แล้ว

หลังจากเก็บซากศพทั้งหมดแล้ว กระเป๋ามิติสามใบก็ใส่ไม่พออีกต่อไป จำต้องช่วยกันแบกกลับไปด้วยตัวเอง

มาถึงตอนนี้ ในรัศมีห้ากิโลเมตรรอบที่พักพิงของจ้าวเฉิง สัตว์ร้ายระดับดีทั้งหมดล้วนถูกกำจัดจนเกลี้ยง

ได้รับซากสัตว์ร้ายระดับดีทั้งหมดสิบสามตัว ซากสัตว์ร้ายระดับทั่วไปสามสิบตัว

รวมทั้งกล่องทรัพยากรเจ็ดใบ และทรัพยากรที่มีประโยชน์แถวๆ ที่อยู่ของสัตว์ร้ายระดับดี

ในตอนที่แบ่งสรรของที่ได้ในท้ายที่สุด ทุกคนต่างรู้สึกเกี่ยงซากลิงก้นขาวระดับทั่วไปทั้ง 30 ตัวนี้อยู่บ้าง

สุดท้ายจึงเป็นจ้าวเฉิงกับหยางเจิ้งเหอที่แบ่งกันไปคนละ 15 ตัว

พวกเขาทั้งสองต่างมีพันธมิตรของตนเอง และยังมีช่องทางอื่น ๆ ที่สามารถนำเนื้อเหล่านี้ไปขายให้แก่ผู้รอดชีวิตที่อ่อนแอกว่าได้

หลังจากนั้น ส่วนแบ่งทรัพยากรระดับดีของทั้งคู่จึงลดลงตามสัดส่วน

ฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินได้ซากสัตว์ร้ายระดับดีไปคนละ 4 ตัว

หยางเจิ้งเหอกับจงม่ายอวิ้นได้ไปคนละ 2 ตัว

จ้าวเฉิงได้ไป 1 ตัว

ทว่าก่อนจะแบ่งสัตว์ร้ายระดับดี กระดูกและเลือดสกัดของซากสัตว์ต่างถูกจงม่ายอวิ้นดึงออกมาก่อน เพื่อนำไปใช้สร้างศรวิญญาณ

เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ทุกคนก็จะได้เริ่มใช้ศรวิญญาณ และความแข็งแกร่งก็จะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เพียงแต่เมื่อดูจากสถานการณ์ในวันนี้ หากเป็นแค่การกำจัดสัตว์ร้ายระดับดี ก็ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องพึ่งพาศรวิญญาณเลย พลังฝีมือของทุกคนนั้นเหลือเฟืออยู่แล้ว

ดังนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่า ศรวิญญาณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของของรางวัล และถูกแบ่งให้ทั้งห้าคนตามสัดส่วนที่กำหนดไว้

สำหรับกล่องทรัพยากรทองแดง 7 ใบ และกล่องทรัพยากรไม้ 12 ใบ

ฉีหยวนได้รับส่วนแบ่งเป็นกล่องทรัพยากรทองแดง 2 ใบ กับกล่องทรัพยากรไม้ 3 ใบ

ในตอนนี้ อย่างไรเขาก็ถือเป็นคนที่ผ่านเรื่องราวใหญ่โตมาแล้ว ยามเผชิญหน้ากับกล่องทรัพยากรทองแดงจึงไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อนอีก

ส่วนทรัพยากรระดับดีอื่น ๆ ฉีหยวนเลือกเอาหญ้าพิษต้นนั้นกับแร่ไม่ทราบชนิด 2 ก้อน

ผลการเก็บเกี่ยวตลอดทั้งวันนี้ คือซากสัตว์ร้ายระดับดี 4 ตัว, กล่องทรัพยากรทองแดง 2 ใบ, กล่องทรัพยากรไม้ 3 ใบ, หญ้าพิษ 1 ต้น และแร่ 2 ก้อน

หลังจากนี้น่าจะได้ศรวิญญาณระดับดีเพิ่มอีก 4 ดอก

ขั้นตอนทั้งหมดเรียกได้ว่าราบรื่นอย่างยิ่ง นอกจากจะไม่พบเจอกับอันตรายใด ๆ แล้ว ยังได้ผลตอบแทนกลับมามหาศาล

ทั้งห้าคนพูดคุยทักทายกันพอเป็นพิธี นัดหมายกันว่าพรุ่งนี้จะไปเคลียร์พื้นที่รอบที่พักพิงของจงม่ายอวิ้น จากนั้นจึงแยกย้ายกลับไปยังที่พักพิงของตน

หลังจากกลับมาถึง

ฉีหยวนก็เปิดกล่องทรัพยากรเป็นอันดับแรกทันที

เขาในตอนนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกล่องทรัพยากรทองแดง ก็สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นในใจแล้ว

แสงสว่างปรากฏขึ้นพร้อมกับฝากล่องที่เปิดออก

เอาเถอะ ฉีหยวนจำต้องยอมรับว่าหัวใจของเขายังคงอดไม่ได้ที่จะเต้นกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

ภายในกล่องทรัพยากรไม้ล้วนเป็นสิ่งของระดับทั่วไป [มีดสั้น (ระดับทั่วไป)][ค้อน (ระดับทั่วไป)][เข็มและด้าย (ระดับทั่วไป)][...]

หลังจากตรวจดูคร่าว ๆ ทั้งหมด ก็ไม่มีสิ่งใดที่น่าสะดุดตา

ในกล่องทรัพยากรทองแดงสองใบ มีไอเทมระดับดีเพียง 6 ชิ้นเท่านั้น

ซึ่งได้แก่

[ธนูแกร่งกระดูกงู (ระดับดี)]

[เมล็ดแตงโมลายน้ำแข็ง (ระดับดี)]

[ผงยากระตุ้นกำหนัด (ระดับดี)]

[เมล็ดหญ้ากินแสง (ระดับดี)]

[มีดดาบลายเสือดาว (ระดับดี)]

[ผงยาล่อสัตว์ร้าย ×1 (ระดับดี)]

ในบรรดาของเหล่านี้ เมล็ดหญ้ากินแสงและผงยาล่อสัตว์ร้ายคือสิ่งที่ฉีหยวนยังไม่เคยเห็นมาก่อน

[ชื่อ: เมล็ดหญ้ากินแสง (ระดับดี)

คุณสมบัติ: ดอกกินแสงอาศัยแสงอาทิตย์เป็นอาหาร มีสัญชาตญาณเบนเข้าหาแสงอย่างรุนแรง ยามแสงแดดแผดกล้า จะสามารถขยายพันธุ์และแผ่ขยายอาณาเขตได้อย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ ยามไร้แสงอาทิตย์ จะเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วและกลายสภาพเป็นเมล็ดเพื่อจำศีล

คำอธิบาย: พืชอันตราย ไม่สามารถนำมาใช้งานได้ แพร่กระจายพันธุ์ได้รวดเร็วอย่างยิ่ง แย่งชิงพื้นที่อยู่อาศัยของพืชชนิดอื่นไปเป็นจำนวนมาก]

พืชชนิดนี้ทำให้ฉีหยวนอดนึกถึงพืชชนิดหนึ่งในแดนลับไม่ได้... ดอกทานตะวัน

แม้ว่าทั้งคู่จะพึ่งพาแสงอาทิตย์ในการดำรงชีวิตเหมือนกัน ทว่าดอกทานตะวันสามารถเปลี่ยนแสงอาทิตย์ให้เป็นสารอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงผืนดิน

แต่หญ้ากินแสงต้นนี้ กลับเป็นพืชที่มีพิษภัยอย่างแท้จริง

ดังเช่นชื่อของมัน

ที่มีความหมายทั้งกินแสงแดดเป็นอาหาร และยังหมายถึงการกลืนกินพืชพรรณอื่นจนหมดเกลี้ยง

ทันทีที่เข้าสู่ฤดูกาลที่แสงแดดเจิดจ้า หญ้ากินแสงก็จะขยายพันธุ์อย่างไร้ขีดจำกัด และแย่งชิงพื้นที่การมีชีวิตรอดของพืชชนิดอื่นอย่างดุดัน