ตอนที่ 92 งูหลามน้ำระดับยอดเยี่ยม

แต่สำหรับฉีหยวนแล้ว หญ้ากินแสงกลับเป็น "สารอาหาร" ชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง!

แน่นอนว่าไม่ใช่สารอาหารสำหรับตัวฉีหยวนเอง แต่เป็นของขวากหนามพิทักษ์ต่างหาก

เมื่อขวากหนามพิทักษ์เลื่อนขึ้นสู่ระดับยอดเยี่ยม ความต้องการพลังงานพืชก็ยิ่งมหาศาลขึ้น ทั้งยังต้องการคุณภาพที่สูงขึ้นตามไปด้วย

ทว่าพืชพรรณรอบที่พักพิงกลับมีจำนวนน้อยนิด ซ้ำยังมีคุณภาพต่ำ

หากต้องบุกป่าลึกเพื่อหาอาหารให้มัน ย่อมเลี่ยงอันตรายไม่ได้และอาจชักศึกเข้าบ้านโดยไม่จำเป็น

เดิมทีเขาคิดว่า ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ขวากหนามพิทักษ์คงไม่มีโอกาสได้ยกระดับอีกแน่

ใครจะไปคิดล่ะ!

ว่าในกล่องทรัพยากรทองแดงจะเปิดได้พืชมหัศจรรย์ถึงเพียงนี้

มันเปลี่ยนแสงแดดที่ไม่มีวันหมดสิ้น ให้กลายเป็นพลังงานพืชที่ใช้ไม่มีวันหมด

ยิ่งไปกว่านั้น ภัยพิบัติต่อไปคืออุณหภูมิสูง สภาพอากาศจะร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งระยะเวลาและระดับความเข้มข้นของแสงแดดจะพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล

ในพื้นที่ม่านหมอกตอนนี้นอกจากดงขวากหนามพิทักษ์อันหนาทึบแล้ว ก็แทบไม่มีความน่ามองเอาเสียเลย

แต่ตอนนี้ เขาสามารถปลูกหญ้ากินแสงแซมลงไปได้ นอกจากจะเพิ่มความสวยงามแล้ว ยังใช้เป็นอาหารให้กับขวากหนามพิทักษ์ได้ด้วย

หากอัตราการเจริญเติบโตของหญ้ากินแสง สามารถรักษาสมดุลกับความเร็วในการดูดซับของขวากหนามพิทักษ์ได้อย่างลงตัว ย่อมส่งผลดีต่อการพัฒนาที่พักพิงอย่างมหาศาล

อย่างน้อยที่สุด ขวากหนามพิทักษ์ก็จะสามารถเติบโตและขยายพันธุ์ได้อย่างมั่นคงในระยะยาว

แต่ถ้าว่ากันตามตรงในตอนนี้ ปริมาณของขวากหนามพิทักษ์ในเขตม่านหมอกก็หนาแน่นมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเพิ่มจำนวนอีก

ดังนั้นพลังงานพืชที่ได้จากหญ้ากินแสง จึงเน้นนำมาใช้ยกระดับให้เถาแขนงขวากหนามพิทักษ์เป็นหลัก

เพื่อผลักดันให้ขวากหนามพิทักษ์ธรรมดาเลื่อนขึ้นสู่ระดับดีให้ได้มากที่สุด

หญ้ากินแสงมอบทั้งความประหลาดใจและจินตนาการมากมายให้แก่ฉีหยวน ส่วนผงยาล่อสัตว์ร้ายชิ้นถัดไป ก็นับว่ามีประโยชน์ไม่เลวเช่นกัน

[ชื่อ: ผงยาล่อสัตว์ร้าย (ระดับดี)

คุณสมบัติ: ดึงดูดสัตว์ร้ายในระยะที่กำหนดให้เข้ามาใกล้

คำอธิบาย: ไร้ผลต่อระดับหายาก]

ประสิทธิภาพในการล่อสัตว์ร้ายนับว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

หากวางกับดักไว้ล่วงหน้าแล้วค่อยโปรยผงยาล่อสัตว์ร้าย ก็จะสามารถจัดการสัตว์ร้ายจำนวนมากได้พร้อมกัน

ทว่าข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน

หากดันไปล่อสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมเข้ามา แล้วกับดักที่วางไว้สร้างความเสียหายได้ไม่มากพอ ผลลัพธ์ที่ตามมาคงยุ่งยากน่าดู

"ดูท่าของอย่างผงยาล่อสัตว์ร้ายนี่ คงต้องใช้ด้วยความระมัดระวัง" ฉีหยวนคิดในใจ

ระหว่างที่คิด เขาก็หยิบไอเทมที่เหลือขึ้นมาดูทีละชิ้น

"คันธนูแกร่งกระดูกงู ไม่เลวแฮะ แต่ผมมีคันธนูกระดูกหมาป่าอยู่แล้ว คุณภาพก็พอๆ กัน"

"เมล็ดแตงโมลายน้ำแข็ง พอดีหน้าร้อนใกล้จะมาถึงแล้ว เอาไปปลูกในป่าไผ่เลยดีกว่า"

"กริชลายเสือดาว? เซ็กซี่ดีแฮะ เสียอย่างเดียวไม่รัดรูปเน้นสะโพก..."

"ผงยากระตุ้นกำหนัด? ของดีนี่ ไม่รู้ว่าพวกหมูป่าหลังเหล็กยังต้องการอีกไหม ใช้สองขวดพร้อมกันน่าจะคูณสองความฟิน! จากสองครอกกลายเป็นสี่ สี่ครอกเป็นแปด แปดครอกเป็นสิบหก..."

"ไม่ใช่สิ... เดี๋ยวนะ..."

ฉีหยวนชะงักไปกะทันหัน เขาก้มมองผงยากระตุ้นกำหนัด สลับกับมองผงยาล่อสัตว์ร้ายที่อยู่ข้างๆ...

แผนการอันยิ่งใหญ่ตระการตา เปี่ยมด้วยความยุติธรรมและโปร่งใสผุดผ่อง ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในก้นบึ้งของจิตใจอันบริสุทธิ์ของเขา

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ฉีหยวนก็รู้สึกได้ทันทีว่าแต้มบุญของเขากำลังดิ่งลงเหวอย่างบ้าคลั่ง!

"ซี้ด... จิตใจคนเรามันช่างชั่วร้ายได้ถึงเพียงนี้ ผมนี่มันน่าโดนลงทัณฑ์จริงๆ! แต่ว่า... แผนนี้เข้าท่าชะมัด!"

ในที่สุด ปีศาจร้ายในใจของฉีหยวนก็เหยียบนางฟ้าจมดินเป็นครั้งที่ 10,086 จนได้

"วิธีนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว พลังทำลายล้างแบบนี้เหนือกว่ากับดักไหนๆ แน่นอน! แต่ว่า..."

ฉีหยวนหรี่ตาลงครุ่นคิด "วิธีนี้ทำได้แค่ผมกับพี่ฉินสองคนเท่านั้น จะแบ่งผลประโยชน์ให้คนอื่นไม่ได้เด็ดขาด..."

……

วันรุ่งขึ้น ทุกคนมารวมตัวกันที่ที่พักพิงของจงม่ายอวิ้น

ขั้นตอนยังคงเหมือนเมื่อวาน นั่นคือค้นหาสัตว์ร้ายในบริเวณใกล้เคียง วางแผนเส้นทาง แล้วกวาดล้างให้สิ้นซาก

ทว่าในครั้งนี้ สถานการณ์กลับมีความผิดปกติเกิดขึ้นเล็กน้อย

เพราะภายในรัศมี 5 กิโลเมตรรอบที่พักพิงของจงม่ายอวิ้น มีสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมอยู่หนึ่งตัว!

มันอยู่ห่างจากที่พักพิงเพียง 3 กิโลเมตรเท่านั้น โดยซ่อนตัวอยู่ในแอ่งน้ำกลางป่า

ไม่มีใครคาดคิดว่า ในการออกกวาดล้างสัตว์ร้ายวันที่สอง จะต้องมาปะทะกับสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมเข้าอย่างจัง

แม้จะคาดการณ์ไว้นานแล้ว แต่เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม จึงอดประหม่าไม่ได้อยู่บ้าง

หากเทียบเคียงระดับพลัง มันก็เทียบเท่ากับพลังของนางพญาผึ้งเสือดำหรือขวากหนามพิทักษ์เมื่อเลื่อนขั้นถึงระดับยอดเยี่ยม

ฉีหยวนพลันฉุกคิดขึ้นมาว่า หากนางพญาผึ้งเสือดำและขวากหนามพิทักษ์เป็นสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมตามธรรมชาติในป่า เขาจะรับมือกับพวกมันอย่างไร?

เถาแม่ขวากหนามพิทักษ์ที่สูงถึง 15 เมตร ลำต้นหนา 1.5 เมตร ราวกับมังกรยักษ์สีเขียว ผนวกกับเถาแขนงขวากหนามพิทักษ์ที่ขึ้นหนาทึบในรัศมีสองกิโลเมตร ซึ่งในนั้นยังมีขวากหนามพิทักษ์ระดับดีอยู่อีกถึง 13 ต้น

พอคิดถึงภาพภาพนี้ แม้แต่ตัวฉีหยวนเองยังรู้สึกหนังศีรษะชาดิก

ฝูงผึ้งเสือดำเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

เพียงแต่ในตอนนี้ จำนวนฝูงผึ้งเสือดำในมือของฉีหยวนยังไม่ถึงเกณฑ์ที่ฝูงผึ้งทั่วไปควรมี

ฝูงผึ้งปกติทั่วไปจะมีจำนวนอย่างน้อย 5,000 ตัวขึ้นไป ส่วนฝูงที่ใหญ่หน่อยอาจแตะถึงหลักหมื่นตัว

ผึ้งเสือดำติดเหล็กในพิษนับหมื่นตัว แถมในนั้นยังมีโอกาสสูงที่จะมีผึ้งเสือดำระดับดีปะปนอยู่อีกหลายสิบตัว

กองกำลังระดับนี้ อย่าว่าแต่กำลังรบระดับดีแค่ห้าหกคนเลย

ต่อให้เป็นสัตว์ร้ายระดับดีหลายสิบตัว ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของพวกมันได้อย่างแน่นอน

ดังนั้น หลังทุกคนปรึกษาหารือกัน จึงตัดสินใจอ้อมหลบสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมตัวนี้ไปก่อน!

โดยจะจัดการกวาดล้างสัตว์ร้ายระดับดีรอบ ๆ ให้เกลี้ยง แล้วค่อยย้อนกลับมาสืบดูสถานการณ์ของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมตัวนี้ทีหลัง

บริเวณใกล้ที่พักพิงของจงม่ายอวิ้นมีสัตว์ร้ายระดับดีไม่มากนัก ใช้เวลาไปค่อนวันก็กวาดล้างจนหมดสิ้น

เวลาประมาณบ่ายสามโมงกว่า ทั้งห้าคนมารวมตัวกันบริเวณชายป่า ยืนจ้องมองแอ่งน้ำลึกแอ่งหนึ่งอยู่ห่าง ๆ

ผิวหน้าแอ่งน้ำมีขนาดไม่ใหญ่นัก เส้นผ่านศูนย์กลางราว 6-7 เมตร ผิวน้ำที่นิ่งสงบมีสีเข้มจัด ส่องประกายสีน้ำเงินอมฟ้าชวนให้ใจคอไม่ดี มองปราดเดียวไม่อาจเห็นก้นบึ้งได้เลย

ฉินเจิ้นจวินจ้องมองเงียบ ๆ ก่อนจะประเมินคร่าว ๆ ตามสภาพแวดล้อมว่า "แอ่งน้ำลึกกลางโคลนตม มีโอกาสสูงที่จะเป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกงู แถมริมแอ่งน้ำยังมีไม้เลื้อยอยู่หนาแน่น สามารถพรางสายตาได้เป็นอย่างดี นี่เป็นสภาพแวดล้อมที่พวกงูชอบที่สุด

"แต่ดูจากขนาดของแอ่งน้ำและร่องรอยบนดินโคลนข้างบ่อ ขนาดตัวของงูตัวนี้น่าจะไม่ใหญ่จนเกินไป อย่างน้อยก็คงไม่ตัวใหญ่เท่างูที่ฉีหยวนเคยเจอ"

คนอื่น ๆ ต่างขมวดคิ้วมุ่น: งูอีกแล้วงั้นเหรอ! งูเหลือมน้ำระดับยอดเยี่ยมหรือเปล่า?

จงม่ายอวิ้นเอ่ยถามเสียงเบา "แล้วต่อจากนี้จะเอายังไงดีคะ ล่อมันออกมาไหม?"

ที่นี่อยู่ใกล้ที่พักพิงของเธอเกินไป ห่างออกไปเพียงแค่ 3 กิโลเมตรเท่านั้น

หากงูยักษ์ระดับยอดเยี่ยมตัวนี้คิดจะโจมตีที่พักพิงของเธอขึ้นมา เธอคงไม่มีเวลาให้ตอบโต้ทัน และไม่มีความสามารถพอจะต้านทานได้เลย

ดังนั้น เธอจึงต้องกำจัดงูน้ำตัวนี้ให้สิ้นซาก!

ไม่อย่างนั้นก็ต้องย้ายที่พักพิงหนีไปให้ไกลจากที่นี่!

เมื่อเทียบทั้งสองทางเลือกแล้ว เธออยากให้ทุกคนช่วยเธอกำจัดอันตรายนี้ทิ้งมากกว่า

หยางเจิ้งเหอขมวดคิ้วพลางกล่าว "อย่าเพิ่งผลีผลามจะดีกว่า เราอาจจะจัดการมันไม่ได้"

"ตกลงกันไว้ว่าจะช่วยกันกวาดล้าง พอเจอปัญหาก็คิดจะหนีเลยเหรอคะ? ศรวิญญาณได้ไปฟรี ๆ หรือไง?" แววตาของจงม่ายอวิ้นฉายแววเย็นชาขึ้นมาหลายส่วน

หยางเจิ้งเหอเหลือบมองเธอแวบหนึ่งโดยไม่ได้ใส่ใจ หากไม่ใช่เพราะเธอสร้างศรวิญญาณได้ สำหรับเขาแล้วเธอก็แทบไม่มีค่าอะไรเลย

ฉีหยวนเอ่ยปากขึ้นมาได้ถูกจังหวะ "อย่าเพิ่งใจร้อน ในเมื่อปัญหามาอยู่ตรงหน้าแล้ว ยังไงก็ต้องขอลองดูหน่อยไม่ใช่เหรอครับ?"

"เรื่องสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม พวกเราก็เคยคุยกันไปแล้วก่อนหน้านี้ มันเป็นหนึ่งในปัญหาที่พวกเราต้องเผชิญหน้าอยู่ดี"

"ถ้าเจอแล้วเอาแต่วิ่งหนี จะหนีได้สักกี่ครั้งกันเชียว? ครั้งนี้มันโผล่มาอยู่ข้างที่พักพิงของคุณจง พวกเราอาจเลือกยืนดูเฉย ๆ ได้"

"แต่ถ้าครั้งหน้ามันไปโผล่ข้างที่พักพิงของพวกเราล่ะ? เรื่องนี้ ผม ฉีหยวน ยื่นมือช่วยแน่นอน!"

คำพูดอันเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและชอบธรรมของฉีหยวน ดังกึกก้องสะกิดใจทุกคน

จ้าวเฉิงเกิดความเลื่อมใส แววตาเป็นประกายลุกโชน

จงม่ายอวิ้นรู้สึกซาบซึ้งใจและมองเขาใหม่อีกครั้ง

หยางเจิ้งเหอหน้าเสีย รู้สึกละอายใจที่ตนเทียบไม่ติด

ฉินเจิ้นจวินตกตะลึงจนตาค้าง ในใจลอบสบถ: เจ้าเด็กนี่หน้าด้านชะมัด!