ตอนที่ 93 ปลาไหลยักษ์

ในใจของฉีหยวนย่อมอยากจะลงมือกับเจ้างูหลามน้ำระดับยอดเยี่ยมตัวนี้อยู่แล้ว

เพราะเป้าหมายของเขาแต่แรกก็คือ การช่วยผู้รอดชีวิตคนอื่นล่าสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม เพื่อจะได้ทำความเข้าใจความแข็งแกร่งของพวกมันให้มากขึ้น

ในที่สุดทุกคนจึงตัดสินใจว่าจะหยั่งเชิงพลังของเจ้างูหลามยักษ์ตัวนี้ดูสักหน่อย

พวกเขานำซากหมาป่าระดับดีที่ล่ามาได้ก่อนหน้านี้ออกมา ชำแหละออกเป็นสามท่อนใหญ่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วริมแอ่งน้ำ

เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ จึงโยนเนื้อชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งลงไปในแอ่งน้ำตรงๆ

ชั่วพริบตา เลือดปริมาณมหาศาลก็แผ่ซ่านละลายไปในน้ำ ย้อมผิวน้ำให้กลายเป็นสีแดงคล้ำ

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งห้าคนก็รีบถอยร่นออกมา ออกห่างจากขอบแอ่งน้ำไปไกลจนพบเนินดินสูงแห่งหนึ่งที่ระยะสองร้อยเมตร แล้วซ่อนตัวเพื่อเฝ้าดูสถานการณ์อย่างเงียบเชียบ

หนึ่งนาที สองนาที สามนาทีผ่านไป...

ในแอ่งน้ำยังคงไร้วี่แววความเคลื่อนไหว ผิวน้ำราบเรียบสงบนิ่งอย่างยิ่ง!

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

ฉีหยวนพึมพำเสียงเบา ก่อนจะหันไปสบตากับฉินเจิ้นจวิน

ฉินเจิ้นจวินรู้ใจ นำ "ม้วนคัมภีร์ค้นหาสัตว์ร้าย" ออกมาตรวจสอบความเคลื่อนไหวของงูหลามน้ำในแอ่ง

"พี่ฉิน เป็นยังไงบ้างครับ"

ฉินเจิ้นจวินสังเกตอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้น "ตำแหน่งของงูหลามน้ำขยับนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนไกล"

หยางเจิ้งเหอกระซิบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "ด้วยสัญชาตญาณการรับรู้ของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม ไม่มีทางที่จะไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้แน่!"

"แล้วมันเป็นยังไงกันแน่ หรือว่ามันไม่หิว"

"ไม่ใช่" ฉีหยวนหรี่ตาลงแล้วเอ่ย "มันออกมาแล้วต่างหาก!"

"ออกมาแล้วเหรอ"

ฉีหยวนยกมือขึ้นชี้ไปยังเนินดินโคลนสีเหลืองด้านหลังแอ่งน้ำ บริเวณเฉอะแฉะใกล้กับโคนเนินถูกพืชพรรณรกชัฏบดบังไว้ มีเพียงโพรงโคลนดำมืดที่พอมองเห็นได้รางๆ เท่านั้น

หากไม่เพ่งดูให้ละเอียด ย่อมไม่มีทางมองเห็นสภาพตรงนั้นได้ชัดเจนเลย

เมื่อทุกคนรวมสมาธิเพ่งมองตามไป ก็เห็นว่าในแอ่งน้ำด้านล่างเนินดินโคลนแห่งนั้น มีตะกอนโคลนสีเหลืองขุ่นฟุ้งกระจายขึ้นมา ทั้งยังมีฟองอากาศขนาดเล็กจนแทบมองไม่เห็นลอยผุดขึ้นประปราย

ด้วยระยะทางที่ไกลเกินไป ทุกคนจึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก ที่มองเห็นได้ขนาดนี้ก็เพราะได้สมรรถภาพทางกายระดับดีช่วยเสริมไว้

ฉีหยวนชี้ไปที่ปากโพรงแล้วเอ่ย "เห็นไหม ตรงโพรงโคลนด้านหลังน้ำขุ่นๆ นั่น มีแสงสะท้อนสีเหลืองทองอยู่"

เมื่อมองตามที่เขาชี้ คนอื่นๆ ก็มองเห็นชัดเจนเช่นกัน

ปรากฏเค้าโครงส่วนหัวขนาดมหึมาทรงสามเหลี่ยมสีเหลืองทองขึ้นมาจริงๆ

ทว่าหากดูจากรูปลักษณ์ภายนอก แม้จะคล้ายคลึงกับงูอย่างยิ่ง แต่ก็ยังมีความแตกต่างอยู่บ้าง...

ผิวหนังมันเลื่อมไร้เกล็ด ส่วนหัวค่อนข้างกลมมน และชอบอาศัยอยู่ในโพรงโคลนริมแอ่งน้ำ

ลักษณะเด่นเหล่านี้ ย่อมสอดคล้องกับสิ่งมีชีวิตอีกชนิดหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย นั่นคือ... ปลาไหล

จ้าวเฉิงชี้ไปยังปลาไหลยักษ์สีทองที่ซ่อนตัวอยู่ในโพรงโคลนและกำลังจับจ้องแอ่งน้ำอย่างเงียบงันพลางเอ่ยถาม "นี่มันจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติ ก็เลยแอบอยู่ในที่มืดเพื่อรอให้พวกเราโผล่ไปงั้นเหรอ"

"น่าจะเป็นอย่างนั้น พวกเราใช้เนื้อสดมาล่อมัน แต่มันเองก็ใช้แอ่งน้ำนี้ล่อพวกเราเหมือนกัน!"

หยางเจิ้งเหอมีสีหน้าเคร่งขรึม "สติปัญญาสูงส่งขนาดนี้เชียว มีความคิดซับซ้อนถึงเพียงนี้ ยังนับเป็นสัตว์ป่าได้อีกเหรอ"

"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว" ฉีหยวนส่ายหน้าช้าๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

รอจนคนอื่นหันมามอง ฉีหยวนจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น "จะ 'ดุ' แค่ไหน คงต้องรอดูฟอร์มมันคืนนี้"

"มึงช่วยจริงจังหน่อยโว้ย!"

ฉินเจิ้นจวินส่งเสียงตวาดต่ำ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนจนรู้สึกอยากจะประเคนหมัดใส่หน้าเขาสักที

อีกสามคนที่เหลือก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเช่นกัน รู้สึกราวกับความคิดของตัวเองถูกปนเปื้อนความจัญไรไปเรียบร้อย

ฉีหยวนหัวเราะแหะๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วทุกคนมีความเห็นยังไงบ้าง จะจัดการมันยังไงดี"

ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ฉินเจิ้นจวินจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน "ดูจากหัวที่โผล่ออกมาแค่ครึ่งเดียว ก็น่าจะเกือบหนึ่งเมตรแล้ว แต่เมื่อคำนึงถึงลักษณะรูปร่างของปลาไหล ท่อนหน้าจะยาวและกลมมน ส่วนท่อนท้ายจะเรียวเล็กลง ดังนั้นความยาวรวมคงต้องหักลบลงมาหน่อย น่าจะยาวประมาณสิบเมตรได้"

ขนาดตัวเท่านี้ก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว!

ทว่าทุกคนก็ไม่ได้เพิ่งมาถึงโลกม่านหมอกเป็นวันแรก สัตว์ร้ายพิลึกกึกกือก็พบเห็นมาไม่น้อย

ขนาดเท่านี้จึงยังอยู่ในเกณฑ์ที่ทุกคนยอมรับได้ ยังไงเสียก็เป็นถึงสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม ร่างกายใหญ่โตขนาดนี้ย่อมไม่เกินเลยไปนัก

อย่างน้อยก็ตัวเล็กกว่างูหลามยักษ์ห้าสิบเมตรตั้งเยอะ

"ถ้าพวกเราบุกเข้าไปตรงๆ จะเอาชนะมันได้ไหม" จ้าวเฉิงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

หยางเจิ้งเหอไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปมองฉีหยวน

ฉินเจิ้นจวินก็มองฉีหยวนเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ยังไงเสีย นางพญาผึ้งเสือดำก็เป็นระดับยอดเยี่ยม ถึงฝีมือจะง่อยไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับไม่มีโอกาสชนะเลย ทว่า..."

"ทว่าอะไรเหรอคะ" จงม่ายอวิ้นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตึงเครียดเล็กน้อย

สัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมตัวนี้ดันมาปักหลักอยู่ใกล้ที่พักพิงของเธอ ดังนั้นในบรรดาทั้งห้าคน เธอจึงอยากกำจัดเจ้าปลาไหลยักษ์ตัวนี้มากที่สุด

"ถ้าพวกเราจะสู้จริง ๆ ก็คงต้องพึ่งพาฝูงผึ้งเสือดำเป็นหลักอยู่ดี เพียงแต่ว่า...พวกเราอาจจะไม่ชนะ และต่อให้ชนะ ฝูงผึ้งก็คงบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก!" สีหน้าของฉินเจิ้นจวินดูย่ำแย่ลง

การขยายฝูงผึ้งนั้น เขาเข้าไปมีส่วนร่วมมาตั้งแต่แรกเริ่ม จึงเข้าใจดีว่าขั้นตอนมันยากลำบากเพียงใด

ด้วยสารพัดสาเหตุ ทำให้ฝูงผึ้งไม่อาจขยายพันธุ์ในวงกว้างได้ จำนวนจึงค้างเติ่งอยู่แค่นี้ กว่าจะเพิ่มจำนวนมาได้ถึงขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ตอนนี้กลับมีแววว่าจะต้องสูญเสียไปเกินครึ่ง

เมื่อได้ยินฉินเจิ้นจวินพูดเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็เข้าใจถึงเหตุผลข้อนี้ดี

พวกเขารู้ว่าครั้งนี้จะลงมือหรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉีหยวน

จงม่ายอวิ้นร้อนใจขึ้นมาบ้าง ปลาไหลยักษ์ทองคำอยู่ข้างที่พักพิงของเธอ ย่อมเป็นภัยคุกคามต่อเธอมากที่สุด

แม้แย่ที่สุด เธอก็ยังย้ายที่พักพิงหนีได้

ทว่าการย้ายที่พักพิงไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่แค่หาที่ใหม่ส่ง ๆ แล้วทุกอย่างจะราบรื่นเสียเมื่อไหร่

ทั้งเรื่องความปลอดภัย ทรัพยากร และโอกาสในการพัฒนา ล้วนเป็นปัญหาที่ต้องนำมาคิดคำนวณทั้งสิ้น

ดังนั้นหากไม่ถึงคราวจนตรอกจริง ๆ เธอไม่มีทางยอมย้ายที่พักพิงเด็ดขาด

จงม่ายอวิ้นใคร่ครวญอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยว่า "ฉีหยวน ถ้าคุณยอมยื่นมือช่วยฉันจัดการมัน ฉันจ่ายศรวิญญาณให้คุณได้ 5 ดอกค่ะ"

"แถมส่วนแบ่งของสัตว์ร้ายตัวนี้ในตอนท้าย ส่วนของฉันจะไม่เอาเลยก็ได้ ฉันยกให้คุณทั้งหมดค่ะ"

ฉีหยวนยังคงนิ่งเงียบ

ศรวิญญาณห้าดอก บวกกับส่วนแบ่งเพียงน้อยนิดของจงม่ายอวิ้น... เทียบไม่ได้กับความสูญเสียของฝูงผึ้งเสือดำเลยแม้แต่น้อย

แววตาของหยางเจิ้งเหอไหวระริก ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันควัน "ฉีหยวน ถ้านายยอมลงมือล่ะก็ ส่วนแบ่งของพวกเราก็เจียดให้นายเพิ่มได้ตามสมควรนะ"

พูดจบ เขาก็เสริมอีกประโยค "ถ้าทุกคนไม่มีความเห็นขัดข้องน่ะนะ"

ทั้งห้าคนต่างมองหน้ากันไปมา จากนั้นจ้าวเฉิงกับฉินเจิ้นจวินก็พยักหน้าเห็นชอบ

ทุกคนต่างรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็วต้องได้เจอกับสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมขึ้นไปอยู่แล้ว มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

โอกาสในครั้งนี้ จะช่วยให้ทุกคนรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น

หากฉีหยวนยอมเป็นกำลังหลักในการลงมือ พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะสละผลประโยชน์ออกไปส่วนหนึ่ง

ฉีหยวนหลุบสายตามองพื้น ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยขึ้นว่า "ศรวิญญาณระดับยอดเยี่ยมต้องตกเป็นของผม ซากสัตว์ร้ายผมขอครึ่งหนึ่ง และถ้ามีกล่องทรัพยากร ผมต้องได้เลือกของก่อน"

หยางเจิ้งเหอขมวดคิ้วขึ้นมาทันที "นายไม่คิดว่าขอมากเกินไปหน่อยเหรอ นายเป็นแค่กำลังหลัก แต่พวกเราก็ต้องลงมือช่วยเหมือนกันนะ"

ฉีหยวนไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ตอบกลับไปตรง ๆ "ถ้าพวกคุณมีความเสียหาย ก็ขอรับการชดเชยได้เหมือนกัน อีกอย่าง ได้เนื้อสัตว์ร้ายระดับดีไปตั้งครึ่งตัว พวกคุณก็ไม่ได้เสียเปรียบอยู่แล้ว"

หยางเจิ้งเหอพูดไม่ออก ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีหุ่นเชิดพิทักษ์แค่ตัวเดียว แต่ก็ไม่มีทางยอมสละกำลังรบระดับดีไปตัวหนึ่ง เพียงเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

"เอาแบบนั้นก็ได้"