ตอนที่ 94 การล่าที่ล้มเหลว

แผนการในครั้งนี้ ฉีหยวนเป็นผู้โจมตีหลัก ส่วนคนอื่นคอยสนับสนุน

ทว่าในใจฉีหยวนวางแผนไว้แล้วว่า หากสถานการณ์ไม่สู้ดีจะถอยหนีทันที อย่างไรเสียม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตก็ไม่ได้ล้ำค่าอะไรนัก

ฝูงผึ้งสูญเสียได้มากที่สุดสามสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่อย่างนั้นเขาจะโกยแนบทันที

......

ทั้งห้าคนออกจากที่ซ่อน เริ่มขยับเข้าไปใกล้แอ่งน้ำเพื่อดำเนินตามแผน

แม้สติปัญญาของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมจะพัฒนาขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังห่างชั้นจากมนุษย์อยู่มาก

ในระยะห่างจากแอ่งน้ำห้าสิบเมตร ทั้งห้าเลือกที่จะเดินอ้อม อ้อมไปยังด้านหลังถ้ำที่ปลาไหลทองคำยักษ์กบดานอยู่

เพื่อลดความสูญเสียให้ได้มากที่สุด จึงต้องเตรียมการอย่างรอบคอบ โดยเฉพาะการลอบโจมตีครั้งแรก จะต้องทำให้ปลาไหลทองคำยักษ์สูญเสียพลังรบไปบางส่วนให้ได้

ไม่อย่างนั้น สัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมจะอันตรายเกินไป และความเสี่ยงที่ทุกคนต้องเผชิญก็สูงเกินรับไหว

ส่วนเรื่องวิธีลอบโจมตี ฉีหยวนคิดไว้สองแผน

แผนแรกคือใช้ศรวิญญาณระดับดี

แผนที่สองคือใช้ผลระเบิดระดับยอดเยี่ยมของฉินเจิ้นจวิน

ไอเทมทั้งสองชนิดต่างเป็นไอเทมสังหารแบบใช้แล้วทิ้งที่มีอานุภาพร้ายแรง

ศรวิญญาณมีอานุภาพด้อยกว่าเล็กน้อย แต่มีจำนวนมากกว่า สามารถยิงออกไปพร้อมกันได้หลายดอก

ผลระเบิดมีพลังทำลายล้างรุนแรงกว่า แต่ก็ล้ำค่าและหายากกว่าเช่นกัน

ทว่าสภาพแวดล้อมในตอนนี้ไม่เหมาะกับผลระเบิดเท่าใดนัก เพราะป่าบึงมีความชื้นสูงเกินไป โดยเฉพาะบริเวณใกล้แอ่งน้ำ ไอน้ำยิ่งหนาแน่น

สภาพแวดล้อมเช่นนี้จะลดทอนอานุภาพของผลระเบิดลงอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ปลาไหลทองคำยักษ์ซ่อนตัวอยู่ในน้ำ จึงจำเป็นต้องขว้างผลระเบิดลงไปในน้ำ

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องปาลงในโคลนดูด และต้องให้เข้าใกล้ปลาไหลทองคำยักษ์มากที่สุด

หากทำเช่นนั้น แม้ผลระเบิดจะยังคงระเบิดได้ แต่อานุภาพจะลดลงไปเยอะมาก

ไอเทมระดับยอดเยี่ยมชิ้นหนึ่งกลับไม่อาจแสดงประสิทธิภาพสูงสุดได้เพราะปัญหาเรื่องสภาพแวดล้อม นับว่าได้ไม่คุ้มเสียจริง ๆ

ดังนั้นในท้ายที่สุด ทุกคนจึงตัดสินใจใช้ศรวิญญาณ

เมื่อวานได้ศรวิญญาณมาทั้งหมดสิบสามดอก วันนี้ก็ได้ซากสัตว์ร้ายมาอีกไม่น้อย สต็อกศรวิญญาณจึงค่อนข้างเหลือเฟือ

ทั้งห้าคนต่างมีธนู แต่มีเพียงคันธนูของฉินเจิ้นจวินเท่านั้นที่เป็นระดับยอดเยี่ยม ส่วนคนอื่น ๆ มีแค่ระดับดี

ปฏิบัติการครั้งนี้ เนื่องจากฉีหยวนเป็นผู้ลงแรงและได้ส่วนแบ่งหลัก ดังนั้นศรสองดอกที่ใช้ลอบโจมตีจึงเป็นหน้าที่ของฉีหยวนและฉินเจิ้นจวิน

หยางเจิ้งเหอกับพวกอีกสองคนปักหลักอยู่ที่เดิม เตรียมลอบโจมตีจากด้านหลัง

ฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินพากลุ่มผึ้งเสือดำและสุนัขล่าเนื้ออ้อมกลับมายังด้านหน้าของแอ่งน้ำ มองหามุมและตำแหน่งยิงธนูที่เหมาะสม

สิบนาทีต่อมา

ทั้งสองหาจุดซุ่มได้แล้ว อยู่ห่างกันราวห้าสิบเมตร พอดีอยู่ทางด้านหน้าฝั่งซ้ายและขวาของปลาไหลทองคำยักษ์

ทั้งคู่นัดแนะเวลาโจมตีกันเรียบร้อย

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

แทบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกัน ศรวิญญาณสีเขียวและสีขาวสองดอกพุ่งแหวกลมด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า พุ่งตรงเข้าหามุมมืดของแอ่งน้ำ

ฉึก! ฉึก!

ภายใต้สายตาตึงเครียดทั้งห้าคู่ ศรวิญญาณทั้งสองดอกปักเข้าใส่หัวสีทองอร่ามอย่างแม่นยำ

หัวศรสีขาวเจาะทะลุหัวที่ปกคลุมด้วยเมือกลื่น ปักลึกเข้าไปในศีรษะสีทองมหึมากว่าสิบห้าเซนติเมตร และอยู่ห่างจากดวงตาของปลาไหลเพียงแค่สามเซนติเมตรเท่านั้น

ศรดอกนี้เป็นฝีมือยิงของฉินเจิ้นจวิน

ทว่าศรสีเขียวอีกดอกหนึ่ง กลับปักตรึงเข้าที่เบ้าตาขวาของปลาไหลยักษ์ตรง ๆ ต่อหน้าสายตาตกตะลึงของทุกคน ควันพิษสีเขียวพลันพวยพุ่งกระจายตัวออกมาทันที

ยิงเข้าตาเต็ม ๆ!

ศรวิญญาณทั้งสองดอกนี้สร้างขึ้นจากซากของสัตว์ร้ายระดับดีอย่างหมาป่าเขี้ยวมีดและกิ้งก่าพิษเขียวตามลำดับ

ดอกหนึ่งคมกริบไร้เทียมทาน มีพลังทะลุทะลวงสูงยิ่ง

อีกดอกแฝงคุณสมบัติพิษร้ายแรง มีทั้งฤทธิ์กัดกร่อนและทำลายประสาท

ฉินเจิ้นจวินกังวลว่าฝีมือยิงธนูของฉีหยวนจะไม่แม่นยำ จึงจงใจมอบศรพิษที่สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างให้ฉีหยวน

ส่วนตัวเองก็เลือกศรสีขาวที่ต้องอาศัยทักษะความแม่นยำสูงกว่า

แต่ที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของฉินเจิ้นจวินก็คือ ศรของฉีหยวนกลับยิงตาขวาของปลาไหลทองคำยักษ์จนบอดสนิท ซ้ำหัวศรยังทะลวงผ่านเบ้าตาเจาะลึกเข้าไปในกะโหลกศีรษะ

ซี่... กรี๊ซซซ!

เสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมสูงราวกับทารกดังลั่นออกมาจากแอ่งน้ำในพริบตา ก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่า

ตูมสนั่นหวั่นไหว!

ลำตัวสีทองอร่ามมหึมาสะบัดพลิกผืนดินโคลนสีเหลืองที่ปกคลุมร่าง กวาดซัดดินรอบรัศมีสิบกว่าเมตรจนพังทลายกระจุยกระจาย

ลำตัวมหึมาอันกำยำและกลมกลึงบิดสะบัดพุ่งขึ้นสู่เวหาแทบจะเป็นแนวตั้ง สาดละอองน้ำกระเซ็นไปทั่วสารทิศ

ร่างสีทองอร่ามมหึมาปรากฏสู่สายตาภายใต้แสงตะวัน ทอประกายเจิดจ้าบาดตา

จากนั้น ร่างนั้นก็ร่วงดิ่งกระแทกลงสู่แอ่งน้ำเสียงดัง "ตูม!" สนั่นหวั่นไหว หลงเหลือเพียงลำตัวครึ่งท่อนที่โผล่พ้นผิวน้ำ

"โอกาสดี!"

ฉีหยวนมองภาพอันน่าตื่นตะลึงตรงหน้า ทว่าเขาก็คว้าโอกาสนี้ไว้ทันที

อาศัยจังหวะที่ปลาไหลทองคำยักษ์กำลังเจ็บปวดเจียนคลั่ง เปิดฉากโจมตีซ้ำเพื่อซัดมันให้จมเขี้ยว

ภายใต้การบัญชาการของฉีหยวน นางพญาผึ้งเสือดำนำทัพผึ้งเสือดำระดับดี 7 ตัว และฝูงผึ้งเสือดำอีก 600 ตัวพุ่งพรวดออกมาจากแนวป่าโดยรอบ มุ่งเป้าตรงดิ่งเข้าใส่ปลาไหลทองคำยักษ์อย่างแม่นยำ

ผึ้งเสือดำทุกตัวภายใต้การนำของนางพญาผึ้งเสือดำ รีบแทงเหล็กในเข้าใส่แนวกระดูกสันหลังของปลาไหลทองคำยักษ์ หวังจะฉีดพิษปริมาณมหาศาลเข้าสู่ร่างกายของมัน

ทว่า อย่างไรเสียมันก็คือสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม!

ความเร็วในการตอบสนองของปลาไหลทองคำยักษ์นั้นฉับไวยิ่ง แทบจะในเสี้ยววินาทีที่ถูกจู่โจม กล้ามเนื้อทั่วร่างก็เกร็งแน่นฉับพลัน บดขยี้เหล็กในจนหักสะบั้นไปในพริบตา

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่เหล็กในของผึ้งเสือดำระดับดีก็ยังไม่อาจเจาะทะลวงผ่านชั้นผิวหนังของปลาไหลทองคำยักษ์เข้าไปได้

ไม่ต้องพูดถึงพวกผึ้งเสือดำระดับทั่วไปเลย

ขณะเดียวกัน ร่างมหึมาที่ตกลงไปในแอ่งน้ำก็ม้วนตลบอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งการควงสว่านมรณะของจระเข้ ซัดฝูงผึ้งเสือดำร่วงกราวลงพื้นเป็นวงกว้าง

ไร้ซึ่งกระบวนท่า อาศัยเพียงขนาดตัวอันมหึมาและพละกำลังมหาศาลล้วน ๆ

แค่แรงลมกรรโชกที่พัดกระพือจากการดิ้นพล่าน ก็กวาดผึ้งเสือดำจนปลิวกระจัดกระจายไม่เป็นขบวน

ฝูงผึ้งเสือดำส่งเสียงหวีดร้องระงม ทั้งในปลักโคลน ในแอ่งน้ำ และบนพื้นหญ้า เกลื่อนกลาดไปด้วยซากศพของผึ้งเสือดำ

แม้แต่นางพญาผึ้งเสือดำ จุดจบก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนัก!

ลำตัวที่ค่อนข้างอวบอ้วนของมันถูกหางของปลาไหลทองคำยักษ์ฟาดเข้าใส่อย่างจังด้วยพละกำลังอันมหาศาลจนกระเด็นลอยละลิ่ว

ร่างกระแทกเข้ากับโขดหินเสียงดัง "โครม!"

สุนัขล่าเนื้อของฉินเจิ้นจวินพุ่งออกไปแล้ว และเข้าร่วมสนามรบอย่างรวดเร็ว

แต่เนื่องจากสมรภูมิต่อสู้อยู่ในแอ่งน้ำ บทบาทที่มันพอจะทำได้จึงไม่มากนัก

ฉีหยวนปรายตาไปยังจุดที่พวกของหยางเจิ้งเหอทั้งสามคนซ่อนตัวอยู่ เมื่อพบว่าไม่มีวี่แววจะลงมือ สายตาของเขาก็พลันเย็นเยียบขึ้นมา

ทว่าในวินาทีถัดมา ลูกศรสองดอกก็พุ่งปราดเข้าใส่ปลาไหลทองคำยักษ์พร้อมกัน แรงปะทะอันมหาศาลระเบิดออกบนลำตัวของปลาไหล

ศรสองดอกนี้มาจากฉินเจิ้นจวินและจงม่ายอวิ้น

ไม่ว่าหยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิงจะมีท่าทีอย่างไรหรือคิดอะไรอยู่ในใจ แต่จงม่ายอวิ้นไม่มีทางยืนดูอยู่เฉย ๆ แน่นอน

เพราะปลาไหลทองคำยักษ์ตัวนี้อยู่ข้างที่พักพิงของเธอ เธอจึงเป็นคนที่อยากกำจัดปลาไหลทองคำยักษ์ระดับยอดเยี่ยมตัวนี้ทิ้งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ส่วนเป้าหมายของหยางเจิ้งเหอนั้นเรียบง่ายมาก

นั่นคือการบั่นทอนกำลังของฉีหยวน!

ในความรับรู้ของเขา แถวที่พักพิงของฉีหยวนมีงูยักษ์ป้วนเปี้ยนอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าออกไปหาทรัพยากรข้างนอกเป็นแน่ และย่อมไม่อาจฟื้นฟูกำลังรบที่สูญเสียไปได้

ในสถานการณ์เช่นนี้ กำลังรบที่ฉีหยวนผลาญเสียไปจะฟื้นฟูกลับมาได้ยากเย็นแสนเข็ญ

ต่อให้ต้องเสี่ยงกับการล่วงเกินฉีหยวน เขาก็ยังเลือกที่จะลงมือทำ

แต่ไม่นานนัก จ้าวเฉิงก็เลือกที่จะลงมือ โดยสั่งให้หมาป่าออกมาประสานการโจมตีร่วมกับสุนัขล่าเนื้อ

เดิมทีตามแผนคือให้พวกเขาสามคนซุ่มอยู่ด้านหลังเพื่อลอบโจมตีจากข้างหลัง

แต่เพราะพลาดจังหวะเวลาไปแล้ว การลงมือในตอนนี้จึงไม่ได้ผลลัพธ์อันน่าทึ่งดังเดิม

บทบาทของหมาป่าก็คล้ายคลึงกับสุนัขล่าเนื้อ ทำได้เพียงคอยช่วยสนับสนุนอยู่ด้านข้างเท่านั้น

การต่อสู้ครั้งนี้ นอกจากจังหวะลอบโจมตีเปิดฉากที่ราบรื่นเป็นพิเศษแล้ว ขั้นตอนหลังจากนั้นกลับยากลำบากอย่างยิ่ง แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีความคืบหน้าใด ๆ เลย

ตั้งแต่ระลอกแรกที่ปลาไหลทองคำยักษ์อาศัยความได้เปรียบทางด้านสรีระร่างกายอันเด็ดขาดบดขยี้ฝูงผึ้งเสือดำไปเป็นจำนวนมาก ฉีหยวนก็ตระหนักได้แล้วว่าไม่อาจฝืนดันทุรังได้

ที่ลอบโจมตีสำเร็จได้นั้น เป็นเพราะสติปัญญาที่เหนือชั้นกว่า

ทว่าในแง่ของพละกำลังที่แท้จริงแล้ว ปลาไหลทองคำยักษ์ทิ้งห่างพวกเขาราวฟ้ากับเหว

ในขณะที่ฉีหยวนกำลังคิดจะถอนตัว พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เขาจึงหยุดมือและเลือกที่จะปักหลักสู้ต่อ

เพียงแต่สั่งการนางพญาผึ้งเสือดำอย่างลับ ๆ ให้พยายามนำผึ้งเสือดำระดับดีถอยห่างออกจากใจกลางสมรภูมิ เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสีย

ฉีหยวนสายตาไหววูบ ความคิดแล่นพล่านในหัว "ในเมื่อเสียหายหนักขนาดนี้แล้ว สู้ฉวยเอาผลประโยชน์กลับมาหน่อยดีกว่า... ไม่ว่าการต่อสู้นี้จะชนะหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็เก็บแต้มบุญคุณจากจงม่ายอวิ้นไว้ก่อนได้"