ตอนที่ 95 แตกพ่ายถอยหนี

ดังนั้นจึงรีบส่งหุ่นเชิดพิทักษ์เข้าร่วมสนามรบอย่างรวดเร็ว

แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ลำพังแค่เพิ่มกำลังรบระดับดีเข้ามาอีกหนึ่งตัว ย่อมไม่อาจพลิกกลับมาชนะได้เลย

ทันทีที่การต่อสู้เปิดฉาก ฉีหยวนก็มองเห็นความต่างชั้นของพลังอย่างชัดเจน ทว่าเขายังคงอยากลองดูสักตั้ง เพื่อหยั่งเชิงพลังของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม

ในเมื่อต้องเอาชีวิตรอดในโลกม่านหมอก ก็จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับภัยพิบัติทั้งหมดของที่นี่อย่างตรงไปตรงมา!

สัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมแข็งแกร่งมากก็จริง ทว่าไม่มีทางที่จะหลบซ่อนจากพวกมันไปได้ตลอด

นี่คือปราการด่านหนึ่งที่ต้องบากบั่นก้าวข้ามไปให้ได้

ทว่าเมื่อฝูงผึ้งสูญเสียไปถึง 40% ฉีหยวนก็รู้ดีว่าการต่อสู้นี้ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นอีกต่อไปแล้ว

อาศัยกำลังของทุกคนในยามนี้ ไม่อาจรับมือปลาไหลทองคำยักษ์ระดับยอดเยี่ยมตัวนี้ได้เลย

ปัญหาสำคัญที่สุดในนั้นก็คือนางพญาผึ้งเสือดำ

ในแง่ของกำลังรบระดับยอดเยี่ยม นางพญาผึ้งเสือดำไม่อาจเทียบชั้นกับปลาไหลทองคำยักษ์ได้เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังโดนกดดันขยี้ฝ่ายเดียวตลอดทั้งการต่อสู้

ส่วนสัตว์ร้ายระดับดีตัวอื่น ๆ ที่เหลือนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่ยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้โดยยังไม่ตายก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

ฉีหยวนลอบสั่งการนางพญาผึ้งเสือดำไว้แต่เนิ่น ๆ ให้ค่อย ๆ ถอยร่นกลับมา ไม่มีความจำเป็นต้องเอาชีวิตไปแลกอีก

ในเวลาเดียวกัน คนอื่น ๆ เองก็เริ่มคิดจะถอยเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าไม่อาจฝืน ฉินเจิ้นจวินจึงเบนสายตามาทางฉีหยวน ทั้งสองสบตากัน เขาค่อย ๆ ส่ายหน้าเบา ๆ ส่งสัญญาณว่าไม่จำเป็นต้องสู้อีกต่อไป

ฉีหยวนพยักหน้า พร้อมกับโบกมือไปทางอีกสามคน ส่งสัญญาณมือให้ถอนกำลัง

จงม่ายอวิ้นรีบถอนตัวออกจากสนามรบทันที และมุ่งหน้าไปยังทิศทางของที่พักพิง

ส่วนอีกสองคนก็เรียกหมาป่าและหุ่นเชิดพิทักษ์ของตนกลับมา แล้วใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตกลับไปยังที่พักพิง

ฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินก็เตรียมพร้อมถอนตัวไว้นานแล้ว จึงเรียกหมาล่าเนื้อและฝูงผึ้งกลับมา ก่อนจะแยกย้ายกันกลับที่พักพิงของตน

นับแต่นั้น ปฏิบัติการรับมือสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมครั้งแรก จึงจบลงด้วยความปราชัยอย่างราบคาบ

นอกจากลูกศรดอกแรกที่ฉีหยวนยิงออกไปจนทำให้ตาขวาของปลาไหลทองคำยักษ์บอดสนิทแล้ว หลังจากนั้นก็ทำอะไรมันไม่ได้อีกเลย

แม้กระทั่งพิษของนางพญาผึ้งเสือดำก็แทบไม่ได้ผลกับมัน

ความต้านทานพิษจากสมรรถภาพทางกายของปลาไหลทองคำยักษ์นั้น เหนือกว่าที่จินตนาการไว้จริง ๆ

จนกระทั่งการต่อสู้สิ้นสุดลง นอกจากตาขวาที่บาดเจ็บแล้ว บาดแผลอื่น ๆ ของปลาไหลทองคำยักษ์แทบไม่นับเป็นแผลถลอกเสียด้วยซ้ำ

พลังโดยรวมของมันแข็งแกร่งจนน่าตระหนก

……

หลังจากกลับมาถึงที่พักพิง

ฉีหยวนนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น เมื่อสงบอารมณ์ลงได้แล้ว ก็เริ่มสำรวจความสูญเสียของฝูงผึ้งเสือดำทันที

ผลปรากฏว่า ความสูญเสียหนักหนากว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

ผึ้งเสือดำที่ส่งออกไปรบ 600 ตัว บาดเจ็บล้มตายไปถึง 300 ตัว ซ้ำยังมีผึ้งเสือดำระดับดีตายไปหนึ่งตัวด้วย

ต้องรู้ก่อนว่า การต่อสู้เพิ่งเปิดฉากไปได้เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากคลื่นการโจมตีระลอกแรกสุดแล้ว ในระหว่างการต่อสู้หลังจากนั้น ฉีหยวนก็คอยสั่งให้ฝูงผึ้งหลีกเลี่ยงการปะทะหักหาญมาตลอด

แต่ก็ยังคงเกิดความสูญเสียอย่างหนัก

ความสูญเสียส่วนนี้เกิดขึ้นแทบจะในชั่วพริบตาเดียว

ฉีหยวนขมวดคิ้ว ลูบคางเบา ๆ ในใจมีบทวิเคราะห์สำหรับการต่อสู้ครั้งนี้เรียบร้อยแล้ว

นางพญาผึ้งเสือดำ... ยังอ่อนแอเกินไป

หรือพูดอีกอย่าง ฝูงผึ้งอ่อนแอเกินไปจริง ๆ!

หากครั้งนี้ สิ่งที่ต่อสู้กับปลาไหลทองคำยักษ์เป็นขวากหนามพิทักษ์ละก็

ผลลัพธ์ย่อมแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงแน่นอน

ฉีหยวนลอบคำนวณในใจ

หากเป็นขวากหนามพิทักษ์ลงมือ ด้วยลำต้นอันมหึมาของมัน ย่อมสามารถต่อสู้ประมือกับปลาไหลทองคำยักษ์ได้อย่างสูสี หรืออาจถึงขั้นกดดันอีกฝ่ายได้ด้วยซ้ำ

สาเหตุใหญ่ที่สุดของความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ก็คือไม่มีกำลังรบตัวใดสามารถต้านทานการโจมตีของปลาไหลทองคำยักษ์ได้เลย

จุดนี้มีโอกาสสูงมากที่จะไม่เป็นปัญหาสำหรับขวากหนามพิทักษ์ เพราะมันมีขนาดลำต้นที่มหึมากว่า

หากมีเถาแขนงขวากหนามพิทักษ์เส้นอื่น ๆ คอยหนุนช่วยอีก อัตราการชนะของขวากหนามพิทักษ์ก็จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก

ฟู่...

ฉีหยวนพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด พึมพำกับตัวเองว่า "ถึงจะสูญเสียไปบ้าง แต่ก็ถือว่าได้เข้าใจพลังของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมแล้ว ถึงจะแกร่งมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไร้หนทางรับมือสิ้นเชิง"

"อีกอย่าง ยังได้หนี้บุญคุณจากจงม่ายอวิ้นมาด้วย ศรวิญญาณ... ช่างเป็นสุดยอดไอเทมสำหรับการใช้สงครามเลี้ยงสงครามจริง ๆ!"

ทำไมในตอนท้าย ทั้งที่รู้ว่าแพ้แน่นอนแล้ว ฉีหยวนยังคงสู้ต่อไปน่ะหรือ

ก็แค่เพื่อแลกกับหนี้บุญคุณของจงม่ายอวิ้นเท่านั้นเอง!

เพราะเขาเคยได้ยินจากฉินเจิ้นจวินว่า จงม่ายอวิ้นเคยรับซื้อซากสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมมาก่อน จึงเป็นไปได้อย่างมากที่เธอจะมีศรวิญญาณระดับยอดเยี่ยมอยู่สักดอก

ยิ่งไปกว่านั้น จากการสั่งสมของเธอ ในมือย่อมมีศรวิญญาณระดับดีอยู่ไม่น้อยแน่นอน

พอนึกถึงศรวิญญาณ ฉีหยวนก็พลันหวนนึกถึงลูกศรที่ตนยิงออกไปก่อนหน้านี้

ศรดอกนั้น ปักเข้าตาขวาของปลาไหลยักษ์สีทองอย่างแม่นยำ!

"ตามระดับฝีมือปกติของเรา มันไม่น่าจะยิงได้แม่นขนาดนั้นนี่นา!" ฉีหยวนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

พอมานึกย้อนดูตอนนี้ เสี้ยววินาทีที่หยิบศรวิญญาณขึ้นมาแล้วน้าวสายยิงออกไป มันแทบจะเหมือนมีเทพเจ้าคอยช่วยดลบันดาล!

ศรวิญญาณแทบจะคล้อยตามเจตจำนงของฉีหยวนโดยสิ้นเชิง มันพุ่งเข้าเสียบตาขวาของปลาไหลยักษ์สีทองด้วยมุมองศาที่ไร้ที่ติ

ด้วยความกังขาในใจ ฉีหยวนจึงนำคันธนูกระดูกหมาป่าออกมาจากกระเป๋ามิติ พร้อมกับหยิบลูกศรไม้ธรรมดาออกมาดอกหนึ่ง

ตั้งท่วงท่าแบบเดิม แล้วน้าวสายยิงธนูออกไป

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งวาบราวกับสายฟ้าแลบ ทะยานออกไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด

ท่วงท่างามสง่าเหมือนเดิม ฝีมืออันประณีตเหมือนเดิม ความมั่นใจเต็มเปี่ยมเหมือนเดิม สง่างามไร้ใครเทียมเหมือนเดิม...

ลูกศรพุ่งเฉียดเป้าไปอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะเลยไปตกใส่บ่อน้ำทางด้านหลัง แล้วปักเข้าใส่ร่างของปลาตัวหนึ่งเข้าจัง ๆ

ฉู่เหวินซีและโจวเยวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ พลันเบิกตากว้างขึ้นมาทันที!

"สุดยอดไปเลยค่ะ! ฉันนึกว่าเจ้านายจะยิงเป้าซะอีก ไม่คิดเลยว่าเป้าหมายจะเป็นปลา!"

"จริงด้วย! แต่ว่า... ระยะไกลขนาดนั้น เจ้านายไม่น่าจะมองเห็นปลาในบ่อน้ำได้นะ?"

"มองไม่เห็นแต่ยังยิงโดนได้เนี่ยแหละ ยิ่งสุดยอดเข้าไปใหญ่!"

"งั้น... เหรอ?"

"..."

ฉีหยวนหน้าดำทะมึน เก็บธนูในมือพลางนึกค่อนขอดในใจว่า ยิงแม่นในจังหวะสำคัญต่างหาก ถึงจะเรียกว่าแม่นจริง!

ไม่เหมือนผู้ชายบางคน พอถึงเวลาสำคัญทีไรเป็นต้องล่มปากอ่าวทุกที

ดูอย่างเขาสิ ศรดอกนั้นน่ะ ยิงจนปลาไหลยักษ์สีทองร้องโหยหวนขนาดไหน? ถึงกับลอยละลิ่วขึ้นฟ้าไปเลยนะ

...

หลังจากความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ฉีหยวนตั้งใจว่าจะชะลอแผนการกวาดล้างสัตว์ร้ายเอาไว้ก่อน

เพราะอย่างไรเสีย ครั้งนี้เขาก็ "สูญเสียอย่างหนัก"

หากกลับไปในสภาพกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาทันที คงหนีไม่พ้นที่จะทำให้คนอื่นเกิดความสงสัย สู้พักผ่อนปรับสภาพสักสองสามวันจะดีกว่า

อีกทั้งยังสามารถปรึกษาหารือเกี่ยวกับแผนการอื่นเพิ่มเติมได้ด้วย

ตัวเขามีทั้ง "ผงยากระตุ้นกำหนัด" และ "ผงยาล่อสัตว์ร้าย" อยู่ในครอบครองพร้อมกัน

มันมากพอที่จะจุดชนวนงานเลี้ยงฉลองที่จะกวาดล้างไปทั่วทั้งผืนป่าแห่งนี้

ทว่าก่อนหน้านั้น เขายังต้องตระเตรียมอะไรอีกสักหน่อย

จำนวนของฝูงผึ้งเสือดำลดฮวบลงมาเหลือเพียง 600 กว่าตัวอีกครั้ง ทำให้ความแข็งแกร่งหดหายไปมาก

หากไม่สามารถฟื้นฟูจำนวนให้กลับมาได้โดยเร็ว นางพญาผึ้งเสือดำก็แทบจะไร้ประโยชน์ไปครึ่งหนึ่ง

ฉีหยวนหยิบคู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอกออกมา แล้วเปิดหาช่องแชตของฉินเจิ้นจวิน

ฉีหยวน: "พี่ฉิน พี่ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมครับว่ารอบ ๆ ที่พักพิงของพี่ยังมีฝูงผึ้งเสือดำอยู่อีกหรือเปล่า"

ฉินเจิ้นจวินตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: "รอบนี้สูญเสียหนักงั้นเหรอ"

"ก็พอทนครับ เพียงแต่ถ้าจะรอพึ่งการฟักไข่ขยายพันธุ์เพื่อฟื้นฟูจำนวนฝูงผึ้ง มันต้องใช้เวลานานเกินไป ผมเลยอยากดูว่ายังมีฝูงผึ้งสำเร็จรูปอยู่อีกไหม"

"ได้ เดี๋ยวฉันช่วยดูให้..."

สิบนาทีต่อมา ฉินเจิ้นจวินก็ส่งข้อความตอบกลับมา

ฉินเจิ้นจวิน: "มีอยู่สองฝูง ทั้งหมดเป็นระดับดี แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นสายพันธุ์อะไร นายมาดูด้วยตัวเองเถอะ"

ฉีหยวนคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตอบกลับไป: "ตกลงครับ แต่พรุ่งนี้ผมค่อยไปนะ ขอให้ฝูงผึ้งได้ฟื้นฟูสภาพหน่อย"