ตอนที่ 81 สำรวจจัตุรัสกลางเมือง

วันที่ 10 มิถุนายน วันแรกหลังการสอบเกาเข่าสิ้นสุดลง และเป็นวันที่นิตยสาร "วรรณกรรมเยาวชน" ฉบับใหม่ออกวางจำหน่าย

โรงเรียนประถมสาธิตเพิ่งเลิกเรียน หวังจื่อหานตัวน้อยพุ่งพรวดพราดตรงมาหาโจวเจียฮุ่ย

"สวนสาธารณะหูซินเปิดลานรถบั๊มด้วยล่ะ โหยวจื่อจวิ้นกับเฉินเตี๋ยบอกว่าจะชวนกันไปเล่น เธอไปด้วยกันสิ"

โจวเจียฮุ่ยลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า

"ไม่เอาหรอก วันนี้ฉันจะกลับไปอ่าน 'วรรณกรรมเยาวชน' เรื่องที่ฉันอยากอ่านอัปเดตตอนใหม่วันนี้น่ะ"

"ที่มันเป็นนิตยสารออนไลน์อะไรนั่นใช่ไหม แม่ฉันก็สมัครสมาชิกให้เหมือนกัน"

"แล้วเธออ่านหรือยังล่ะ"

โจวเจียฮุ่ยถามด้วยความอยากรู้

"อ่านแล้ว ก็พอได้อยู่นะ"

หวังจื่อหานตอบแบบคลุมเครือ

ความจริงตอนแรกเขาก็แค่นึกสนุกเปิดดูนิดหน่อย จากนั้นก็รู้สึกน่าเบื่อ สู้เล่นเกมหรือไถคลิปสั้นไม่ได้ สนุกกว่าตั้งเยอะ

แต่เรื่องนี้เขาไม่มีทางพูดกับแม่เด็ดขาด

เพราะถ้าพูดไป โอกาสที่จะแอบเล่นแท็บเล็ตก็จะหายวับไปทันที

"ช่วงนี้ฉันกำลังอ่าน 'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' อยู่ เธออ่านหรือยัง"

โจวเจียฮุ่ยเชื่อจริงจัง การได้เจอเพื่อนคอเดียวกันในชีวิตจริงที่อ่านหนังสือเล่มเดียวกันและได้พูดคุยเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ทำให้เธอรู้สึกดีใจมาก

"อ๋อ... อ๋อ ฉันยังอ่านไม่ถึงตรงนั้นเลย"

"งั้นเธอรีบไปอ่านสิ สนุกมากเลยนะ"

เด็กหญิงเร่งเร้าเขาด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

"ได้ วันนี้ฉันกลับไปอ่านแน่"

เด็กชายตอบรับอย่างกล้ำกลืนฝืนใจ

พอพ้นประตูโรงเรียน ผู้ปกครองของทั้งสองบ้านต่างก็พากันแยกย้ายพากลับบ้าน

ระหว่างทาง แม่ของทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อย

เพื่อนนักเรียนหวังจื่อหานกำลังครุ่นคิดว่าจะออกไปเล่นข้างนอก หรือจะอยู่บ้านอ่านนิตยสารดี

อ่านหนังสือน่าเบื่อจะตาย รถบั๊มสนุกกว่าตั้งเยอะ

แต่ก็ดันรับปากโจวเจียฮุ่ยไปแล้ว ถ้าพรุ่งนี้เธอถามขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

ถ้าบอกเธอว่าไม่ได้อ่าน คราวหน้าเธอจะไม่ยอมเล่นกับเราอีกหรือเปล่านะ

แต่รถบั๊มมันก็สนุกจริง ๆ นี่นา

ชั่วขณะนั้นเขาสับสนและลังเลใจเป็นที่สุด

"ต้องอ่านให้ได้นะ"

เมื่อถึงหมู่บ้าน ตอนที่ต้องแยกย้ายกัน เด็กหญิงมองเขาด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย

ช่างเถอะ อ่านผ่าน ๆ สักหน่อย แล้วค่อยไปเล่นแล้วกัน

"แม่ แท็บเล็ตผมอยู่ไหนอ่ะ"

พอก้าวเท้าเข้าบ้าน เขาก็ตะโกนถามอย่างร้อนรน

"ห้ามเล่นเกม ห้ามไถคลิปสั้น ให้ดูได้แต่นิตยสารที่แม่สมัครไว้ให้เท่านั้น ได้ยินไหม"

แม่หวังหยิบแท็บเล็ตส่งให้พลางกำชับอย่างไม่ค่อยวางใจ

"รู้แล้วน่า"

หวังจื่อหานรับแท็บเล็ตมาแล้วนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือส่วนตัว

เมื่อนิตยสารฉบับใหม่อัปเดต พอเขากดเปิดดูก็พบเรื่อง "ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต" ที่โจวเจียฮุ่ยพูดถึงทันที

จำนวนบทไม่ต่อเนื่อง เขาจึงกดย้อนกลับไปฉบับก่อนหน้าเพื่อเริ่มอ่านตั้งแต่ต้น

เดิมทีเขาคิดแค่อ่านให้พอรู้เรื่องคร่าว ๆ ทว่าพอเริ่มอ่านจริง ๆ กลับพบว่ามันน่าสนใจกว่าที่คิดไว้มาก

มีภาพประกอบอันประณีตสวยงามช่วยดึงดูดการอ่าน ตัวละครต่าง ๆ ถูกวาดออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา ทั้งยังแสดงให้เห็นถึงลูกกวาดสารพัดชนิดที่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการ

ชั่วครู่หนึ่งเขาถึงกับดำดิ่งลงไปอย่างตั้งใจจริง ๆ

อ่านไปได้ครึ่งหนึ่ง แม่หวังก็ถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้ามา

"โหยวจื่อจวิ้นโทรมา ถามว่าแกยังจะไปเล่นที่สวนสาธารณะหูซินอยู่ไหม"

หวังจื่อหานดึงสติกลับมาจากหนังสือแล้วลังเลไปครู่หนึ่ง

"พรุ่งนี้ผมค่อยไปแล้วกันครับ"

แม่หวังเหลือบมองเนื้อหาบนหน้าจอแท็บเล็ตแล้วยิ้มออกมา

"ได้สิ งั้นพรุ่งนี้แม่พาไป แล้วชวนเจียฮุ่ยไปด้วยกันนะ"

"ครับ"

เด็กชายฉีกยิ้มกว้าง

คราวนี้ เขาไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิดที่วันนี้ไม่ได้ออกไปเล่นข้างนอก

แล้วก้มหน้าอ่านเรื่องราวต่อไป

ในบทที่ห้า คุณวิลลี่ วองก้าจะเชิญเด็กห้าคนไปเยี่ยมชมโรงงานช็อกโกแลตผ่านตั๋วทองคำ

พอเริ่มเรื่องบทที่หก ก็มีเด็กสองคนได้ตั๋วทองคำไปแล้ว

คนแรกคือเด็กชายอ้วนท้วนที่ต้องกินช็อกโกแลตจำนวนมหาศาลทุกวัน ส่วนคนที่สองคือเด็กหญิงเอาแต่ใจคนหนึ่ง

และแล้ววันเกิดของชาร์ลีก็มาถึง เขาได้รับช็อกโกแลตที่ผลิตจากโรงงานของคุณวิลลี่ วองก้าหนึ่งชิ้น

ทุกคนในครอบครัวต่างคาดหวังว่าจะได้เห็นตั๋วทองคำจากข้างใน ทว่าน่าเสียดายที่โชคดีไม่ได้เข้าข้างชาร์ลี

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ หวังจื่อหานรู้สึกเสียดายแทนชาร์ลีเหลือเกิน

เพราะหากเป็นตัวเขาเอง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกผิดหวังและเสียใจมากขนาดไหน

หลังจากนั้น มีตั๋วทองคำถูกพบเพิ่มอีกสองใบ โดยเด็กหญิงที่เคี้ยวหมากฝรั่งตลอดทั้งวันคนหนึ่ง และเด็กชายที่วัน ๆ เอาแต่ดูโทรทัศน์อีกคนหนึ่ง

คนแก่อีกสี่คนในบ้านยอมควักเงินเก็บออกมา เพื่อซื้อช็อกโกแลตให้ชาร์ลีอีกชิ้น

ทว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีปาฏิหาริย์มากมายขนาดนั้น ภายในช็อกโกแลตยังคงไร้ร่องรอยของตั๋วทองคำ

คนทั้งบ้านต่างยอมแพ้กันหมดแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่ง ชาร์ลีเก็บเหรียญได้เหรียญหนึ่งบนถนน

เขาจึงตัดสินใจนำเงินนี้ไปซื้อช็อกโกแลตอีกชิ้น

เรื่องราวจบลงอย่างกะทันหันตรงนี้

หวังจื่อหานเงยหน้าขึ้นมาด้วยความรู้สึกค้างคาใจ

เขาอยากรู้อย่างยิ่งว่าชาร์ลีจะได้ตั๋วทองคำใบสุดท้ายหรือไม่ ทั้งยังอยากรู้ความลับของโรงงานช็อกโกแลต

และยิ่งตั้งตารอที่จะได้เห็นว่า เด็กทั้งห้าคนที่ได้รับเชิญให้ไปเยี่ยมชมจะต้องเจอกับอะไรบ้างในโรงงาน

รวมถึงอยากรู้ว่าคุณวิลลี่ วองก้าผู้ลึกลับจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร

เรื่องราวทั้งหมดดึงดูดความคาดหวังของผู้อ่านไว้สูงลิบ

เมื่อก่อนหวังจื่อหานก็เคยอ่านนิทานมาบ้าง แต่นิทานที่อ่านอยู่ในตอนนี้กลับแตกต่างจากที่เคยอ่านมาโดยสิ้นเชิง

ส่วนจะแตกต่างตรงไหนนั้น ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

"กินข้าวได้แล้ว"

เสียงของแม่ดังขึ้น เขาจึงดึงสติกลับมา พลางคิดในใจอย่างเงียบ ๆ

"พรุ่งนี้มีเรื่องไปคุยกับโจวเจียฮุ่ยแล้ว"

จัตุรัสกลางเมือง ศูนย์การค้าแบบครบวงจรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซูโจว วางตำแหน่งกลุ่มเป้าหมายเป็นวัยรุ่น ทันสมัย และอินเทรนด์

ทุกครั้งที่ตกดึก ที่นี่จะคลาคล่ำไปด้วยผู้คน คึกคักอย่างยิ่ง

ลู่ชิงเฟิงนัดพวกหลิวซินมาเที่ยวเล่นที่นี่

ทั้งสี่คนถือไอศกรีมกันคนละแท่ง เดินเตร็ดเตร่อยู่ด้านนอก

"ฉันกลับไปค้นข้อมูลเพิ่มมา คิดว่าไปจิ่วไจ้โกวน่าจะดีกว่า ไปที่นั่นยังแวะดูแพนด้าได้ด้วย พวกนายคิดว่าไง"

หลิวซินกัดไอศกรีมไปคำหนึ่ง แล้วเริ่มเปิดประเด็นเรื่องไปเที่ยว

"ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน"

โหวเสี่ยวปิงพยักหน้า

"อาเฟิง เสี่ยวฮุยฮุย แล้วพวกนายล่ะ"

ลวี่ฮุยไม่มีความเห็น ลู่ชิงเฟิงก็เห็นด้วยเช่นกัน

สำหรับเขาแล้ว จะไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่ต่างกัน เพราะอย่างไรเสียช่วงสองวันนี้เขาก็ตะลอนไปทั่วอยู่ดี

สายตาของเขายังคงคอยสังเกตพวกคนที่กำลังไลฟ์สดอยู่บนลานจัตุรัส

จัตุรัสกลางเมืองสร้างขึ้นในปี 2017 เป็นแลนด์มาร์กแห่งใหม่ที่เมืองซูโจวตั้งใจปลุกปั้นขึ้นมา

ใช้เงินลงทุนมหาศาล เพียบพร้อมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกและเทคโนโลยี มีเน็ตไอดอลมาเช็กอินที่นี่ไม่น้อย และคนที่เดินผ่านไปมาส่วนใหญ่ก็เป็นคนรุ่นใหม่

สถานที่แห่งนี้จึงเหมาะอย่างยิ่งที่จะใช้เป็นสถานีแรกในการจุดกระแสความสนใจของเขา

"งั้นก็เคาะเวลามาเลย ไปช่วงไหนดี"

เมื่อบรรลุเป้าหมายที่มาที่นี่แล้ว ลู่ชิงเฟิงจึงดึงความสนใจกลับมาที่บทสนทนาของเพื่อน ๆ

"กำหนดไว้ต้นเดือนกรกฎาคมแล้วกัน เดือนมิถุนายนผลสอบเกาเข่าจะออก สิ้นเดือนยังต้องกรอกใบสมัครเลือกอันดับอีก พอเรื่องพวกนี้เสร็จหมด เราถึงจะไปเที่ยวได้อย่างสบายใจ"

"อาเฟิงพูดถูก ก่อนคะแนนสอบเกาเข่าจะออก เล่นยังไงก็คงไม่สนุกเต็มที่หรอก"

"ได้ งั้นเอาต้นเดือนกรกฎาคม"

"นายบอกเองนะว่าแผนเที่ยวจะจัดการให้ อย่าให้มีอะไรผิดพลาดล่ะ"

ลู่ชิงเฟิงเตือนเขา

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้กะจะไปกับทัวร์ แต่จะไปเที่ยวกันเอง

"วางใจได้ ยังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งค่อนเดือน รับรองว่าจัดการให้พวกนายเรียบร้อยเป๊ะ ๆ แน่นอน"

หลิวซินตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ

ทั้งสี่คนหยุดยืนอยู่ตรงหน้านักร้องหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเล่นดนตรีร้องเพลงเอง

ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบดำและไว้ผมพองฟูกำลังร้องเพลงฮิตเพลงหนึ่งอยู่ โดยมีโทรศัพท์มือถือตั้งไลฟ์สดอยู่ตรงหน้า

ดูเหมือนคนคนนี้จะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง คนรอบข้างจำนวนไม่น้อยจึงกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป

"ฉันรู้จักคนนี้ ชื่อจางซินโย่ว มีผู้ติดตามในโต่วอินตั้งห้าแสนกว่าคน ช่วงนี้มาไลฟ์สดอยู่ที่นี่ตลอด"

ลวี่ฮุยบอกกับทุกคน

พอจบเพลง จางซินโย่วก็เอ่ยปากชวนคนดูมาร่วมร้องเพลงในห้องไลฟ์ โดยเขาจะเป็นคนเล่นดนตรีคลอให้

และก็มีคนที่อยากโชว์ของขึ้นไปเปล่งเสียงร้องเพลงจริง ๆ

ลู่ชิงเฟิงมองดูแล้วพลันรู้สึกสะดุดใจขึ้นมา

ดูเหมือนแบบนี้จะน่าสนใจกว่าแผนการเดิมที่เขาวางไว้เสียอีก