ตอนที่ 93 อัจฉริยะต้องมีพรสวรรค์ และยังต้องมีความพยายาม

บทสัมภาษณ์แบ่งออกเป็นสองส่วน คือคลิปวิดีโอกับข้อความ

"ฟ้าดินไร้แก่นสาร" แบ่งโพสต์ออกเป็นสองชั้น ชั้นบนอัปโหลดภาพแคปจากวิดีโอ ชั้นล่างเป็นส่วนข้อความ

ชาวเน็ตในเถี่ยปาได้เห็นส่วนภาพจากวิดีโอก่อนเป็นอันดับแรก

ในภาพแคปหน้าจอ เด็กหนุ่มนั่งอยู่ตรงข้ามกับนักข่าว ตอนนั้นยังคงเป็นเดือนมีนาคม อากาศยังหนาวเหน็บมาก

เด็กหนุ่มร่างเล็กผอมบางห่อหุ้มอยู่ในชุดนักเรียนฤดูใบไม้ผลิ-ใบไม้ร่วงตัวโคร่ง รูดซิปขึ้นจนสุด เผยให้เห็นเพียงใบหน้าเล็กแหลมซูบผอม ซึ่งถูกปอยผมยุ่งเหยิงบดบังจนเล็กไม่ถึงฝ่ามือ

ซูบผอม อ่อนแอ นอกจากดวงตาคู่หนึ่งที่ยังคงทอประกายสดใสแล้ว ก็แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมจากภาพแคปบทสัมภาษณ์ก่อนหน้านี้เลยสักนิด

"นี่คนเดียวกันเหรอ?"

มีคนแสดงความคิดเห็นอยู่ด้านล่าง

"ไม่ใช่ว่าเป็นไอดอลหรอกเหรอ ถึงยังไงก็ต้องหาเงินได้มากกว่าคนทั่วไปสิ ทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้?"

เมื่อเลื่อนลงมาดูบทสัมภาษณ์ฉบับข้อความด้านล่าง ก็เฉลยคำตอบให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว

แม้จะไม่ได้บอกเล่าต้นสายปลายเหตุอย่างละเอียด แต่จากเนื้อหาที่ปรากฏ ทุกคนก็สามารถจินตนาการถึงสถานการณ์จริงได้แล้ว

"จากบทสัมภาษณ์นี้ พวกเราสามารถตั้งข้อสันนิษฐานอย่างสมเหตุสมผลได้"

ฟ้าดินไร้แก่นสารกล่าวต่อในโพสต์ชั้นถัดไป

"พ่อแม่ของลู่ชิงเฟิงส่งเขาไปเป็นเด็กฝึกไอดอลที่บริษัทเอเจนซีตั้งแต่เด็ก หลังจากนั้นก็ได้เดบิวต์อย่างราบรื่น ทว่าด้วยวัยของเขาในตอนนั้น เงินที่หามาได้คงถูกพ่อแม่เอาไปหมดอย่างแน่นอน

ต่อมาสมาชิกคนอื่นในวงก็เกิดเรื่องขึ้น ส่วนตัวเขาเองก็โดนขุดคุ้ยเรื่องสร้างภาพลักษณ์ปลอม วงจึงต้องยุบไป

พ่อแม่ของเขาความสัมพันธ์ก็น่าจะไม่ค่อยดี ไม่นานหลังจากนั้นก็หย่าร้างกัน

ลู่ชิงเฟิงอยู่ในความดูแลของพ่อ แต่พ่อของเขากลับไม่ได้ทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ ส่วนแม่ก็ไม่สนใจไยดีเขาเลย

พวกเราไม่รู้ว่าช่วงเวลานี้ยืดเยื้อมานานแค่ไหน แต่มั่นใจได้เลยว่าในช่วงเวลานั้น ลู่ชิงเฟิงใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแสนสาหัส ทุกคนลองดูภาพเปรียบเทียบระหว่างตอนที่เขาเดบิวต์กับตอนที่ให้สัมภาษณ์ดูได้เลยครับ"

ด้านล่างข้อความ ได้แนบรูปภาพไว้สองรูป

รูปหนึ่งคือลู่ชิงเฟิงที่แฟนคลับถ่ายไว้ตอนเป็นไอดอล อีกรูปคือตอนที่ให้สัมภาษณ์

เป็นความแตกต่างที่ชัดเจนอย่างยิ่ง

"ดังนั้นเพื่อหาเงิน ลู่ชิงเฟิงจึงเริ่มสร้างสรรค์ผลงานเป็นครั้งแรก

ผลงานที่เขาเขียนขึ้นครั้งแรกอย่าง 'สาวน้อยไม้ขีดไฟ' กับ 'ลูกเป็ดขี้เหร่' ทุกคนลองไปหาอ่านดูได้ ส่วนตัวผมคิดว่ามันคือภาพสะท้อนชีวิตของเขาเอง"

มีคนไปตามหานิทานสองเรื่องนี้มาอ่านจริง ๆ

เนื่องจากจำนวนคำมีไม่มาก หลังจากอ่านจบแล้วจึงกลับมาแบ่งปันความรู้สึกของตัวเอง

"ถ้าอ่านเดี่ยว ๆ อาจไม่รู้สึกอะไรมาก เพราะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เป็นแค่นิทาน แต่พอเอามาเชื่อมโยงกับประสบการณ์ของตัวผู้เขียนแล้ว ฉันรู้สึกจุกในอกเลย"

"พูดแบบเป็นกลางเลยนะ เรื่องเขียนออกมาได้ดีจริง ๆ ภาษาเรียบกระชับ เห็นภาพชัดเจนมาก ถ้าไม่ได้สัมผัสมาด้วยตัวเอง คงเขียนข้อความแบบนี้ออกมาไม่ได้หรอก"

ถึงจุดนี้ เสียงกังขาแทบจะหมดไปโดยสิ้นเชิง

หากเป็นแนวอื่นอาจจะยังมีความแคลงใจอยู่บ้าง ทว่าพอนิทานมาผสานเข้ากับประสบการณ์จริงของตัวผู้เขียน ในจิตใต้สำนึกก็รู้สึกได้ทันทีว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลลงตัว

"ขอเสริมอีกนิด สื่อที่ลู่ชิงเฟิงให้สัมภาษณ์แห่งนี้คือหนังสือพิมพ์เยาวชนแนวหน้า ซึ่งเป็นสื่อทางการของเมืองซูโจว ขณะเดียวกัน เขาก็ได้รับสัมภาษณ์เพราะช่วยตำรวจคลี่คลายคดีลักพาตัวเด็กด้วย"

ฟ้าดินไร้แก่นสารได้แนบภาพแคปรายงานข่าวของศูนย์สื่อข่าวสารตำรวจเมืองซูโจวลงไปด้านล่างอีก

คราวนี้ ใต้กระทู้จึงหลงเหลือเพียงคำชื่นชมยกย่อง

"รายละเอียดของคดีทุกคนลองไปดูจากบทสัมภาษณ์เอาเองได้นะ กระทู้นี้เน้นขุดคุ้ยเส้นทางการเขียนของเจ้าของผลงาน ผมคงไม่พูดถึงมากไปกว่านี้"

"เพราะขาดแคลนค่าครองชีพ เขาจึงเริ่มสร้างสรรค์ผลงานเป็นครั้งแรก

ที่ตรงนี้ทำไมถึงเลือกแนวเทพนิยาย นอกจากจะเขียนได้ค่อนข้างง่ายแล้ว ผมคิดว่ายังมีปัจจัยอื่นอีก ทว่าพวกเรายังไม่อาจทราบได้ในตอนนี้

ต่อมาก็คือการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่รอบล่าสุดที่เริ่มขึ้นช่วงต้นเดือนมีนาคม เรียงความชิ้นนี้เขาคิดโครงเรื่องไว้นานแค่ไหนพวกเราไม่อาจรู้ได้ แต่เมื่อดูจากสำนวนภาษาแล้ว ยังคงความกระชับรัดกุมเหมือนตอนเขียนนิทาน ในช่วงเวลานี้เขาก็น่าจะแต่งนิทานขึ้นมาอีกสามเรื่อง และได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร 'วรรณกรรมเยาวชน' ฉบับเดือนเมษายน

จากนั้น ผมคาดว่าเรื่อง 'เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้' ก็น่าจะเขียนเสร็จในช่วงเวลานี้เช่นกัน และเรียงความชิ้นนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ลู่ชิงเฟิงหันมาสนใจงานเขียนแนวอื่น"

"น่าจะเป็นช่วงเวลานี้เช่นกันที่ผู้เขียนเริ่มหันไปจับงานแนวอื่น โดยเขียนเรื่อง 'ไข่' และนิยายสืบสวน ซึ่งในตอนนี้นี่เองที่เราเริ่มเห็นว่าสำนวนและสไตล์การเขียนของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด"

"จนกระทั่งเข้าสู่เดือนพฤษภาคม ก็มาถึงผลงานระดับมาสเตอร์พีซที่โชว์ชั้นเชิงทางวรรณศิลป์ขั้นสูงสุดของเขาอย่าง 'อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา' ในการประกวดถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้า"

บทวิเคราะห์ที่ร่ายยาวเป็นฉาก ๆ นี้ หากลู่ชิงเฟิงได้มาอ่านเข้า คงต้องอุทานด้วยความทึ่ง

เพราะมันแทบจะถอดรอยเส้นทางการเขียนของเขาออกมาได้ทั้งหมด ซ้ำยังปะติดปะต่อรายละเอียดหลายอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยนึกถึงให้เสร็จสรรพ

ด้านล่างมีคนเข้ามาคอมเมนต์

"เช็ดเข้ เจ้าของโพสต์วิเคราะห์ละเอียดโคตร ที่บอกว่าเขียนนิยายออนไลน์นี่ คงไม่ได้เขียนแนวนิยายสืบสวนหรอกนะ"

เทียนตี้อู๋ฉางตอบกลับคอมเมนต์นี้ด้วยอีโมจิเขินอาย

ไม่ได้ตอบอะไรเป็นคำพูด แต่ก็เหมือนตอบไปหมดแล้ว

"วกกลับเข้าเรื่องกันดีกว่า

พูดมาตั้งเยอะ ทุกคนก็น่าจะพอมองออกแล้วว่า ลู่ชิงเฟิงคนนี้คืออัจฉริยะตัวจริง แถมยังอ่านหนังสือมาเยอะมาก รู้จักดึงเอาความรู้จากหนังสือเล่มอื่นมาเติมคลังข้อมูลการเขียนของตัวเอง จุดนี้ดูได้จากเรื่อง 'อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา' กับเรื่อง 'ไข่' เลย

นอกจากนี้ สไตล์ของเขายังไม่ได้นิ่งสนิท ยังคงอยู่ในช่วงค้นหาแนวทาง

เขาสามารถจับงานเขียนได้หลากหลายแนวอย่างคล่องแคล่ว จินตนาการล้ำเลิศ และมีความคิดสร้างสรรค์ที่แหวกแนวสุด ๆ

อีกทั้งด้วยประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านความยากลำบากมา ตัวหนังสือของเขาจึงแฝงแง่คิดที่ลึกซึ้งไว้เสมอ

พูดตรง ๆ เลยนะ ผมตั้งตารอผลงานชิ้นต่อ ๆ ไปของเขามาก และจะคอยติดตามผลงานของเขาตลอดไป"

กระทู้จบลงราว ๆ นี้ ทว่ายังมีคนจำนวนไม่น้อยพิมพ์ถามอยู่ข้างใต้

"เจ้าของโพสต์ คุณยังไม่ได้พูดถึงนิยายวัยรุ่นของเขาเลยนะ"

เทียนตี้อู๋ฉางตอบกลับ

"ไม่มีอะไรน่าพูดถึงหรอกครับ เรื่องนั้นเป็นนิยายที่เขียนขึ้นมาเพื่อหาเงินชัด ๆ คาดว่าทาง 'เหมิงหยา' คงติดต่อขอต้นฉบับมา แล้วตัวนักเขียนเองก็อยากหาเงินด้วย เทียบกับผลงานชิ้นอื่นแล้ว เรื่องนี้ไม่มีแก่นสารอะไรเลย มีดีแค่วาดบรรยากาศชีวิตนักเรียนออกมาได้ไม่เลวเท่านั้น"

ดูออกเลยว่าเจ้าตัวไม่ค่อยชอบวรรณกรรมวัยรุ่นสักเท่าไร

"เจ้าของโพสต์ ไหนบอกว่าในเว็บบอร์ด 'สืบสวนกาลเวลา' ยังมีเรื่องสนุก ๆ อีกไง?"

"อ้อ เกือบลืมไปเลย"

"ก็คือตอนนั้นในเว็บบอร์ด ผลงานใหม่ของลู่ชิงเฟิงดังเป็นพลุแตก แล้วก็มีแฟนนิตยสารสืบสวนบางคนไปพูดจาแซะนักเขียนสืบสวนรุ่นเก๋าอย่างล่วนปู้เฉิงเข้า

ล่วนปู้เฉิงหัวร้อนทนไม่ไหว ไปโพสต์โวยวายในเวยป๋อ ผลปรากฏว่าโดนแฟนคลับสมัยที่ลู่ชิงเฟิงเคยเป็นไอดอลรุมถล่มด่าจนใบ้กินไปเลย 55555

รูปผมคงไม่แปะละนะ ใครสนใจก็ลองไปค้นดูในเวยป๋อเองได้เลย"

"ฟังเจ้าของโพสต์วิเคราะห์แบบนี้แล้ว เพิ่งรู้เลยว่าหมอนี่เก่งขนาดไหน ประเด็นคือยังเป็นแค่นักเรียน ม.ปลาย อยู่เลยนะ"

"เมนต์บน เขาสอบติดเป่ยต้าแล้วจ้า"

"ช่องว่างระหว่างคนเรานี่มันบัดซบจริง ๆ วัยสิบแปดของคนอื่นมีผลงานตีพิมพ์เป็นเล่ม ส่วนวัยสิบแปดของกู ได้แต่นั่งทำตัวไร้สาระเฮฮากับเพื่อนคู่หูไปวัน ๆ"

"อย่าพูดเหมือนเขามีแต่พรสวรรค์สิ ไม่เห็นที่เจ้าของโพสต์บอกเหรอว่าเขาอ่านหนังสือมาเยอะมาก ลองถามตัวเองดูสิว่าตอนนี้มีสักกี่คนที่ยังนั่งอ่านหนังสือจนจบเล่มได้อย่างสงบจริง ๆ"

"จริงด้วย หาเป้าหมายให้เจอ ความพยายามก็เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จเหมือนกัน"

กระทู้ยังคงร้อนแรงต่อเนื่อง ยอดการตอบกลับทะลุเกินสองพันข้อความไปแล้วในเวลาสั้น ๆ

คอมเมนต์เริ่มแตกแขนงไปร้อยแปดพันเก้า มีทั้งคนที่ประณามพ่อแม่ที่ไม่เอาถ่าน มีคนที่สงสารชะตากรรมของนักเขียน และยังมีคนที่ชื่นชมในหน้าตาของเขา...

เรื่องราวชีวิตที่มีความเป็นดราม่าละครชีวิตอย่างถึงที่สุดนี้ ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนไปไม่น้อย

"เจ้าของโพสต์วิเคราะห์ได้ดีมากเลย ขอเอาไปแชร์ต่อในแพลตฟอร์มอื่นได้ไหม?"

เทียนตี้อู๋ฉางตอบกลับอย่างใจกว้าง

"ได้เลยครับ"

ด้วยเหตุนี้ กระทู้ดังกล่าวจึงถูกเผยแพร่ไปยังพื้นที่ต่าง ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มส่งผลกระทบในวงกว้างอย่างช้า ๆ

และในเวลานี้ ลู่ชิงเฟิงก็ได้ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เซี่ยงไฮ้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว