ตอนที่ 94 ตัวท็อปแห่งวงการบันเทิง

การแข่งขันรอบรองชนะเลิศของการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่จะเริ่มขึ้นในวันที่ยี่สิบมิถุนายน

ลู่ชิงเฟิงเดินทางมุ่งหน้าไปยังเซี่ยงไฮ้ล่วงหน้าสองวันอีกเช่นเคย

คราวนี้ นอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนซักแล้ว เขายังพกไวโอลินติดตัวมาด้วย

เมืองซูโจวอยู่ไม่ไกลจากเซี่ยงไฮ้นัก นั่งรถไฟความเร็วสูงเพียงชั่วโมงเศษๆ เท่านั้น

ลู่ชิงเฟิงมาถึงตอนสี่โมงเย็น

"เอ่อ คือว่า... เพื่อนลู่ ขอแอดวีแชตหน่อยได้ไหมคะ"

ทันทีที่เดินออกจากสถานี เด็กสาวที่เจอบนรถไฟความเร็วสูงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

เธออายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา เพิ่งสอบเกาเข่าเสร็จหมาดๆ และชวนเพื่อนๆ ออกมาเที่ยวด้วยกัน

ใบหน้าของเด็กสาวแดงก่ำ สองมือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ทั้งประหม่าและตื่นเต้น

เพื่อนร่วมทางอีกสามคนของเธอยืนมองดูอยู่ห่างๆ

ลู่ชิงเฟิงยิ้มอย่างอ่อนโยน

"เพื่อนหลิว ยินดีมากครับที่ได้รู้จักพวกเธอ พวกเธอมาเซี่ยงไฮ้เพื่อท่องเที่ยว ส่วนผมก็มีธุระอื่นที่ต้องทำเหมือนกัน"

"ดังนั้น ทำไมเราไม่โฟกัสกับสิ่งที่เราต้องทำตรงหน้า แล้วทำตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ ดีกว่าปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบมาทำลายความงดงามตรงนี้ไปล่ะครับ"

"ไปดื่มด่ำกับทัศนียภาพระหว่างการเดินทาง ไม่ใช่ผลลัพธ์ของมันกันเถอะ"

เขากะพริบตาปริบๆ

"ถ้ามีวาสนาคงได้พบกันใหม่ครับ"

พูดจบ เขาก็โบกมือให้คนทั้งสามที่ยืนอยู่ไกลๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

เด็กสาวเหม่อลอยไปชั่วขณะเพราะดวงตาคู่นั้น พอได้สติกลับมา เพื่อนๆ ก็เดินมาถึงตัวเธอแล้ว

"เป็นไงบ้าง ได้ช่องทางติดต่อมาไหม"

เด็กสาวส่ายหน้าพลางถอนใจเบาๆ ด้วยความเสียดายเล็กน้อย แต่อารมณ์ไม่ได้หม่นหมองลงเลย

เธอรู้สึกว่าเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันคนนี้พูดถูก

จุดประสงค์ที่พวกเธอออกมาก็เพื่อมาเที่ยวแต่แรก ถ้าแอดวีแชตเขาไปจริงๆ มีหวังใจคอคงวอกแวกไปอยู่ที่อื่นกันหมด

จนกระทบต่อคุณภาพการท่องเที่ยวเสียเปล่าๆ

อีกอย่าง ความรู้สึกใจเต้นแรงตั้งแต่แรกพบแบบนี้ พูดตามตรงก็แค่ความหน้ามืดตามัวเพราะเห็นคนหน้าตาดีชั่ววูบ โอกาสที่จะมีบทสรุปงอกเงยขึ้นมาได้แทบไม่มีเลย

พอนึกได้เช่นนี้ ในใจก็พลันโล่งอกและปล่อยวางได้

"ออกเดินทางกันต่อเถอะ!"

ขณะที่เพื่อนๆ ยังคงรู้สึกเสียดายแทนเธอ เด็กสาวก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาแล้ว

เมื่อก้าวพ้นสถานีรถไฟความเร็วสูง เธอก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ตามสัญชาตญาณ

ลึกๆ แล้วยังแอบเสียดายอยู่บ้าง เพราะเด็กหนุ่มเมื่อครู่นี้หน้าตาดูดีเกินไปจริงๆ

ฝั่งลู่ชิงเฟิงผู้ถูกคนแอบนึกถึงอยู่ได้กดโทรศัพท์ออกไปสายหนึ่ง

ไม่นานนักก็เห็นหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปีคนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ ตรงเข้ามา

หญิงคนนั้นรูปร่างสมส่วน หน้าตาไม่ได้โดดเด่นสะดุดตามากนัก ทว่าใบหน้ารูปไข่สไตล์คลาสสิกช่วยเสริมเสน่ห์ได้เป็นอย่างดี เธอสวมแว่นตากรอบกลม แผ่กลิ่นอายที่ดูเป็นมิตรและเข้าถึงง่าย

"บก.เฉาครับ"

ลู่ชิงเฟิงเป็นฝ่ายโบกมือทักทายก่อน เมื่ออีกฝ่ายเห็นเข้าก็เดินตรงเข้ามาหา

"ลู่ชิงเฟิง นักเรียนลู่"

ก้นบึ้งดวงตาของเฉาโยวโยว บรรณาธิการนิตยสาร "เหมิงหยา" ฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง เธอขยับแว่นตาเล็กน้อย

"เธอดูหน้าตาไม่ค่อยเหมือนกับที่ฉันจินตนาการไว้เลยนะ"

ลู่ชิงเฟิงที่ได้รับพรสวรรค์ผิวกายดั่งน้ำแข็ง กระดูกดั่งหยกมาครบเจ็ดวัน เริ่มแสดงผลลัพธ์ออกมาแล้ว

ผิวพรรณที่เคยหมองคล้ำเริ่มเปล่งปลั่ง อาการผิวเหลืองซีดและหมองมัวได้รับการฟื้นฟู รูขุมขนเล็กลงจนแลดูเนียนนุ่มชุ่มชื้น

แม้ยังไม่ถึงขั้นผิวผุดผ่องดั่งหยกสลัก แต่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้วนับว่าพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ความหล่อเหลาพุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ

เขาสะพายเป้ ถือกล่องไวโอลิน สวมเสื้อยืดกับกางเกงวอร์มสำหรับหน้าร้อนที่สะอาดสะอ้าน ดูสดชื่นและเป็นธรรมชาติ

เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ผู้คนรอบข้างก็พากันเหลียวหลังมองโดยไม่รู้ตัว

"แต่ บก.เฉาดูใจดีเป็นกันเองเหมือนที่ผมคิดไว้เลยครับ"

ลู่ชิงเฟิงหรี่ตายิ้ม

คิ้วและดวงตาที่โค้งรับรอยยิ้ม ทำให้คนฟังเผลอเชื่อคำพูดของเขาไปอย่างไม่รู้ตัว

เฉาโยวโยวขยับแว่นตาตามสัญชาตญาณ มุมปากเม้มยิ้มน้อยๆ

แต่แล้วเธอก็ตระหนักได้ทันทีว่าการยืนคุยกันตรงนี้คงไม่เหมาะ จึงพาลู่ชิงเฟิงเดินไปยังลานจอดรถ

"ความจริงทางคณะกรรมการจัดงานแนวคิดใหม่ควรจะส่งคนมารับเธอนะ แต่พอฉันได้รับข้อความจากเธอ ก็เลยอาสามารับเอง ยังไงตอนนี้ฉันก็เป็น บก. ดูแลผลงานของเธอแล้วนี่นา"

เธอพูดไปพลางเดินไปพลาง และยื่นมือจะช่วยถือไวโอลินกับเป้สะพายหลังให้เขา

ลู่ชิงเฟิงเบี่ยงตัวหลบเบาๆ พลางส่งสัญญาณว่าไม่ต้อง

เฉาโยวโยวไม่ได้ดึงดันจะช่วยต่อ และพูดขึ้นอีกว่า

"ฉันจะพาเธอไปที่พักก่อนนะ อยู่ค่อนข้างไกล เวลานี้ในเซี่ยงไฮ้รถเริ่มติดแล้ว กว่าจะถึงอาจจะค่ำ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเย็นเธอนะ"

"จะเกรงใจแย่เลยครับแบบนี้"

ลู่ชิงเฟิงกล่าวอย่างมีมารยาท

"จะเกรงใจทำไมกัน นิยายเรื่องนั้นของเธอผลตอบรับดีมาก พอผลงานออกมาดีฉันก็ได้โบนัสไปด้วย เลี้ยงข้าวเธอสักมื้อน่ะสมควรแล้ว"

ขณะพูด ทั้งสองก็เดินมาถึงลานจอดรถ แล้วขึ้นรถยนต์ไฟฟ้าคันขนาดย่อม

"ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่ปฏิเสธแล้วครับ รบกวนช่วยหาโรงแรมราคาประหยัดแถวๆ สถานที่แข่งให้ผมสักแห่งก็พอครับ"

การประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ไม่เหมือนถ้วยวรรณกรรม เพราะไม่ได้รวมค่าที่พักและอาหารให้ เบิกได้แค่ค่าตั๋วรถไฟความเร็วสูงสำหรับนักเรียนที่เดินทางมาจากต่างถิ่นเท่านั้น

"ไม่มีปัญหาจ้ะ"

รถยนต์แล่นออกไป

เฉาโยวโยวก็เป็นบรรณาธิการที่เชี่ยวชาญการสื่อสารกับผู้คน บรรยากาศจึงไม่กระอักกระอ่วนแต่อย่างใด

ทั้งสองคุยกันตั้งแต่เรื่องการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ไปจนถึงนิตยสาร "เหมิงหยา" ไม่นานก็เริ่มสนิทสนมกัน

การเดินทางบนท้องถนนก็เป็นไปตามที่เฉาโยวโยวพูดไว้ พอก้าวเข้าสู่ตัวเมือง รถก็เริ่มติดขัด

เฉาโยวโยวชินแล้ว จึงบ่นเรื่องการจราจรของเซี่ยงไฮ้ให้ลู่ชิงเฟิงฟังไปด้วย

ใช้เวลาไปราวๆ หนึ่งชั่วโมงกว่า ก็มาถึงเขตหวงผู่ซึ่งเป็นที่ตั้งของนิตยสาร "เหมิงหยา"

เฉาโยวโยวพาเขาไปหาโรงแรมราคาประหยัดในเครือแห่งหนึ่งแถวนั้น

หลังจากเปิดห้องพักเรียบร้อย บรรณาธิการสาวผู้รอบคอบและใส่ใจก็ถามเขา

"เธอจะพักผ่อนสักครู่ก่อน หรือจะให้พาไปกินข้าวตอนนี้เลยดีล่ะ"

ลู่ชิงเฟิงเกรงใจไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องรอ จึงตอบว่า

"ผมขึ้นไปเก็บของเสร็จแล้วก็ไปกินข้าวเลยดีกว่าครับ"

"ได้เลย มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษไหม"

"กินอะไรง่ายๆ ก็ได้ครับ ไม่ต้องเปลืองเงินมากหรอก"

เธอพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็เริ่มค้นหาข้อมูลในโทรศัพท์มือถือ

ลู่ชิงเฟิงขึ้นตึกไปเก็บสัมภาระและไวโอลินเรียบร้อยแล้วก็ลงมา

บรรณาธิการนิตยสาร "เหมิงหยา" ดูเหมือนจะได้ไอเดียแล้ว พอเห็นเขาลงมาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า

"เธอมาที่นี่ครั้งแรก งั้นฉันพาไปลองชิมอาหารพื้นเมืองเซี่ยงไฮ้ก็แล้วกันนะ"

ลู่ชิงเฟิงย่อมไม่ขัดข้อง

จากนั้นทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าแถวนั้น

ตลอดทางที่เดินมา ลู่ชิงเฟิงก็นับว่าได้เห็นเสี้ยวหนึ่งของความเจริญรุ่งเรืองในมหานครอันยิ่งใหญ่แห่งนี้แล้ว

คนกับรถเยอะมากจริงๆ

พอมาถึงห้างสรรพสินค้า เขาก็พบว่าที่นี่มีคนเยอะเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะมีแพลตฟอร์มเครื่องประดับจัดกิจกรรมอะไรสักอย่างอยู่

รอบๆ ยังมีโปสเตอร์ขนาดใหญ่ไม่น้อย บนโปสเตอร์ล้วนเป็นภาพของพรีเซนเตอร์ชายคนหนึ่ง

ลู่ชิงเฟิงเคยค้นข้อมูลสภาพวงการบันเทิงของโลกนี้ จึงรู้ว่าคนนี้ชื่อซูอี้เซวียน เป็นหนึ่งในศิลปินระดับท็อป

ในวงการบันเทิงของโลกนี้ตอนนี้มีศิลปินชายระดับท็อปอยู่หกคน

ถูกเรียกว่าเป็นโจ๊กเกอร์คู่และเอซทั้งสี่แห่งวงการบันเทิง

ซูอี้เซวียนก็คือเอซดอกจิกในนั้น

ระดับและบารมีต่ำที่สุดในบรรดาหกคน

เขาเป็นศิลปินระดับท็อปที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็วในช่วงสองปีนี้จากการเล่นซีรีส์ย้อนยุคแนวไอดอล

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้ก็มีผลงานเรื่องหนึ่งเตรียมจะออนแอร์ทางเพนกวินวิดีโอในเดือนกรกฎาคม

โปรโมตกันอย่างบ้าคลั่ง ลู่ชิงเฟิงจึงเห็นคำค้นหายอดนิยมเกี่ยวกับคนคนนี้บนเวยป๋ออยู่เรื่อยๆ

ดังนั้นกระแสในช่วงนี้จึงแรงเป็นพิเศษ

ผู้คนในห้างเกินครึ่งต่างเป็นแฟนคลับที่มารอซูอี้เซวียน ต่างชูโทรศัพท์มือถือพลางชะเง้อคอเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

"จะเปลี่ยนร้านไหม"

เฉาโยวโยวเห็นภาพเหตุการณ์นี้จึงถามขึ้น

"ไม่เป็นไรครับ เราแค่เลี่ยงพวกเขาก็พอ"

เธอคิดดูแล้วก็เห็นด้วย

ถ้าไปหาที่อื่นอีก ก็ต้องเสียเวลาไปมากโข วุ่นวายเปล่าๆ

แฟนคลับมารุมดาราก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขาอยู่แล้ว แค่เดินเลี่ยงไปก็สิ้นเรื่อง

ทั้งสองเดินอ้อมฝูงชนแล้วเข้าไปในห้าง

"กรี๊ดดด!"

เพิ่งก้าวเข้าไปข้างใน เสียงกรีดร้องก็พลันดังขึ้นลั่น