ตอนที่ 55 เปลี่ยนจุดท่องเที่ยว

คำตอบนี้ของเจียงเย่ไม่เพียงทำให้คนในกรุ๊ปหนึ่งและกรุ๊ปสองฮือฮา แต่ยังทำให้คนในกรุ๊ปสามตื่นเต้นจนเนื้อเต้นเช่นกัน

ใครจะไปรังเกียจที่ได้ไปเที่ยวราชวงศ์ฉินบ่อย ๆ กันล่ะ

จางเทา: [อ๊ากกกกกก!!! พี่เจียง พี่คือพี่ชายแท้ ๆ ของผมเลย!]

จางหมิงฮุย: [จริงเหรอครับ? แบบนั้นก็ดีมากเลย ครั้งก่อนที่ไปราชวงศ์ฉินน่าเสียดายจริง ๆ ต้องนอนคุกตลอดทั้งทริป]

หลี่เจี้ยนกั๋ว: [ขอโทษด้วยครับ ผมทำให้ทุกคนต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยแท้ ๆ]

ฟางเกาช่าง: [พี่เจียง พี่เจียง กรุ๊ปหน้าจะเปิดเมื่อไหร่ครับ?]

หลี่หลิน: [นั่นสิครับ นั่นสิ! ผมรอไม่ไหวแล้วเนี่ย อยากจะไปจับพระหัตถ์ของมังกรปฐมบ้างเหมือนกัน]

เจิ้งเฉิน: [ผมไม่อยากแค่จับมือ แต่อยากกอดพี่เจิ้งสักที]

สื่อเสี่ยวยวี่: [ฉันขอหอมแก้มสักฟอดได้ไหมคะ? ขอแค่ทีเดียวเอง]

......

เจียงเย่มองข้อความที่เลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว สายตาต้องกวาดอ่านทีละสิบบรรทัดถึงจะตามความเร็วในการส่งของพวกเขาได้ทัน

เมื่อเผชิญกับคำถามที่รัวเข้ามาไม่หยุด เจียงเย่ก็พิมพ์ตอบกลับไปอย่างใจเย็น

เจียงเย่: [เวลายังไม่กำหนด หากเปิดกรุ๊ปทัวร์เมื่อไหร่ จะรีบแจ้งให้ทุกคนทราบเป็นกลุ่มแรกครับ]

หลังตอบกลับเสร็จ เจียงเย่ก็เหลือบมองเวลา 22:30 น.

ไม่เช้าแล้ว ควรนอนได้แล้ว ชีวิตน้อย ๆ สำคัญที่สุด

เพราะอย่างไรเสีย ร่างกายของเขาก็ดึกดื่นไม่ไหว

การนอนดึกมันบั่นทอนอายุขัย!

ขณะที่เจียงเย่กำลังจะปิดเครื่องนอน เจียงไข่ก็แท็กหาเขา

เจียงไข่: [ไกด์เจียง ข้างบนมีอั่งเปา รีบไปแย่งกดเร็วเข้าครับ]

เจียงเย่ถึงได้รู้ว่า บรรดาเสี่ยกระเป๋าหนักในกรุ๊ปสามเพิ่งจะแจกห่าฝนอั่งเปาชุดใหญ่

ทุกคนตั้งจำนวนไว้ที่ 23 ซองพอดี ยกเว้นคนที่ส่งแล้ว คนอื่นในกลุ่มล้วนได้กันถ้วนหน้าทุกคน

มีเรื่องดี ๆ อย่างการแจกอั่งเปา เจียงเย่จึงรีบรูดหน้าจอขึ้นไปอย่างว่องไว เลื่อนอยู่นานสองนานด้วยความเหน็ดเหนื่อย ในที่สุดก็เห็นเงาของซองอั่งเปาเสียที

เจียงเย่กดเปิดอั่งเปาซองแรกตามลำดับ

"เชี่ย! 658 หยวน!"

เจียงเย่ตกตะลึงไปเลย

พอกดเปิดอีกซอง ตัวเลข 211 ก็เด้งขึ้นมา

และพอกดเปิดอีกซองหนึ่ง คราวนี้เด้งขึ้นมาถึง 702 หยวน

เมื่อซองอั่งเปาถูกเปิดออกทีละซอง ตัวเลขจำนวนมหาศาลก็ทำเอาเจียงเย่ตาพร่าไปหมด

นี่พวกเขาส่งอั่งเปาซองใหญ่ขนาดไหนกันเนี่ย!

ดูท่าการที่วีแชตจำกัดวงเงินอั่งเปาไว้ไม่เกิน 200 หยวน คงเป็นการใส่ใจกระเป๋าเงินของชาวบ้านตาดำ ๆ สินะ (หมายเหตุ: โลกคู่ขนาน โปรดอย่าอิงกับความเป็นจริง)

หลังจากเก็บอั่งเปาครบทุกซอง เจียงเย่มองยอดเงินคงเหลือที่เพิ่มขึ้นมากว่าสามพันหยวน แล้วปิดเครื่องนอนอย่างมีความสุขอุรา

เวลาหกโมงครึ่งตอนเช้า เจียงเย่เริ่มวิ่งเหยาะ ๆ รอบชุมชนเหมือนเช่นเคย วิ่งสลับเดินไปตลอดทาง เมื่อวิ่งมาถึงหน้าร้านอาหารเช้า ยังไม่ทันที่เจียงเย่จะเอ่ยปาก เถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารเช้าก็ชิงทักขึ้นมาก่อน

"เสี่ยวเย่ เหมือนเดิมใช่ไหมจ๊ะ? ซาลาเปาไส้เต้าหู้สี่ลูกกับเต้าฮวยเค็มหนึ่งชาม?"

"ครับ"

เจียงเย่หาที่นั่งว่างแล้วทรุดตัวลงนั่ง เถ้าแก่เนี้ยคีบซาลาเปาไส้เต้าหู้สี่ลูกออกจากซึ้งนึ่งอย่างคล่องแคล่วแล้วยกมาวางตรงหน้าเจียงเย่ ส่วนเถ้าแก่ก็ยกเต้าฮวยมาเสิร์ฟให้อีกด้าน

ขณะที่เจียงเย่กำลังกินซาลาเปาลูกที่สาม เสียงแจ้งเตือนดังติ๊งต่องของระบบก็พลันดังขึ้นข้างหู

[ติ๊ง! ขอให้โฮสต์ไปที่ "ตลาดสดหนานหู" เพื่อหาสมาชิกทัวร์ 5 คน ไปทัวร์ครึ่งวัน (12 ชั่วโมง) ยุคราชวงศ์ถัง มณฑลทหารอันซี ค.ศ. 789 ราคาหัวละ 1,000 หยวน ข้อควรระวัง: ลูกทัวร์ต้องเป็นพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยใน "ตลาดสดหนานหู" เท่านั้น เวลาในการหาลูกทัวร์: 12 ชั่วโมง จะเริ่มนับเวลาถอยหลังในอีก 5 นาที]

[รางวัลภารกิจ: อายุขัย 7 วัน, เงินรางวัล 100,000 หยวน]

เดิมทีเจียงเย่คิดว่า ตามรูปแบบสามครั้งก่อนหน้านี้ อย่างน้อยการเปิดกรุ๊ปทัวร์ครั้งต่อไปต้องรอจนถึงคืนวันที่สาม ระบบถึงจะส่งเสียงติ๊งต่องมารบกวนเขา

ผลปรากฏว่าคราวนี้กลับปล่อยภารกิจตั้งแต่เช้าตรู่ แถมจุดท่องเที่ยวก็เปลี่ยนไปด้วย

จากเดิมที่เป็นราชวงศ์ฉิน จู่ ๆ ก็กระโดดข้ามมายังราชวงศ์ถัง

ความรู้ทางประวัติศาสตร์ของเจียงเย่ไม่ได้จัดว่าดีเลิศ แต่ก็พอรู้ว่าปี ค.ศ. 789 นั้นเป็นช่วงหลังกบฏอันสื่อ ในระหว่างกบฏอันสื่อ เผ่าถู่ปัวฉวยโอกาสเข้ายึดครองหลงโย่วและฉนวนเหอซี (หลังปี ค.ศ. 764) ตัดขาดการติดต่อระหว่างอันซีกับเป่ยถิงออกจากจงหยวน ทำให้ดินแดนประจิมกลายเป็น "ดินแดนที่ถูกตัดขาด"

ตลอดประวัติศาสตร์ 298 ปีของราชวงศ์ถัง กองทัพใดเล่าที่จะสามารถเชิดชูเกียรติยศสูงสุดของจักรวรรดิได้

บางคนอาจจะบอกว่าเป็นกองทัพเสวียนเจี่ยที่ช่วยหลี่ซื่อหมินพิชิตใต้หล้า

และบางคนอาจจะบอกว่าเป็นกองทัพเสินเช่อที่คอยพิทักษ์ชายแดนในยุคถังตอนปลาย

ทว่าเจียงเย่กลับรู้สึกว่าเกียรติยศสูงสุดนี้ ควรคู่กับกองทัพอันซี ผู้ยืนหยัดปกป้องดินแดนประจิมอย่างโดดเดี่ยวเนิ่นนานกว่าสี่สิบปี จนเส้นผมขาวโพลนเต็มศีรษะ และกุมดาบถัง (ดาบโม่เตา) ไว้ตราบจนวันตาย