ตอนที่ 56 ราชวงศ์ถัง กองทัพอันซี

ยามที่ได้ศึกษาประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถัง ได้เห็นคำสรรเสริญเยินยอภาพความรุ่งเรืองเฟื่องฟูแห่งยุคทองมากมาย ทว่ามีเพียงภาพของกองทัพอันซีที่เส้นผมขาวโพลนเต็มทั้งเมือง ยืนหยัดปกป้องดินแดนประจิมอย่างโดดเดี่ยวเท่านั้น ที่ทำให้เจียงเย่สะเทือนใจลึกซึ้งที่สุด

ประวัติศาสตร์บันทึกไว้เพียงไม่กี่บรรทัด ทว่าวิญญาณภักดียังคงสถิตอยู่ชั่วกาลนาน!

เหล่าทหารหาญที่ยืนหยัดพิทักษ์เมืองร้างเดียวดายท่ามกลางพายุทราย เหล่าวีรบุรุษผู้ใช้เลือดเนื้อสร้างหลักเขตแดนแห่งต้าถังไกลนับหมื่นลี้ เหล่าทหารชราที่แม้เส้นผมจะขาวโพลนแล้วก็ยังคงชูธงถังขึ้นสูง

พวกเขาไม่ใช่ตัวเลขอันเย็นชาในหน้าประวัติศาสตร์ แต่เป็นดวงวิญญาณที่สลักคำว่า "จงรักภักดีและกล้าหาญ" ลงไปในกระดูกและสายเลือด

ลมทรายแห่งดินแดนประจิมอาจกัดกร่อนชุดเกราะของพวกเขาจนพังทลาย ทว่าไม่อาจลบล้างความภักดีที่ลุกโชนอยู่ในแววตาลงได้เลย

การยืนหยัดต้านทานนานถึงสี่สิบสองปี คือการอุทิศทั้งชีวิตให้กลายเป็นเชิงอรรถอันน่าสลดใจและองอาจที่สุดบนแผนที่แห่งต้าถัง

ยามที่เสียงดนตรีขับขานแห่งฉางอันเลือนหายไปนานแล้ว พวกเขาก็ยังคงใช้ฝ่ามือที่แตกระแหงกุมดาบเหิงเตาไว้แน่น ยามที่ฮ่องเต้แห่งจงหยวนผลัดเปลี่ยนไปหลายรัชกาล พวกเขาก็ยังคงคำนับพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออกด้วยท่วงท่าคารวะแบบถังที่สมบูรณ์แบบที่สุด

กองทัพอันซีใช้ท่วงท่าอันเด็ดเดี่ยวที่สุดบอกแก่คนรุ่นหลังว่า มีการยืนหยัดบางอย่างที่หนักแน่นยิ่งกว่าชีวิต มีความภักดีบางประการที่สามารถทะลวงผ่านกาลเวลา

นี่คือเหตุผลที่เจียงเย่เลื่อมใสกองทัพอันซีอย่างยิ่งยวด

เมื่อครั้งเยาว์วัย เขาเคยจินตนาการอยากจะข้ามผ่านหมอกควันแห่งกาลเวลานับพันปี ไปยังเมืองอันโดดเดี่ยวในดินแดนประจิมแห่งนั้น เพื่อนำพาความหวังไปมอบให้เหล่าทหารหาญผู้สวมเกราะถือทวน อยากจะยื่นมือเข้าช่วยดวงวิญญาณภักดีที่ยืนหยัดจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต

คาดไม่ถึงเลยว่าสถานที่ที่ต้องไปในคราวนี้ จะเป็นมณฑลทหารอันซีที่กลายเป็น 'ดินแดนตัดขาด' เสียได้ ยิ่งไม่คิดว่าคราวนี้ระบบจะเริ่มระบุวันเวลาและสถานที่อย่างชัดเจน และยิ่งคิดไม่ถึงไปกว่านั้นคือ จินตนาการในวัยเยาว์จะมีโอกาสกลายเป็นจริงขึ้นมาในวันนี้

เขาไม่รู้ว่าเวลาที่ระบบจะพาพวกเขาข้ามมิติไปนั้นเป็นเดือนไหนของปี ค.ศ. 789 แต่เขารู้จุดหนึ่งว่า ในปีถัดไป นั่นคือปี ค.ศ. 790 [ชนเผ่าเก๋อลั่วลู่] ที่เดิมทีสวามิภักดิ์ต่อหุยเหอได้แปรพักตร์ไปเข้ากับถู่ปัว และร่วมมือกับถู่ปัวเข้าขนาบโจมตีเป่ยถิง

หยางสีกู่ ผู้ตรวจการมณฑลทหารเป่ยถิงได้ขอความช่วยเหลือจากหุยเหอ ทางหุยเหอส่งขุนพลเจี๋ยกันเจียซือนำทัพมาสนับสนุน ทว่าเจี๋ยกันเจียซือชนะก่อนแล้วแพ้ทีหลัง กองทัพหุยเหอถูกกองกำลังผสมของถู่ปัวและเก๋อลั่วลู่ตีแตกพ่ายจนจำต้องถอยทัพ

หลังจากกองกำลังหนุนของหุยเหอพ่ายถอยไป เป่ยถิงก็ตกอยู่ในสภาพโดดเดี่ยวไร้ผู้ช่วย จนถูกถู่ปัวตีแตกพ่ายในที่สุด

หยางสีกู่นำทหารที่เหลือตีฝ่าวงล้อมหนีไปยังซีโจว (ปัจจุบันคือทูหลู่ฟาน)

เจี๋ยกันเจียซือแห่งหุยเหอเพื่อปัดความรับผิดชอบในความพ่ายแพ้ จึงลวงหยางสีกู่ไปยังค่ายของหุยเหอแล้วลงมือสังหารทิ้ง

มณฑลทหารเป่ยถิงจึงสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ด่านหน้าของราชวงศ์ถังในดินแดนประจิมจึงหลงเหลือเพียงสี่หัวเมืองอันซี (กุยจือ, อวี๋เถียน, ซูเล่อ, เอียนฉี)

ในตอนนั้น กองทัพอันซีได้กลายเป็นเกาะร้างที่ถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์

เรื่องนี้ไม่ควรรอช้า เจียงเย่รีบจัดการซาลาเปาลูกสุดท้ายและเต้าฮวยอีกครึ่งชามให้หมดลงอย่างรวดเร็ว

เขาเปิดโทรศัพท์มือถือ ค้นหา 'ตลาดสดหนานหู' พบว่าอยู่ใกล้กับชุมชนซิ่งฝูหลี่มาก

เจียงเย่เดินออกจากร้านอาหารเช้า พลางก้าวเดินพลางเปิดดูกลุ่มวีแชต

[กรุ๊ปทัวร์ราชวงศ์ฉิน]

ในกลุ่มตอนเจ็ดโมงเช้าเงียบสงบไร้ความเคลื่อนไหว

เจียงเย่: [@สมาชิกทุกคน เปิดจุดท่องเที่ยวใหม่แล้วครับ—ทัวร์วันเดียวมณฑลทหารอันซี ราชวงศ์ถัง ปี ค.ศ. 789 ในกลุ่มมีใครรู้จักพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยในตลาดสดหนานหูบ้างไหมครับ?]

ทันทีที่ข้อความส่งออกไป ในกลุ่มก็ยังไม่มีใครตอบกลับ

ครั้นเจียงเย่กลับมาถึงบริษัททัวร์ ในกลุ่มวีแชตก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว

โจวซิ่งฝู: [@เจียงเย่ เปิดกรุ๊ปทัวร์ใหม่แล้วเหรอครับ จำเป็นต้องเป็นพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยในตลาดสดหนานหูไหมครับ? ถ้าเป็นเจ้าของตลาดสดหนานหูได้หรือเปล่า?]

เมื่อเจียงเย่เห็นข้อความนี้ ก็หันไปถามระบบทันที

"เจ้าระบบ เจ้าของตลาดสดหนานหูเข้าเกณฑ์ไหม"

[เข้าเกณฑ์]

เจียงเย่: [ได้ครับ]

โจวซิ่งฝูวางโทรศัพท์ลง หันไปมองภรรยาที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ "ที่รัก ผมจำได้ว่าเฉินหมิงลูกพี่ลูกน้องของคุณมีกิจการแห่งหนึ่งชื่อตลาดสดหนานหูใช่ไหม"

มือที่กำลังตัดแต่งกิ่งไม้ของคุณนายโจวชะงักลง เงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือคะ"

โจวซิ่งฝูวางถ้วยชาลง น้ำเสียงราบเรียบ "ผมกะว่าจะเข้าซื้อตลาดสดหนานหู"

มือของคุณนายโจวชะงักไปอีกรอบ มองเขาด้วยความประหลาดใจ "เราจะไปซื้อตลาดสดทำไมกันคะ ตลาดสดนั่น ถึงสำหรับน้องฉันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่นั่นเป็นที่ตั้งตัวของน้าเขยฉันเลยนะ พวกเขาไม่ยอมขายง่าย ๆ หรอกค่ะ"

โจวซิ่งฝูหยิบแผ่นทองคำทรงกลมบนโต๊ะน้ำชาข้างๆ ขึ้นมา "ทัวร์ของเสี่ยวเจียงกำลังจะเปิดแล้ว จุดหมายคราวนี้คือราชวงศ์ถัง เงื่อนไขคือต้องเป็นเจ้าของหรือผู้เช่าแผงในตลาดสดหนานหู ผมตั้งใจจะให้เฮ่าหรานไปเปิดหูเปิดตาที่ราชวงศ์ถัง ส่วนตลาดสดนั่น ผมแค่ขอยืมใช้ชั่วคราวเท่านั้น"

ตลาดสดแห่งนี้มีรายได้ต่อปีพอใช้ได้ แต่ไม่ว่าสำหรับตระกูลเฉินหรือตระกูลโจว ล้วนเป็นกิจการที่ไม่คุ้มค่าแก่การเอ่ยถึงเลยสักนิด

คุณนายโจวเงียบเสียงลงทันที

ครั้งนี้เลือกตลาดสดหนานหู แถมสถานที่ที่จะไปคือกองทัพอันซี ดูเหมือนทั้งสองอย่างจะมีความเชื่อมโยงที่แนบเนียนบางอย่างอยู่

โจวซิ่งฝูสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่าง แต่ยังไม่แน่ใจว่าถูกต้องหรือไม่

ในขณะที่โจวซิ่งฝูเตรียมเข้าซื้อตลาดสดหนานหูด้วยความเร็วที่สุด คนอื่นๆ ในกลุ่มก็เริ่มทยอยกันออกมาพูดคุย

อู๋เสี่ยวสือ: [อ๊ากกกก! ป้าใหญ่ของฉันเปิดร้านขายข้าวสารแป้งธัญพืชและน้ำมันพืชอยู่ในตลาดสดหนานหูพอดีเลย!]

เจียงเย่: [ให้ลูกพี่ลูกน้องนายมาสมัครนะ บ้านละหนึ่งโควตา]

อู๋เสี่ยวสือ: [ฉันกำลังติดต่อไปแล้ว ขอจองโควตาให้พี่สาวลูกพี่ลูกน้องก่อนหนึ่งที่นะ]

จางหมิงฮุย: [ไกด์เจียง ครั้งนี้มีกี่โควตาครับ?]

เจียงเย่: [ห้าที่ครับ]

ทั้งห้าคนอย่างหลินหรู จางหวยหมิง เจียงอี้จวิน หลี่ชิ่งอี และจ้าวหง หลังจากเห็นข้อความในกลุ่ม ก็สั่งการให้ลูกน้องรีบไปกว้านซื้อแผงในตลาดสดหนานหูทันที

ในคอนโดแห่งหนึ่งในหางเฉิง หวังเฉิงผู้ช่วยของจางหวยหมิงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ขมวดคิ้วมุ่นจนเป็นปม

"ซื้อแผงในตลาดสดหนานหู?" เขาจ้องข้อความ กะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด พลางพึมพำกับตัวเอง "ท่านประธานจางส่งข้อความผิดหรือเปล่าเนี่ย"

"ไม่น่าใช่นี่นา" หวังเฉิงนวดขมับ พลางบ่นพึมพำไม่หยุด "ทิศทางการลงทุนของเครือเราคือการเงินกับเทคโนโลยี แล้วตลาดสดนี่มันเรื่องอะไรกัน"

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังกดโทรศัพท์หาจางหวยหมิง "ท่านประธานจางครับ คำสั่งเข้าซื้อที่คุณเพิ่งส่งมา ส่งผิดหรือเปล่าครับ"

ปลายสายนั้น น้ำเสียงของจางหวยหมิงนิ่งสงบอย่างยิ่ง "ไม่ได้ส่งผิด รีบไปจัดการซะ ยิ่งเร็วยิ่งดี"

เขาต้องรีบจัดการให้เสร็จก่อนคนอื่นๆ

หวังเฉิง: "รับทราบครับท่านประธานจาง"

หลังจากวางสาย เขาก็มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเหม่อลอย รู้สึกอยู่ตลอดว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือเปล่า

บริษัทเงินทุนเจียงซื่อ

สองสามวันมานี้ เพราะมีโครงการมูลค่าหลายพันล้าน สมาชิกในทีมของหลิวมิ่งหยวนจึงต้องทำงานล่วงเวลากันยกใหญ่

ในเวลานี้ ทุกคนกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม การประชุมดำเนินมาถึงช่วงท้าย ขณะที่หลิวมิ่งหยวนกำลังจะประกาศเลิกประชุม จู่ๆ ก็ได้รับข้อความที่เจ้านายใหญ่ส่งมา

เวลานี้การที่เจ้านายใหญ่ส่งข้อความมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่เนื้อหาข้างในกลับทำให้หลิวมิ่งหยวนต้องตกอยู่ในห้วงความคิด

ซื้อแผงในตลาดสดเนี่ยนะ?

"หรือว่ารัฐบาลจะปรับปรุงพื้นที่แถวหนานหู?" หลิวมิ่งหยวนพึมพำในใจ

เขาอ่านข้อความสั้นๆ นั้นซ้ำอีกรอบ มีแค่ประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว— [กว้านซื้อแผงในตลาดสดหนานหูมาหนึ่งแผงด้วยความเร็วที่สุด เท่าไหร่ก็ยอมจ่าย]

หลิวมิ่งหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่สนใจเรื่องอื่นอีก เขาสั่งลูกน้องคนหนึ่งโดยตรง "เสี่ยวหลี่ มีงานชิ้นหนึ่งจะให้ไปทำ รายละเอียดส่งเข้ามือถือแล้ว จำไว้ว่าต้องทำให้สำเร็จด้วยความเร็วที่สุด ไม่ต้องไปสนใจเรื่องราคา"

ลูกน้องของเหล่าบิ๊กบอสต่างแย่งชิงเวลาไปกว้านซื้อแผงค้า ส่วนบรรดาลูกเศรษฐีสายนกฮูกทั้งสี่คน เพราะตื่นเช้าไม่ไหว จึงพลาดศึกครั้งใหญ่นี้ไปโดยปริยาย