ตอนที่ 57 เงินไม่ใช่ทุกสิ่ง

ห้องทำงานในกองบัญชาการทหาร

จางหมิงฮุยต่อสายโทรศัพท์เข้ารหัสแล้วเอ่ยเสียงขรึม "ท่านผู้บัญชาการครับ เจียงเย่เปิดทัวร์แล้ว ครั้งนี้คือมณฑลทหารอันซียุคราชวงศ์ถัง ปี ค.ศ. 789 ครับ"

ปลายสายเงียบไปสองวินาทีก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำของผู้บัญชาการจางดังขึ้น "เข้าใจแล้ว"

หลังวางสาย ผู้บัญชาการจางก็กดสายในทันที "บอกให้เสนาธิการเฉินมาพบฉัน"

ครู่ต่อมา เสนาธิการเฉินก็สาวเท้าเดินเข้ามาในห้องทำงาน "ท่านผู้บัญชาการ มีคำสั่งอะไรหรือครับ"

ผู้บัญชาการจางเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ "คัดกรองดูซิว่า ในกองทัพมีทหารที่มีทะเบียนบ้านอยู่ในหางเฉิง หรือพ่อแม่อาศัยอยู่ในหางเฉิง แล้วที่บ้านเปิดแผงขายของในตลาดสดหนานหูบ้างไหม"

เสนาธิการเฉินชะงักไป "ตลาดสดหรือครับ"

ผู้บัญชาการจางเงยหน้าขึ้นมองเขา "มีปัญหาหรือ"

"ไม่มีครับ!" เสนาธิการเฉินยืนตรงทำความเคารพทันที "ผมจะรีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้ครับ!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสนาธิการเฉินถือแฟ้มเอกสารรีบร้อนกลับมา "รายงานท่านผู้บัญชาการ มีทหารหนึ่งนายที่ตรงตามเกณฑ์ครับ พลทหารหวังเจิ้งชิงจากกองร้อยลาดตระเวน เป็นคนหางเฉิง พ่อแม่เปิดแผงขายอาหารทะเลอยู่ในตลาดสดหนานหูครับ"

ผู้บัญชาการจางเปิดแฟ้มกวาดสายตาดูครู่หนึ่งแล้วปิดลง "พาตัวเขามา"

"ครับ!"

สิบนาทีต่อมา หวังเจิ้งชิงที่กำลังทำหน้างงงวยถูกพาเข้ามาในห้องทำงาน เขายืนตัวตรงทำความเคารพอย่างผึ่งผาย "รายงานท่านผู้บัญชาการ! พลทหารหวังเจิ้งชิง กองร้อยลาดตระเวน ขอรับคำสั่งครับ!"

ผู้บัญชาการจางพินิจมองเขาแล้วพยักหน้าช้า ๆ "ที่บ้านทำธุรกิจอาหารทะเลหรือ"

แม้หวังเจิ้งชิงจะสับสน แต่ก็ยังตอบเสียงดังฟังชัด "ใช่ครับ! พ่อแม่ผมเปิดร้านอยู่ในตลาดสดหนานหูมาได้ยี่สิบปีแล้วครับ!"

ผู้บัญชาการจางประสานมือเข้าด้วยกัน พลางมองหวังเจิ้งชิงด้วยสายตาสงบนิ่ง "ตอนนี้มีภารกิจพิเศษจะมอบหมายให้นาย"

หวังเจิ้งชิงยืดอกขึ้นอย่างไม่ลังเล "ขอท่านผู้บัญชาการสั่งการมาได้เลยครับ! รับรองว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จครับ!"

ผู้บัญชาการจางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชักแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขา "โทรหาเบอร์นี้ แล้วสมัครเข้าร่วมกรุ๊ปทัวร์"

หวังเจิ้งชิงชะงักไป รับกระดาษแผ่นนั้นมาตามสัญชาตญาณ บนนั้นมีเบอร์ติดต่อเขียนไว้เบอร์หนึ่ง — [เจียงเย่]

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล "กรุ๊ปทัวร์หรือครับ"

สีหน้าของผู้บัญชาการจางไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย "ทัวร์นี้จะพานายไปยังมณฑลทหารอันซียุคราชวงศ์ถัง ปี ค.ศ. 789"

รูม่านตาของหวังเจิ้งชิงหดเล็กลง แทบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

หากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้บัญชาการระดับสูงสุดของเขตทหาร เขาคงคิดว่าอีกฝ่ายล้อเล่นเป็นแน่

"ท่าน... ท่านผู้บัญชาการครับ" ลำคอของเขาแห้งผากขึ้นมา "ท่านหมายถึง... ข้ามมิติหรือครับ"

ผู้บัญชาการจางพยักหน้าเล็กน้อย "นายได้ยินไม่ผิดหรอก"

ลมหายใจของหวังเจิ้งชิงสะดุดไปเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณทหารทำให้เขากดความสงสัยทั้งหมดลงไปแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น "ครับ! ผมจะรีบติดต่อไปเดี๋ยวนี้ครับ!"

ผู้บัญชาการจางมองสีหน้าตึงเครียดของเขา น้ำเสียงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย "หวังเจิ้งชิง นี่ไม่ใช่ภารกิจธรรมดา แต่มันคือวาสนาอย่างหนึ่ง"

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่ริมหน้าต่าง "กองทัพอันซีเฝ้าปกป้องดินแดนประจิมอย่างโดดเดี่ยวมานานกว่าสี่สิบปี หากนายโชคดีได้พบพวกเขา..."

เสียงของผู้บัญชาการจางชะงักไป ก่อนจะหันกลับมาออกคำสั่งกับเสนาธิการเฉิน "เตรียมชุดลำลองให้เขาหนึ่งชุด แล้วก็เตรียมของที่เหมาะจะพกติดตัวไปด้วย"

เสนาธิการเฉินตอบรับด้วยความขึงขัง "ครับ!"

หวังเจิ้งชิงกำเบอร์โทรนั้นไว้ในมือ ในอกเต็มไปด้วยความตกตะลึงเคลือบแคลงและความสับสนงุนงง

ข้ามเวลาย้อนกลับไปพันปีเนี่ยนะ

ได้เจอกองทัพอันซีด้วยงั้นหรือ

เรื่องทั้งหมดนี้ฟังดูเหลวไหลสิ้นดี!

แต่คำสั่งทหารหนักแน่นดั่งขุนเขา เขาทำได้เพียงกดความสงสัยทั้งหมดเอาไว้ แล้วทำความเคารพอย่างหนักแน่น "ขอท่านผู้บัญชาการวางใจได้เลยครับ ผมจะปฏิบัติภารกิจให้ลุล่วงแน่นอนครับ!"

ขณะเดียวกัน ที่ด้านนอกคลับเฮาส์แห่งหนึ่ง รถเบนซ์ของโจวซิ่งฝูเพิ่งจะแล่นเข้าสู่ลานจอดรถ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังรัวขึ้น

"ประธานโจวครับ!" ปลายสายส่งเสียงตื่นตระหนกมา "เถ้าแก่ของพวกเราเพิ่งเดินออกจากห้องทำงาน ไม่รู้เป็นยังไง จู่ ๆ ก็หมดสติไปครับ ตอนนี้เพิ่งถูกรถพยาบาลฉุกเฉินพาตัวไปแล้วครับ"

สีหน้าของโจวซิ่งฝูเปลี่ยนไปทันที "ทำไมถึงหมดสติไปได้ล่ะ"

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ อาจจะเหนื่อยล้าช่วงสองสามวันนี้ หมอบอกว่าต้องไปตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลก่อน ถึงจะรู้สาเหตุที่แน่ชัดครับ"

"ได้ นายเฝ้าดูไว้ให้ดี ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

ทางเท้าใจกลางเมือง

หวังเฉิงกอดเอกสารแผนการเข้าซื้อกิจการปึกหนึ่งไว้ ขณะเพิ่งก้าวออกจากตึกบริษัท จู่ ๆ ก็ถูกชายสวมหมวกแก๊ปคนหนึ่งพุ่งชนเข้าอย่างจัง

"เฮ้ย!" หวังเฉิงเซถอยไปสองสามก้าว ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ซองเอกสารในมือก็ถูกอีกฝ่ายกระชากหลุดมือไป!

"หยุดนะ!" เขาไล่ตามไปได้สองก้าว ก็เห็นคนผู้นั้นมุดเข้าตรอกแคบหายลับไปไร้ร่องรอย

พอคลำกระเป๋า ทั้งกระเป๋าสตางค์ มือถือ บัตรธนาคารหายเกลี้ยง

"แย่แล้ว" หวังเฉิงจ้องมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง สัญญาการเข้าซื้อกิจการทั้งหมดอยู่ในนั้น

หวังเฉิงรีบสาวเท้ากลับตึกบริษัทเพื่อเตรียมพิมพ์เอกสารใหม่อีกรอบ พลางใช้มือถือสำรองติดต่อธนาคารเพื่ออายัดบัตร และก้าวฉับ ๆ ไปยังลิฟต์

เขากดปุ่มขึ้น ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก จากนั้นก็ค่อย ๆ ปิดลง

ขณะที่ลิฟต์กำลังเลื่อนขึ้น จู่ ๆ ไฟก็กะพริบวูบวาบสองครา

หวังเฉิงเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย

วินาทีต่อมา ลิฟต์สั่นสะเทือนอย่างแรง พร้อมกับเสียงเสียดสีของโลหะที่บาดแก้วหูก่อนจะหยุดกึก ไฟฉุกเฉินสว่างขึ้น สาดส่องใบหน้าที่ตกตะลึงจนซีดเผือดของเขา

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?!" หวังเฉิงกระหน่ำกดปุ่มขอความช่วยเหลือฉุกเฉินอย่างบ้าคลั่ง ทว่าในอินเตอร์คอมกลับมีเพียงเสียงสัญญาณแทรกซ่า ๆ เท่านั้น

เขาตะโกนใส่กล้องวงจรปิด "มีใครอยู่ไหม ลิฟต์เสียแล้ว!"

โซนอาหารทะเล ตลาดสดหนานหู

เสี่ยวหลี่ พนักงานของเจียงอี้จวินก้าวเท้าเหยียบบนพื้นเปียกลื่นเดินเข้ามาในโซนอาหารทะเล เขาก้มหน้าเปิดสมุดบันทึก พลางพึมพำในปาก "แผงหมายเลข 3..."

จู่ ๆ ก็มีเสียง "โอ๊ย" ดังขึ้นสองสาย เขาชนเข้ากับร่างบอบบางร่างหนึ่งอย่างจัง ทั้งสองคนล้มก้นจ้ำเบ้าไปพร้อมกัน

หญิงสาวตัวเล็กคนนั้นผลุนผลันลุกขึ้นมายืนเท้าสะเอว "เดินไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไงคุณ!"

เสี่ยวหลี่เพิ่งจะอ้าปากเตรียมขอโทษ ทว่าจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็ดับมืด ร่างล้มตึงหงายหลังลงไปทันที

หญิงสาวเบิกตากว้าง "???"

"นี่! อย่ามาแกล้งตายนะ!" เธอทรุดตัวลงไปเอานิ้วจิ้มหน้าเสี่ยวหลี่ "ฉันไม่ได้ชนคุณแรงสักหน่อย!"

เสี่ยวหลี่นอนนิ่งไม่ไหวติง สีหน้าแลดูสงบอย่างยิ่ง

บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่ชอบมุงดูเรื่องสนุกรีบกรูเข้ามาล้อมวงทันที

"แม่หนู ตัวแค่นี้แต่แรงปะทะหนักหน่วงเอาเรื่องเลยนะเนี่ย" ลุงขายปลาเดาะลิ้นส่ายหัว

"หนะ...หนูเปล่านะ!" หญิงสาวลนลาน รีบเข้าไปกดร่องใต้จมูกของเสี่ยวหลี่ "ตื่นสิ! ตื่น! ตบทรัพย์กันแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ!"

"แย่แล้ว ๆ จะเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย" ป้าขายกุ้งควักมือถือออกมา "รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!"

สิบนาทีต่อมา รถพยาบาลก็เปิดหวอดังลั่นแล่นเข้ามาในตลาดสดแล้วรับตัวเขาไป

คนอื่น ๆ ที่เตรียมจะเข้าซื้อแผงค้าต่างทยอยเจอกับอุบัติเหตุสารพัดรูปแบบ จนทำให้การเข้าซื้อล้มเหลวไปตาม ๆ กัน

จางหวยหมิงเป็นคนแรกที่ไหวตัวทัน เขาจึงส่งข้อความถามคนอื่น ๆ ในกลุ่มแชตหกคนว่าคนที่ส่งไปเจรจาซื้อแผงค้านั้นปลอดภัยดีหรือไม่

เมื่อทั้งหกคนลองเทียบข้อมูลกันดู ผลปรากฏว่าต่างก็เจอสถานการณ์ไม่คาดฝันสารพัดรูปแบบเหมือนกันหมด

จางหวยหมิงนึกถึงสาเหตุที่คราวก่อนฝ่ายกองทัพจู่ ๆ ก็ยุติการเคลื่อนไหวขึ้นมาได้

จางหวยหมิง: [ดูเหมือนว่าจะไม่อนุญาตให้พวกเราผูกขาดโควตาท่องเที่ยวนะ]

หลินหรู: [นี่เป็นการตัดทางไม่ให้พวกเราใช้พลังเงินเพื่อรับสิทธิ์ท่องเที่ยวข้ามภพชัด ๆ]

โจวซิ่งฝู: [คราวก่อนฝ่ายกองทัพก็น่าจะจับทางเรื่องนี้ได้ คราวนี้ถึงไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร]

เจียงอี้จวิน: [น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ถ้าหาช่องว่างได้ง่ายขนาดนั้นจริง โอกาสในการท่องเที่ยวข้ามภพแบบนี้คงไม่มีทางตกมาถึงมือพวกเราหรอก เกรงว่าจะโดนเบื้องบนคุมไว้หมดแล้ว]

หลี่ชิ่งอี: [จริง ถ้าง่ายขนาดนั้น มันก็คงกลายเป็นเกมของพวกผู้มีอำนาจไปแล้ว ไม่เกี่ยวกับพวกเราหรอก]

จ้าวหง: [พวกเราถือว่าโชคดีแล้ว อย่างน้อยก็ได้ไปมาหนหนึ่ง เสี่ยวเย่ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันหน้าพวกเรายังมีโอกาสอีก เสี่ยวเย่ไม่ใช่คนพูดอะไรลอย ๆ หรอก พวกเราก็รอกันต่อไปเถอะ!]