ตอนที่ 81 เปิดศึกแย่งชิง

ภายในบริษัททัวร์อี๋เย่ เจียงเย่จิบชาอย่างไม่รีบร้อน พลางใช้นิ้วแตะแผงควบคุมของระบบเบา ๆ

ชั่วพริบตานั้น หน้าต่างระบบที่ปรับโฉมใหม่หมดจดก็กางออกตรงหน้า

ระบบได้รับการอัปเกรดจากเวอร์ชัน 1.0 อันเรียบง่าย สู่เวอร์ชัน 2.0 อันหรูหรา

หน้าต่างสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายแสงนุ่มนวล แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

สายตาของเขาจับจ้องไปยังสินค้าใหม่ในร้านค้า นอกเหนือจากเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับผม เอกสารยืนยันตัวตน และการแลกเปลี่ยนเงินตราของทั้งสองยุคอย่างราชวงศ์ฉินและราชวงศ์ถังที่มีอยู่เดิมแล้ว จู่ ๆ กลับมีสินค้าจากยุคปัจจุบันเพิ่มขึ้นมาเต็มหน้า

ตั้งแต่ข้าวสารอาหารแห้ง เครื่องปรุงรส ไปจนถึงยาปฏิชีวนะ ตั้งแต่ดินปืนดำไปจนถึงอาวุธเหล็กกล้าชั้นดี มีให้เลือกละลานตา

"เจ้าระบบไปรู้ความขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย"

เจียงเย่รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นตัวหนังสือเล็ก ๆ แถวหนึ่งที่ด้านล่างสุดของหน้ารายละเอียดสินค้า

[สินค้าในหน้านี้สามารถจำหน่ายให้แก่ลูกทัวร์ได้ โฮสต์จะได้รับค่านายหน้า 5%]

เชี่ยเอ๊ย!

เจ้าระบบ แกนี่มันระบบสุดประเสริฐของฉันจริง ๆ!

เจียงเย่เปิดดูหน้าร้านค้าสินค้าปัจจุบันทีละหน้า ราคาของสินค้าเหมือนกับที่ซื้อข้างนอกทุกประการ ไม่ได้มีการโก่งราคาหน้าเลือดแต่อย่างใด

ความ 'เป็นมิตรเข้าถึงง่าย' ของระบบทำเอาเจียงเย่แปลกใจไม่น้อย

ในรายการสินค้ามีอาวุธอยู่ด้วย แต่ไม่มีอาวุธไฮเทคล้ำสมัย จัดว่าเป็นเวอร์ชันพื้นฐานในยุคเปลี่ยนผ่านจากอาวุธเย็นสู่อาวุธร้อน

เจียงเย่วางถ้วยชาลง เตรียมจะปลดล็อกยานพาหนะล่วงหน้า เพื่อนำเสบียงสิ่งของที่ลูกค้าเก่าซื้อไว้ก่อนหน้านี้ขนขึ้นรถ

ทว่าเมื่อปลายนิ้วแตะลงบนหน้าต่างระบบ กลับได้รับการแจ้งเตือนว่า 'ยานพาหนะกำลังล็อกอยู่'

เขาขยับแว่นกรอบบางบนสันจมูก แววตาฉายประกายความเข้าใจขึ้นมารำไร

ดูเหมือนว่าเมื่อฟังก์ชันของระบบได้รับการอัปเกรด รูปแบบการรวมตัวขึ้นรถแบบเดิมก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

สายตาของเขากวาดมองหน้าสินค้าปัจจุบันที่ระบบเพิ่งเปิดใหม่ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ตรรกะการทำงานของระบบวงจรปิดทางธุรกิจชุดนี้ บัดนี้กระจ่างชัดแล้ว

กลุ่มศึกล่าผู้กล้า เวลา 22:25 น.

เฉินโม่จ้องดูเวลาที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว

[@ทุกคน พี่น้องทั้งหลาย! เหลืออีกห้านาที! ประจำที่เตรียมพร้อมกันให้ดี!]

พอส่งข้อความออกไป กลุ่มที่เงียบสงบมานานก็ระเบิดข้อความตอบกลับออกมารวดเดียวนับหลายสิบข้อความ

"เตรียมพร้อมตั้งนานแล้ว! เปิดโต่วอินย่อหน้าต่างรอไว้เรียบร้อย!"

"รีเฟรชลิงก์จนนิ้วจะล็อกแล้ว หน้าสินค้ายังขึ้นสถานะ 'สินค้าหมด' อยู่เลย ร้อนใจจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

"ไอ้บริษัททัวร์เฮงซวยนี่คงไม่ชิ่งหนีไปก่อนหรอกนะ? ใต้คลิปตอนนี้เถียงกันจนแทบแตกแล้ว"

"เชี่ย ยอดฟอลโลเวอร์บัญชีบริษัททัวร์นี้ทำไมพุ่งไวขนาดนี้วะ? เมื่อบ่ายดูยังมีแค่ไม่กี่พัน ตอนนี้ทะลุแสนไปแล้วเหรอ?"

"ช่างมันเถอะ ยังไงพวกเรากดล็อกโควตาเสร็จแล้วค่อยยกเลิก ปล่อยให้คนต้มตุ๋นมันร้องไห้ไปเลย!"

เฉินโม่สลับหน้าจอกลับไปที่โต่วอิน รีเฟรชหน้าสินค้าของ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลิงก์สินค้าที่เพิ่งลงใหม่ล่าสุดยังคงเป็นสีเทาและแสดงข้อความว่า [สินค้าหมด] ขณะที่เวลานับถอยหลังกำลังเดินหน้าไปทีละวินาที

เขาอดไม่ได้ที่จะพิมพ์บ่นลงในกลุ่ม

"ไอ้คนหลอกลวงนี่มีลูกเล่นพอตัวเลย นี่มันเล่นสงครามประสาท แกล้งยั่วให้อยากชัด ๆ"

ด้านล่างมีคนรีบเออออตามทันที

"นั่นสิ! จะขายก็ขาย ทำเป็นเล่นกลยุทธ์สินค้าขาดตลาดไปได้!"

"พวกนายว่า... ถ้าเกิดมันข้ามมิติได้จริง ๆ ขึ้นมาล่ะ? (หัวหมา)"

ข้อความนี้เพิ่งเด้งขึ้นมา ก็โดนสมาชิกในกลุ่มรุมสวดทันที

"ตื่นเถอะ! นายเล่นเกมจนหลอนไปแล้วเหรอวะ?"

"ถ้าเรื่องนี้เป็นจริงนะ ฉันจะไลฟ์สดหกสูงสระผมให้ดูเลย!"

เฉินโม่พิมพ์ตอบ

"ไม่ว่าจริงหรือเก๊ ภารกิจของพวกเราคือกดกั๊กที่! ทุกคนจับตาดูให้ดี สี่ทุ่มครึ่งตรงเริ่มแย่งกัน จำไว้ว่า แย่งได้ปุ๊บก็กดยกเลิกทันที อย่าปล่อยให้คนต้มตุ๋นมีทางรอด!"

ในกลุ่มต่างพิมพ์คำว่า 'รับทราบ' ขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง แถมยังมีคนส่งมีม 'เหล่าคนชั่วตัวท็อป' เข้ามาอีกด้วย

เฉินโม่สูดหายใจเข้าลึก ๆ นิ้วโป้งลอยค้างอยู่เหนือหน้าจอโทรศัพท์ ตาจ้องเขม็งไปที่เวลานับถอยหลัง

00:03:59

00:02:58

00:01:57

......

คนทั้ง 28 คนที่เคยร่วมคณะทัวร์ของเจียงเย่ พร้อมด้วยคนในครอบครัวที่พวกเขาไปเกลี้ยกล่อมมา ต่างก็เฝ้าหน้าบัญชีของบริษัททัวร์อยู่เช่นกัน

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ รอคอยอย่างเงียบสงบ

ทางฝั่งเขตทหาร เมื่อเวลาใกล้เข้ามา ทุกคนในกองพันสามและกองพันสี่ต่างก็จับจ้องลิงก์ร้านค้าตาไม่กะพริบ

ภายในห้องพักของอะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเมืองซีหลิง มือที่กำลังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ของฉือเข่อเข่อพลันชะงักลง

"หมิงหลี่ คลิปที่เธอเคยพูดถึงน่ะ" เธอเอามือถือยื่นไปตรงหน้าแฟนหนุ่ม "ฉันก็เลื่อนเจอเหมือนกัน เธอว่าโทรศัพท์ฉันโดนดักฟังหรือเปล่าเนี่ย?"

โจวหมิงหลี่กวาดตามองอย่างขอไปที สายตารีบวกกลับมาที่หน้ารายการสินค้า "ทริปราชวงศ์ถังหนึ่งวัน" บนหน้าจอมือถือตัวเอง พลางส่งเสียงตอบรับในลำคออย่างคลุมเครือ

ฉือเข่อเข่อหัวเราะเบา ๆ "ทำเป็นเนียน ๆ ไปก็พอแล้ว นี่คิดจะแย่งซื้อจริง ๆ เหรอ"

"อาจารย์ที่ปรึกษาสั่งภารกิจมาน่ะสิ" โจวหมิงหลี่มีสีหน้าจริงจัง

"เอาที่สบายใจเลย" ฉือเข่อเข่อยักไหล่

เมื่อเข็มนาฬิกาชี้ไปที่สิบนาฬิกายี่สิบแปดนาที โจวหมิงหลี่ก็เอามือกุมท้องกะทันหัน

"เป็นอะไรไป"

"ปวดท้อง ต้องไปเข้าห้องน้ำ" เหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมออกมาบนหน้าผากของเขา

"ไปสิ" ฉือเข่อเข่อไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

โจวหมิงหลี่มองหน้าจอที่กำลังจะเปิดขายอย่างลังเล

"วางใจเถอะน่า" ฉือเข่อเข่อโบกมือถือไปมา "เรื่องกดบัตรน่ะ ฉันระดับมืออาชีพอยู่แล้ว"

เรื่องนี้โจวหมิงหลี่ไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย

เพราะไม่ว่าแฟนสาวของเขาอยากไปดูคอนเสิร์ตครั้งไหน เธอก็กดบัตรได้ตลอด ไม่รู้ว่ามือไวกว่าคนอื่นจริง ๆ หรือดวงดีเกินไปกันแน่

โจวหมิงหลี่จึงส่งมือถือของตนให้แฟนสาวอย่างวางใจ "เข่อเข่อ ฝากด้วยนะ"

ฉือเข่อเข่อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อมองแผ่นหลังที่รีบร้อนของแฟนหนุ่ม ฉือเข่อเข่อก็พึมพำกับตัวเองในใจ

หมอนี่คงไม่ได้แกล้งทำหรอกนะ

เธอวางมือถือของโจวหมิงหลี่ลงบนโต๊ะ แล้วหยิบมือถือตัวเองขึ้นมา กดเปิดลิงก์สินค้า ข้อความแจ้งเตือนว่า "เหลือ 10" แวบผ่านตาไป

นิ้วมือไวกว่าความคิด กดปุ่มสั่งซื้อทันที

[ท่านสมัครใจเข้าร่วมทริปราชวงศ์ถังหนึ่งวันหรือไม่]

ในตอนที่เธอยังอ่านเนื้อหาบนนั้นไม่ทันชัดเจน มือก็กดปุ่มยืนยันอย่างไม่ลังเล และในวินาทีที่กด [ตกลง] แสงสีขาวสายหนึ่งก็ทิ้งตัวลงมาจากฟากฟ้า เข้าปกคลุมร่างของเธอไว้ทันที

วินาทีถัดมา ร่างคนก็หายไปจากโซฟา

ภายในห้องน้ำ โจวหมิงหลี่กำลังคิดวางแผนว่าจะโอนสิทธิ์ที่แย่งมาได้ให้อาจารย์ที่ปรึกษาอย่างไร

ด้วยความเร็วในการกดของแฟนสาว เรื่องนี้น่าจะชัวร์เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์

ทว่าเมื่อเขาผลักประตูออกมา ในห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่ากลับไร้เงาคน

"เข่อเข่อ?"

โจวหมิงหลี่เดินหาทั่วทั้งอะพาร์ตเมนต์ ห้องนอนว่างเปล่า ระเบียงไม่มีคน กระทั่งตู้เสื้อผ้าเขาก็ยังเผลอดึงเปิดดู แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

"ฉือเข่อเข่อ เธออย่าแกล้งเล่นสิ รีบออกมาได้แล้ว"

เขาคว้ามือกดโทรศัพท์หาแฟนสาว ในสายส่งเสียงผู้หญิงแบบระบบอัตโนมัติกลับมา

"หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."

โจวหมิงหลี่คว้าเสื้อคลุมเตรียมจะออกไปตามหาคน ทว่าในวินาทีถัดมาฝีเท้าของเขากลับชะงักลง

อวิ๋นเซียงเส่อ ห้องนั่งเล่นบ้านตระกูลเฉียว

โคมระย้าคริสตัลสาดประกายแสงระยิบระยับ สะท้อนลงบนสมาร์ตโฟนรุ่นท็อปตัวล่าสุดทั้งสี่เครื่อง

เฉียวเหวินไป่จ้องนาฬิกานับถอยหลังตาเขม็ง เหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมเต็มหน้าผาก

"เข่อซิน อย่าขยับไปมาสิ" เขาเอ่ยเตือนน้องสาวเสียงเบา

เฉียวเข่อซินมองนาฬิกานับถอยหลังสลับกับหน้าจอมือถือเป็นพัก ๆ "พี่ นาฬิกาจับเวลาตรงแน่เหรอ"

"ตรงสิ พี่ตรวจดูตั้งสามรอบแล้ว"

"เช็กความเร็วเน็ตหรือยังคะ" แม่ของเฉียวเหวินไป่หันไปถามสามี

เฉียวเหรินจื้อพยักหน้า "เช็กแล้ว ไม่มีปัญหา"

ผู้กุมบังเหียนกลุ่มบริษัทมูลค่าหมื่นล้านคนนี้ ในเวลานี้กลับใช้สายตาเฉียบคมจับจ้องปุ่มสีเทาที่เขียนว่า "สินค้าหมด" บนหน้าจอตาไม่กะพริบ

เวลาสิบนาฬิกาสามสิบนาทีตรง

ในวินาทีแรกที่หน้าระบบรีเฟรช เฉียวเหรินจื้อก็กดปุ่มสั่งซื้ออย่างรวดเร็ว จากนั้นหน้าจอมือถือก็เด้งตัวหนังสือขึ้นมาแถวหนึ่ง

[ท่านสมัครใจเข้าร่วมทริปราชวงศ์ถังหนึ่งวันหรือไม่]

นิ้วมือของเฉียวเหรินจื้อกดลงบนปุ่ม [ตกลง] ไวกว่าความคิด

วินาทีต่อมา ลำแสงสว่างจ้าดุจหิมะสายหนึ่งก็พุ่งทะลุเพดานลงมา ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ทั้งหมด